The Boy She Hates. Blinded Love. Tom 1

"Prawda jest taka, że czasam jakieś wydarzenia po prostu następują. Wydarzenia, które nie są w porządku ani nie mają sensu. Jednak niezależnie od tego, czy dzieje się dobrze, czy źle, trzeba pamiętać, że po prostu takie jest życie. My musimy uporać się z tym co nam przynosi."

Ta książka miała być przerywnikiem między książkami o ciężkiej tematyce. Spodziewałam się lekkiego romansu w szkolnych murach dla nastolatek . Skończyłam ze spuchniętymi oczami , gulą w gardle i zarwaną nocą.

Historia przepełniona była emocjami często skrajnymi , które potrafiły przyprawić o uśmiech ale i skrajną rozpacz.

To książka z rodzaju bardzo emocjonalnych ,a takie zdecydowanie lubię najbardziej.

Nasza bohaterka traci w wypadku chłopaka , który z biegiem czasu okazuje nie być się idealny,w porównaniu do brata bliźniaka który nie do końca jest taki zły jak się wszystkim wydaje . Oboje przeżywają stratę i traumę co powoli zbliża ich do siebie ale czy na pewno tak się stanie ?

Tajemnic, z pewnością tutaj nie zabraknie.

Uczuć straty , zagubienia i niezrozumienia również

Bohaterowie na nowo będą musieli odnaleźć się w rzeczywistości.

Piękny motyw hate - love w tym przypadku rozwalił mnie na łopatki, nie był płytki a cała historia po prostu mnie zauroczyła.

Książka wbrew pozorom porusza wiele ważnych tematów .

Autorka bardzo dobrze wykorzystała potencjał tej historii sprawiając że nie potrafiłam się oderwać .

Bardzo chętnie poznałabym dalsze losy tej dwójki .

I zarwała dla nich kolejną noc .

"The boy she hates" to pierwszy tom serii Blinded Love skupiający się na historii Jaymerson i Huntera. Jaymerson Holloway posiadała wszystko, o czym może marzyć nastolatka. Cieszyła się urodą oraz popularnością, chodziła z najgorętszym kolesiem w szkole i była cheerleaderką. Wszystko było idealne, poza bratem jej chłopaka, Hunterem Harrisem. Jaymerson nie potrafiła go znieść i to ze wzajemnością. Jednak pewnego dnia wszystko się zmieni. Colton zginie w wypadku samochodowym, a Jaymerson oraz Hunter poważnie w nim ucierpią. Od tego czasu dla dziewczyny nic nie jest takie, jak było.

Nie spodziewałam się, że ta historia tak bardzo poruszy moje serce. Dosłownie podczas czytania czułam taki ból, jednocześnie zakochując się w tej książce coraz bardziej. W historie Jaymerson i Huntera wciągnęłam się już od pierwszych stron. Tak mnie ta książka pochłonęła, że dosłownie nie chciałam jej odkładać a po skończeniu poczułam ogarniającą mnie pustkę. Autorka ma świetny styl pisania, który bardzo podszedł mi do gustu. Przyjemny, lekki (choć historia sama w sobie taka nie jest) i emocjonujący. To wszystko składa się na to, że przez tą książkę się płynie. Fabuła została świetnie poprowadzona. Licealne życie, problemy, brak akceptacji, traumy. Ta książka idealnie przedstawia, że fałszywość ludzka nie zna granic a niektórzy nasi "przyjaciele" wcale nimi nie są i tylko czekają by wbić nóż w plecy. Dosłownie jak czytałam o zachowaniu "przyjaciół" Jaymerson po śmierci Coltona to miałam ochotę rzucić książką. A jak już o bohaterach mowa - pokochałam Jaymerson i Huntera od pierwszych stron. Ta dwójka ma w sobie coś tak chwytającego za serce, że aż brak słów. Oboje w wypadku stracili bardzo ważną dla nich osobę przez co ich świat się zatrzymał. Oboje czują się niezrozumiani, wszyscy chcą by wrócili do normalności jednak to wcale nie jest takie proste jak się innym wydaje. Dopiero w swoim towarzystwie mogą oddychać bo doskonale się rozumieją. Zarówno Hunter jak i Jaymerson zostali świetnie wykreowani, jestem zachwycona bo z ogromną ciekawością śledziłam losy tej dwójki i przeżywałam wszystko razem z nimi. Ich relacja została świetnie poprowadzona. Jest pełna emocji i bólu. Zresztą ból towarzyszy nam cały czas podczas czytania ich historii. Ta książka wywołała u mnie masę emocji jednocześnie zajmując specjalne miejsce w moim sercu. Nie raz miałam łzy w oczach i nie raz płakałam bo już nie mogłam się powstrzymać. O bólu serca nawet nie będę wspominać bo towarzyszył mi przez cały czas. Tak jak pisałam powyżej po skończeniu czułam taką pustkę i dosłownie ciężko mi było się pozbierać bo cały czas myślałam o Jaymerson i Hunterze. Genialna i bolesna historia. Takie właśnie jest "The boy she hates".

Jeśli szukacie książki, której fabuła poruszy wasze serce, nie raz wywoła jego ból i łzy, pochłonie was i będzie trzymała w emocjach do samego końca oraz jednocześnie sprawi, że nie będziecie w stanie o niej zapomnieć - to koniecznie musicie przeczytać "The boy she hates"! Zapewniam, że historia Jaymerson i Huntera jak i oni sami sprawi, że ich pokochacie!💜

Jaymerson uwielbiała swojego chłopaka. Popularna w szkole, dobra uczennica, całkiem ładna dziewczyna to zdaje się cechy idealnej nastolatki. Główna bohaterka tak siebie nie postrzega, jednak fakt, iż jej chłopakiem jest Colton - gwiazda szkoły, czołowy zawodnik w drużynie, bardzo przystojny, sprawia, iż stara się być najlepszą wersją siebie. Od pewnego czasu dostrzega wady i złe zachowanie nastolatka, jednak nie chce wszczynać kłótni. Jeden wieczór, impreza, znajomi, alkohol i całe dotychczasowe życie Jaymerson i Huntera - brata bliźniaka Coltona, zmienia się całkowicie, w taki sposób, jaki dotychczas wydawał im się niemożliwy. Pierwsze otworzenie oczu, nowa, nieprzychylna rzeczywistość i ogromne poczucie straty. Dla nastolatków jest to bardzo trudny czas. Starają się jak mogą dopasować do sytuacji, ale momentami jest to ponad ich siły. Dodatkowo okazuje się, że Colton wcale nie był takim kryształowym chłopcem jak się wszystkim wydawało. Za piękną twarzą i oczami, krył się zupełnie inny człowiek.

"The Boy She Hates" to pierwsza książka autorki, którą miałam przyjemność czytać oraz pierwsza część "Blinded Love". Akcja zaczyna się dość powoli, jednak w miarę czytania nabiera tempa. Autorka lubi zaskakiwać, zupełnie bez wcześniejszego przygotowania na nadchodzące zmiany, co utrzymuje zainteresowanie odbiorcy przez cały czas. Bohaterowie wbrew pierwszemu wrażeniu, wcale nie są mdli i mają sporo do zaoferowania. Akcja dynamicznie się rozwija niosąc ze sobą liczne niespodzianki dla czytelnika.

Książkę czyta się błyskawicznie, z ciekawością i zaangażowaniem. Mimo iż porusza tematy młodzieżowe, myślę, że sprawdzi się również u starszego odbiorcy. Autorka nie tworzy na siłę sztucznych sytuacji, ale postanowiła skonfrontować nastolatków z przeciwnościami losu, stratą oraz rodzącym się uczuciem, które dla zewnętrznego świata nigdy nie miało się wydarzyć. Polecam!

“ The Boy She Hates“

Jak często Wam się zdarza trafiać na książki, które Was wzruszają ?

Ja trzymam się wersji, że niezwykle trudno wywołać u mnie tą kręcącą się w oku łezkę. Ale ta książka… Taka niepozorna, byłam przekonana, że to będzie taka wręcz oklepana i schematyczna młodzieżówka, dobra na przerwę pomiędzy konkretniejszymi książkami. A to co dostałam, jak mawia moja znajoma, po prostu zmiotło mnie z planszy…Pierwsze rozdziały , pierwsze 150 stron w sumie to była dla mnie ciągła walka ze łzami. A dla bohaterów walka na wielu różnych płaszczyznach.

Jaymerson Holloway ma z pozoru wszystko czego może zapragnąć dziewczyna w jej wieku - jest popularną i lubianą w szkole cheerleaderką, dobrze się uczy, ma kochającą rodzinę i wspaniałego chłopaka. Jedyną wadą Coltona jest jego brat bliźniak, z którym wiecznie są problemy - Hunter. Jedna impreza, jedna zła decyzja, zamienia jej życie w piekło.

“Każdy poświęca mnóstwo czasu na obarczenie winą kogoś innego albo na znalezienie jakiegoś wyjaśnienia, by poczuć się lepiej. Prawda jest taka, że czasem jakieś wydarzenia po prostu następują. Wydarzenia, które nie są w porządku ani nie mają sensu. Jednak niezależnie od tego, czy dzieje się dobrze, czy źle, trzeba pamiętać, że po prostu takie jest życie.My musimy uporać się z tym co nam przynosi.”

Wypadek w którym ginie jej chłopak, rzuca cień na kolejne miesiące jej życia. Ale nie tylko dlatego, że cierpi po jego stracie. Jest poturbowana zarówno psychicznie jak i fizycznie, ledwo uszła z życiem i czekają ją długie miesiące rekonwalescencji. I nie tylko ją bo także Hunter przeżył to tragiczne wydarzenie i również jego stan do dobrych nie należy. Ale coś co może wydawać się najgorszymi chwilami ich życia, może okazać się też nowym początkiem…

To romans młodzieżowy - fakt, ale niezwykle głęboki i poruszający. Autorka nie skupiła się tylko i wyłącznie na relacji głównej pary. Z początku był to wyraźny wątek hate - love, jednak charakter tej znajomości zmieniałam się powolutku przez wzgląd na wspólne przeżycia, cierpienia i jak się później okazuje, wszystko między nimi wyglądało zupełnie inaczej niż początkowo byłam przekonana. Jednak na początku aż się zastanawiałam kiedy zacznie się coś dziać właśnie w tej kwestii , kiedy tych dwoje zaczną coś działać. Czy walczyć, czy się zakochiwać, no cokolwiek. Ale autorka dała nam dużą dawkę innych emocji, tych które przeżywała JayJay - to jak walczyła sama z sobą i otoczeniem, z “przyjaciółmi” którzy nagle przestali uznawać ją za jedną z nich, bo nie zachowywała się tak jak tego od niej oczekiwali. O zgrozo - zaczęła być sobą.

“Czy kiedykolwiek wiedziałam kim naprawdę byłam ? Wyglądało na to, że przez cały czas grałam jakąś rolę i przywdziewałam maskę dobrej córki, uczennicy albo dziewczyny. Robiłam to po to, by uszczęśliwiać innych, nie sprawiać kłopotów. Ale teraz żadna z tych ról nie zdawała się już do mnie pasować.”

Nagle okazuje się, że świat jaki był dla niej komfortowy, plany na przyszłość które były wręcz oczywiste, przyjaciele którymi się otaczała , wszystko to nie było tym czego dla siebie chciała. A najlepiej się czuła w towarzystwie osoby uznawanej za bad boya, tego z którym nie powinna mieć nic wspólnego, bo nie dość , że sprowadzi ją na złą drogę to jeszcze jest bliźniakiem jej idealnego, zmarłego chłopaka. Ale czy Colton był tak idealny ? I czy Hunter jest tak zły jak mówią inni?

Niewątpliwie przed bohaterką wiele trudnych decyzji, walk do pokonania w szkole, domu, z Hunterem, który wyzwala w niej nie tylko na przemian gniew i pożądanie, ale też pomaga jej odnaleźć tę prawdziwą siebie, zrzucić wspomniane wcześniej maski. Jednak ich relacja należy do tych jakby zakazanych. Nie wypada zastępować zmarłego chłopaka jego bratem bliźniakiem. Ale czy zdanie otoczenia ma decydować o naszym życiu ? Czy Jaymerson na to pozwoli ?

To książka z gatunku tych, które emocjonalnie wykańczają ale warte są tego kaca jaki po nich zostaje. Poturbowana zakończeniem, którego się zupełnie nie spodziewałam, byłam zachwycona tym co przeżyłam wraz z bohaterami i tym jak autorka zszokowała mnie pokazując , że wszystko co z początku ja uważałam tu za oczywiste, wcale takim nie było. Jak mocno potrafi ta książka poruszyć i zaskoczyć, koniecznie przekonajcie się sami.

Nie dajcie się zwieść kolorowej okładce. To tylko pozory uroczej historii nastoletniej miłości. Polecana jest dla fanów “Punk 57” i chyba coś w tym jest, może coś więcej niż podobna kolorystyka okładki ;) Wątki wg mnie zupełnie różne i choć niezmiernie kocham Penelope Douglas, to chyba porwało mnie bardziej niż tamta jej książka. A to już chyba mówi bardzo wiele, bo jej książki zachwycają wieeeelu czytelników. Czytajcie! Warto.

Bardzo dziękuję za egzemplarz do recenzji Wydawnictwu NieZwykłe.

🍁„Nauczyłam się, że życie nie jest sprawiedliwe. Liczyło się to, by poradzić sobie z problemami na tyle, by móc żyć dalej. Czasem trzeba pozwolić, by problemy spadły niczym deszcz, by wszystko wskoczyło na swoje miejsce.”.

🍁Muszę przyznać, że do tej książki podeszłam z pewną rezerwą i obawą. Być może dlatego, że jest to młodzieżówka, a ja, mimo iż czasem po nie sięgam, to często odnoszę wrażenie, że problemy zawarte w książce już mnie nie dotyczą, a zachowanie bohaterów zbyt często jest dla mnie nie do zrozumienia. Czy w „The boy She Hates” też tak było? Absolutnie nie. Zacznijmy od tego, że ta książka roztrzaskała kilkukrotnie moje serce na kawałki. Dostarczyła mi masę przeróżnych i skrajnych emocji. Skończyłam ja już jakiś czas temu, a moje myśli wciąż dryfują w stronę tej historii. Przez cały ten czas próbowałam zebrać moje myśli w całość, ale nadal mam wrażenie, że ta książka we mnie żyje, a emocje ciągle są zbyt świeże, by o nich pisać. Jak wspomniałam na początku, często w młodzieżówkach bohaterów dotykają problemy, które mnie już nie dotyczą, a ja sama nie potrafię się już w nich odnaleźć. Oczywiście, tutaj też były problemy szkolne, brak akceptacji przez rówieśników, wyśmiewanie i wiele innych przykrych sytuacji, które dotykają młode osoby, jednak pisane przez autorkę w taki sposób, że ja, czytając tę pozycję byłam zachwycona jak ujęła te problemy i w jaki sposób je przedstawiła. Ale myślę, że ta bardziej ujęła mnie wypadkiem samochodowym, w którym brała udział Jaymerson, a także jego następstwa. Stracenie ukochanej osoby tak nagle i niespodziewanie niezależnie od wieku jest straszne i przeszywające serce. I z tym musi zmierzyć się Jaymerson, bo jej ukochany zginął właśnie w taki sposób. Na kartkach tej książki przeżywałam żałobę razem z główną bohaterką, która wraz z utratą Coltona straciła też w pewnym sensie siebie, a także znajomych, którzy byli przy niej, tylko dlatego ze względu na chłopaka. Kolejne rozdziały przynoszą przemianę głównej bohaterki z potulnej, grzecznej i ułożonej, na zadziorną pragnącej zmian w swoim życiu i nieustępliwą dziewczynę. Ta zmiana była tak bardzo duża, a jednoczenie niesamowicie naturalna. Kreacja bohaterów tej książki to czysta poezja! Każdy z nich wniósł wiele do tej pozycji, jednak najbardziej intrygujący według mnie pozostał Hunter, bliźniak Coltona. Jego postawa, budziła we mnie sprzeczne odczucia, ale jednocześnie było w nim coś przyciągającego. Śledziłam jego zachowanie, zastanawiając się, w którym kierunku autorka poprowadzi jego rolę. Bo właściwie przez całą książkę, nic nie było dla mnie pewne. „The boy she Hates” to książka, o której mogłabym mówić godzinami, a to nadal byłoby za krótko. Wspaniała wciągająca historia o młodych ludziach, którzy zmuszeni zostali do radzenia sobie z problemami nie tylko adekwatnymi do swojego wieku, ale przede wszystkim do problemów dorosłych. Mimo trudnych wydarzeń zawartych w tej lekturze, autorka ma tak cudowne, lekkie pióro, że jestem, jestem w nim zakochana do granic. Kocham tę książkę miłością wielką, mimo iż próbuje po niej poskładać w całość moje serce.

