Titanic zatonął dwa razy

O Titanicu, brytyjskim transatlantyku, słyszał chyba każdy. Olbrzymi statek parowy wyruszył 15 kwietnia 1912 roku w swój dziewiczy rejs. Jednak nie dane było mu dotrzeć do celu. Na swojej trasie zderzył się z górą lodową, która uszkodziła maszynę, przez co Titanic zatonął…

Ale czy to możliwe, aby Titanic zatonął dwa razy?

Przenieśmy się do roku 1942. W Gdyni okupowanej przez Niemców, nazywanej wtedy Gotenhafen, ekipa filmowa z Berlina rozpoczyna realizację swojego szalonego planu! „Cap Arcona”, statek zacumowany w porcie, zostaje przekształcony w „Titanica”, a reżyser rozpoczyna zdjęcia do filmu o najsłynniejszej morskiej tragedii. Brzmi zwyczajnie, prawda? W końcu tragedia transatlantyku, który osiadł na dnie była inspiracją dla wielu ludzi, ale jest coś, co czyni tą historię wyjątkową. Na planie filmowym zostaje zamordowany jeden z członków ekipy…

„Titanic zatonął dwa razy” to historia, w której fikcja literacka łączy się z autentycznymi wydarzeniami. W cieniu wojny zostaje popełnione morderstwo na planie filmowym, ale czy ujawnienie sprawy będzie takie proste? Każda podjęta decyzja w tamtych czasach może skończyć się źle w skutkach…

Opisana przez Izabelę Żukowską historia to nie tylko mrożące krew w żyłach morderstwo. To również obraz rozmaitych potyczek politycznych na tle walczących ludzi. To wizja manipulacji niewinnych, którzy czasami nieświadomie brali w tym wszystkim udział.

Akcja tej historii została genialne poprowadzona przez Autorkę. Jej narracja sprawia, że czytelnik po prostu przepada w tym szaleństwie. Napięcie rośnie i rośnie, po to by potem zwolnić, i tak w kółko. Genialne! W dodatku zakończenie można zaliczyć do grupy tych nieprzewidywalnych. Choćby człowiek wysilał wszystkie zwoje mózgowe to nie mam pewności, czy udałoby mu się trafić na rozwiązanie tej zagadki.

To historia, która dostarczy niesamowitych wrażeń.

Niektóre książki nie tylko opowiadają historię, one ją wywołują z zapomnienia, przywracają jej głos i pozwalają jej ponownie oddychać w wyobraźni czytelnika. „Titanic zatonął dwa razy” to właśnie taka opowieść. Zanurzona głęboko w mrokach historii, pulsująca napięciem kryminalnym i uderzająca świadomością, że to, co najbardziej nieprawdopodobne, mogło wydarzyć się naprawdę. To książka, która nie pozwala przejść obojętnie, która zostaje z czytelnikiem długo po zakończeniu ostatniej strony, niczym echo, które wciąż odbija się od zamglonych ścian portowego miasta, gdzie wojna nie tylko niszczy budynki, ale także wypacza ludzkie sumienia.

Już od pierwszych stron wiadomo, że to nie będzie zwykły kryminał. Nie jest to książka, którą można czytać jedynie dla zagadki, dla szukania mordercy, dla tej typowej gry w detektywa. Owszem, jest tu zbrodnia, są podejrzenia i niepewność. Jest napięcie, które rośnie z każdą stroną. Ale nad tym wszystkim unosi się coś więcej, duch epoki, ciężki, duszny i przytłaczający, w którym samo życie bywało aktem odwagi. W którym prawda nie miała już znaczenia, a człowieczeństwo zostało wystawione na próbę tak brutalną, że każdy gest współczucia urastał do rangi bohaterstwa.

Tym, co w tej książce robi największe wrażenie, jest sposób, w jaki autorka prowadzi narrację. To opowieść, która żyje własnym rytmem. Czasem gwałtownym i pełnym napięcia, czasem spokojnym, niemal lirycznym, ale nigdy nie traci z oczu tego, co najważniejsze, prawdy. Nie tej oficjalnej, zapisanej w raportach i kronikach, ale tej cichej, niepokojącej, obecnej w ludzkich spojrzeniach, w niedopowiedzianych gestach, w tym, co przemilczane. Autorka nie moralizuje, nie staje po żadnej stronie. Zamiast tego oddaje głos samym wydarzeniom, tym udokumentowanym i tym zrodzonym z wyobraźni, które razem tworzą przejmującą mozaikę.

