To, czego pragniesz

Skuszona uroczą okładką nowej powieści Katherine Center, miło spędziłam kilka majowych wieczorów. 💖

•

Samantha jest bibliotekarką w szkolnej czytelni. Z pasją i ogromnym zaangażowaniem podchodzi do swojej pracy. Uwielbia uczniów, a nauczycieli traktuje jak własną rodzinę, której nie ma. Pomieszkuje nawet u założycieli szkoły, państwa Kempnerów, którzy są ulubieńcami całego miasteczka. Niestety, pewnego cudownie zapowiadającego się wieczoru, dochodzi do tragedii. Dyrektor niespodziewanie umiera. 💔 Na jego miejsce zatrudniony zostaje Duncan Carpenter. Dokładnie ten sam słodki i przezabawny facet, przed którym Sam uciekła z dawnej pracy. Była wtedy szarą myszką zakochaną w zwariowanym koledze, który nawet jej nie dostrzegał.

Jak Duncan poradzi sobie z prowadzeniem szkoły Kempnerów? Czy traumatyczne przeżycia z przeszłości zmieniły jego charakter na zawsze? I czy Samantha kolejny raz ucieknie przed uczuciem? Tego wszystkiego, a nawet więcej, dowiecie się, czytając "To, czego pragniesz". 📖😍

•

Zabawna, momentami wzruszająca opowieść o miłości, wstydliwej chorobie, pozytywnym podejściu do życia i wytrwałości w spełnianiu swych pragnień. Polecam! 💜

•

Za możliwość przeczytania dziękuję @wydawnictwomuza . ❤

Autorka operuje bardzo lekkim językiem. Cała książka poprowadzona jest z punktu widzenia głównej bohaterki, czyli Samanthy, ale mamy tu wplecione także notatki służbowe. Na pewno nie da się ukryć, że cała książka jest po prostu ciekawie napisana i nie raz uśmiechniemy się pod nosem, gdy naszej głównej bohaterce przydarzy się jakaś gafa, czy pokaże swoją buntowniczość. Podobał mi się ten kontrast, który zastosowała tu autorka. Z jednej strony mamy opisy mężczyzny, który nie zważa na jakieś niebezpieczeństwa, a z drugiej jego zachowanie teraz, czyli posępnego i nieprzejednanego dyrektora szkoły. Mimo wszystko mam wrażenie, że cała ta pozycja jest nierówna pod względem fabularnym.Sam początek bardzo mi się dłużył i dopiero po połowie książki zaczęło się już dziać o wiele więcej. Muszę przyznać, że to, jak autorka dawkuje emocje pomiędzy Samanthą a Duncanem sprawiało, że coraz szybciej przerzucałam kartki. Mamy tu napięcie, później oczywiście poznajemy tajemnicę, która kryje się za zachowaniem Duncana. Poznajemy jeszcze bardziej przeszłość Samanthy. Katherine Center za każdym razem pokazuje, że powieści obyczajowe mogą nas wzruszać, intrygować i przede wszystkim angażować, a to naprawdę niełatwa sztuka, gdy na rynku mamy tyle romansów, gdzie, na co drugiej stronie mamy sceny łóżkowe. Tu operuje się na emocjach, gniewie i tajemnicach, co z pewnością jest dużym atutem tej powieści.

,,To, czego pragniesz" to pełna tajemnic, uczuć i emocji historia, która pokazuje nam, że warto otworzyć się na miłość. Autorka operuje lekkim językiem, dzięki któremu każdy wciągnie się w opowieść o głównych bohaterach, a fabuła z pewnością przypadnie do gustu tym, którzy uwielbiają historie z nutką motywu hate-love. Jedynym minusem tej książki, jest to, że jej akcja napędza się dopiero w drugiej połowie, ale i tak uważam, że to nie jest duża przeszkoda dla tych, którzy szukają przyjemnej lektury na wieczór. Ja polecam tę książkę i oczywiście mam nadzieję, że uda się Wam ją przeczytać. Na pewno będę czekała na kolejne powieści, które wyjdą spod pióra tej autorki.

Całość recenzji przeczytasz na blogu MojświatLiteratury

#toczegopragniesz było moim pierwszym spotkaniem z autorką. I myślę, że nie ostatnie😊

Katherine Center porusza tematy bardzo ważne. Przybliża wpływ na ludzkie życie traumy po tragedii. Doświadczamy tutaj odrzucenia z powodu choroby - epilepsji.

Lekki i przyjemny styl sprawił, że przyjemnie się bawiłam. Szkoda tylko, że trwało to tak krótko🤷

Głównych bohaterów - Sam i Duncana, polubiłam od pierwszych stron. Chociaż momentami ich zachowanie wydawało mi się dziecinne. Książka niesie ze sobą dużą porcję optymizmu, wiary w siebie i innych. Autorka w genialny sposób przestawiła reakcje międzyludzkie w małej społeczności - wsparcie, wzajemną pomoc czy poczucie jedności.