Zacznę tę recenzję od słów, że ta książka złamała mi serce… I nie jest to górnolotne stwierdzenie! „The boy she hates” jest, bowiem wielowarstwową historią, która wnika w czytelnika i pozostawia w nim emocjonalne spustoszenie. Razem z główną bohaterką kochamy, przeżywamy stratę, szukamy nadziei i staramy się poukładać życie na nowo. Typowa młodzieżówka? Nic bardziej mylnego!

Jaymerson Holloway wiodła idealne życie. Była piękną dziewczyną. Była szkolną gwiazdą, miała ukochanego u boku, brylowała w towarzystwie. Jednym słowem spełniała marzenia… Do czasu aż wszystko legło w gruzach. W wypadku samochodowym Jaymerson traci chłopaka i życie, które dotychczas wiodła. W nowej rzeczywistości trudno wieść życie takie, jakie było przed wypadkiem. Koleżanki nie wydają się już takie fajne. Są wręcz złośliwe i wredne. Bycie piękną i idealną wydaje się teraz śmieszne i nie na miejscu. Marzenia bledną a plany na przyszłość trudno określić… Wszystko, co otacza Jaymerson wydaje się teraz inne. Dziewczyna będzie musiała stawiać ostrożnie kroki i odnaleźć na nowo siebie. Będzie to jednak trudne, bowiem Hunter - brat jej chłopaka – niespodziewanie rozgości się w jej nowym świecie. Chłopak, który kiedyś był jej utrapieniem teraz może niespodziewanie przynieść ukojenie. Jaymerson tylko przy nim będzie mogła być słaba, zraniona, zagubiona… Będzie mogła być sobą. Czy jest możliwe, aby tak wielka strata, jaką oboje ponieśli mogła ich połączyć? Czy z bólu może narodzić się miłość?

„The boy she hates” może i jest przewidywalną książką, ale kurczę, jest też książką niesłychanie dobrą! Wszystko tutaj „gra i buczy”! Jest dramat i ból, jest miłość i nadzieja, są wyraziści bohaterowie, akcja… Tak, tak, tak! Jestem na TAK! Stacey Marie Brown tak dobrze prowadzi czytelnika przez historię Jaymerson i Huntera, że nie można oderwać się od lektury. Autorka pisze lekko a przy tym zadziornie. Nie boi się poruszać trudnych tematów i pięknie pisze o emocjach. Jestem zachwycona i czekam na kolejne jej książki. Z mojej strony ogromna polecajka!

To zdecydowanie była mocna i poruszająca lektura i jestem niezmiernie szczęśliwa, że miałam okazję ją przeczytać. Bo ja uwielbiam takie historie. ❤️

To książka o stracie, jakiej człowiek może doświadczyć w życiu. To opowieść o tym, jak jedna z pozoru nieznacząca decyzja, może zaważyć na życiu więcej, niż jednej osoby. To również dwa różne sposoby radzenia sobie z utratą. Ta książka niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Autorce bardzo dobrze udało się, uczucia z jakimi zmagali się bohaterowie, przenieść na czytelników. Dzięki temu razem z nimi mogli przechodzić tę ciężka drogę.

Bohaterowie zostali wykreowani w tak rewelacyjny sposób, że wciąż się nimi zachwycam. Bo tak autentycznie przedstawiały ich sposoby radzenia sobie ze stratą jakiej doświadczyli. Jednocześnie autorka pokazała jak może wyglądać rzeczywistości takich osób i w jak zróżnicowany sposób może ona przebiegać.

Dodatkowe tajemnice i zwroty akcji z jakimi mamy do czynienia w tej historii sprawiają, że lektura nie tylko jest bardzo emocjonalna, ale również wciągająca. Mnie do końca trzymała w niepewności i napięciu.

Zdecydowanie polecam tę książkę. 💖

Hej! Dziś mam dla Was opinię dotyczącą książki, która całkowicie mnie zaskoczyła. Nie będę ukrywać, że zarówno tytuł i opis książki nakierował mnie na stwierdzenie, że będzie to lekka historia dotycząca nastoletnich bohaterów. Troszkę zabawy, alkoholu i duża dawka rozterek miłosnych. Jak bardzo się myliłam wiem ja sama, oraz osoby, które są już po lekturze, tej pięknej i jakże bolesnej historii.

“The Boy She Hates” jest książką, która zapewniła mi rollercoaster emocji. Jaymerson to siedemnastolatka, która przeżyła okropny wypadek samochodowy. Wypadek, w którym zginął jej chłopak - Colton, a jego brat bliźniak - Hunter został poważnie ranny. Traumatyczne wydarzenia sprawiły, że dziewczyna nie patrzy na życie tak jak wcześniej. Okazuje się, że przyjaciele są tylko przyjaciółmi z nawy, chłopak, którego uważała za niewinnego i idealnego wcale taki nie był, rodzice kontrolują całe twoje życie, a ten, którego nienawidziła nagle wydaje się tym, który jako jedyny ją rozumie. Ten, który powinien być dla niej zakazany.

Nie będę ukrywać i powiem wprost, ta książka wywarła na mnie ogromne wrażenie. Oczywiście pozytywne! Autorka zadbała o każdy szczegół i może z początku fabuła wydawała mi się lekko kontrowersyjna, to później z czasem wszystkie puzzle zaczęły się układać i pokochałam tą historię całym serce. Dodatkowo świetnie wykreowane postacie, które są bardzo charakterne dodały smaczku tej historii. Tutaj wszystko było dobrze przemyślane. Pojawił się ogromny ból, złamane serce, tajemnice, kłamstwa i dorastanie. To słowo kluczowe. Bohaterowie musieli dorosnąć. Niektórzy szybciej niż inni. Bardzo niepostrzeżenie, tak aby ocalić tyłek drugiej osobie. Inni zaś pokazali swoją prawdziwą twarz. Odważyli się pokazać swoje prawdziwe ja.

Nie spodziewałam się, że ta historia tak bardzo przemieli mnie emocjonalnie. Jednak potrzebowałam tego. Potrzebowałam tych uczuć, tych emocji i tego bólu. 💔

Jaymerson jest piękną dziewczyną, która ma kochającego chłopaka, przyjaciół oraz sławę w szkole. Miała idealne życie aż do momentu wypadku. Trzask chłopak nie żyje, ona sama spędziłam miesiąc w śpiączce, a brat bliźniak jej chłopaka również walczy o życie. Hunter jest przeciwieństwem swojego brata typ buntownika cieszący się zła opinią. Bohaterowie się nienawidzą.

Śmierć ukochanej osoby połączy tę dwójkę. Wcześniej nie mogli znieść swojego towarzystwa teraz myślą, że jedynie te drugie rozumie drugiego. Książka pełna bólu i cierpienia. Bohaterka kochała całą sobą. Przejście do codziennego życia jest dla niej niewyobrażalne. Gdy każdy opłakał śmierć jej chłopaka, ona była śpiączce i dopiero teraz przeżywa to, z czym inni się uporali. Nikt jej nie rozumie. Z dziewczyny ułożonej staje się buntowniczką i zaczyna żyć chwilą. Gdy coraz częściej zaczyna spędzać czas z Hunterem, dowiaduje się wielu faktów o swoim zmarłym chłopaku, które znowu są bolesne. Książka na swoje 400 str. wciąga i sprawnie się ją czyta. Nie raz przedłużała mi się i momentami nudziła, ale to świetna historia. Książka ma wiele dialogów i nie posiada niepotrzebnych opisów przeciągających. Skupiona na oddaniu uczuć bohaterki, która cierpi i otwiera się na nową siebie i na nowe osoby. Książka w klimacie nastoletnim, który jest ciekawy i fajnie opisany. Zdecydowanie można wyronić łzę przy czytaniu.

"Nic co dobre, nie mogło mnie poruszyć, ponieważ to co złe, ciągnęło mnie w dół i zatapiało."

Jaymerson to dziewczyna, która miała wszystko. Urodę, popularność oraz przystojnego chłopaka. Była szczęśliwa. Jednak brat jej chłopaka niszczył wszystko. Nie znosiła go ze wzajemnością.

Hunter to podejrzany typ, który ma dużo tatuaży. Obraca się w szemranym towarzystwie i wciąż ma jakieś kłopoty.

Pewnego dnia jednak ukochany dziewczyny ginie w wypadku samochodowym. Natomiast Jaymerson oraz Hunter doznają pewnych obrażeń. Od tej pory świat zaczął być czarno-biały, bez barw. Dziewczyna nie wie, jak sobie poradzić z nową sytuacją. Do tego Hunter patrzy na nią z większą niechęcią niż kiedykolwiek...

Czy Jaymerson sobie poradzi?

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

Ostatnio mam szczęście do książek z motywem śpiączki 😅 W poprzedniej też tak było 😅 Główna bohaterka boryka się z miesięczną śpiączkaą, trudami powrotu do zdrowia, w tym chodzenia.

Strata najbliższej osoby sprawia, że dziewczyna traci chęć do rzeczy, które wcześniej ją interesowały. Tak samo towarzystwo dotychczasowych koleżanek... To już nie to samo.

Pomaga jej przebrnąć przez tę sytuację Hunter. Sam przeżył tak samo silną stratę i zdaje się ją rozumieć. W końcu stracił brata bliźniaka... Moment niebywale trudny dla obojga bohaterów lecz zbliża ich do siebie...

Jestem pod wrażeniem tego, jak wiarygodnie można opisać ból, stratę i rozgoryczenie. To niesamowicie emocjonalna historia, która zostawia pewną zadrę w umyśle czytelnika. Po skończeniu lektury trudno się pozbierać.

Jako, że to romans z gatunku hate-love to bohaterowie non stop przyciągali się i odpychali na zmianę. Gdy się zbliżali to bliscy mówili, że tak nie wypada.

Ważne jest to, że mimo tego, co sądzili ich rodzice to obydwoje mieli na siebie dobry wpływ. Wręcz zbawienny. Potrzebowali siebie nawzajem.

No i wisienka na torcie, czyli zmiana Jay. Musiała stać się tragedią by zrozumiała, że wciąż robiła to, czego oczekiwali od niej inni. Nie była do końca sobą. Myślała, że jest szczęśliwa, ale wcale nie była. Po wypadku zaczęła żyć na nowo. Dostała szansę i ją wykorzystała.

Ta książka z pewnością wielu zaskoczy i wielu w sobie rozkocha. Czytaliście już tę książkę? Ja ją polecam z czystym sumieniem❤

„Każdy poświęca mnóstwo czasu na obarczenie winą kogoś innego albo na znalezienie jakiegoś wyjaśnienia, by poczuć się lepiej. Prawda jest taka, że czasem jakieś wydarzenia po prostu następują. Wydarzenia, które nie są w porządku ani nie mają sensu. Jednak niezależnie od tego, czy dzieje się dobrze, czy źle, trzeba pamiętać, że po prostu takie jest życie. My musimy uporać się z tym, co nam przynosi.”

Jaymerson poznajemy w chwili wybudzenia się po wypadku samochodowym w którym zginął jej chłopak Colton a ona i jego brat przeżyli. Dziewczyna pomału dochodzi do siebie po tragicznym wydarzeniu. Goją się rany fizyczne ale co z tymi psychicznymi. W obliczu tragedii jej myślenie zaczyna się zmieniać i nic już nie jest takie same. Nienawidziła Huntera brata ukochanego a teraz patrzy na niego inaczej. Jak pozostali zareagują na zmiany zachowania Jay?

Cudowna i wzruszająca historia która pozostanie w mojej głowie bardzo długo. Wydarzenie które dotknęło dziewczynę jest straszne, nie wyobrażam sobie przez to przechodzić. Żzyłam się z główną bohaterką i wraz z nią przeżywałam wszystkie myśli i rozterki. Czułam się jakbym uczestniczyła we wszystkich wydarzeniach. Współczułam jej gdy nikt nie potrafił jej zrozumieć i w jakikolwiek sposób pomóc. Spodobała się mi się nowa Jay, która potrafiła zawalczyć o siebie i wyjść ze skorupy idealnej i podporządkowanej dziewczyny. I pozytywnie zaskoczyła mnie postać Huntera który zyskał moją sympatię. Ale nic więcej nie powiem żeby nie zdradzać za dużo.

Książka jest napisana w lekkim i przyjemnym stylu. Wciągająca od pierwszej strony i nie pozwalająca oderwać się od lektury. Nie sądziłam że tak się wczuje w losy głównych bohaterów, którzy są dla mnie wspaniale wykreowani. Tak się zatraciłam w czytaniu że nie czułam upływającego czasu.

Dzięki tej historii zrozumiałam też iż nie można zagubić siebie w otaczającym nas świecie. Zbyt często ukrywamy swoje prawdziwe oblicze z obawy przed tym co powiedzą inni. Zdecydowanie powinniśmy być sobą i nie przejmować się resztą. Wiem łatwo powiedzieć czy napisać ale trudno zrobić.

„Każdy poświęca mnóstwo czasu na obarczanie winą kogoś innego albo na znalezienie jakiegoś wyjaśnienia by poczuć się lepiej.”

Jaymerson Holloway ma siedemnaście lat, chłopaka, urodę, przyjaciół, bardzo dobrze się uczy i jest cheerleaderką. Wydaje się, że jej życie jest wręcz idealne. Jej chłopak - Colton to prawdziwe ciacho, sportowiec odnoszący znaczące sukcesy w drużynie szkolnej. Koleżanki zazdroszczą jej, a ona sama jest spokojną, grzeczną dziewczyną. Jedyną rysą w tym wszystkim jest brat bliźniak Coltona – Hunter, zupełne przeciwieństwo jej chłopaka. Wytatuowany, budzący niepokój, otacza się dziwnymi ludźmi, nieustannie sprawia problemy. Jego zła sława sięga bardzo daleko. Jaymerson nie lubi go, stara się go unikać, niestety nie zawsze jest to możliwe. Pewnego dnia dochodzi do tragicznego w skutkach wypadku, który zmienia kompletnie wszystko. Colton ginie, a ona i Hunter z licznymi obrażeniami ledwo uchodzą z życiem. Przebywając w szpitalu i później na rehabilitacji tych dwoje wpada na siebie bardzo często. Czy tragedia jaka ich dotknęła zbliży ich do siebie, czy będzie zupełnie odwrotnie?

