To jej wina. Seria To jej. Tom 1

27/52/2026

"To jej wina" Emma Ångström Letra #recenzja #tojej #pierwszytom

Gdy miłość staje się pułapką

"To jej wina" to pierwszy tom serii "To jej", z racji, że od wydawnictwa Letra otrzymałam do recenzji tom drugi serii, chciałam poznać także tom pierwszy, dlatego postanowiłam go przeczytać, by wiedzieć coś więcej o głównej bohaterce, Eddzie Nord.

Fabułę poznajemy dwutorową, z punktu widzenia Eddy Nord i Fanny. Pierwsza to kobieta, która ma małą córeczkę, Ilsę, którą kocha nad życie i męża, Rasmusa, zdaje się idealnego i wymarzonego wręcz męża i ojca. Druga natomiast to trzydziestoletnia, samotna, rozczarowana dotychczasowymi związkami, fizjoterapeutka, której jedynym towarzyszem jest jej pies, Mia. Jej jedyną przyjaciółką jest starsza kobieta, Maj-Britt, z którą spotyka się w parku.

Te dwie kobiety niespodziewanie połączy los za sprawą Fundacji Pomocy Kobietom, a to spotkanie okaże się walką o przetrwanie.

"To jej wina" to trzymający w napięciu thriller, poruszający ważny i trudny temat przemocy wobec kobiet. Choć zachowanie Fanny przyprawia o ciągłe przewracanie oczami podczas lektury, czyta się tę książkę szybko, bo chce się poznać zakończenie. W ogóle wątek Johana i Fanny nasunął mi skojarzenie z serialem "Pierwsza miłość" i głośny w social mediach wątek Teresy i jej "miłości" do Stika. 😆 Wszystko rozumiem, że bohaterka była samotna, czuła się odrzucona przez przyjaciół, zakładających rodziny, ale na litość boską, szukać miłości w więzieniu o zaostrzonym rygorze w osobie więźnia ujrzanego w tv w programie o więźniach i na dodatek mordercy psychopaty... Moja wyobraźnia nie jest aż tak rozbudowana.

Wątek Eddy jest już ciekawszy i nie mogę doczekać się kontynuacji jej losów w drugim tomie, bo to otwarte zakończenie naprawdę pozostawia czytelnika w stanie wielkiego zaciekawienia i zdziwienia. Choć jej zachowanie czasem bywało dość impulsywne i narażało ludzi na zagrożenie, za których bezpieczeństwo była odpowiedzialna, to starała się naprawić swoje błędy i ostatecznie jej się to udawało.

To thriller, który czyta się szybko i jest to wciągająca lektura dla fanów thrillerów psychologicznych i nie bojących się trudnych tematów poruszanych przez autorów.

Książka przeczytana dzięki Legimi.

"... to, co się wydarzyło, to nie jest twoja wina. Żadne twoje działanie nie usprawiedliwia faktu, że on używa wobec ciebie przemocy."

Akcja w książce biegnie dwutorowo a fabułę śledzimy z perspektywy dwóch osób.

Fanny i Eda. Dwie kobiety, których ścieżki splotła fundacja.

Dwie tak różne historie, zmuszające te kobiety do podjęcia trudnych, czasem wręcz drastycznych decyzji.

Historia Fanny pokazuje, jak bardzo miłość potrafi zaślepiać. Zakochany człowiek widzi wszystko w kolorze. Nie dostrzega czerni i szarości. Nie chce ich dostrzec. Nie słucha osób, które widzą inaczej. Nie słucha rad, nawet tych wypływających z troski i głębi serca. Odbiera je jako atak, zazdrość, próbę skłócenia. Jest w stanie porzucić rodzinę i przyjaciół ślepo wierząc uczuciu, które potrafi omamić serce i oszukać rozum.

Historia Edy pokazuje jak z dnia na dzień, dwójka kochających i wspierających się małżonków oddala się od siebie. Jak dwie dopełniające się połówki, przestają do siebie pasować w momencie, gdy jedna z nich zaczyna gnić.

Książka zaczyna się mocnym akcentem, później jednak akcja zaczyna biec leniwie i mozolnie. Trochę przeszkadzało mi to tempo. Przez pierwszą połowę niewiele się dzieje. Dopiero w drugiej akcja nabiera rozpędu. Wiem, że jest to zabieg potrzebny. Wprowadza nas do życia tych kobiet i pokazuje poszczególne etapy i skutki podejmowanych decyzji. Nie mniej utrudniało mi to czytanie i sprawiało, że fabuła chwilami mi się dłużyła. Dużym plusem jest tu natomiast wątek przemocy w rodzinie i fundacji pomagającej kobietom. Autorka pokazuje jak działają telefony zaufania, jak bardzo potrzebne są takie fundacje i jak wiele mogą pomóc osobom, które straciły już nadzieję. Jedyne co trzeba zrobić, to o tą pomoc poprosić.