Lektura idealna na spokojne, wiosenne popołudnie 😊 Polecam♥️

Jest to moje trzecie spotkanie z pisarką i kolejny raz udane. Nie jestem przekonana, czy to najlepsza powieść autorki - chyba nie. Niemniej jednak, czyta się niezwykle szybko i przyjemnie. Styl jest na tyle przystępny, że czytelnik od razu wpada do świata wykreowanego przez autorkę. Nie ma tutaj jakichkolwiek blokad podczas czytania. Mamy tutaj ciekawą fabułę, w dobry sposób poprowadzoną. Niemniej jednak zabrakło mi uczuć. Okej, były, coś poczułam, ale nie tak, jak się tego spodziewałam. Chyba potrzebowałam lektury, która mnie... "sponiewiera". Złamie serce. A później może poskleja? Tutaj dostałam nieco łagodniejszą wersję, ale nadal równie dobrą. Cieszę się mimo wszystko, że miałam okazję ją przeczytać, bo miło spędziłam z nią czas.

Poznajemy tutaj Samanthę, która jest bibliotekarką w szkole, którą kocha całą sobą, tak jak ich dyrektora oraz jego małżonkę. Traktuje ich jak swoją rodzinę. Niestety założyciel umiera, trzeba nowego dyrektora... I nagle pojawia się on. Jej przeszłość, od której uciekła i zmieniła otoczenie. Los bywa chytry, nieprzewidywalny... Kobieta panikuje, bo nie wie, co ją czeka, chociaż podświadomość pokazuje jej obrazy z przeszłości, które niekoniecznie mogą mieć jeszcze miejsce. I tutaj mam małe "ale" - chwilami mnie irytowała. Rozumiałam ją, ale była dorosła, co to za uciekanie? Mimo wszystko polubiłam ją, kibicowałam jej przez całą powieść. A to, co zrobiła na sam koniec, kurde, głupia baba! Ależ byłam na nią wściekła za ten nieodpowiedzialny czyn!

Jest też Duncan, którego początkowo znamy z opowiadań. Poznajemy go jako młodego nauczyciela, krzepkiego i z poczuciem humoru. Jednak to jest Duncan z przeszłości, a ten, który ponownie pojawia się w życiu Sam, jest diametralnym przeciwieństwem tamtego człowieka. Ludzie przecież się zmieniają. Sami z siebie. Przez pewnych ludzi. Przez wydarzenia, których nikt się nie spodziewał. Byłam ciekawa jego przerwy w życiorysie, tej jego lodowatej... maski. A gdy w końcu dowiedziałam się... Zrobiło mi się niesamowicie przykro. Nie tego się spodziewałam. To... było niezbyt przyjemnym zaskoczeniem, ale jednocześnie wiele tłumaczyło.

Reasumując, w powieści pojawia się też pewien bardzo inteligentny chłopiec, którego polubiłam. Postacie ogólnie są dopracowane, wytworzone na wzór prawdziwego człowieka, nie papierowego i płaskiego.

Cała recenzja na blogu 7/10

„To, czego pragniesz” – trzecia powieść autorki, którą miałam przyjemność przeczytać i nie ukrywam, czekam na kolejną. Zarówno w poprzednich, jak i w tej książce autorka dotyka niełatwych tematów, tym razem trafiło na tematykę stresu pourazowego oraz problemów z jakimi zmagają się chorzy na epilepsję.

Na przykładzie głównej bohaterki autorka pokazała jak trudno jest żyć z epilepsją, tym bardziej jeżeli choroba Sam okazała się być przyczyną rozpadu małżeństwa jej rodziców. Dziewczyna czuje się odrzucona, niekochana, nie chcąc nikomu przysparzać kłopotów swoim schorzeniem staje się wycofana, trafia jednak na Maxa i Babette, którzy dają jej dom i otaczają rodzicielskimi uczuciami, to przy nich dziewczyna odzyskuje chęć do życia, do spełniania się zawodowo, chce znowu być kimś wyrazistym i buduje przy nich swój świat na nowo.

Ten świat zbudowany przez Sam zatrzęsie się w posadach, kiedy Max nagle umrze, a jego miejsce na stanowisku dyrektora zajmie Duncan, zimny, wyrachowany służbista, którego kilka lat wcześniej Sam poznała pracując w innej szkole, z tym, że wtedy Duncun był zupełnie kimś innym.

Co się stało z tym Duncanem, którego Samantha poznała kilka lat temu? Co wydarzyło się w jego życiu, że zniknęła gdzieś jego pasja, pogoda ducha i pozytywna energia, którą zarażał wszystkich dookoła? Mężczyzna jest zdystansowany, zamknięty i wydaje się nie pamiętać Samanthy. Zaczyna wprowadzać zmiany w szkole, których nie rozumieją ani uczniowie ani nauczyciele, rujnując jednocześnie to co wcześniej tworzyli Max i Babette. Sam stawia sobie za cel zatrzymanie dalszych działań Duncuna. Pytanie czy jej się uda?