Młodzi ludzie, całe życie przed nimi i nagle jedna zła decyzja niszczy wszystko. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, intryguje i niepokoi. Narracja toczy się z perspektywy Jaymerson, wnikamy w jej umysł i serce, razem z nią odczuwamy jej rozterki, wątpliwości, walki jakie toczy sama ze sobą. To spokojna, inteligentna, wrażliwa, zamknięta w sobie dziewczyna, która bardzo się stara, aby sprostać oczekiwaniom innych. Gdzieś w tym wszystkim zagubiła siebie, dała się podporządkować, zwłaszcza rodzicom. Wypadek i to czego doświadczyła bardzo ją zmieniają – i tę nową Jaymerson zdecydowanie polubiłam. Dziewczyna staje się silna, zapalczywa, buntuje się, nie chce żyć pod dyktando innych. Zaczyna patrzeć na otaczający ją świat i ludzi inaczej, dostrzega rzeczy, których wcześniej nie widziała. I Hunter chłopak początkowo jest chodzącą tajemnicą, przy bliższym poznaniu bardzo zyskał w moich oczach. Stevie niesamowita, nieposkromiona, otwarta, do bólu szczera dziewczyna, staje się prawdziwym wsparciem dla naszej bohaterki.

Jaymerson i Huntera zaczynają łączyć wspólne przeżycia. Z oporem i dystansem zaczynają się poznawać, między nimi wibrują niepokojące ich samych emocje. Na jaw zaczynają wychodzić tajemnice Coltona, jego idealny obraz bardzo się zniekształca. Była pewna, że doskonale go znała, nic bardziej mylnego. Kruchość i ulotność pozornej przyjaźni. Niezrozumienie, zagubienie, odrzucenie, ogromny ból psychiczny i fizyczny. Żmudna, długotrwała rehabilitacja. Brutalny, pełen zakłamania, niesprawiedliwy, hejtujący świat młodych ludzi.

Poruszająca, bolesna, niesamowita historia. Trudna relacja hate-love, tajemnice, nadzieja, niechęć kontra pożądanie. Powieść daje do myślenia, świat młodych ludzi w całej okazałości. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

„The boy she hates” to książka, która miała mnie zostawić ze złamanym sercem i z głową pełną myśli. I zaczęło się naprawdę dobrze. Dramat, który przeżywałam razem z bohaterami, później próba odnalezienia się w środowisku bez ukochanego, ciężka rehabilitacja pozwalająca na odzyskanie sprawności. Te elementy faktycznie na mnie wpływały, jednak z biegiem stron coś przestawało iskrzyć między mną, a tym tytułem. Po odłożeniu książki nie odczuwałam silnego pragnienia kontynuowania, aby dowiedzieć się, co będzie dalej.

Jaymerson jest dziewczyną, która zdaje się mieć wszystko. Zaplanowaną przyszłość, masę przyjaciół, kochającego chłopaka, pozycję w szkole, jednak po tragicznym wypadku, w którym ginie Colton okazuje się, że to tylko pozory. Emocje bohaterki były odczuwalne, a jej rozpacz i bezsilność przy próbie tłumaczenia innym, czego tak naprawdę potrzebuje, można porównać do niemego krzyku. Cieszę sie, że jej trauma nie została spłycona i zapomniana, jak to sie czasami zdarza.

To, czego do tej pory nie mogę zrozumieć, to postawa rodziców Jaymerson. Niby widać było, że ją kochają, chcą uchylić jej nieba, ale z drugiej strony nie potrafili, a raczej nie chcieli jej lepiej poznać. Nakładali na nią swoje ambicje, a do tego myśleli, że żałoba przejdzie jej niczym za pstryknięciem palców. Przyznaje, że strasznie mnie irytowali, i jak jeszcze na początku próbowałam to jakoś tłumaczyć, tak później moje zdenerwowanie było coraz większe. Być może taki był zamysł autorki, żeby pokazać, jak bliscy nie powinni zachowywać się w obliczu dramatu, jednak nie do końca mnie to przekonało.

Co do Huntera, brata bliźniaka Coltona to baaaardzo tajemniczy z niego typ. Zdecydowanie brakowało mi tu jego perspektywy. Uważam, że gdybym chociaż fragment historii mogła poznać jego oczami, to bardziej bym się do niego przywiązała. Nie ukrywam, że jego postać była w pewnych momentach intrygująca, ale jednak czegoś mi tu zabrakło do pełnego uwielbienia.

Relacja Huntera z Jaymerson rozwija się powoli. W zasadzie przez większą część książki starają się trzymać od siebie z daleka. Niby się nie dziwię, bo jednak romansowanie z dziewczyną swojego zmarłego brata jest dość dziwne, ale jednak moja romantyczna dusza chciałaby, żeby ich wspólnych scen było więcej.

„The boy she hates” to książka, wobec której miałam zdecydowanie za duże oczekiwania. Po tylu zachwytach liczyłam na coś, co wstrząśnie moim światem i stanie się ulubieńcem, a trafiłam na coś, co według mnie było po prostu okej. Nie mówię, że jest to zła historia, ale w mojej ocenie taka przeciętna. Dużo rzeczy przewidziałam, tajemnice, gdy w końcu wyszły na jaw, nie zrobiły na mnie specjalnego wrażenia, a emocje im bliżej ostatniej strony, tym były mniejsze. Mimo wszystko pewnie sięgnę po kolejną część.

Książka "The boy she hates" Stacey Marie Brown skradła moje serce.

Jaynerson Holloway wiodła idealne życie. Miała przyjaciół, chłopaka który był kapitanem drużyny a ona była cheerleaderką, przez co była popularna. Americano dream.

Wystarczył jeden wieczór aby to wszystko się zmieniło. Jej chłopak Colton ginie w wypadku, a ona zostaje wraz z jego bratem bliźniakiem Hunterem zostaje ciężko ranna. Od tego czasu nic nie jest takie jak było. Przyjaciele jej nie rozumieją a cheerleading jej nie interesuje. Zmieniła się. Zaczęła dostrzegać to, czego wcześniej nie widziała.

Nienawidziła Huntera, ale teraz tylko on jest w stanie ją zrozumieć.

Dawno nie czytałam new adult, ale na nowo się zakochałam. Ta książka choć niezwykle bolesna, to jednak dla mnie jest głównie piękna. O życiu, miłości, popularności. American dream wcale nie trwa wiecznie i Jaymerson dobrze się o tym przekonała. Ale najważniejsze to żyć w zgodzie z samym sobą.

Osoba na pozór idealna i tak kreowana przez społeczeństwo również ma tajemnice i wcale nie jest taka bez skazy, a na pozór czarna owca w rodzinie może mieć większą dobroć od niejednej potulnej owieczki.

Ta książka mnie urzekła. Na prawdę ja Wam polecam. Jest romantyczna ale nie wulgarna. Więc jeśli lubicie takie książki, o młodych ludziach, o życiu, przyjaźni i miłości to się nie zawiedziecie.

📖 Prawda jest taka, że czasem jakieś wydarzenia po prostu następują. Wydarzenia, które nie są w porządku ani nie mają sensu. Jednak niezależnie od tego, czy dzieje się dobrze, czy źle, trzeba pamiętać, że po prostu takie jest życie. My musimy uporać się z tym, co nam przynosi. 📖

Stacey Marie Brown - The Boy She Hates

Czy to możliwe, żeby spodobała mi się ta książka i żebym była usatysfakcjonowana zakończeniem? Przecież na samym początku umiera jeden z trojga głównych bohaterów, a serca pozostałej dwójki zostają złamane.

Otóż, okazuje się, że tak.

Autorka stworzyła ciekawą historię, której lektura pochłonęła mnie na długie godziny.

Bohaterowie, przechodzący przez kolejne etapy żałoby i zmagający się z własnymi emocjami, oraz niezrozumieniem ze strony otoczenia sprawili, że mocno trzymałam za nich kciuki.

Wraz z Jaymerson powoli odkrywałam wszystkie tajemnice. O niej samej, gdy starała się zrozumieć siebie i to kim naprawdę jest. O Coltonie, Hunterze i prawdzie, która uświadomiła mi, że nie wszystko jest takie, jakie wydawało się na początku.

Brawa za rewelacyjną postać Stevie, dodającą kolorytu i humoru akcji. Ta dziewczyna prosto z mostu mówi to, co myśli, a główna bohaterka ma w niej ogromne wsparcie.

Książka jest pierwszą częścią cyklu Blinded Love, ale według mnie tworzy zamkniętą historię, więc bez problemu można ją potraktować jako całość. Dopiero czytając podziękowania autorki zorientowałam się, że to pierwszy tom serii. Będę zatem wypatrywać kontynuacji.

RECENZJA ❤️‍🩹

"Casmi rzeczy docierają w przebłysku niezaprzeczalnej prawdy z taką siłą, jakby zapaliło się światło, ukazując w ostrym i jasnym świetle to, co było tam niewidoczne przez cały czas."

@staceymariebrown

Dotychczasowe życie Jaymerson układało się pięknie. Popularność, nieskazitelna uroda, drużyna cheerleaderek, do tego chłopak, który był idealny w porównaniu do Harrisa, jego brata bliźniaka. Jdnego feralnego dnia, wspólna podróż autem całej trójki zniszczyła wszystko. Doszło do wypadku, w którym ginie Colton a Jaymerson i Harris muszą długi walczyć, o powrót do zdrowia. Po wszystkim dziewczyna nie umie powrócić do normalności, a Harris jest obwiniany o wszystko złe, co ich spotkało. Potrzeba im dużo czasu, by powróciła radość życia. Do tej pory Jaymerson miała klapki na oczach i wielu spraw nie dostrzegała. Życie przygotuje dla niej jeszcze wiele niespodzianek, i przyjdzie jej odkryć wiele sekretów, które pogrzebią raz na zawsze poprzednie życie. Harrison wiele zyska, bowiem do tej pory był wiecznie ofiarą i cieniem, który nosił na swoich barkach ogromne ciężary nie swoich win.

Niesamowita książka o młodych ludziach, którym po wypadku przyjdzie się mierzyć ze stratą, konsekwencjami i ponownym powrotem do życia, kiedy nic już nie jest takie samo. Jaymerson dotychczas bardzo silna, zostaje odrzucona, po śmierci Coltona nie jest już tak popularna i lubiana. Na domiar złego dla jej bliskich, jej kontakt nikły z Harrisem staje się coraz częstszy a to sprawia, że życie dziewczyny zaczyna się zmieniać. Chłopak daje jej wiele wskazówek do sekretów, które nie zawsze będą miłym odkryciem. O zmarłych mówi się ponoć dobrze, albo wcale, a to co wyjdzie na jaw przyniesie na usta same złe słowa. To Colton zawsze stał w świetle, był tym dobrym. Harris grał złego, ale w cieniu swojego brata dźwigał na barkach zbyt wielkie ciężary, nie swoich win. Przyjmował wszystko z godnością i udowadniał, że to on jest bardziej odpowiedzialny, ale nigdy nie został doceniony. Usuwał się w dal, by to Colton mógł zawsze stawać na piedestale. Teraz musi krok po kroku otworzyć, byłej dziewczynie brata oczy na wiele spraw, choć nie chce jej ranić. To nie będą dla żadnego z nich dobre chwile. Po ogromnej tragedii, ciężko będzie im się podnieść na nogi, ponownie podążać z głową do góry. Los ma dla nich jeszcze dobre karty. Podaruje im ogromną szansę na szczęście, ale droga do niego będzie niezwykle ciężkim wyzwaniem. Piękna historia, która niesie wielkie przesłanie. Czasem za bardzo żyjemy w bajce i wierzymy, że mamy ogromne szczęście nie dostrzegając umykających nam spraw. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki, byle by, tylko szerzej otworzyć oczy, spojrzeć chłodnym spojrzeniem. Bracia bliźniaki, których konflikt trwał latami i udowadniał jak silna jest między nimi więź. Harris się nigdy na nic nie skarżył, przyjmował wszystko, co dawał mu los, choć było mu niesamowicie trudno. Grał rolę, którą mu nałożono, a tak naprawdę, to on był zawsze tym dobrym, złego przyszło mu tylko odgrywać dla dobra ogółu. Teraz wspólnie z Jaymerson, ramię w ramię zawalczą o to, by już nigdy żadne z nich nie musiało być tym, kim nie jest. Dla dobra ogółu unieszczęśliwiać samych siebie. Kiedyś się nie lubili, podświadomie od dawna kochali i darzyli wielkim uczuciem. Miłość doda im skrzydeł i siły do walki, by unieść się po traumatycznych chwilach. Głęboka i bardzo wzruszająca książka, którą pochłonęłam bardzo szybko. Wielkie brawo dla autorki. Czekam na to, co w przyszłości dla nas przygotuje. Bardzo polecam i zachęcam jeśli lubicie skomplikowane historię z niespodziankami, ukrytymi w każdym z rozdziałów. Po poznaniu całości, zmieni się wasz pogląd na wszystko

Jaymerson posiadała wszystko, o czym może marzyć nastolatka - chodziła z przystojnym i popularnym chłopakiem w szkole, była cheerleaderką. Wszystko byłoby idealne, gdyby nie brat bliźniak jej chłopaka - Hunter, z którym z wzajemnością się nienawidzili. Hunter stanowił totalne przeciwieństwo Coltona - chłopaka Jaymerson. Pewnego dnia Colton ginie w wypadku samochodowym, a Jaymerson i Hunter doznają sporych uszczerbków na zdrowiu, od tego pory życie dziewczyny diametralnie się zmienia, nic jej nie cieszy, jest zrozpaczona. Coraz częściej na swojej drodze spotyka Huntera, który mógłby się wydawać nienawidzi jej jeszcze bardziej. Jak Jaymerson poradzi sobie z tak wielką stratą? Jakie tajemnice wyjdą na jaw po śmierci Coltona?

Książka "The boy she hates" jest to pierwsza powieść autorki wydana w Polsce i zarazem pierwszy tom serii #blindedlove. Do sięgnięcia po historię Jaymerson skłonił mnie opis książki oraz wzmianka, że jest idealna dla fanów "Punk 57". Styl autorki bardzo przypadł mi do gustu, przez tą historię po prostu się płynie, ja wciągnęłam się już od pierwszych stron i nie było opcji, żebym ją odłożyła, póki nie przeczytałam ostatniego zdania. Fabuła książki została w bardzo intrygujący sposób nakreślona i poprowadzona tak, że z każdą kolejną przeczytaną stroną czułam coraz większe napięcie, a moja ciekawość jak potoczą się losy bohaterów potęgowała się coraz bardziej. Historia ta przedstawiona jest z perspektywy Jaymerson, co pozwoliło mi dobrze ją poznać, dowiedzieć się co czuję, myśli, jakie emocje nią targają oraz lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Zdecydowanie zabrało mi chociaż kilku rozdziałów z punktu widzenia Huntera, byłam szalenie ciekawa co dokładnie siedziało w głowie tego chłopaka. Jedno ich z pewnością łączy, oboje bardzo przeżywają śmierć Coltona, ponieważ go kochali, jednak każde z nich robi to na swój własny sposób. Kiedy coraz bardziej zagłębiłam się w tą historię, mogłam w końcu zacząć obserwować przemianę JayJay, z zamkniętej w sobie dziewczyny w bardziej odważną i otwartą, która zaczyna patrzeć zupełnie inaczej na siebie i otaczający ją świat. Do tej przemiany z pewnością popchnęła ją Stevie, która całkowicie skradła moje serce, ale również Hunter. W skutek tych traumatycznych wydarzeń główna bohaterka przekonała się w końcu komu może ufać i kto jest jej prawdziwym przyjacielem. Jeśli chodzi o Huntera, to ten chłopak od początku był dla mnie jedną wielką zagadką... Bardzo ciężko było go rozszyfrować, jednak z każdą kolejną przeczytaną stroną odkrywałam poszczególne warstwy tego bohatera i mogłam w końcu ujrzeć jego prawdziwą twarz, taką której w zasadzie nikt się nie spodziewał.. Autorka w ten właśnie sposób udowodniła jak bardzo pozory mogą mylić, a to co wydaje wydaje się na pierwszy rzut oka dobrym bądź złym, wcale może takim nie być. To jak wszyscy traktowali Huntera do pewnego momentu łamało mi serce, nie jestem w stanie sobie nawet wyobrazić co czuł ten chłopak, chociaż sam zgodził się na takie jego postrzeganie. Cała książka dostarczyła mi wielu skrajnych emocji, które podczas czytania chłonęłam całą sobą, jednak to ostatnie rozdziały najbardziej mnie poturbowały i jednocześnie sprawiły, że uwierzyłam w tą historię! To poruszająca opowieść o młodych ludziach, którzy doświadczyli niewyobrażalnej straty, o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca w życiu oraz miłości, takiej ponad wszystko. Jestem zachwycona i czekam już na kolejne tomy tego cyklu! Polecam! Moja ocena 10/10.