Jeśli lubicie nieśpieszne tempo i książki zmuszające do refleksji i wzbudzające emocje to jest to książka dla was.

Kiedy po raz pierwszy ujrzałam tytuł To jej wina, w mojej głowie pojawiła się myśl, że chciałabym poznać tę pozycję bliżej. Sam tytuł obiecywał coś interesującego, a opis tylko to potwierdzał. Z zainteresowaniem zabrałam się do poznawania tej historii i myślę, że mogę śmiało napisać, że ten tytuł wyciągnął mnie z zastoju czytelniczego.

Fanny jest singielką z przymusu, ale bardzo chciałaby s ię zakochać i stworzyć z kimś związek. Jej znajomi po kolei biorą ślub, rodzą dzieci i budują rodzinne życie, kiedy ona mieszka tylko ze swoim psem, Mią. Podczas oglądania jednego z programów w telewizji o więźniach, w oko wpada jej Johan – postanawia więc do niego napisać. Tak rodzi się relacja, która jest dla Fanny niczym gwiazdka z nieba. Z kolei Edda właśnie rzuciła pracę w agencji PR i szuka swojej ścieżki. W domu powoli zaczyna się psuć między nią, a jej mężem, a kiedy kobieta znajduje nową pracę — w fundacji pomagającej kobietom, sytuacja zaczyna eskalować. Czy obie kobiety poradzą sobie z trudnościami, z jakimi przyjdzie im się zmierzyć? Zwłaszcza że obie w pewnym momencie znajdują się w niebezpieczeństwie...

Pierwsze strony książki zdołały mnie wciągnąć na tyle, że moje myśli zaczęły krążyć wokół Fanny i Eddy, a moja ciekawość tylko rosła z każdą kolejną stronę. Przyznaję jednak, że chwilami pojawiały się we mnie wątpliwości dotyczące tego, czy to na pewno będzie książka należąca do gatunku thrillera. Potwierdzam już teraz – tak, to jest thriller i to nie byle jaki!

Jedną z głównych bohaterek jest Fanny, której historia wciągnęła mnie o wiele bardziej i to jej sytuacją żyłam przez większość książki. Jej relacja z więźniem, która narodziła się poprzez listy, która dawała jej złudną nadzieję na szczęśliwe zakończenie... Jako czytelnik z jednej strony pragnęłam dla niej czegoś dobrego, ale z drugiej często ją wyzywałam pod nosem za to, co robiła. Całkowicie straciła ona czujność, za co koniec końców musiała zapłacić. Jej wątek jest bardzo niepokojący, ale świadomość, że istnieje cała rzesza kobiet, które realnie romansują z osadzonymi, wybielając ich czyny... to jest dopiero przerażające.

Edda to druga bohaterka, której uwagę poświęcono w mniejszym stopniu, ale wciąż — jej historia miała bardzo duży wpływ na przebieg fabuły. Kobieta ta wzbudziła mój podziw swoją chęcią zmiany i tym, że postanowiła podjąć to ryzyko — porzuciła stabilną pracę na rzecz pomocy innym, a to jest coś, co po prostu mi imponuje. Jej relacje z mężem zostały przedstawione w sposób interesujący, choć miałam chwilami wrażenie, że odrobinę przerysowany, ale w zasadzie... Wierzę na słowo, że takie sytuacje w związkach zdarzają się codziennie milionom osób.

Emma Ångström ma bardzo dobre pióro, a stworzona przez nią historia okazała się tą, która rozbudziła we mnie głód czytelniczy. Fabuła powieści skupia się na trudnych tematach związanych z przemocą w związkach, nie tylko tą fizyczną, ale psychiczną przede wszystkim. Statystyki jasno pokazują, że to w większości kobiety są tymi pokrzywdzonymi, ale nie chciałabym, by zapomniano o mężczyznach, którzy również żyją w takich związkach i przyjmują na siebie liczne ciosy ze strony swoich ukochanych.

To jej wina to thriller psychologiczny, który zaskoczył mnie rzeczowym podejściem do tematu. Autorka starała się tutaj nie koloryzować życia obu kobiet, co oczywiście okazało się strzałem w dziesiątkę. Lektura tej powieści była dla mnie zdecydowanie świetną przygodą, ale i przede wszystkim — ważną. Z ciekawością sięgnę po kolejne tomy, by odkryć, co jeszcze w zanadrzu ma autorka.

Kiedy ostatnio mieliście ciarki na plecach przy czytaniu książki? Ja miałam, kiedy zanurzyłam się w świat Fanny i Eddy w thrillerze „To jej wina” Emmy Ångström. Nie mogę się uwolnić od tej historii. Wchodzi do głowy… i zaczynasz myśleć, co by było gdyby…

Mroczny skandynawski thriller psychologiczny, w którym splatają się opowieści dwóch kobiet.