Książki Katherine Center zawsze są bardzo poruszające, nie inaczej jest tym razem, im więcej dowiadujemy się o głównych bohaterach, tym więcej emocji budzą w czytelniku. To powieść o smutnych i złych wydarzeniach, które determinują życie głównych bohaterów, ale też opowieść o nadziei, walce z własnymi słabościami, przełamywaniu wstydu i samoakceptacji.

Moje 8/10

“Zdecydowałam, że nie dam sobą zawładnąć temu, co mogłoby odebrać mi tę radość. Patrzę nieszczęściu prosto w twarz i pokazuję mu środkowy palec”

Samantha pracuje jako bibliotekarka w Kempner School. Szkołę, w której pracuje Sam wyróżnia rodzinna i ciepła atmosfera. Niestety dyrektor szkoły nagle umiera, a nowym dyrektorem zostaje jej dawny znajomy w którym się potajemnie podkochiwała, Ducan Carpenter. Samantha zapamiętała mężczyznę jako czarującego i wyluzowanego. Brak zainteresowania ze strony Dukana zmusił ją wtedy do zmiany pracy.

Ta decyzja była dla Sam nowym początkiem, z szarej myszki zmieniła się w atrakcyjną, walczącą o siebie kobietę, która lubi zwracać na siebie uwagę. Ducan również się zmienił, w niczym nie przypomina mężczyzny z poprzedniej pracy Samanty. Jest ponury, oschły i ma obsesję na punkcie przestrzegania regulaminu i bezpieczeństwa. Ze szkoły chce zrobić jedną z najnowocześniejszych i najbezpieczniejszych placówek edukacyjnych. Sam trudno uwierzyć, że to ten sam Ducan.

“To czego pragniesz” to moje drugie spotkanie z Katherine Center. Autorka pisze lekko i przyjemnie, dzięki czemu świetnie się bawiłam czytając. Na początku wydawało mi się, że fabuła będzie bardzo przewidywalna ,a ja się znów będę nudzić na szczęście tak nie było. Fabuła nie jest słodkim love story. Autorka po raz kolejny porusza trudny tematy. Tym razem to strata najbliższej osoby, bezpieczeństwo w szkole i epilepsja. “To czego pragniesz” to ciepła historia o dążeniu do celu, wytrwałości i pozytywnym podejściu do życia pomimo przeciwności losu.

„To, czego pragniesz”

Ta książka, to połączenie książki obyczajowej i romansu.

Czytając ją, świetnie się bawiłam.

Dostarczyła mi wiele emocji, takich ciepłych.

Bohaterowie książki przechodzą przemianę, która zmienia życie bohaterów.

Dla Samanthy przemiana była czymś dobrym, odkryła siebie na nowo i cieszyła się z małych rzeczy.

Kobieta należała do grona pedagogicznego, była bibliotekarką, cieszyła się uznaniem wśród pracowników, miała nadzieję, że jej dawny znajomy, również zyska uznanie w ich środowisku.

Nie spodziewała się, że dawnego Duncana, już nie ma.

Kim się stał Duncan Carpenter?

Czy uczucia, które kiedyś do niego żywiła dawna Samantha, ożyją na nowo?

W książce nie zabraknie humoru, za sprawą Sam, która chwilami bywa postrzeloną kobietą i zdobywa się na odwagę, by stanąć twarzą, w twarz z nowym dyrektorem, dla którego pierwsze skrzypce, gra bezpieczeństwo.

Zmiany nie zawsze są dobre, a już podejmując ważne decyzje, miło by było, gdyby ich przełożony, skonsultował to z nimi, niż narzucił ustalone wcześniej reguły.

Kto odważy się postawić nowemu dyrektorowi?

Wyjdzie wielka afera, ponieważ nikt nie chce Duncana dupka, na miejscu dyrektora.

Trzeba coś zrobić, aby pozbyć się tego człowieka, nawet jeśli kiedyś czuło się do niego coś więcej, niż sympatię.

Książka nie opiera się tylko na romansie.

Mamy rodzinę, a raczej jej część. Skomplikowane relacje, między matką, córką i jej rodziną, a gdzie tam miejsce dla Sam? Ona tylko tam mieszka, jest dla nich obcą osobą.

Książka jest naprawdę fajna. To moje pierwsze spotkanie z autorką i jestem pewna, że nie ostatnie. Podoba mi się styl autorki, który jest lekki i zrozumiały.

Przy tej książce, można się zrelaksować i dobrze bawić, także śmiało po nią sięgajcie.

Naprawdę polecam.

Piękna, niosąca pozytywne, ciepłe emocje komedia romantyczna z mądrym przesłaniem. Moje kolejne udane spotkanie z autorką.

„Chodzi o to, żeby na przekór problemom i tak być szczęśliwym.''