Kiedy wracając z jednej imprez Jaymerson, Colton i Hunter zbaczają autem z głównej drogi staje się najgorszy scenariusz: Colton ginie zabierając ze sobą serce Jay i tym samym zwiększając jej niechęć do Huntera.

Gdyby chłopal się nie pojawił- nigdzie by się nie wybierali. Zawsze wpadał w kłopoty i prosił o pomoc Coltona, a ten rzucał wszystko i biegł mu z pomocą.

Gdyby nie on- nadal wszyscy by żyli długo i szczęśliwie najlepsze bawiąc się na imprezie. Wystarczyło, żeby zaczekał z kolejnymi problemami do rana. 

Do tej pory ledwie go tolerowała, lecz teraz sytuacja się zmieniła i już nie musi udawać swoich uczuć. Skumulowała na nim cały żal i niesprawiedliwość często zapominając, że nie tylko ona była ofiarą w tym wydarzeniu... W końcu on też stracił najlepszego przyjaciela. 💔💔🖤

Życie młodej i popularnej dziewczyny diametralnie się zmieniło, kiedy została zmuszona do przewartościowania życia po stracie chłopaka. Cheerleading, przyjaciele, imprezy.... nic nie przynosiło już radości. Potrzeba zrozumienia i odnalezienia w nowej sytuacji, życie w poczuciu winy, a także pragnienie ukojenia bólu po stracie rozpala namiętny ogień między Jay i Hunterem, którego jesteśmy świadkami. Lecz... nawet on... będzie w stanie ich sparzyć w obliczu nowych okoliczności... Los zostawił piętno na młodych ludziach. Wcześniej unikali się za wszelką cenę. Teraz mają ze sobą więcej wspólnego niż by chcieli. Połączeni w bólu i rozpaczy mogli być swoim kołem ratunkowym lub... kotwicą ciągnącą na dno.... Jak to z nimi było?

Kluczowego elementu i prawdopodobnie tego najważniejszego szybko się domyśliłam, jednak nie odbierał mi on przyjemności czytania. Cała historia była bardzo emocjonująca i nie spuszczała z swojej intensywności aż do samego końca. Nie wiem ile razy złamała mi serce. Ile razy powstrzymywałam szloch. Najzwyczajniej w świecie wielokrotnie mnie zmiażdżyła i nie boję się do tego przyznać.

Pożądanie mieszane z wzajemną niechęcią, pragnienie bycia zrozumianym z odrzuceniem czy upokorzeniem to zaledwie wierzchołek tego, co mamy w środku.

Piękna, lecz bolesna historia o poszukiwaniu siebie wśród zgliszcza w sercu. Znajdowaniu siły i trwania przy nadziei na swój własny happy end.

Jest to zamknięta historia dwójki bohaterów, ale pierwszy tom serii #blindedlove i przyznam, że piekielnie nie mogę się odczekać jej kolejnych części. 

Z czystym sumieniem #piekielniepolecam

„Prawda jest taka, że czasem jakieś wydarzenia po prostu następują. Wydarzenia, które nie są w porządku ani nie mają sensu. Jednak niezależnie od tego, czy dzieje się dobrze, czy źle, trzeba pamiętać, że po prostu takie jest życie. My musimy uporać się z tym co nam przynosi”.

Jaymerson miała wszystko, o czym mogła marzyć każda nastolatka. Była popularna, miała świetnego chłopaka i masę przyjaciół. Tylko nie zdawała sobie sprawy, że tak naprawdę to wszystko nie ma żadnego znaczenia i że za chwilę okaże się, że nic nie było prawdą. Żyła w bańce, nie dopuszczając prawdziwej siebie do głosu, tylko udawała kogoś kim nie była. Wszystko zmieniło się w momencie wypadku, w którym ginie jej chłopak, ona zostaje ciężko ranna tak jak jego brat bliźniak Hunter. I wtedy wszystko się zmienia, dziewczyna zaczyna zauważać to czego wcześniej nie widziała. Tylko że to niebyła jeszcze cała prawda, jaką miała poznać. Nie podejrzewała, że cały czas była okłamywana a idealny złoty chłopak wcale taki nie był. Między nią a Hunterem zaczyna iskrzyć i zaczynają się do siebie zbliżać. Wtedy dopiero poznaje, jaki naprawdę jest chłopak. Oraz jakie tajemnice skrywa. Od nienawiści do miłości. Czy jest to możliwe? Co, gdy w tym wszystkim jest drugie dno.

Młodzieżówka, która zapewniła mi emocjonalny rollercoaster. Czytałam z zapartym tchem i nie mogłam się oderwać od niej. Musiałam poznać prawdę, bo czułam, że Hunter coś ukrywał, ale nie spodziewałam się tego co odkryłam. Zły bliźniak okazał się tym dobrym, a ten dobry tym złym. Jak łatwo przychodzi nam osądzanie ludzi po plotkach nie znając ich. Gdy ktoś się różni od innych to jest wykluczony z grona i wytykany palcami. Głównych bohaterów czekała ciągła i duża walka o uczucie, które zrodziło się między nimi. Poznawanie Huntera było czymś niesamowitym i przyjemnym. Ta książka zdobyła moje serce i ogromnie mi się podobała. Rzadko sięgam i czytam młodzieżówki, ale ta po prostu staje się moją ulubioną. Polecam.

Jak wiemy życie nastolatków nie jest łatwe, jednak to co spotyka bohaterów jest wręcz tragiczne. Dziewczyna która ma wszystko, nagle wszystko traci w tym swojego chłopaka, zdrowie i pozycję w szkole. Jeden wieczór zmienił jej życie o 180 stopni a jej największy wróg okaże się tym który ją rozumie. Gdy w tragicznym wypadku ginie Colton, chłopak Jeymerson a ona i jego brat Hunter doznają ciężkich obrażeń, życie bohaterki staje w miejscu a wręcz brutalnie pokazuje jej rzeczywistość i otoczenie. Jedynie Hunter jest w stanie ja zrozumieć, jednak oni się nienawidza.

Czy wspólna tragedia połączy bohaterów?

Powieść która już na wstępie łapie za serce, pokazując ulotność chwil i konsekwencje decyzji. Jedno wydarzenie pokazuje w tej historii kto kim naprawdę jest. Kto zostaje z Tobą w najtrudniejszych momentach życia. Jak fałszywe osoby są w naszym otoczeniu. Gdy wszystko idzie pięknie otacza nas tłum, gdy wszystko się sypie nie pozostaje nikt. Taka właśnie jest ta historia. Pełna realistycznego życia, pokazująca brutalność otoczenia.

Tak wiele emocji zostało przekaże w tej książce, że ciężko było się oderwać od czytania. Nie zabrakło również uczuć, które otwierają oczy i serce.

Ta historia pokazuje że prawdziwa miłość zawsze znajdzie drogę. I chociaż jest ona wyboista to prawdziwe uczucie przetrwa wszystkie przeszkody. 💔

Polecam ❤️

Czytaliście już „The boy she hates”?

Ja skończyłam kilka dni temu i nadal,jak tylko o niej pomyśle wracają do mnie wszystkie emocję, które towarzyszyły mi podczas czytania.

Ta powieść jest bardzo emocjonująca i zaskakująca, szczególnie w drugiej połowie książki. Miałam ciarki na rękach, a serce biło mi niemiłosiernie, gdy poznałam całą historię Jaymerson i Huntera.

Do tego dochodzi świetnie przedstawiony motyw Hate-Love. Na prawdę można było wyczuć wylewającą się z bohaterów nienawiść, dzięki czemu dokładnie było wydać zmianę, która po pewnych czasie w nich zachodziła.

Cała historia została idealnie stworzona, a bohaterowie.. WoW! Na prawdę kreacja bohaterów wyszła świetnie. Uwielbiam gdy bohaterowie zachowują się realnie i adekwatnie do swojego wieku.

Podsumowując, „The boy she hates” to powieść o bólu, miłości, poszukiwaniu siebie i walce o własne wartości.

Historia ta pokazuję, że każdy może założyć maskę. Jednak gdy długo będziemy udawać, kogoś kim nie jesteśmy,trudno będzie nam odróżnić co jest prawdą, a co tylko kłamstwem.

Polecam!💙

@opowiem_ci_o_bookach

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Prawda jest taka, że czasam jakieś wydarzenia po prostu następują. Wydarzenia, które nie są w porządku ani nie mają sensu. Jednak niezależnie od tego, czy dzieje się dobrze, czy źle, trzeba pamiętać, że po prostu takie jest życie. My musimy uporać się z tym co nam przynosi."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

Jeymerson, ma wszystko o czy nastolatka może marzyć. Świetnego chłopaka, Coltona, największe ciacho w szkole, popularność, jest cheerleaderką i milion przyjaciół. Jedyną osobą, która działa jej na nerwy, jest brat bliźniak jej chłopaka, Hunter. Zupełne przeciwieństwo Coltona, wydziarany, uważany za przegrywa i nieudacznika. Wszystko zmienia się jedynego dnia. Wypadek, w którym traci życie Colton. Jeymerson i Hunter, cudem przeżyli. Teraz muszą żyć. Nikt ich nie rozumie. Ukojenie znajdują w swoim towarzystwie. Tylko jaki tak naprawdę jest Hunter??? Jaki sekret ukrywa??

Po wypadku, każdy liczy, że wszystko wróci do normy. Ale Jeymerson, nie potrafi sobie z tym poradzić. Zaczyna dostrzegać, że ludzie, których uznawała za przyjaciół, tak naprawdę nimi nie są. Widzi jacy są płytcy. Liczy się dla nich tylko, tu i teraz. Nie znajduje również oparcia w rodzinie, nikt nie jest w stanie sobie wyobrazić co czuje. Jedyną osobą, która ją rozumie, jest Hunter. On jeden wie, co ona przeżywa. Bo przeżywa to samo. Powoli zbliżają się do siebie. Znajdują w swoim towarzystwie zrozumienie. Tylko czy przerodzi się to w coś więcej???

Pochłonęłam tą książkę na raz, nie da się od niej oderwać. Nie jest to, żaden płytki romans. Oprócz straty, radzenia sobie z żałobą, walki o powrót do zdrowia, mamy tu poruszony motyw prześladowania w szkole. Ten kto nie pasuje do reszty, jest wykluczany. Kto nie zgadza się z resztą, zostaje odrzucony i szykanowany, na każdym kroku. Jeymerson po wypadku zmienia się nie do poznania. Nie każdemu się to podoba, ale zawsze może liczyć na przyjaciółkę. Relacja z Hunterem, też rozwija się powoli, mamy motyw, mój ulubiony, hate-love. Hunter, jest zupełnie inny, tylko trzeba go poznać, choć rzadko dopuszcza do siebie ludzi. Jedna z lepszych młodzieżówek jakie ostatnio czytałam. Porusza wiele ważnych tematów. Milion emocji mi towarzyszył czytając to. Mam ochotę na więcej. POLECAM, POLECAM, POLECAM❤.

Jeśli uważacie, że powieści dla nastolatków nie mogą nas już zaskoczyć niczym nowym to warto przyjrzeć się twórczości Stacey Marie Brown, która składa na nasze dłonie bardzo dobrze napisaną i przede wszystkim wciągającą młodzieżówkę. Sięgając po "The boy she hates" nie spodziewałam się, że lektura dostarczy mi solidną porcję przygody a jednak nie mogłam oderwać się od rozgrywanych wydarzeń.

Chociaż bohaterowie są młodzi a ich problemy typowe dla wieku dorastania to w prezentowanej historii odnajdzie się każdy, bez względu na wiek. To ciekawie przedstawiona historia romantyczna, w której więcej jest dramatów niż miłosnych uniesień, ale to tylko podsyca atmosferę i zachęca do przerzucania kolejnych stron. Styl autorki jest lekki i wiarygodnie oddaje emocje, ale to co cieszy najbardziej to fakt, że autorka indywidualnie skupiła się na bohaterach serwując nam wielowymiarowe postacie z krwi i kości.

Poznajemy Jaymerson Holloway, która wiedzie idealne, poukładane życie nastolatki. Miała wszystko - pieniądze, popularność, urodę oraz najbardziej popularnego chłopaka w szkole. Może niekoniecznie przepadała za bratem Coltona, ale Hunter zawsze trzymał się na uboczu. Jednak pewnego dnia doszło do tragedii i ich świat nieodwracalnie się zmienił. Wówczas wrogowie zaczęli się do siebie zbliżać a dawni przyjaciele nie potrafili udowodnić swojej wartości. Autorka w zaskakująco trafny sposób przedstawiła przełom w życiu bohaterów, pokazała zachodzące w nich zmiany związane z wypadkiem oraz udowodniła, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Niech Was nie zwiedzie początkowa naiwność Jaymerson, ponieważ wszystko zostało zaplanowane a gdy jej poczucie bezpieczeństwa zostało zburzone a ukochany chłopak stracił życie - nagle poznane wcześniej wartości nabrały zupełnie nowego znaczenia.

To piękna, choć bolesna lekcja życia. Fabuła zaskakuje mocnym przesłaniem a podjęte w niej wątki nie raz i nie dwa budziły u mnie chwile wzruszenia, bo bardzo zżyłam się z bohaterami i ich historia nie była mi obojętna. Bardzo przeżywałam skutki wypadku, ale najbardziej skupiłam się na przemianie bohaterów będącej motywem przewodnim całej historii i silnej więzi, która narodziła się w najmniej oczekiwanym momencie. Jaymerson i Huntera połączyła bowiem wspólna tragedia, ale to właśnie dzięki niej spadły im klapki z oczu i mogli z dystansem spojrzeć na swoje życie.

"The boy she hates" na pierwszy rzut oka może wydawać się lekturą niepozorną, ale chwyta za serce i potrafi wycisnąć z oczu łzy. Poza faktem, że autorka w pełni wykorzystała potencjał swojej historii i nadała jej wiarygodności to muszę przyznać, że sama opowieść wydała się otwarta na czytelnika, angażująca go w życie i problemy postaci, więc trudno było mi choćby na chwilę odłożyć książkę na bok, więc tym samym zarwałam dla niej noc. Było warto! Stacey Marie Brown trafia na listę moich ulubionych autorów.

Jaymerson prowadzi życie, o jakim marzy nie jedna nastolatka. Jest cheerleaderką, zadaje się z popularnymi dzieciakami w szkole, a jej chłopak Colton jest bardzo gorący. Czas płynie jej na nauce, zabawie, czasem myśleniu o przyszłości. Gdyby nie brat bliźniak jej chłopaka wszystko byłoby idealnie. Niestety Hunter tylko wyglądem jest taki jak Colton, z zachowania bardzo się różnią. Często wpada w tarapaty, przez co ona mniej czasu spędza z własnym facetem, który musi go ratować z opresji.