Zbrodnia w tej książce to tylko początek. Jak błysk noża, rozcina rzeczywistość, zostawiając czytelnika z pytaniem kto i dlaczego? Ale szybko okazuje się, że odpowiedź nie jest tak prosta, jak mogłoby się wydawać. Autorka zręcznie prowadzi nas przez labirynt mylnych tropów, sugestii i domysłów. Co więcej, robi to w sposób, który nie tylko buduje napięcie, ale też skłania do refleksji. Bo przecież każdy ma coś do ukrycia. Każdy ma swoje motywy. A w czasach, gdy życie ludzkie znaczyło mniej niż ideologia, granica między winą a niewinnością zacierała się niepokojąco łatwo.

To również opowieść o paradoksach, o tym, jak w jednym miejscu mogą się spotkać sztuka i śmierć, iluzja i cierpienie, propaganda i zbrodnia. Film o Titanicu, kręcony w okupowanej Gdyni, to przecież najbardziej groteskowy symbol tych czasów, epickie przedsięwzięcie w sercu wojennego piekła. I choć mogłoby się wydawać, że to jedynie ciekawostka historyczna, Żukowska pokazuje, że kryje się za tym coś znacznie głębszego. Bo kiedy iluzja staje się ważniejsza niż życie, świat staje się miejscem nie do poznania. I to właśnie ta refleksja pozostaje z czytelnikiem na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

„Titanic zatonął dwa razy” to literatura, która łączy to, co najlepsze w powieści kryminalnej, z tym, co najbardziej wartościowe w prozie historycznej. To książka, która bawi się konwencją, ale nigdy nie traci powagi. Która potrafi zaintrygować, poruszyć. To nie tylko fascynująca zagadka kryminalna, ale też przemyślana i głęboka refleksja nad mechanizmami propagandy, nad siłą fikcji, nad ceną prawdy i znaczeniem pamięci.

To powieść, która porusza. Nie tylko dlatego, że opowiada o morderstwie. Przede wszystkim dlatego, że zmusza do myślenia o tym, jak łatwo prawda może zostać zatopiona w oceanie kłamstw. I jak ważne jest, by nie pozwolić jej zatonąć po raz trzeci.

Na wstępie warto zaznaczyć, że @izabelazukowska_autorka potrafi pisać i zachęcić swojego odbiorcę do odkrywania jej dzieła. „Titanic zatonął dwa razy” to bez dwóch zdań kryminał z krwi i kości, który według mnie trochę za mało ma w sobie tytułowego Titanica, za to nadrabia samą zbrodnią, która jest genialnie skonstruowana i poprowadzona.

Przenosimy się do roku 1942, do dzisiejszej Gdyni, nazywanej kiedyś przez Niemców Gotenhafen. Goebbels wpadł na świetny pomysł, żeby nagrać film, na miarę Hollywood. Ba! Owy film miał przebić wszystkie produkcje, czy tak się stało? Cóż… Na pewno nikt się nie spodziewał, że zamiast kręcenia filmu, każdy będzie podejrzany o zbrodnie. Ginie jeden z członków ekipy, bynajmniej nie z przyczyn naturalnych i tu zaczyna się cała zabawa.

Ta książka rozpoczyna się mocno. Nawet bardzo mocno. Mamy opisany moment morderstwa z zimną krwią. Wszystko widzimy oczyma samej ofiary. Już to sprawiło, że miałam ochotę zobaczyć jak to wszystko potoczyło się dalej i kto jest winny. Mordercę znalazłam na pięćdziesiątej stronie. Oczywiście dalsza część książki mówiła, że to nie może być prawda, wszystkie znaki na niebie i ziemi mówiły, że to nie ta osoba. Ja jednak miałam przeczucie. Czy było ono słuszne? Oczywiście! Jednak nie spodziewałam się ani trochę tego, jak autorka poprowadzi całą akcję. Należą jej się za to wielkie brawa! Takiego rozwiązania zagadki się nie spodziewałam.

Od samego początku spodobała mi się postać Melity, Niemki, która była pokojówką w sopockim Kasino-Hotel, w którym doszło do zabójstwa. W tym hotelu mieszkała ekipa filmowa i pech, a może szczęście chciał, żeby dziewczyna poznała Klarę, która pomogła jej dostać się na plan filmowy, a może i coś więcej? Może kiedyś sama zostanie gwiazdą? Melita to wyjątkowa osoba, która miała pecha i znalazła zwłoki. Na szczęście może liczyć na pomoc najbliższych, a przede wszystkim swojego przyjaciela Gustawa.

W tym tytule nie zabrakło tajemnic, intryg, a sama zbrodnia dostarcza wielu wrażeń. Wielki plus również za wątki poboczne, które ukazywały życie w tamtych czasach, życie filmowców, gwiazd kina, a także ekipy filmowej. Ja jestem na tak, czytajcie!