Samantha Casey to spokojna, poukładana dziewczyna. Jej życie, choć bardzo przewidywalne, daje jej dużo radości i zadowolenia. Robi to, co lubi, jest bibliotekarką w Kempner School. To miejsce, w którym lubi przebywać, praca daje jej sporo satysfakcji, a ludzie są życzliwi i przyjaźni. Niestety, niespodziewanie umiera, lubiany przez wszystkich założyciel placówki. Dalsze funkcjonowanie szkoły stoi pod znakiem zapytania. Sam jest przerażona, gdy niespodziewanie jej przeszłość daje o sobie znać. Nowym dyrektorem zostaje człowiek, który dawno temu skradł jej serce. Jej uczucie było gorące i nieodwzajemnione, uciekła przed nim. Duncan w niczym nie przypomina jej beztroskiego, wesołego mężczyznę sprzed lat. Zmienił się, stał się ponurym, złośliwym, wykurzającym facetem, który ma obsesję na punkcie regulaminu. Ma swoją wizję nowego funkcjonowania szkoły, którą zamierza wprowadzić w życie. Sam nie dowierza, że to ten sam człowiek.

Czy Sam uda się obalić mur, jakim szczelnie ogrodził się Duncan? Co takiego stało się w jego życiu, że tak bardzo się zmienił? Akcja powiesić toczy się swoim rytmem, intryguje i niesie sporą dawkę przeróżnych emocji. Fabuła ciekawie skonstruowana, dotyka skomplikowanych relacji międzyludzkich, a w tle ich trudna przeszłość i ukrywane tajemnice. Autorka pisze bardzo przyjemnie, lekko, barwnie. Czuć szczerość, realizm, zaangażowanie, a dobry humor towarzyszy nam przez cała opowieść. Niepodważalnym atutem powieści są lekkie, płynne dialogi, cięte riposty, zawsze w punkt. Rewelacyjnie ukazani bohaterowie, to zwykli ludzie, pełni wad i zalet, charakterne, złożone osobowości. Narracja toczy się z perspektywy Sam, mamy doskonały wgląd w jej serce i umysł. Widzimy jej rozterki, wewnętrzne zmagania, to, czym się w życiu kieruje. Do obojga poczułam sympatię. Ona jest cichą, cierpliwą, serdeczną osobą, chwilami trochę naiwną. On jest jej przeciwieństwem, taki zadufany w sobie, nieprzyjemny w obyciu służbista.

Podejmowanie trudnych, złożonych decyzji. Dążenie do celu pomimo przeciwności losu, szukanie pozytywnych aspektów w każdej sytuacji. Potrzeba kochania i bycia kochanym. Kruchość i ulotność życia. Siła i moc, jaką daje rodzina. Zmaganie się z trudną chorobą, jaką jest epilepsja. Łatwa dostępność do broni palnej, bezpieczeństwo w szkołach.

Ciepła, wciągająca, współczesna baśń dla dorosłych. Wywołuje szczery uśmiech i niesie przesłanie. Pomimo bólu i trudnych chwil, warto dostrzegać w życiu jego pozytywne strony, chociaż te niewielkie, drobne i czerpać z nich radość i siłę. Jeżeli lubicie ciepłe, niosące otuchę i nadzieję powieści, to ta pozycja będzie dla Was idealna. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

"RADOŚĆ JEST ULOTNA. NIC NIE TRWA WIECZNIE. NAWET JAK NA COŚ ZAPRACUJESZ, PRĘDZEJ CZY PÓŹNIEJ TO STRACISZ."

Babette i Max Kepner są założycielami jednej ze szkół podstawowych w Teksasie. Kiedy Max, w dniu swoich 60-tych urodzin dostaje zatoru płucnego i umiera, szkołę przejmuje jego zięć Kent. Od tamtej chwili, nic już nie jest takie samo...

Samantha, jest bibliotekarką. Maxa i Babette zawsze traktowała jak swoją rodzinę. Nie może pogodzić się ze śmiercią mężczyzny, a także tym, że szkoła została pod opieką Kenta.

Pewnego dnia dowiaduje się, że Kent powołał nowego dyrektora szkoły, którym okazał się Duncen Carpenter. W kobiecie pali się iskierka nadziei. Zna Duncana z wcześniejszej pracy, ba nawet skrycie się w nim podkochiwała. Zapamiętała go jako uroczego, kolorowego i pełnego życia człowieka. Uwielbiała jego charyzmę i jego sposób bycia. Był barwną postacią, w dosłownym znaczeniu tych słów. Dlatego Samantha jest tak bardzo zdziwiona, gdy zamiast wesołego mężczyzny, w murach szkoły pojawia się zimny i zasadniczy mężczyzna. Niegdyś barwny, tętniący życiem nauczyciel wf-u stał się zamkniętą w sobie, szarą plamą.