Pewnego razu Jaymerson i Colton dość dobrze bawią się na imprezie, kiedy przyjeżdża Hunter. Po raz kolejny coś chce, a jej chłopak ma zamiar mu pomóc. Po mimo że Colton wypił piwo, siada za kierownice i słabe sprzeciwy nie pomagają. Niestety nigdy nie docierają na miejsce, dochodzi do tragicznego wypadku, w którym Colton ginie, a pozostała dwójka ma niemałe obrażenia.

Kiedy Jaymerson się budzi i dochodzi do niej, co się stało, jest załamana. Fizycznie, chociaż nie jest łatwo, wie, że ciężką pracą osiągnie wiele. Gorzej z jej psychiką, zmianami, jakie w niej zaszły i tym, że to Hunter przeżył. Dla obojga to jest ciężki czas, tym bardziej że wiele się zmienia. Na dodatek dziewczyna zaczyna poznawać inne oblicza obu bliźniaków. Jakie? Czy Hunter jest taki zły, jak wszyscy myślą? Czy Jaymerson dojdzie do siebie? Czy pogodzi się ze stratą Coltona? Jak potoczy się jej znajomość z Hunterem?

Książka mnie przypadła do gustu, uważam, że była ciekawa i wciągająca. To historia pełna bólu, pokazująca jak pozorne i obłudne potrafi być życie, jak jedna chwila potrafi zmienić wszystko. Podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Akcja dość sprawnie poprowadzona, z kilkoma ciekawymi zwrotami.

Główną bohaterką jest Jaymerson, młoda dziewczyna chodząca do szkoły średniej. Poznajemy ją, kiedy w jej życiu wszystko układa się świetnie, a ona jest lubiana, kochana, szczęśliwa. Wypadek zmienia wszystko, zmienia ją i jej patrzenie na świat. Nie mogę wam zbyt wiele o tej zmianie napisać, zdradzę tylko, że osobiście polubiłam bardziej tą jej nową wersję.

Z książką pt.: „The boy she hates” spędziłam miłe popołudnie i ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

❤️Recenzja❤️

"Nic co dobre, nie mogło mnie poruszyć, ponieważ to, co złe, ciągnęło mnie w dół i zatapiało."

Jaymerson miała wszystko. Chłopaka, którego znała cała szkoła, przyjaciół, dobrą reputację, stopnie, których można jej pozazdrości. Była piękna, mądra i dobra. Jednak co w momencie, kiedy to wszystko za sprawą jednego straszliwego wydarzenia się zmieni? Co, kiedy to wszystko wydawało się tylko złudzeniem, kłamstwem, iluzją?

Kiedy otwiera oczy, nie jest świadoma tego, co czeka ją za murami szpitala. Musi dojść do niej świadomość, że straciła chłopaka oraz od nowa musi nauczyć się chodzić i żyć z bólem, który przecina jej serce. Jest to trudne... Płacz, bezsilność, złość i smutek. To, co było, już nie wróci.

Przyjaciele okazali się jej największymi wrogami. Drwiny, wyśmiewanie, słowne docinki. Łamią ją i sprawiają, że jest bezsilna. Ale na jej drodze pojawia się pewna dziewczyna poznana na rehabilitacji oraz brat bliźniak jej zmarłego chłopaka, którego szczerze nienawidzi. To właśnie oni są jej najbliżsi. Oni pomagają przetrwać jej piekło, które pojawiło się na jej drodze. Co w momencie, kiedy zacznie czuć coś więcej do Huntera? Czy nienawiść będzie prowadziła do miłości?

"The Boy She Hates" to książka, która uświadamia nas, że nie zawsze żyjemy w świecie realny. Często coś, co wydaje nam się być prawdą, okazuje się kłamstwem, które zamienia się w pył pod wpływem jednego zdarzenia. Trzeba mieć odwagę, aby to przezwyciężyć.

Bohaterowie dali nam się poznać z każdej strony, ale do Jaymerson i Hunter byli głównymi bohaterami tej powieści. To jak na początku pałali do siebie nienawiścią. Nie potrafili zamienić słowa tak, aby nie polały się wióry. Ale z czasem zrozumieli, że nie są sobie obojętni... Coraz częściej myśleli o sobie. Ale co zrobić, kiedy dla innych stanowili zakazaną miłość? Jak ona mogła zdradzić swojego zmarłego chłopaka a on własnego brata. Przecież to jest nie do pomyślenia, ale serce nie sługa...

Sięgając po tę książkę, nie spodziewałam się, że ona mnie dosłownie złamie... Ta historia jest tak bolesna, ale zarazem unikalna. Nie ma drugiej takiej książki, która doprowadzi was kilkukrotnie do łez, a zdania bohaterów sprawią, że serce pęknie na milion kawałków.

Akcja tej książki nawet na chwilę nie zwalnia. Co chwilę ktoś lub coś nas zaskakuje. Pióro autorki jest niezwykle lekkie i przyjemne. Będą momenty, które wprawią was w osłupienie, ale także zaskoczą. Ojj będzie taki element. Nie wiedziałam, czy to prawda, czy tylko mi się wydaje. Ale sami musicie się przekonać, jak było naprawdę.

Tej książki nie można wypuścić z rąk. Kiedy zacznie się ją czytać, wciąga nas do świata, którego jedyną ucieczką jest napis "koniec" na końcu książki, ale nawet wtedy przejmuje kontrole nad myślami.

Zdarzyło mi się to pierwszy raz, ale nie potrafiłam przeczytać żadnej innej książki po jej skończeniu. Potrzebny był mi totalny reset, aby móc wziąć do ręki inną książkę.

Tylko to zakończenie... Za szybkie. Zostawiające nas z dużym niedosytem. Mam nadzieję, że książka doczeka się kontynuacji, bo bohaterowie mnie w sobie rozkochali i chciałoby się ich jeszcze więcej.

FABUŁA

Jaymerson była nową dziewczyną w miasteczku, jednak bardzo szybko stała się popularna za sprawą kapitana drużyny futbolowej, Coltona. Nie była w stanie znieść brata, swojego chłopaka Huntera. Wszystko układało się idealnie, do czasu wypadku samochodowego, któremu uległa cała trójka, a ich życie wywróciło się do góry nogami. Świat jaki znali przestał istnieć w momencie, gdy usłyszeli informacje, że Colton nie przeżył wypadku...

BOHATEROWIE

Pomimo tego, że The Boy She Hates opowiada o uczniach ostatniej klasy liceum to główni bohaterowie są bardzo dojrzali jak na swój wiek, szczególnie Hunter, który zdawał się nosić na barkach wszystkie problemy świata. Od małego niesprawiedliwie traktowany, będący całe życie tym gorszym bratem. Jego postać była po prostu smutna i wywoływała we mnie współczucie za każdym wyzwiskiem czy przykrym wydarzeniem. On zdawał się jednak nie przejmować niczyim zdaniem, a poczucie winy z każdym dniem pogrążało go coraz bardziej.

Po stracie Coltona, Jaymerson musiała odkryć siebie i dowiedzieć się kim tak naprawdę jest, bez przymusu zadowalania wszystkich dookoła. Gniew, który odczuwała Jaymerson od czasu wypadku pożerał ją od środka czekając na odpowiedni moment, aby się uwolnić.

Obydwoje musieli mierzyć z bolesną traumą, stratą i żmudną rekonwalescencją.

Owszem, w pewnym momencie zaczęłam się nawet zastanawiać czy "znajomość" między Jay Jay a Hunterem nie była przypadkiem toksyczna, ale po przeczytaniu całej historii doszłam do wniosku, że chyba jednak nie do końca.

KLIMAT

Cała historia jest pełna tajemnic i niedopowiedzeń, które jak gęsta mgła spowijają małe miasteczko i relacje łączące poszczególnych bohaterów, a "duch" Coltona zdaje się być wszędzie. Po ujawnieniu przynajmniej części z nich wszystko posypało się jeszcze bardziej.

EMOCJE

Cała książka aż kipi od emocji, szczególnie tych negatywnych. Dominowały gniew,m i ból zarówno fizyczny jak i psychiczny, który odczuwało główni bohaterowie. Do tego poczucie winy, które dla obojga z nich towarzyszyło od momentu wybudzenia się ze śpiączki.

Drugą połowę książki czytałam że ściśniętym gardłem i choć nie uroniłam ani jednej łzy to bardzo przeżywałam razem z bohaterami targające nimi emocje, które były opisane w taki sposób, jakbym odczuwała je na własnej skórze.

WAŻNE TEMATY

The Boy She Hates porusza bardzo istotne temat, takie jak hejt czy silną potrzebę przynależności do popularnych grup w szkole. Ile jesteśmy w stanie zrobić i z czego zrezygnować, żeby przypasować się innym i nie zostać potraktowanym jako wyrzutek. Czy potrafilibyśmy zrezygnować z samego siebie byle tylko móc nazywać się osobą lubianą/popularną.

Celowo nie wspominam o innych istotnych wątkach poruszonych w książce, bo najzwyczajniej w świecie bym zaspoilerowała sporą część fabuły, a nie chce psuć frajdy z czytania.

NAJLEPSZA SCENA

Scena, w której Hunter wyznał Jaymerson prawdę na temat jej najszczęśliwszego wspomnienia, w trakcie czytałam miałam wrażenie jakby moje serce przeszywały mikro pęknięcia. No i ostatnia scena, która wyglądała jak rodem wyciągnięta z amerykańskiego romantycznego filmu, a mam do takich słabość.

SŁOWO O KSIĄŻCE:

Coś niesamowitego, poraz kolejny trafiła mi się perełka wśród romansów. A zaczęło się od tego, że bardzo spodobała mi się okładka. Jeśli lubicie rollercoaster emocji, wyrazistych bohaterów, którzy dokonują przemiany na oczach czytelnika i gęsty klimat z mnóstwem sekretów, to książka dla Was.

Zdecydowanie sięgnę po drugi tom, jeśli wydawnictwo zdecyduje się na jego wydanie, a jeśli nie to kupię w oryginale. Niestety popełniłam błąd i zajrzalam ha goodreads, żeby sprawdzić, o czym jest drugi tom i pękło mi serce. Nie róbcie tego, żyjcie w nieświadomości.

"The boy she hates" Stacey Marie Brown

Wydawnictwo: NieZwykłe

Premiera: 11.o8.2o22r

Jaymerson Holloway to niska siedemnastoletnia dziewczyna. W szkolne jest lubiana, jest również cheerleaderką, zdobywa dobre oceny. Jest miła i sympatyczna jednoczenie bardzo silna.

Hunter Harris to buntowniczy, wojowniczy, opryskliwy i bardzo przystojny chłopak. Często pakuje się w kłopoty. Ma silną osobowość, potrafi się przeciwstawić.

Ma brata bliźniaka. Bracia fizycznie są identyczni jednak pod względem osobowości bardzo się różnili.

Jaymeson to typowa nastolatka, która ma wszystko. Urode , przystojnego chłopaka, jest lubina przez rówieśników.

Dziewczyna spotykała się z Coltonem, bratem Huntera. Jej chłopak jest obiektem westchnień i olśniewającą gwiazdą futbolu. Wydawałoby się, że dziewczyna ma idealne życie. Jednak pewnego dnia wydarzyło się coś co całkowicie zmieniło jej dalsze losy. Coś co sprawiło, że wolała spędzać czas z Hunterem, którego wcześniej unikała jak ognia, niż z rodziną i znajomymi.

Co wydarzyło się w życiu dziewczyny?

Dlaczego Jaymeson kiedyś nienawidziła Huntera a teraz chce spędzać z nim czas. Czy dziewczyna podniesie się po takiej tragedii?

"The boy she hates" to książka, która zawiera w sobie wiele emocji. Fabuła mogłaby wydawać się ciekawa ale zwykła. Nic bardziej mylnego,autorka zadbała aby podczasz czytania jej, całą nią przesiąknąć. Gwarantuję wam, że gdy już zaczniecie ją czytać to nie odlożycie jej aż nie przeczytacie ostatniej strony.

Historia Jaymerson jest kapitalna. Dziewczyna była beztroska , nie miała powodu do narzekania. Wszystko się jednak zmieniło. Autorka w niezwykły sposób przedstawiła nam odczucia, które towarzyszyły dziewczynie podczas tych zmian. Odczuwałam razem z bohaterka każdą emocje, każdy lek, każde cierpienie ale również, radość i miłość.

Wielokrotnie czytając tę książkę do moich oczu napływaly łzy. Nie spodziewałam się tego. Nie sądziłam, że będzie w niej zawarte tyle emocji. Przyznam, że myślalam, że jest to lekka książka o nastolatkach. A okazało się, że ona ma w sobie tak wartościową treść.

Nigdy nie doświadczyłam tak nagłej straty osoby, którą bym kochała całym sercem. Najbliższą mi osoba, którą śmierć mocno przeżyłam była moja babcia. Jednak ona miała ponad 90 lat i chorowała, więc liczyłam się z tym, że kiedyś umrze. Autorka "The boy she hates" pomaga zrozumieć ból osób, które tracą swoją bliską osobę w wypadku. Nie jestem w stanie sobie nawet wyobrazić takiej tragedii w swom życiu. Aby podnieść się po takim wydarzeniu trzeba mieć w sobie naprawde dużo siły. Taką siłę miała właśnie Jayme. Młoda dziewczyna, której w jednej chwili zostało odebrane dotychczasowe życie. Od tej pory zaszły w niej ogromne zmiany. I o dziwo wsparcie znalazła w osobie, z którą nie chciała mieć nic wspólnego,w Hunterze, który wcześniej kreował się na pozbawionego uczuć imprezowicza, jednak ten wypadek również zmienił i jego nastawienie do życia. Zarówno Hunter jak i Jayme mają bardzo sine charaktery. Postać Huntera pokazuje nam, że czasami otoczenie i rodzina sprawia, że stajemy się tacy jak chcą nas widać inni. A pod skorupą wyluzowania może kryć się wrażliwość.

Nie tylko bohaterowie mi się podobali ale również relacja między nimi. Młodzi ludzie darzyli się wzajemną niechęcią.

On był w stosunku do niej nieprzyjemny i opryskliwy. Ona nie pozostawała mu dłużna. Wspólna tragedia pozwoliła im się bliżej poznać i wspólnie się wspierać w odnajdywaniu samych siebie.

"The boy she hates" to wciągająca, piękna historia. Autorka ma bardzo przyjemny styl pisania, dzieki czemu książkę tę czyta się bardzo szybko. A emocje się z niej wręcz wylewają. Znajdziecie w niej również dużo zwrotów akcji oraz tajemnice, które stopniowo wychodzą na jaw. Książka o młodych ludziach, jednak zdecydowanie polecam ją każdemu. A za egzemplarz recenzencki i współpracę dziękuję wydawnictwu.

Na początku wspomnę, że uwielbiam emocjonalne książki. Takie, które mnie totalnie rozbijają. Uważam, że takie historie posiadają duszę.

Czuję się uzależniona od tych emocji. Gdy pochłaniam strona za stroną to czuję, że przepadam bezpowrotnie.

Im bardziej powieść jest naszpikowana różnobarwną gamą uczuć, tym mocniej mój wewnętrzny potwór zostaje zaspokojony.

,,The Boy She Hates" to historia młodych dorosłych, przed którymi świat stoi otworem. Doświadczają pierwszej miłości, rozczarowań, uczą się życia, planują przyszłość. Do czasu, gdy los nie postanawia im pokrzyżować planów. Wrzucić w wir wydarzeń, na który nie mają wpływu.

