Tomasz Hajto. Ostatnie rozdanie. Autobiografia

Sporo szczerych zwierzeń ale bez ... sensacji , a tego oczekuję jednak po takich publikacjach.

Historia jednego z najbarwniejszych polskich piłkarzy w ostatnich latach. Tomasz Hajto na boisku rzadko kiedy zawodził i moim zdaniem książka jest taka sama. Zdarzają się oczywiście momenty w których każdy fan Pana Tomasza będzie oczekiwał większego rozwinięcia tematu, ale nie ma ich za wiele. Nie wszystkie fragmenty jednak są szalone, jak kariera naszego byłego kadrowicza, są też miejsca, gdzie trzeba się zatrzymać i przemyśleć kilka spraw. Dla mnie jedno z ciekawszych wydawnictw o tematyce piłkarskiej w ostatnim czasie. Tak jak pisałem czasami "chce się więcej" ale ogólna ocena bardzo pozytywna.

Najbardziej wymowny, a co za tym idzie wciągający, był jednak fragment o postrzeganiu reprezentacji Polski przez społeczeństwo. Tomasz Hajto postawił tezę, że za jego czasów i obecnie polska reprezentacja prezentowała podobny poziom, co nie miało jednak przełożenia na jej ogólny obraz. Kiedyś krytyka była na porządku dziennym, a obecnie mało kto decyduje się na otwartą krytykę polskiej reprezentacji, co jest spowodowane [Adres usunięty]. działalnością Polskiego Związku Piłki Nożnej, który w bardzo profesjonalny sposób prowadzi promocję kadry narodowej i dba o jej obraz. Nie jest to zarzutem ze strony Tomasza Hajty, ale jego zdaniem jego kadra nie mogła liczyć na pobłażliwość ze strony mediów czy kibiców i niejednokrotnie wieszano na niej psy.

W końcówce swojej autobiografii Tomasz Hajto podejmuje dwa trudne tematy. Najpierw pisze o tym, co futbol mu zabrał, jakie były konsekwencje bycia profesjonalnym piłkarzem. W tym kontekście poruszone zostają relacje rodzinne oraz zakończone przyjaźnie. Były reprezentant Polski pisze także o najtragiczniejszym wydarzeniu ze swojego życia. W 2007 roku potracił na pasach 74-letnią kobietę, która w wyniku tego zdarzenia poniosła śmierć. Były piłkarz składa relację z tego, co się wtedy wydarzyło i pisze, jak wielką jest to dla niego traumą do dziś.

Tomasz Hajto traktowany bywa z przymrużeniem oka. Nie zawsze na poważnie bierze się jego słowa, a zdecydowanie częściej powtarza się jego specyficzne komentarze. Nie można stwierdzić, że jest ON szanowanym ekspertem piłkarskim. Niemniej nie można mu odmówić bycia jedną z najbarwniejszych postaci polskiej piłki nożnej, w rozwój której miał niemały wkład. W autobiografii Hajto odsłonił przed czytelnikami swoje wnętrze i szczerze napisał o tym, jakim jest człowiekiem.

Książka jakoś mnie specjalnie nie zachwyciła, choć nie mogę powiedzieć, że jest słaba czy źle napisana. Czyta się ją dobrze, ale od tak barwnej i kontrowersyjnej postaci, jaką jest przecież Tomasz Hajto, oczekiwałbym jednak czegoś "więcej". Jego kariera piłkarska oraz wątpliwa aktywność medialna to temat na pasjonującą opowieść - tutaj czytelnik zostaje z dużym poczuciem niedosytu. Na plus należy również wyróżnić dobre pióro autora, bo mimo wszystko można się przy niej odprężyć i momentami potrafi wciągnąć. Lektura w sam raz na urlop lub popołudniowy wypoczynek w weekend. W swojej kategorii solidny średniak.

Miałam okazję oglądać Tomasza Hajtę jeszcze, gdy biegał po boisku piłkarski, dlatego z niecierpliwością czekałam na jego biografię. Pokazuje w pewnym momentach prawdę o polskiej piłce, błędne decyzje, które podejmował oraz osobista tragedię związaną ze śmiertelnym potrąceniem. Miałam wrażenie, że wiele historii zostało jednak nieodpowiedzialnych lub pominiętych i czasami oczekiwałam większego rozwinięcia. W końcu jest to biografia jednego z najbardziej kontrowersyjnych piłkarzy w ostatnich latach o bardzo barwnym życiu pozaboiskowym. Całość odbieram pozytywnie, każdy kto pamięta Tomasza z czasów reprezentacji nie powinien się czuć jakoś szczególnie zawiedziony.