Samatha robi wszystko, by do niego dotrzeć, by odnaleźć w Duncanie jego prawdziwą, radosną twarz..

Lecz czy jej się to uda?

Czy bolesna przeszłość zakorzeniła się w sercu mężczyzny na dobre?

Jakie sekrety skrywa pod maską zimna i obojętności?

Z jakimi pdoblemami borykają się Samantha i Duncan - dwie samotne dusze?

Jeśli jesteście ciekawi, koniecznie sięgnijcie po książkę "To, czego pragniesz"

Samantha Casey jest bibliotekarką. Uwielbia szkołę w której pracuje, a dyrektor i jego żona są dla niej jak rodzice. Niestety w szkole zachodzi pewna zmiana i nowym dyrektorem zostaje Duncan Carpenter. Samantha nie może w to uwierzyć. Przejechała tyle kilometrów aby zerwać z dawnym życiem, a nagle pojawia się ON i wszystkie wspomnienia wracają.

Od tej pory wszystko się zmienia. Duncan wprowadza do szkoły tak żelazne zasady, że budynek zaczyna przypominać więzienie. Surowy, sztywny mężczyzna w ogóle nie przypomina wesołego, spontanicznego Duncana jakiego w przeszłości poznała Samantha.

“Czy charakterna bibliotekarka uratuje szkołę przed surowym nowym dyrektorem, a przy okazji da się ponieść uczuciom i otworzy się na miłość?”

Jak pierwszy raz miałam w rękach tę książkę byłam przekonana, że to będzie przewidywalna, lekka historia, o której za tydzień zapomnę. Na szczęście się myliłam. Pióro autorki totalnie do mnie trafiło. Odczuwałam każdą z emocji towarzyszących bohaterom. Przez tę książkę się przepływa. W ogóle nie odczułam tych ponad 400 stron i uważam, że to zdecydowanie za mało 🔥 Mam w zwyczaju coś takiego, że nie czytam książek więcej niż raz. Już teraz wiem, że dla tej książki zagnę tę regułę 🤩 Z chęcią przeczytałabym ją jeszcze raz i na pewno to zrobię w przyszłości. Co więcej mogę wam napisać. “To, czego pragniesz” trafia do moich “Ulubieńców 2021”, a wy koniecznie sięgnijcie po tę książkę i poznajcie Samanthę i Duncana ❤

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu MUZA ❤

~ sylwiaczyta

Samantha, pragnąc diametralnej zmiany w życiu, przeprowadza się na wyspę Galveston. Tam szybko odnajduje przyjaciół oraz pracę w Szkole Podstawowej Kampnera jako bibliotekarka. To wszystko dzięki Maksowi oraz Babette, w których domu mieszka. Dotychczasowe życie przerywa niespodziewana śmierć Maksa, który był również dyrektorem podstawówki, w której pracuje Sam. Oczywistym zastępstwem jest Babette, choć na to miejsce zostaje powołany niejaki Duncan – mężczyzna, przez którego lata temu Samantha zrezygnowała z poprzedniego życia, wyprowadzając się na drugi koniec świata. Kobieta jest rozdarta, czując zarówno strach i ekscytację. Kiedyś żywiła uczucia do Duncana, jednocześnie wie, że to mężczyzna na poziomie i szkole wyjdzie na dobre jego obecność. Jednak Duncan jest odmieniony i nie ma w nim śladu dawnego, sympatycznego faceta. Teraz to kawał dupka, który wszystkim próbuje uprzykrzyć życie.

To, czego pragniesz to lekka powieść obyczajowa, która opowiada o życiu, miłości, tajemnicach i relacjach damsko-męskich. To moje drugie spotkanie z Autorką, jej poprzednia książka bardzo mi się podobała i z tą było podobnie. Ta dwójka bohaterów jest bardzo zagubiona i próbują znaleźć swoje miejsce w życiu. Obydwoje mają swoje tajemnice, których strzegą, ponieważ ich wyjawienie grozi odtrąceniem przez ludzi. Powodem może być wstyd czy strach, że stracimy osobę, na której nam zależy. Dlatego łatwiej jest zostawić sekrety głęboko w sobie niż się nimi dzielić. Na takiej zasadzie działają nasi bohaterowie, którzy boją się reakcji drugiego człowieka. Ich sposobem, jednym który znają, jest ucieczka i rozpoczęcie życia od nowa. Jednak ile można uciekać? Gdzieś trzeba znaleźć swój dom, swoje bezpieczne miejsce.

Książka opowiadana jest z perspektywy Sam, czyli naszej głównej bohaterki. Rozdziały są rozbudowane i naszpikowane emocjami. Poruszane są tutaj wątki choroby neurologicznej, z którą zmaga się Samantha oraz trauma, po której nie może się pozbierać Duncan.

Jak przystało na książki Center, podczas czytania uśmiech nie schodzi z twarzy, pozwala naładować baterie i z optymizmem patrzeć w przyszłość. Skłania do przemyśleń, do działania. Opowieść o poszukiwaniu radości w obliczu tragedii. Zdecydowanie polecam!