To historia bardzo bolesna.

Historia opowiadająca losy dziewczyny, która doświadczyła niebywałej straty.

Pochowała swoją młodzieńczą miłość. Ale to również historia chłopaka, który stracił cząstkę siebie- brata.

Czy niechęć i nienawiść, która ich łączy ma szansę pozostać przeszłością? Przecież wspólna strata zespala, a ból który dzielisz z drugą osobą zbliża, prawda?

Historia, która opowiada o cierpieniu, próbie pogodzenia się z okrutną rzeczywistością.

Podczas lektury tej książki towarzyszył mi

ogromny smutek, który przetaczał się przez każdy kawałek mojego ciała.

Ze strony na stronę czułam, jak zatapiam się w tej historii, żyje nią i odczuwam ból głównej bohaterki i bezsilność głównego bohatera.

Ta książka trafia na półkę powieści, których nigdy nie zapomnę.

Zostałam przeciągnięta emocjonalnie. Czuje się wyprana z emocji.

Czytałam i analizowałam. Wiem, że nigdy nie chciałabym doświadczyć tego co Jaymerson i Hunter.

Czy miałabym tyle siły co oni, by iść naprzód? Nie wiem i mam nadzieję, że nigdy nie będzie mi dane się przekonać.

W tej książce bohaterowie nie tylko muszą się mierzyć ze stratą.

Przychodzi im stawiać czoło niezrozumieniu, odrzuceniu.

Momentami miałam chęć potrząsnąć ludźmi, którzy pojawiali się w ich otoczeniu ze swoimi mądrościami, a także bezpodstawnymi i okrutnymi oskarżeniami.

Kto daje nam zezwolenie, by oceniać drugiego człowieka?

Kim jesteśmy by uzurpować sobie prawo do wytykania błędów?

Książka pokazuje, jak jedno zdarzenie może mieć wielki wpływ na resztę naszego życia. Jak nieszczęście zbliża.

Udowadnia również, że życie bywa bardzo przewrotne.

Mamy tu także przedstawioną relację rodzic- dziecko.

Obserwujemy ją z dwóch stron. Tej dobrej i tej niekoniecznie pozytywnej.

Wkraczanie w dorosłość, walkę z przeciwnościami.

Nikt za nas nie przeżyje naszego życia, trzeba postępować według własnych przekonań i tego należy się trzymać.

Polecam Wam kochani tę książkę.

Uwielbiam takie historie.

Lubie gdy targają mną takie uczucia, kocham się wzruszać i uronić kilka łez podczas lektury. Ostatnio coś często tego doświadczam. Może to już wiek czyni mnie tak wrażliwą? Ale to nie ma chyba większego znaczenia, bardzo to lubię.

Wow!

Tyle bylam w stanie powiedzieć po przeczytaniu tej historii. Choć młodzieżowej to niesamowicie dojrzałej. I to od razu przykuło moją uwagę.. Ich dojrzałość.

Autorka ma genialny styl, a książka czyta się sama wywołując w czytelniku ogrom emocji, u mnie najwięcej smutku. Dawno nie wylałam tylu łez i to już od pierwszych stron.

Jaymerson miała wszystko. Wspaniałego chłopaka, który był przeuroczy. Colton miał brata bliźniaka- Huntera. Z nim jej się nie układało ale udawali, że dla siebie nie istnieją. Miała też grono przyjaciół, była piękna i utalentowana. Jeden wypadek przekreślił jej dawne życie. Straciła wszystko co miała. Prawdziwą miłość. Jej życie po jego śmierci nie miało sensu, a najbliższą osobą z którą nawiązała nić porozumienia był Hunter.. Nie jest łatwo podnieść się po takim ciosie, jak poradzi sobie JayJay? Czy Hunter to jej przepustka do normalności?

"Wiedziałam, że nigdy nie będę tak się śmiała jak ona. Ta wersja mnie nie chciała wychodzić poza utarty schemat, wolała pozostać w bezpiecznym miejscu i żyć bez komplikacji. A teraz wspomniany system rozpadł się całkowicie, a ja wałęsałam się po tym ogromnym świecie z uczuciem zagubienia, samotności i przerażenia".

Jaymerson musiała zaczął od nowa, powstać na nogi, złapać wiatr w żagle. Nie pomagało jej złamane serce i widok Huntera, który wyglądem przypominał jej Coltona. To piękna historia o odnajdywaniu swojego nowego ja. Autorka krok po kroku pokazuje przemianę głównej bohaterki w sposób bardzo emocjonalny i pełen uczuć, których Jaymerson nie bała się okazywać.

Tutaj czuć złość, smutek i zawiedzenie. Życie ją zawiodło ale dało też szanse na zmianę, dało szanse zacząć od nowa ale zanim to zrozumiała musiała przejść trudną drogę. Drogę pełną bólu, zwątpienia i nieodwracalnych zmian.

JayJay na zajęciach rehabilitacji poznała Stevie, jedną z niewielu osób, które potrafiły być naprawdę sobą. Bardzo ją polubiłam i miałam nadzieję, że się zaprzyjaźnią. Jej poczucie swojej wartości, podejście do życia i związków podobało mi się.

Jeśli chodzi o przyjaciół których "miała" główna bohaterka przed wypadkiem to w idealny sposób została pokazana dwulicowość ludzi, chęć przyjaźni tylko po to aby czerpać korzyści i mieć z tego poklaski u innych. Bardzo było mi żal głównej bohaterki, musiała się zmagać i pomału żegnać z każdą częścią jej życia, ale w końcu musiało wyjść słońce. Wierzyłam w to. Miała wsparcie w rodzinie, choć i tam dramatu i sekretów nie zabrakło.

Przy tej książce nie da się nudzić. Czy Jaymerson znajdzie swoje miejsce na ziemii? Jakie zmiany ją czekają i jaki udział będzie miał w tym Hunter... Przekonajcie się. Myślę, że się nie zawiedziecie. To nie jest romans, to piękna i zarazem trudna historia o osobach, które szukają swojej nowej drogi po stracie dawnego życia. To też książka z pięknym przesłaniem, aby nie oceniać ludzi po pozorach. Nie mogę się doczekać kolejnych książek autorki.

⭐Historia bohaterów jest nasycona emocjami i bólem spowodowanym po stracie bliskiej osobie.

Dokładny opisy przeżyć są niezwykle poruszające-przyprawiające o łzy w oku.

Jeśli myślicie,że książka was nie zaskoczy to będziecie w wielkim błędzie.

Odkrywana przeszłość i tajemnice z nią związane powodują,ze byłam bardzo zaskoczona rozwijającymi się wydarzeniami.

Powieść udawadnia,że nie wszystko jest takie jak widzą to inni i my swoimi oczami.Niektórzy tylko pokazują to,co chcą widzieć inni,a prawda jest zupełnie inna….

Ukazanie problemów nastoletnich jest świetnie przedstawione.Zabawy,krytyka ze strony „niby” najlepszych przyjaciół i niezrozumienie jest wplecione w fabule,która staje się jeszcze ciekawsza.

Warto także wspomnieć o relacji pomiędzy Hunterem i Jaymerson,która od samego początku była skazana na porażkę.Czy na pewno?Otóż jest ona najważniejsza w tej lekturze.Poprzez stratę i ból potrafili wreszcie szczerze porozmawiać ze sobą.I było to wspaniale!Wreszcie prawda ujrzała światło dzienne!

Niepozorna okładka nie oddaje ogromu emocji,które są w książce.Ja ze swojej strony gorąco polecam i czekam na kolejny tom tej serii📖

W jednej chwili miała wszystko, by po ponownym otwarciu oczu znaleźć się w nowym, nieznanym, bolesnym świecie.

Jay­mer­son Holloway cieszyła się życiem jakie miała. Idealna córka, jedna z najlepszych uczennic, cheerleaderka, dziewczyna szkolnej gwiazdy futbolu- Coltona Harrisa. Otoczona przyjaciółmi, piękna, młoda, popularna. Idealne życie o jakim marzą nastolatki. No może prawie idealne. Zapewne takie by było gdyby nie brat bliźniak Coltona- Hunter, z którym JayJay toczyła bitwę wzajemnej niechęci.

Był kimś kogo unikała za wszelką cenę. Nieprzyjazny, opryskliwy, gburowaty dupek, który po uszy zawsze tkwił w kłopotach.

Ale to nic, bo to wszystko miało trwać... Jaymerson wiedziała jak będzie wyglądało jej życie i przyszłość, aż do pewnego późnego wieczoru, pewnej nocy, kiedy wszystko się zmieniło.

"Życie jed­nak miało swoje wła­sne plany. Przy­bra­ło nie­ocze­ki­wa­ny obrót i wrzu­ci­ło mnie w wir wy­da­rzeń, o ja­kich nigdy mi się nie śniło". "Spadałam w próżnię bez możliwości odwrotu".

🔹️ 🔹️ 🔹️

Tu nie trzeba czarować, tę historię na prawdę warto przeczytać!

Nie spodziewałam się, że sięgając po nią zostanę zbombardowana tyloma emocjami. Miało być miło i przyjemnie. Romantycznie. Coś lekkiego w klimacie young adult. No i było. Ale było również boleśnie, wzruszająco, smutno i zaskakująco. Sięgając po nią odczujecie również gniew, może i nienawiść, poczucie winy.

Ta historia pokazuje jak kruche jest życie. Jak plany na przyszłość i marzenia w momencie, w ułamku sekundy, tracą na znaczeniu.

Otwiera oczy na to ile kosztuje walka o każdy najmniejszy krok, o uśmiech. Walka z własnymi słabościami, z czasem, z bólem, z traumą, hejtem, pogardą, stereotypami. Ale również walka o siebie, by mimo przeciwności jak opinie innych: rodziny, przyjaciół, rówieśników, zawalczyć o własne szczęście, o pójście za głosem serca, o marzenia. To świetna historia, z wątkiem hate- love, która dodatkowo w jakiś sposób uczy. Razem z bohaterami będziecie przeżywać wzloty i upadki, bo nie sposób ich nie odczuć. Napisana prostym językiem, który sprawia, że tę opowieść chłonie się całym sobą. Sprawdźcie sami jaki ładunek emocjonalny na Was czeka na jej kartach.

„The boy she hates” to książka, która mnie mile zaskoczyła, gdyż spodziewałam się głównie intensywnego romansu. Wątek ten również się pojawił, ale mam wrażenie, że nie był najważniejszym punktem tej powieści, choć niewątpliwie stał się katalizatorem i nierozerwalną częścią, która definiowała wydarzenia i decyzje bohaterów.

Książka w swojej odsłonie jest wartościowa i przekazuje czytelnikom istotny punkt widzenia. Porusza wiele ważnych tematów, między innymi sprawę identyfikacji wśród nastolatków, potrzebę przynależności do grupy, akceptacji ze strony rówieśników, jak również stratę bliskiej osoby, próbę pogodzenia się z najbardziej dramatycznym momentem w życiu, sposób w jaki przeżywa się żałobę.

Jaymerson to wyjątkowa bohaterka, która na naszych oczach przechodzi niesamowitą metamorfozę oraz w skutek dramatycznych okoliczności zmienia całkowicie swoje podejście do życia. Niegdyś rozchwytywana, cheerleaderka mająca u boku wspaniałego chłopaka, wschodzącą gwiazdę footballu. Colton był złotym chłopcem, który w przeciwieństwie do swojego podejrzanego brata Huntera miał przyszłość na wyciągnięcie ręki. Ale wystarczyła jedna chwila, jeden błąd, by świat tej trójki legł w gruzach i już nic nigdy nie mogło być takie samo.

Powiem szczerze, że domyśliłam się każdego rozwiązania tej historii wcześniej (zadziałała tutaj chyba moja kobieca intuicja), ale to i tak nie odebrało mi przyjemności czytania. Ta historia jest warta poznania, ponieważ tak jak postawa Jaymerson niesie ze sobą pewien przekaz, tak postać Huntera, pokazuje, że człowiek często jest źle postrzegany, że za zasłoną niedostępności kryje się ogromne serce, które jest wykorzystywane i niedoceniane.

Muszę przyznać, że czytałam książkę z zapartym tchem. dało się w niej odczuć kłębiące się emocje, a opowieść o nastoletnich perypetiach okazała się dojrzała. Jedyne nad czym ubolewam to fakt, że nie dostałam tutaj perspektywy Huntera, bo naprawdę miałam ogromną ochotę wejść w jego głowę i poznać jego myśli :)

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🦋"The boy she hates" autorstwa Stacey Marie Brown to przepełniony emocjami romans, od którego nie będziecie się w stanie oderwać.

🦋 Jaymerson ma wszystko o czym może zamarzyć dziewczyna w jej wieku. Jest piękna, popularna, spotyka się z najprzystojniejszym chłopakiem w szkole Coltonem, jest również cheerleaderką.

Pewnego dnia wszystko się zmienia, gdy jej ukochany ginie w wypadku, a ona i jego brat Hunter zostają ranni.

Choć dziewczyna nie przepada za Hunterem, wręcz go nienawidzi, wspólny ból po stracie ukochanej osoby zbliża ich do siebie.

Czy oboje będą w stanie pogodzić się z tą tragedią?

Jak ta sytuacja wpłynie na Jaymerson?

Jaki naprawdę był Colton?

🦋 Coraz częściej sięgam po książki typu young adults i powiem wam, że choć wcześniej za nimi nie przepadałam, tak teraz bardzo je lubię. Ta książka jest tego najlepszym przykładem.

Jest to bardzo ciekawa i wciągająca historia, która pokazuje jakie życie potrafi być przewrotne, oraz jak jedna chwila może spowodować, że stracimy to, co najbardziej kochamy. Bolesne tematy poruszone w książce jak śmierć, strata i żałoba powodowały smutek, ale jednocześnie dawały do myślenia, że powinniśmy cieszyć się każdą chwilą.

Jeśli szukacie emocjonującej, wzruszającej i wywołującej ogrom emocji historii, z elementami hate-love to gorąco polecam przeczytać tą niezwykłą książkę.

Dużo łatwiej iść za tłumem będąc idealną wersją osoby jaką oni chcą widzieć. Podążanie za głosem serca, sumienia, wewnętrznymi przekonaniami wcale nie należy do prostych rzeczy. Bo choć wtedy my żyjemy w zgodzie ze sobą, to całej reszcie ludzi nas otaczających dużo trudniej to zaakceptować. Jednak pewne zdarzenia zmieniają nas na tyle, że nie potrafimy się już sprzeciwić sobie i mimowolnie zaczynamy żyć tak, jakbyśmy tego chcieli, bez spoglądania na opinie innych.

Jaymerson była typową nastolatką. Zdobyła popularność w szkole dzięki byciu cheerleaderką oraz związkiem z gwiazdą futbolu. Otaczają ją ludzie podobni do niej, którzy nie mają większych problemów, szybko oceniają innych i wiodą prym na szkolnych korytarzach. Dziewczyna ma wyróżniające się wyniki w nauce, ogromne szanse na stypendium naukowe i wyprzedza rówieśników pod względem znajomości materiału. Rodzice są z niej dumni, a ona robi wszystko by ich zadowolić na każdym kroku, zupełnie nie sprawiając im problemów. I ten idealny obrazek niszczy jedna zła decyzja i wypadek, po którym nic już nie będzie takie samo.

