The Shape of Me

Kolejne spotkanie z piórem Asi Bałuckiej, kolejny raz nie zawiodłam się. Bardzo szybko i przyjemnie czyta się tą historię. Autorka porusza bardzo ważne tematy i takie "na czasie", traumy, terapia, ataki paniki, napastowanie seksualne, problem z komunikacją w rodzinie.

"The shape of me" to historia dwóch młodych osób. Mèlodie i Filipa, pomimo młodego wieku każdy z nich boryka się z przeszłościa i problemami dnia codziennego. Oboje są sportowcami z dużymi osiągnięciami. Bardzo fajnie autorka oddaje emocje bohaterów jak i ich relacje. Te rozmowy, niepewność, brak doświadczenia. No urocze to było. Mam pewien niedosyt i łudzę się, że Asia da nam dalszą historię Mèlodie i Filipa. Please.

"The Shape of Me" jest kontynuacją "Drunken Sailor", jednakże oba tytuły mozna czytać niezależnie od siebie. Tym razem poznajemy historię Mélodie, córki Brunona.

Tym znanym już nam bohaterom z poprzedniej części Asia Balicka przydzieliła role rodziców. Są dojrzalsi, zmienli się. Czy zatem sprawdzą się jako rodzice? 

Podobało mi się to, w jaki sposób autorka ukazała, jak Brunon starał się odnaleźć w roli ojca dorastającej dziewczyny. I choć trudno mu było zaakceptować, że jego córka się zakochała, to wspierał Filipa. 

Mamy tu motyw pierwszej miłości. Relacja, jaka połączyła Mélodie Filipa wzrastała ze strachu przed bliskością, przez pryzmat lęków i niepewności. Para zmuszona była zmierzyć się z atakami paniki, stresem pourazowym, różnymi traumami, ze słabościami, niskim poczuciem wartości. Musieli nauczyć się, że prawdziwa miłość to zaufanie, zrozumienie, akceptacja, drobne gesty, które czasem znaczą więcej niż słowa. Oczywiście równie istotna jest szczera rozmowa. Urzekła mnie ich relacja, bo kwestia fizyczności znalazła się na drugim planie. Choć trzeba wspomnieć, iż jest subtelna i delikatna. Nadrzędna okazała się tu warstwa emocjonalna i psychologiczna. 

Autorka pokazała również, jak pomocne w walce z traumą mogą być zwierzęta (w tym przypadku psy), pasja i sport. Równie ważne jest zrozumienie, że wizyta u psychologa to nic strasznego ani wstydliwego. 

Akcja książki jest żywa, momentami ma się wrażenie, że zbyt szybka. Niektóre wątki mogłyby zostać szerzej rozwinięte, co znacząco podniosłoby i tak już wysoką wartość tej historii.

"The Shape of Me" to pełna ciepła, wzruszeń, trudnych emocji i inspiracji historia o czułości, zaufaniu oraz sile, którą każdy z nas nosi w sobie, tylko musi ją odkryć. To opowieść o tym, że przy właściwych ludziach wszystko wskakuje na właściwe miejsce. To książka o miłości młodzieńczej, a jednak tak dojrzałej. O tym, że nikt z nas wcale nie musi być idealnym, by zasługiwać na miłość. 

Przeszłość, która nie pozwala o sobie zapomnieć i mimo walki, czasami przyciśnie do podłogi kontra miłość, która pokazuje, że razem można pokonać największe lęki oraz ludzie, którzy potrafią zobaczyć w człowieku więcej niż on sam jest w stanie w sobie ujrzeć. Jeśli kochasz mądre comfort booki, które ukazują życie takim jakim jest, gdzie wyznacznikiem szczęścia nie są wielkie rzeczy, a małe gęsty, spokój ducha i ludzie wokół nas, to ta książka jest dla Ciebie.

W pędzie życia potrzebujemy czasami wytchnienia. Chcemy zapomnieć o troskach, o kłopotach, o sprawach, które czekają w kolejce do załatwienia. Potrzebujemy po prostu czasu dla siebie i historii, która nas nie przytłoczy, nie będzie lejącej się krwi, albo problemów, które są nie do rozwiązania, czy też smutnych zakończeń.