Samantha jest bibliotekarką w Kempner School. Właściciele to jej najlepsi przyjaciele i jedyna rodzina, nic z tego, że przybrana. Kiedy na własnym przyjęciu urodzinowym umiera Max, właściciel i dyrektor szkoły, życie mieszkańców miasta już nie będzie takie same.

Nowym dyrektorem zostaje Duncan, mężczyzna, za którym niegdyś Sam szalała, niestety bez wzajemności. Jak się okazuje, z tamtego ideału nie zostało prawie nic. Człowiek, który ma rządzić szkołą, okazuje się zimnym, twardo stąpającym po ziemi urzędnikiem, a ten, którego znała Sam, był zakochanym w życiu chłopakiem, gotowym na największe szaleństwa. Czy nowy rozdział w życiu tych dwojga, zmieni relację między nimi?

Zacznę może od tego, że tym razem książka autorstwa Katherine Center mnie nie porwała. Oczekiwałam ciepłej, romantycznej historii z bohaterami po przejściach w takim dojrzałym wydaniu. Tym razem, to co otrzymałam, jest jakieś takie płytkie, dziecinne wręcz.

Fascynacja miłością sprzed lat, w takim kolorowym wydaniu, gdzie główna bohaterka ciągle emocjonuje się kolorowymi skarpetkami, czy napisami na koszulkach mężczyzny, nauczyciela, może być fajna i zabawna, ale przez chwilę, a tutaj ten moment, właściwie trwa przez całą powieść. To jest nużące, i po prostu jakieś błahe.

Bardzo przekoloryzowana postać Duncana, dodatkowo posypana brokatem jego po zabiegowych wyznań, sprawiła, że był moment kiedy chciałam odłożyć książkę i iść się przewietrzyć.

To nie jedyne wątki w tej książce, które do mnie absolutnie nie przemówiły, a dodatkowo stłamsiły, to, co mogło sprawić, że ta historia zyskałaby na wartości.

Są bowiem w tej książce rzeczy ważne, które warto było wysunąć na pierwszy plan. Choroba Sam, uznawana, bardzo zresztą niesłusznie, za coś wstydliwego, pokazanie bezradności dziewczyny w obliczu ataków, samotność małego chłopca, który traci oparcie w osobie dziadka, któremu mógł się zwierzać, jego piękna, wzruszając wyjątkowość i mądrość, połączone z zaniedbaniem przez ojca, który nigdy nie ma dla niego czasu, to wszystko traci swój blask w dziwnych, infantylnych wręcz rozważaniach głównej bohaterki o strojach, kwiatach, czy dawnym zauroczeniu.

Moim zdaniem, czegoś tu zabrakło, a czegoś autorka zaserwowała nam za dużo. To w moim, zaznaczam, subiektywnym odczuciu, jedna z książek, o których zapominamy już chwilę po lekturze.

Czytałam poprzednią powieść autorki i bardzo mi się podobała. Była taka życiowa, ale raczej bardziej gorzka niż słodka. A tutaj mamy lukrowaną opowieść - niby historia jest trochę dramatyczna, los nie szczędzi bohaterom traumatycznych wydarzeń, a jednak całość smakuje jak tort bezowy.

Do połowy książki ciężko było mi przejść do porządku dziennego z dziwnością głównej bohaterki. Panująca przesadna wesołość była nieadekwatna do wydarzeń, a zachowanie postaci - hiperpozytywne. Po połowie było już lepiej, widziałam więcej realności i autentyczności, oczywiście ciagle było uroczo, ale już nie mdło. Nie można nie wspomnieć, mimo tej słodkości, że autorka porusza kilka ważnych tematów. Zespół stresu pourazowego, przemoc, odrzucenie, zmaganie z chorobą, to wszystko tutaj jest całkiem dobrze przedstawione. Bohaterowie radzą sobie z tymi traumami, chociaż jest to trudna walka.

Dla fanów autorki ta powieść może być czymś, do czego muszą podejść z otwartym umysłem, dla reszty będzie to przyjemna, troszkę przewidywalna opowieść. Chociaż nie wszystko mi się podobało, to dobrze się bawiłam.

Po tej lekturze śmiało mogę powiedzieć, że powieści Katherine Center mogę brać w ciemno. Aktorka pięknie operuje słowem, wkłada w historię mnóstwo emocji i uczuć, które bardzo szybko stają się naszymi. Ale przede wszystkim tworzy bohaterów, obok których nie można przejść obojętnie. I to zarówno postaci kobiecych, jak i męskich, pierwszoplanowych czy też drugiego planu. 

"Chciałam mieć w życiu kogoś - kogokolwiek - kto by mnie kochał mimo wszelkich przeciwności."