Hunter jest złym bliźniakiem. Zawsze gorszy od Coltona, przynoszący rodzinie wstyd i rozczarowanie. Krążą na jego temat plotki, które sprawiają, że lepiej trzymać się od niego z daleka. Wizerunek bad boya podkreśla krąg znajomych, z którymi się trzyma, tatuaże oraz styl, tak bardzo odbiegające od licealnych trendów. Szkoła nie jest jego priorytetem, podobnie jak zaimponowanie rówieśnikom, od których woli się trzymać na dystans- z wzajemnością. Jednak z Coltonem łączy go nierozerwalna więź i wydawać by się mogło, że brat zawsze jest gotów nieść mu pomoc w kolejnych tarapatach. Lecz tak naprawdę w przypadku Huntera nic nie jest takim, jakie się wydaje, a on sam skrywa tajemnice, które zmienią nie tylko jego wizerunek.

Rzadko doświadcza się takiej emocjonalności w książce opowiadającej o nastolatkach. Ale ta książka jest nimi naszpikowana- emocjami bolesnymi, trudnymi, z którymi niełatwo sobie poradzić i które przenikają na czytelnika. Wydawać by się mogło, że sam wątek romansu, którego podjęła się Autorka jest dość kontrowersyjny. Jednak gdy poznajemy całokształt wydarzeń, odkrywamy niektóre tajemnice i spędzamy czas z bohaterami, to coraz bardziej rozumiemy wszystkie ich motywacje. Choć to opowieść o młodych ludziach, dopiero wkraczających w dorosłość to nie odczuwałam ich infantylności ani niedojrzałych zachowań, wręcz przeciwnie - życie wystawiło ich na taką próbę, że ich postawy kompletnie nie zdradzały ich wieku. Zaangażowałam się w tę opowieść do tego stopnia, że gdy kolejne fakty ujrzały światło dzienne czułam, jakby ciężki kamień osiadł mi na żołądku, byłam zszokowana, zrozpaczona ale i zachwycona pomysłem Autorki na poprowadzenie tej historii. Pojawia się tutaj także ważny wątek gloryfikacji osób zmarłych, które niekoniecznie na to zasługują. Owszem, nie powinno mówić się źle o tych, którzy odeszli, lecz z drugiej strony społeczeństwo ma tendencję do wystawiania im mentalnych pomników, na które kompletnie nie zasłużyli. Postać Coltona jest dużo bardziej złożona niż mogłoby się wydawać, a jego duch obecny w całej lekturze i wywołuje bardzo skrajne odczucia. Ale to kolejny atut książki- kreacja postaci, bowiem wszyscy są tu szalenie realistyczni, mają nieprzeciętne charaktery i żywimy do nich skomplikowane, niejednoznaczne odczucia. Autorka świetnie podejmuje także kwestie życia w liceum, bycia na szczycie i tego jak szybko można z niego spaść oraz ostracyzmu społecznego, który może niszczyć psychikę. Jednak najbardziej wyróżnia się postać Jaymerson, bowiem za jej sprawą widzimy, że najważniejsze w życiu to podążać za swoimi pragnieniami i głosem serca, choć jest to szalenie trudne i często odbywa się wbrew wielu osobom. Dużo łatwiej jest zadowolić wszystkich wokół, ale czy na pewno to odpowiednia droga, skoro życie mamy tylko jedno? To nie jest książka opowiadająca o zbuntowanych nastolatkach, które przechodzą przez trudny okres, ona niesie ze sobą o wiele, wiele więcej i ogromnie polecam sięgnięcie po nią. To jedna z lepszych książek young adult jaką przyszło mi czytać, a niepowtarzalna narracja oddająca całe mnóstwo uczuć targających bohaterami oraz ważne wątki tu się pojawiające to jedne z największych jej atutów. Z czystym sumieniem polecam książkę

"...życie jest skomplikowane, kocha​nie. Nie odcinaj się od czegoś, bo się boisz lub martwisz, co po​myślą inni".

"Wszyscy byliśmy ​​kiedyś naiwni i niewinni. Ale każdy

doświadcza takiego mo​mentu w życiu, kiedy jesteśmy zmuszeni do osiągnięcia dorosło​ści. Większość z nas nie musi przechodzić przez ten proces aż tak ​drastycznie, ale wszyscy dorastamy, a strata jest częścią życia".

"Ludzie mieli tak mało empatii, chyba że to oni mieli problem i byli brani pod lupę. Szybko osądzali i potępiali, mimo ​​że sami mogliby zrobić to samo albo coś znacznie gorszego".

Przenosimy się do świata młodych dorosłych zbliżających się do ukończenia szkoły średniej, którzy mają przed sobą mnóstwo planów na przyszłość i jak to się mówi - całe życie na ich zrealizowanie. Jaymerson i Colton są parą która mamy wrażenie poza sobą świata nie widzi. Łączy ich prawdziwe uczucie i mnóstwo wspólnych chwil. Niestety jest także ktoś kto potrafi im w nich przeszkodzić a dokładniej jest to brat Coltona - Hunter. Niby bliźniacy niby identyczni a tak różni od siebie. Zapewne nie zdziwi Was fakt, że Jaymerson nie przepada za Hunterem ze wzajemnością. Dzieli ich mnóstwo ale połączy jedno zdarzenie w którym będą brali wspólny udział... Jak ono wpłynie na ich dalszą przyszłość? Czy zdołają przekonać się do siebie?

"Colton i Hunter wyglądali jak klony, nie wyłączając dołeczka ​na lewym policzku. Uderzające podobieństwo było jednak tyl​ko fizycznie. Pod względem osobowości nie mogli się bardziej ​różnić. Podczas gdy Colton wygląda tak, jakby wyszedł prosto ​z magazynu o męskiej modzie, to

niechlujność i tatuaże Hun​tera nadawały mu wygląd członka motocyklowego gangu".

"Łączył nas wspólny wątek. Świadomość, której nie miał nikt ​na świecie poza nami. On stracił brata, a ja chłopaka, lecz każde ​z nas utraciło najbliższego przyjaciela. Straciliśmy życie, jakie ​dotąd znaliśmy. Zostaliśmy pozbawieni niewinności poprzez ​doświadczenie śmierci".

Jest to pierwsza książka autorki z jaką miałyśmy styczność w dodatku należąca do gatunku new adult. I powiemy Wam, że w naszym odczuciu ta lektura była naprawdę wyśmienita. Ponownie poczułyśmy klimat szkoły średniej i całej otoczki, która się z tym wiąże. Imprez, znajomych, szkoły. Ale nie tylko. Pamiętajcie, że powinien to być czas buntu, popełniania błędów, odkrywania siebie i podążania za ​własnymi pragnieniami, zamiast je ignorować. Niestety bardzo często wielu z nas zamiast tego robiło to, czego się od nich oczekiwało.

"Byłam zmęczona ludźmi, którzy mi mówili, jak powinnam ​się zachowywać i jakim być człowiekiem".

Jaymerson Vanessa Holloway poznajemy z dwóch stron. Przed wypadkiem jako poukładaną, przykładną siostrę i córkę, najlepszą uczennicę, świetną dziewczynę Coltona z paczką przyjaciół oceniającą człowieka z góry bez chęci poznania go i dowiedzenia się na jego temat czegokolwiek. Ale również już po nim gdy pokazuje się jako zadziorna, mądra, opiniotwórcza, sil​na, zabawna, uparta i pełna chęci do poznania życia i pasji.

"W szkole średniej rządziła opinia rówieśni​ków. Pragnienie przynależności i akceptacji leży w ludzkiej na​turze. Oczywiście byłam taka sama".

"Życie jednak miało swoje własne plany. Przybrało nieoczeki​wany obrót i wrzuciło mnie w wir wydarzeń, o jakich nigdy mi ​się nie śniło".

Huntera Harris poznajemy jako chłopaka z bardzo niepochlebną opinią któremu raczej mało kto hce wejść w drogę. Chodzi wraz z przyjaciółmi swoimi drogami. Krążą o nim rozmaite plotki jakoby był [Adres usunięty]. narkomanem, dilerem, miał nieślubne dziecko i wiele innych. Uwierzcie nam jednak, że przy bliższym spotkaniu bardzo zyskuje w oczach. Wręcz same go pokochałyśmy a Jaymerson miałyśmy niejednokrotnie chęć przetrzepać zadek za wiele okrutnych słów adresowanych w jego kierunku...

Jaymerson i Hunter to para bohaterów która ma na siebie niesamowity wpływ. Będą przepływały między nimi fale emo​cji: gniew, nienawiść, potępienie, poczucie winy, uraza ale mimo iż nie będą tego chcieli i będą odpychać to uczucie będzie ich ciągnąć do siebie gdyż równie mocno będą się wzajemnie potrzebować. Bo tylko oni wspólnie są tak naprawdę w stanie sobie pomóc. Hunter stale daje dziewczynie do myślenia. Stawia przed nią wyzwania, popycha ją, by chciała więcej. Pomaga jej otworzyć się i odnaleźć "swoje prawdziwe ja". Nie to, które stale chcą widzieć inni, do którego tak przywykła tylko to, które drzemie gdzieś głęboko w niej. Jaymerson z kolei wywołuje u chłopaka pewien bodziec dzięki, któremu ten postanawia zawalczyć o rodzące się uczucie. Niestety jednak wygląda na to, że cały świat się sprzysiągł aby do niego niedopuścić...

"Przypominał, że nie ​mogę pozwolić, by ograniczał mnie strach. Mogę wznieść się po​nad niego. A, by nie bać się zmian, rozwoju, zranie​nia bądź zakochania".

"The Boy She Hates" to historia [Adres usunięty] o spełnianiu cudzych oczekiwań, marzeń, postawionych wobec nich przez kogoś wymagań, o wewnętrznym buncie, o chęci zerwania ze schematami dotychczasowych działań. Jest bardzo realna chodźby ze względu na poruszanie bardzo ważnych tematów z jakimi spotkamy się również w swoim życiu. Są to między innymi brak poczucia odpowiedzialności osób dorosłych względem dzieci. Niestety widzimy jak dorośli którzy powinni być wzorem do naśladowania nie biorą za swoje czyny odpowiedzialności i wręcz nie myślą o konsekwencjach lekkomyślności małoletnich, którzy są pod ich opieką pozwalając tym w pewnym sensie aby stała się tragedia, której nie da się już cofnąć. Kolejną ważną rzeczą jest wywieranie na człowieku presji przez opinię publiczną a także ocenianie człowieka przez jej pryzmat i przyklejanie do niego przysłowiowej "łatki".

Dzięki tej historii zobaczymy także jak kruche jest życie przez co ksiazka daje nam mocno do myślenia i nasuwa pewne refleksje. Przede wszystkim, nasuwa nam się myśl, że życie jest zbyt krótkie aby uciekać i odmawiać sobie pewnych rzeczy. Żyjmy odpowiedzialnie ale tak aby móc kiedyś powiedzieć "kurde fajnie było" i nie żałować rzeczy, których nie zrobiliśmy tylko dlatego, że się baliśmy bo ponowna szansa może się nigdy więcej nie powtórzyć. Pamiętajmy także, że ludzie najczęściej widzą tylko to co chcą zobaczyć, co im odpowiada dlatego nie zawsze warto każdą opinię brać sobie do serca a przed wystawieniem komuś opinii na jego temat warto tą osobę nieco poznać.

My polecamy Wam ten tytuł z całego serca. Rollercoaster uczuć napisany w lekki i przyjemny sposób przez co czyta się błyskawicznie i z zapartym tchem. Jak dla nas jest to absolutny #mustread #musthave !

Dzisiaj na tapecie książka, która zaintrygowała mnie swoim opisem i przyciągnęła przepiękną okładką. „The Boy She Hates" autorstwa Stacey Marie Brown jest powieścią, co do której miałam duże oczekiwania. Czy im sprostała? Zapraszam na moją opinię.

Wystarczyła chwila, jedna nierozsądna decyzja, by dotychczasowe idealnie ułożone życie Jaymerson Holloway runęło w gruzach.

Impreza, niespodziewany telefon do Coltona, samochód, wypadek...

Nastolatka budzi się ze śpiączki i zderza z nową rzeczywistością. Jej kochany Colton nie żyje, a jego brat bliźniak, którego szczerze nienawidzi, walczy o życie. Dlaczego Colton musiał umrzeć? Czy wypadkowi można było zapobiec? Kto jest za niego odpowiedzialny? Głowę dziewczyny wypełniają wspomnienia, mnożą się pytania i pojawia poczucie winy, które trawi JayJay od środka.

Hunter na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że jest kopią Coltona, ale w rzeczywistości to totalne jego przeciwieństwo. Ciągle sprawiający kłopoty, wytatuowany chłopak, który zawsze robi, co chce. Jednak to właśnie przy nim JayJay czuje się sobą, a ból po stracie chłopaka wydaje się bardziej znośny.

Czy to możliwe, by najbardziej znienawidzona osoba stała się przyjacielem? Czy ona, grzeczna i poukładana dziewczyna będzie umieć znaleźć wspólny język z chłopakiem balansującym na granicy prawa?

Jedno jest pewne, pozory często mylą, a świat, w którym przyszło jej żyć, przesiąknięty jest kłamstwem, zawiścią i niesprawiedliwością...

Ostatnio mam niebywałe szczęście i trafiam na rewelacyjne książki, które nie tylko zachwycają wspaniałymi historiami, ale również niosą ze sobą jakieś przesłanie, skłaniają do refleksji. Do takich książek niewątpliwie należy "The Boy She Hates".

Historia JayJay i Huntera całkowicie mnie kupiła. Nie miałam problemu, by wejść w życie nastoletnich bohaterów i przeżywać razem z nimi ich ból, smutek, ale też chwile radości i beztroski. Po lekturze byłam emocjonalnym wrakiem. Miejcie świadomość, że ta powieść pod tym względem potrafi człowieka bezlitośnie przeczołgać.

W „The Boy She Hates" autorka poruszyła bolesne tematy, jakimi są śmierć i żałoba. Rozpacz, ból, poczucie niesprawiedliwości, jakie się z tym wiążą, zapewne zna większość z nas, dlatego tym bardziej możemy sobie wyobrazić z czym mierzyli się nasi bohaterowie.

Kolejną kwestią poruszoną w tej książce jest hejt wśród rówieśników. Temat powszechnie znany, niestety wciąż dotykający wielu młodych ludzi.

Autorka porusza w swojej powieści również aspekt rodziny. Wiek nastoletni często wiąże się z narastającymi problemami rodzinnymi. Pojawia się bunt, a łamanie dotychczasowych zasad panujących w domu jest niczym podpałka pod wybuchy złości i kłótnie. Nie to mnie jednak poruszyło najbardziej, a to, jak niesprawiedliwi, ślepi i pozbawieni uczuć okazali się rodzice Huntera. Faworyzowanie jednego dziecka, a odpychanie i negowanie, czy zrzucanie winy za całe zło na drugie jest niezdrowe i potrafi mieć fatalny wpływ na jego psychikę oraz przyszłość. Hunter był właśnie takim dzieckiem...

Odpowiadając na pytanie zadane na początku — czy ta książka spełniła moje oczekiwania? Zdecydowanie TAK. Polecam ją każdemu nie ważne młodszy czy starszy czytelnik, każdy wyniesie z tej powieści coś dla siebie, a historia Jaymerson i Huntera chwyci was za serducho, tego jestem pewna. Na myśl o kontynuacji czuję jakby w brzuchu podrywało się do lotu stado motyli. Czekam z niecierpliwością.

Czy kierujecie się polecajkami?