Fanny, zagubiona, samotna kobieta, trafia w telewizji na program o więźniach, którzy grają w przedstawieniu. Jeden z ich zaczyna ja fascynować, postanawia do niego napisać. Nie jest dla niej ważne, że to morderca, bo ktoś, kto tak pięknie pisze o miłości, nie może być zły. Do czasu, kiedy miłość zmienia się w koszmar, a okazuje się, że jest za późno, żeby uciec.

Edda porzuciła pracę w korporacji, bo chciała pomagać kobietom. Prowadzi ustabilizowane życie, pracuje w fundacji. Taki obraz mamy na pierwszy rzut oka, ale nie do końca jest to prawda.

Ich drogi się przecinają, kiedy Fanny zaczyna rozumieć swój błąd i poszukuje pomocy.

Kobiety nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo zmieni się ich życie i jak bardzo jest zagrożone.

Książka mocna, niejednoznaczna, mroczna, gęsta. Wszystko toczy się w swoim niespiesznym tempie. Niby nic groźnego się nie dzieje, ale strach się wzmaga ze strony na stronę. Nie sposób przestać czytać, a finał wbija w fotel.

Doskonale oddane mechanizmy manipulacji, agresji, różnych technik wpływania na drugą osobę – strachem, kłamstwem, miłością. Przerażające jest to, jak bardzo można podporządkować sobie drugiego człowieka, jak bardzo oszukać pokazując zupełnie inne swoje oblicze. Jak wielka jest wiara kobiety, a potem jest już za późno.

Bardzo ważny temat przemocy w związku, zaufania i zbyt wielkiego strachu, żeby przyznać się do tego, że potrzebuje się pomocy. Książka z mocnym przekazem, żeby nie dać się wpędzić w pułapkę, a jeżeli już się w niej znajdziemy, żeby nie bać się, prosić o pomoc, nie przejmować na siebie cudzych win.

Świetnie napisany thriller, trzymający w napięciu. Szwedzka autorka znakomicie też zarysowała postaci łącznie z bardzo naiwną Fanny, która czasem aż denerwuje swoją uległością, brakiem własnego zdania, energii i bezbrzeżną wiarą w miłość.

Czekam na dwie kolejne części, i będę czytać z ogromnym zainteresowaniem, bo to znakomita lektura.

Ps. Trzeba docenić pracę tłumaczki, która potrafiła utrzymać nastrój i mroczną aurę powieści. Świetna jest także okładka książki, która nie tylko przyciąga, ale wskazuje na główne wątki.

Elżbieta Podolska

„To jej wina” to doskonały thriller psychologiczny, osadzony w skandynawskim mrocznym klimacie, pełnym napięcia.

Mamy dwie przeplatające się historie, dzięki czemu stale jest utrzymywane zainteresowanie czytelnika jak i napięcie. Edda i Fanny to kontrastowe bohaterki, świat Fanny jest szary, zamknięty, podszyty samotnością, zaś Eddy radosny i otwarty na chęć niesienia pomocy. Fanny, dostaje się w pułapkę toksycznej relacji z więźniem. Korespondencja zaczyna się niewinnie, jednak szybko przeradza w groźną obsesję. Edda, rzuca pracę w PR i postanawia się zatrudnić w Fundacji Pomocy Kobietom. Wprowadza to dodatkowy poziom napięcia, pokazując, jak z pozoru dobre intencje mogą prowadzić do niebezpieczeństwa. Ukazuje też, że jej z pozoru udany związek też ma rysy, a mąż daje niepokojące sygnały.

Początek powieści jest spokojny, lekki, wprowadzający czytelnika w historię, jednak kiedy pojawia się groza, niepewność oraz napięcie, nie opuszcza już do ostatniej strony. Czytałam z wypiekami na twarzy i kibicowałam mocno Fanny. Powieść utrzymana w skandynawskim, surowym klimacie. Fabuła w całości skupiająca się na szczegółach psychologii postaci, na motywacjach bohaterek. Nie ma tu epatowania przemocą, lecz ukazanie mechanizmów kontroli, manipulacji oraz lęku. Atmosfera gęsta oplatająca bohaterki, ale i też samego czytelnika. Poczucie osaczenia, zaufania, a później zdrady, oddane są poprzez subtelne obserwacje i sugestie. Historia o złu, które pojawia się nie spodziewanie, w najmniej odpowiednim momencie i wykorzystuje dobroć tej osoby. Historia również o sile, przeciwstawianiu się złemu traktowaniu, walce o samą siebie, godność, ale i też o samotności i pragnieniu bycia kochanym.

Miłość, która zmienia się w koszmar...

Koniecznie musicie sięgnąć po ten wciągający thriller, oszczędnej w słowa narracji, brutalny w swej subtelności, napięciu i prowokujących dylematach moralnych 🖤