Tym razem, o ile z miejsca polubiłam gotową to poświęceń Samanthę (choć może irytować, gdy tak do każdego lgnie, ale kiedy poznacie powody jej zachowania - zrozumiecie), to z zimnym, niedostępnym, zasadniczym biurokratą Duncanem nie poszło mi tak łatwo. Potrzebowałam trochę czasu, by mnie do siebie przekonał. Ale gdy już mu się to udało... może nie będę kończyć, sami sprawdźcie czy z Wami będzie podobnie. Oboje bohaterowie przechodzą ciekawą metamorfozę. Moją uwagę zwróciły również postaci poboczne, bez których nie wyobrażam sobie tej książki. Babette i Max - para z sercem na dłoni; uroczy, mały acz dojrzały jak na swój wiek Clay czy Chuck Norris. Ale kim jest ten ostatni... nie zdradzę Wam.

"Duncan był moją największą miłością i powodem najboleśniejszego życiowego zawodu."

Podobało mi się, iż historia nie okazała się przesłodzona. Autorka bowiem w subtelny sposób poruszyła szereg ważnych problemów i tematów, jak: epilepsja, strata bliskiej osoby czy kwestia bezpieczeństwa w szkole. Udowadnia, że nawet, gdy spotka nas coś przykrego, tragicznego powinniśmy poszukać pozytywów, wynieść z tego coś, co nas wzmocni. Kolejny raz przekonujemy się jak wielka siła tkwi w rodzinie, jak istotna jest przyjaźń, szczera rozmowa i wsparcie dzięki, którym można pokonać strach i lęki.

"To, czego pragniesz" to ciepła, romantyczna, wzruszająca, podnosząca na duchu powieść o stracie, potrzebie akceptacji i miłości, ale przede wszystkim o poszukiwaniu na nowo radości życia. Czy Sam skruszy lód wokół serca Duncana i wprowadzi do jego życia kolory i radość? Warto się przekonać!

Katherine Center spowija swoje historie bólem, który miesza się z optymizmem i daje nadzieje na happy end mimo wszelkich przeciwności. Jednak początkowe przeskoki w czasie bardzo wybijały mnie z czytania. Raz czytałam o teraźniejszych wydarzeń, by za chwilę czytać o tych z przeszłości zupełnie się tego nie spodziewając. Mimo to lubię historie, które wychodzą spod pióra autorki. Polubiłam podejście i sposób bycia głównej bohaterki. Chociaż nieśmiała, to była też w jakiś sposób pełna humoru, co głównie wyrażała poprzez swój styl i ubiór. Kolory, dużo kolorów i różne wzory. Właśnie to definiowało Samanthę i jej radość, bo potrafiła cieszyć się z najmniejszych rzeczy.

Natomiast za całym tym sztywnym sposobem bycia Duncuna ciekawiło mnie… wszystko. Szczególnie czynnik, który spowodował, że stał się oziębłym draniem bez cienia emocji. Tym bardziej byłam zauroczona wspomnieniami głównej bohaterki wobec Duncana i jego przemiany, która była opisana dość obrazowo. Były takie momenty, że Samantha nawet z największego sztywniaka potrafiła wycisnąć odrobinę szczęścia.

Kiedy jednak dochodzi do konfrontacji dwójki głównych bohaterów, jest to tak bardzo urocze i rozbrajające. Naprawdę. Zaczęłam uśmiechać się do siebie, gdy dotarło do nich, że powinni pogadać ze sobą już dawno. Ich szczerość względem siebie była piękna i w jakiś sposób potrzebna im obojgu.

„To, czego pragniesz” to ciepła historia, która ukazuje, że wszystkie lęki możemy pokonać odpowiednim podejściem. Zachowanie głównych bohaterów inspiruje, zwłaszcza Sam potrafi być naprawdę inspirująca. Uwielbiam to skrajne połączenie bólu i radości, które wywołała u mnie Katherine Center. Pod tym względem jest mistrzynią. I chociaż jej powieści należą do tych spokojnych i delikatnych potrafi wydobyć z mojego serca cały wachlarz emocji! Polecam!