W chwilach natłoku myśli i innych spraw sięgam po komfortowe książki, dzięki którym emocje dnia codziennego spływają po mnie jak po kaczce. To właśnie comfort book sprawia, że się uśmiecham, że robi mi się lżej na serduchu, zapominam, relaksuje się i cieszę się chwilą. Nawet jeśli w książce poruszane są trudne tematy, to zawsze mam tę pewność, że zakończenie będzie radosne. Jednak takie książki nie mogą mnie też zanudzić. Asia Balicka jest jedną z nielicznych autorek, które potrafią pisać nieziemsko przyjemnie, życiowe, a zarazem ekscytujące książki, które mimo, że comfort potrafią rozbudzić w człowieku wiele emocji i zafascynować wątkami.

Dziś mam przyjemność podzielić się z Wami recenzją mojego kolejnego cudownego patronatu, którego pierwsza połowa to takie soft comfort book, a druga połowa to już medium comfort book z zakończeniem bardzo soft.

,,The Shape of me" to kontynuacja Drunken Sailor, na którą czekałam z utęsknieniem. Jest o młodszym pokoleniu, które dźwiga na sobie duży bagaż doświadczeń, a co za tym idzie ogromne traumy nie pozwalające im cieszyć się życiem. Na każdym kroku przypominają im o sobie, wywołując buzujące się w nich emocje, z którymi próbują sobie radzić. W tych młodych ludziach jest wielka siła, lecz niewidzialna jeszcze dla ich oczu.

Autorka porusza temat stresu pourazowego, ataków paniki, próby gwałtu, traumy, która nieprzepracowana zmienia jakość życia. Nasi główni bohaterowie uciekają w pracę, sport, unikają potencjalnych zagrożeń, które mogłyby wywołać niepotrzebne emocje i ból. Ich brak pewności siebie i wiary w siebie doprowadza do bardzo niskiej samooceny. Nie widzą w sobie piękna i dobra i tej siły, bo bez niej nie zdołaliby mierzyć się z życiem. I tutaj na płaszczyźnie ran i traum głęboko ukrytych rodzi się miłość, która zmieni wszystko. Miłość niepewna, lecz piękna, rodząca się z małego ziarenka i ukazująca coś, co jest najważniejsze, czyli zrozumienie, akceptację i wielkie pokłady cierpliwości. Młodzieńcza miłość pełna wątpliwości, czy jesteśmy wystarczajacy dla tej drugiej osoby. Miłość, która buduje się na fundamentach wzajemnego zaufania, a nie górnolotnych miłostkach. Miłość młodzieńcza, a jednak tak dojrzała.

W książkach Asi królują wątki związane z wodą, ze sportem i tutaj również je znajdziemy. Pojawiają się również bohaterowie z poprzedniej części, czyli mój ukochany Stefan i Emanuele oraz Alissa i Bruno. Są ostoją i wielkim wsparciem dla Melodie, ale też dla Filipa. Pomimo historii, która wydaje się być bardzo bolesną opowieścią, mamy balans. Zapewnia go natura, a dokładnie powiew wiatru, spacery, jazda rowerami, rejs, który staje się też pewnego rodzaju oczyszczeniem i porzuceniem wewnętrznego ciężaru. I choć bohaterowie wiedzą, że jeszcze wiele przed nimi, to czują spokój.

Autorka choć przelotnie wspominając o zwierzętach, a dokładnie o pieskach, musnęła temat ich wpływu na pomoc w radzeniu sobie z traumą, co mnie urzekło. Nie mogłabym również nie wspomnieć o Edzie Sheeranie, którego uwielbiam. Asia zrobiłaś mi nim totalnie dzień. Poza tym przy książkach Asi mam zawsze tak, że pojawia się w nich zawsze jedno słowo, które rozkłada mnie na łopatki. W pierwszej części był to sweterek, kto czytał to wie, o co chodzi. W książce Sweet Flower, był to jełop, 🤣a w moim aktualnym patoranacie jest to słowo szarańcza. 🤣 Jak słyszę te słowa, to od razu przychodzą mi na myśl książki Asi. W książce pojawiają się bohaterowie poboczni, w tym tajemniczy Olek, którego historię chce na już 😍

Jednym z ważniejszych tematów jest również wątek terapii. Autorka ukazuje, że terapia może nie jest kluczem do zdrowia, ale na pewno pomaga poukładać myśli i uporać się z niektórymi problemami.

Mogłabym pisać o tej książce i pisać. Takie są pozycje Asi po prostu. Zalewa mnie potok słów, ale przecież Wam wszystkiego nie powiem. 😁

Muszę też wspomnieć, że okładka idealnie zgrywa się z pierwszą częścią. Muzyczne tytuły do mnie także mega przemawiają. Robią klimat. Zakochałam się bezpowrotnie w książkach autorki.