"To czego pragniesz" od Katherine Center to piękna, romantyczna, ciepła historia o radości, o tym jak ważna jest w życiu i jak należy ją celebrować. Książka nie zaczyna się szczęśliwie bo od pożegnania nie tylko dyrektora szkoły ale przede wszystkim przyjaciela, przybranego ojca, mentora naszej bohaterki jak i społeczności miasteczka. Gdy zjawia się jego zastępca Duncan Carpenter , Samantha jednocześnie jest szczęśliwa, że ktoś taki pełen życia, radości i miłości do dzieci zajmie miejsce Maxa jak i przerażona bo był ON powodem jej ucieczki z poprzedniego miejsca pracy. Sam to postać którą jedni pokochają a innych będzie irytować. Dlaczego? Ponieważ porzucona przez ojca, wyśmiewana przez kolegów w młodości szuka akceptacji i miłości. Zawsze uważa że musi na uczucie zasłużyć i starać się bardziej niż inni. Duncan zaś to zupełnie inny facet niż pamięta Sam. Pewne wydarzenia z przeszłości zmieniły tego zabawnego gościa chodzącego w kolorowych krawatach, skarpetkach, kapeluszach, żonglującego i tańczącego w zimnego, twardego i niedostępnego biurokratę, który ich kolorową szkołę zmienia w szarą bryłę z czytnikami, bramami, ochroniarzami, kuloodpornymi szybami i wykrywaczami metalu. W pewnym momencie Sam lekkim szantażem zmusza go różnymi zadaniami by wróciła do niego radości i przypomniał sobie jaki kiedyś był. Jednak oboje mają swoje lęki i koszmary, razem jednak łatwiej znaleźć w sobie odwagę. Ja zatonęłam w tej historii poznając bohaterów i ich losy, czasem czytając wzruszałam się, uśmiechałam , czasami z niedowierzaniem i w nerwach przewracałam kolejne strony ale utwierdzając się że ta książka przepełniona jest emocjami i daje mi po prostu radość.

" w życiu nie wszystko układa się tak, jakbyś chciała. nie zawsze jest łatwo.. Nic w życiu nie przychodzi ot tak! Miłość sprawia ze stajemy się lepsi, bo jest trudna. Podejmowanie ryzyka nas wzmacnia, bo każe przełamywać strach "

" i na tym polega odwaga, że mając tą wiedzę i tak się na to wszystko decydujesz"

Jeśli chcecie wiedzieć czy Sam i Duncan zdobyli się na odwagę i pokonali swoje koszmary zapraszam was do lektury. Ja z niecierpliwości czekam na kolejną książkę autorki.

Kiedy zobaczyła, że kolejna książka Katherine Center wyjdzie w Polsce wiedziała, że znajdzie się w mojej bibliotece. A na dodatek jak przeczytałam, o czym ona będzie to byłam stracona, ale co ważne - wnętrze, bo ono już takie idealne i wymarzone nie było.

Sam znajduje w końcu swoją idylle. Ma przyjaciół, przyszywaną rodzinę, a praca w takim zespole osób to marzenie każdego człowieka. Jednak, nie będzie tak miło i pięknie, bo już na początku mamy smutne wydarzenie śmierci i żałoby, a kolejny krok to pojawienie się dawnej miłości Sam – Duncana, która w ogóle nie była odwzajemniona, tylko dziewczyna została ze złamanym sercem i niewyjaśnionymi, wyimaginowanymi historiami, które Sam zdecydowanie tworzyć uwielbia.

„Chciałam mieć w życiu kogoś – kogokolwiek – kto by mnie kochał mimo wszelkich przeciwności.”

Kiedy ON pojawia się na wyspie i jej szkole wszystko wraca. Chce uciec ponownie gdzie pieprz rośnie, ale ten mężczyzna nie jest taki, jakim go wcześniej znała. Jest zupełnym tego przeciwieństwem. I co ważne, ON nie ma w ogóle pojęcie, kim jest ONA !

„Przyciągacie się jak dwa magnesy. A poza tym jesteś jego dokładnym przeciwieństwem.”

Sam jednak kiedy widzi, że jej szkoła traci dawny blask postanawia walczyć. Ale czy z takim człowiekiem jak Duncan da się wygrać ? Czy to ON nie ma ostatniego zdania ? Dyrektor i bibliotekarka...kto ma większą władzę ?

„Duncan był moją największą miłością i powodem najboleśniejszego życiowego zawodu.”

Przede wszystkim początek był dla mnie przeprawą przez mękę. Sam była niczym irytujący komar latem, na dodatek w nocy. Bzyczy bez sensu, nie da go się uciszyć, a jedyną ucieczką od jego bzyczenia jest ucieczka. Tak sama się czułam „w towarzystwie” Sam. Była irytująca, wkurzała mnie niesamowicie, bo była taką przylepą. Do każdego lazła. Potem jednak moje spojrzenie uległo zmienia i tolerowałam ją, bo polubić to jednak nie polubiłam. Sory, efekt pierwszego wrażenia robi swoje.

Duncan był mrukiem, który przeszedł swoje i dopiero po pewnym czasie otwiera się i wyjawia sekrety. Po połowie książka już nabiera blasku i rozpędu, robi się z tego całkiem przyjemna, ciepła historia o dwójce zupełnie różnych ludzi, z różnymi doświadczeniami i przeżyciami. Nie do końca podobała mi się historia przedstawiona w taki sposób, ale przyznam, że ma kilka punktów, które dają do myślenia i przedstawiają inne punkty widzenia. Przede wszystkim najbardziej rani mnie fakt całkowicie nierealnej historii, która biła po oczach swoją sztucznością i naciąganą formą. Do tego ni w punkt trafiona okładka, która moim zdaniem całkowicie nie oddaje ducha tej historii.

Ja oceniam na mocną 6.