Ja nie, bo już kilka razy przekonałam się, że coś co jest wychwalane pod niebiosa jest po prostu nudne albo beznadziejne, po prostu nie w moim guście. Tak po części było tutaj. Dlaczego? Bo wszyscy pisali jak to trzeba mieć przy sobie paczkę a najlepiej karton chusteczek tak smutna jest ta historia. Serce połamane, łzy lecące ciurkiem… hmmmm…

„Jezu, ale z ciebie chodząca telenowela, Jaymerson”

Zacznę od tego, że lubię książki na których się człowiek wzrusza lub nawet płacze. Tutaj tego nie dostałam. Okej, historia w jakimś stopniu była smutna ale te opisy nie robiły na mnie, aż takiego wrażenia. Na początku jeszcze coś tam się działo, byłam ciekawa tej historii ale w momencie gdy na 50…100…150…200 stronie nic się nie dzieje to znaczy, że coś tutaj poszło nie tak. Wynudziłam się. Plusem było zakończenie, fajnie się to wszystko skończyło, nie spodziewałam się- trochę byłam zaskoczona. Ale to wszystko. Każdy ma swój gust, na mnie ona wrażenia nie zrobiła.

No ale żeby nie było o samych minusach to wspomnę, iż bardzo podobała mi się relacja hate-love oraz fakt, że akcja dzieje się w liceum. Lubię takie lekkie młodzieżowe książki. W ogóle polubiłam Huntera, jego postać ratuje sytuację. Podsumowując, książkę oceniam jako przeciętną.

„Nic co dobre, nie mogło mnie poruszyć, ponieważ to, co złe, ciągnęło mnie w dół i zatapiało.”

W pewnym momencie twojego życia, wydaje Ci się, że masz wszystko, czego potrzebujesz do szczęścia. Ale czymże jest to szczęście, które przez każdego z nas postrzegane jest w inny sposób? Przecież to, co u mnie definiuje ten stan, u ciebie będzie to coś innego.

Książka już na samym początku zaczyna się od bólu i cierpienia, a nie słodkiej historii, która gdzieś siedziała w naszej głowie, po przeczytaniu opisu.

Wszystkie wydarzenia, jakie mają miejsce po wypadku, ukazują człowieka w rozsypce. Brak wyrozumiałości w innych, brak zrozumienia ze strony rodziny, tej, która powinna stać przy naszym boku czy znajomi, którzy są zbyt egoistyczni, aby dostrzegać coś poza czubkiem własnego nosa.

Największym plusem tej książki jest ukazanie emocji, które możemy poczuć, gdy tylko przewracają się kartki, gdy bohaterowie odsłaniają siebie. Jest ich sporo. Jedne nas przytłaczają, drugie frustrują, a trzecie ukazują nam, że życie to nie tylko uśmiech i radość, to też cierpienie i trauma. Podobało mi się, że temat tych przeżyć nie został przerysowany czy niewykreowany, tak jak na to przystało. Autorka nie potraktowała tego nijako, dzięki czemu czytając tę powieść, razem z bohaterami możemy przeżywać ich chwilę słabości.

Jednym mankamentem, który nie mnie troszkę zniesmaczyło, było zakończenie. Zbyt różowe, cukierkowe, przesłodzone. Rozumiem, iż autorka chciała dać bohaterom też chwilę uniesień i szczęścia, jednak po tych wszystkich przygnębiających odczuciach, ciężko mi było przetrawić to zakończenie.

Spełniane czyiś marzeń, życie pod schematy i oczekiwania, lekkomyślność innych, którzy niestety, ale nie myślą konsekwencjach swoich działań.

Tematy te ukazane w książce, są tak realne, że moglibyśmy, je przykleić do przypadkowej osoby spotkanej na spacerze, znajdując tym ich odzwierciedlenie w prawdziwym życiu.

Pióro autorki jest lekkie, dzięki czemu tę pozycję czyta się szybko i przyjemnie. Rozdziały nie są długie, więc kartki znikają, a gdy się obejrzymy, już czeka nas zakończenie tejże bolesnej historii.

„Instynkt podpowiadał mi, żeby do niego pójść i sprawdzić, czy nie potrzebuje pomocy, czy mnie nie potrzebuje. Zebrałam w sobie te wszystkie emocje i głęboko je ukryłam. Nie można pomóc komuś, kto nie chce pomocy”.

Bolesna, pełna sprzeczności i niekontrolowanych emocji powieść wypełniona dezorientacją połączona z trudem życia, ale też poszukiwaniem własnego PRAWDZIWEGO szczęścia. „The boy she hates” rozrywa na strzępy. Mocny i bolesny początek gwarantuje karuzelę emocjonalną już do samego końca. Jednak wraz z rozwojem wydarzeń bohaterowie dojrzewają, stają się bardziej odpowiedzialni, poznają swoje tajemnice i siebie nawzajem. To wszystko ich zbliża. Nie tylko tragedia, której doświadczyli, oboje tracąc w swoim życiu kogoś bliskiego, ale również codzienne wydarzenia i punkt widzenia zwyczajnych rzeczy. Postać Jaymerson to jedna z lepiej wykreowanych bohaterek z jaką miałam okazję się spotkać. Rozwija się niczym kwiat. Z dziewczyny, która spełniała oczekiwania innych stała się kobietą, która stawia na siebie i własne szczęście, nawet w obliczu tragedii, którą przeżywa. „The boy she hates” to powieść pełna traumy połączona z olbrzymią stratą. Bohaterowie radzą sobie z bólem i konsekwencjami utraty osoby, która spajała ich życie. Stacey Marie Brown poruszyła tematy bolesne, przełamując je nadzieją i rodzącym się uczuciem między Jaymerson a Hunterem. Z jednej strony ich relacja wzbudza pewną kontrowersję, ale chemia i namiętność, która łączy bohaterów jest piękna i niepodważalnie prawdziwa. Ta historia skradła moje serce, rozbiła mnie emocjonalnie i wzruszyła niejednokrotnie. Są takie momenty, które będą kojarzyć mi się tylko z „The boy she hates”, bo są tak bardzo wyjątkowe. Majstersztyk – pod względem fabuły, emocji i przelania słów na papier. WOW!💖

„The boy she hates” to książka o dorastaniu, o rozpościeraniu skrzydeł i odnalezieniu siebie. Bardzo podobały mi się kreacje bohaterów, które są prawdziwe.

Los często bywa przewrotny i nie wszystko co bierzemy za pewnik w naszym życiu jest prawdziwe. Wypadek, który zdarzył się Jayme i Hunterowi na nowo zdefiniował ich życie. Dziewczyna szeroko otworzyła oczy, pozwoliła sobie być sobą. Żyć własnymi marzeniami, sięgać po swoje pragnienia. Skorupa idealnej córki zaczęła pękać i się kruszyć, by efekcie runąć. Wszyscy twierdzą, że Hunter jest tylko substytutem zmarłego Coltona. Przeciętnym zastępstwem, a to on wyzwala w dziewczynie uczucia. Ich wzajemne odpychanie staje się przyciąganiem i na każdej stronie tej książki to czuć.

To nie jest typowo relacja hate – love. To uczucie, które wyrosło na bazie prawdziwej tragedii, ale pozwoliło obojgu dorosnąć. Hunter w końcu otworzył się i pokazał kim jest naprawdę. Chłopakiem lojalnym i szczerym, pragnącym rodziny i odpowiedzialnym.

„Życie jest zbyt krótkie, a ja nie będę marnować swojego na to, żeby być kimś Innym”

Jeśli szukacie nieoczywistej historii, z bohaterami, którzy są pogubieni a jednocześnie prawdziwi, fabuła ma idealne tempo, a całość napisana jest w świetnym stylu to książka dla Was. Mi trudno było się od niej oderwać, a kartki przelatywały mi pomiędzy palcami. To powieść, która opowiada o trudnym dorastaniu, dokonywaniu własnych wyborów i nie baniu się marzyć.

Zachęcona cudowną okładką i sporą ilością polecajek, długo się nie zastanawiałam…ja po prostu musiałam wziąć tą piękną książkę w swe ręce i ją pochłonąć. Liczyłam na naprawdę emocjonującą historię, w której wyleje morze łez, a serce ściśnie mi się z bólu. Czy właśnie tak było?

Już nieraz powtarzałam sobie, żeby nie wymagać za wiele od danej książki i za każdym razem jestem zła, że tak nie zrobiłam. „The boy she hates” okazała się naprawdę ciekawą historią, jednakże nie TAK dobrą, na jaką liczyłam. Gdzieś z tyłu głowy cały czas czułam, że gdzieś już coś podobnego czytałam, bądź oglądałam. Niestety do tej pory nie umiem sobie przypomnieć tytułu, jednakże to wrażenie nie opuszczało mnie do samego końca czytania. Mamy tutaj trójkę bohaterów - bynajmniej do momentu, aż jeden z nich nie ginie w wypadku samochodowym. Jaymerson to młoda dziewczyna, która ma praktycznie wszystko o czym mogłaby marzyć osoba w jej wieku - jest cheerleaderką, jest śliczna i mądra, a do tego umawia się z najgorętszym chłopakiem w szkole Coltonem. Sławny i przystojny Colton, ma brata bliźniaka Huntera, który już od samego początku jest niezwykle tajemniczą i mroczną postacią, której nikt nie lubi, a w szczególności Jaymerson. Gdy w wypadku samochodowym ginie Colton, wszystko się zmienia. Ból i strata jaka towarzyszy Jay i Hunterowi jest nie do zniesienia. I choć oboje się nienawidzą, z czasem zauważają, że tylko oni nawzajem się rozumieją…

Lubię książki dla młodzieży, często po nie sięgam. Poza tym liceum to jeden z najlepszych etapów w moim życiu, przez co tym bardziej z przyjemnością czytam książki, których akcja dzieje się właśnie tam. Do tego hate-love i jestem kupiona. I tym razem też tak było! I choć dało się wyczuć masę emocji w tej książce, momentami bardzo mi się ona dłużyła. Może liczyłam na to, że tych emocji będzie dużo więcej? A może na to, że relacja między bohaterami będzie za każdym razem wywoływać ciarki na moich plecach? Owszem, momenty rozpaczy i bólu, mocno mnie wzruszały, szczególnie początek, który ogromnie mnie zaskoczył, ale to tyle. Cała reszta była po prostu w porządku, bez większego wow…Miałam wrażenie, że nic w tej książce się nie dzieje… Za to ogromnie podobała mi się postać Huntera, był taki tajemniczy i mroczny. I jak tak teraz o nim pomyślę, to chyba brakowało mi rozdziałów pisanych z jego perspektywy. Cierpienia i rozmyślania głównej bohaterki, w pewnym momencie zaczynały mnie irytować ( może to wina tego, że więcej ostatnio czytam książek z charakternymi i mocnymi kobietami, a nie nastolatkami z problemami, nie wiem). Poza tym nie wiem czemu od razu się usprawiedliwiam..może przez to, że ta książka ma same świetne opinie, a ja wychodzę na tą jedyną, której coś tu nie pasuje…

Z pewnością na uznanie zasługuje przedstawienie emocji u głównej bohaterki. Autorka doskonale przedstawiła jej ból, traumę i zmagania z nią. Jednakże mnie w pewnym momencie się trochę to przejadło. Z pewnością ta książka nie należy do lekkich i wesołych historii, jest przepełniona bólem, stratą, a do tego pokazuje jak łatwo przychodzi ocenianie drugiego człowieka. Walka z własnym cierpieniem nigdy nie jest łatwa, a w momencie gdy z zewnątrz dochodzi niezrozumienie i oczernianie, świat zwykłej nastolatki może przemienić się w prawdziwe piekło - tym bardziej w liceum…

Cała historia jest jak najbardziej ciekawa, zwrotów akcji za wielu tu nie ma, jednakże im bliżej końca i większość tajemnic zaczynała wychodzić na światło dzienne, czułam się naprawdę zaskoczona tym, jak autorka poprowadziła tę fabułę. Historia toczy się naprawdę wolno, ale rozumiem zamysł autorki. W końcu traumy, dramaty i tragedie nie znikają z dnia na dzień. I to właśnie jest tutaj bardzo dobrze zobrazowane. Mnie czegoś tu zabrakło, liczyłam na coś „mocniejszego”, bardziej dynamicznego….ale i tak książkę Wam polecam ;) jeśli lubicie emocje, to tych tu napewno nie zabraknie.

⭐Recenzja premierowa⭐

Premiera 11.08.2022 r.

„The boy she hates” - Stacey Marie Brown

Czasem wypadek zmienia życie w tragedię, ale tym samym otwiera drogę na coś innego. Bardziej fascynującego i można powiedzieć, że nawet lepszego. Czasem może ona pomóc w odnalezieniu drogi do lepszego poznania samego siebie.

Jaymerson, młodziutka dziewczyna, która ma wszystko co najlepsze: kochających rodziców, przyjaciół, popularność, idealnego chłopaka. Czuje się szczęśliwa. Skupia się na pasji i nauce. Zawsze spokojna i delikatna. Jeden wieczór, jeden błąd zmienia jej życie w koszmar. Traci ukochanego, przestaje ćwiczyć ukochany sport i staje się dla niej wszystko mdłe. Patrzy na to co miała z innej perspektywy. Już nie czuje tej euforii. Nie sprawia jej to przyjemności, wręcz czuje wstręt. Coraz bardziej zbliża się do brata swojego zmarłego chłopaka. T oz nim wreszcie zaczyna żyć i postrzegać życie w innych kategoriach. Poznaje siebie i swoje wady, zalety. Zaczyna się buntować, ale to nie jest ani w jednej sekundzie złe. Ten bunt to rodzaj odrodzenia, jak feniks na nowo powstała z popiołu. Niestety rówieśnicy nie są mili i przyjaźni, będzie musiała się zmagać z ich strony z bardzo niemiłym zachowaniem. Aż niedowierzanie mnie brało kiedy to czytałam.

Hunter, ten zły bliźniak. Nieudacznik, głupek, ćpun, jednym słowem wszystko co najgorsze. Wszyscy mają go za nic. Ciągle musi być ratowany z opresji przez cudownego brata. Mało osób go lubi. Ma swój świat. Nie interesują go opinie innych. Często jest gburem i złośliwcem, ale czy to na pewno cały on ? Gdy się go bliżej pozna, to ten facet to ktoś z kogo można brać przykład. Ma w sobie wiele odwagi i współczucia. Nie jest taki jak inni go widzą. Nie chcę Wam zdradzać jaki jest naprawdę i co zrobił, bo kompletnie popsułabym koncepcję tego wszystkiego. Powiem Wam jedno, że nie ocenia się książki po okładce i po tym co inni mówią. Taki facet to skarb, który trafia się bardzo rzadko.

Jaymerson i Hunter nienawidzą się od zawsze. Ona myśli, że to zwykły niegrzeczny chłopak, którego cały czas trzeba ratować z opresji. A ona dla niego to rozpieszczona panienka dla której popularność jest najważniejsza. Z czasem spontaniczne spotkania owocują w lepsze zrozumienia siebie i poznania swoich charakterów. Łakną swego towarzystwa. Nienawiść rozwija się w przyjaźń a potem w namiastkę miłości. Tylko tych dwoje rozumie siebie bez słów i może pomóc sobie nawzajem w przetrwaniu tragedii.

Powiem Wam, że jestem zaszokowana tym co się w tej historii wydarzyło. To była jedna wielka niewiadoma. Kiedy już wszystko toczyło się leniwie i myślałam, że schemat jest prosty, a tu trafiła na mnie taka bomba, której w najśmielszych snach bym się nie spodziewała. A najlepsze jest to, że autorka zrobiła to tak umiejętnie, że wątpię, że ktoś by na to wpadł.

Emocje królują między bohaterami. Jest czas tragedii, smutku, cierpienia, bólu, rozpaczy i nienawiści. Jest też czas szczęścia, miłości, miłosnych uniesień i radości. Jest czas trwogi i troski. Łzy pieką pod powiekami, na usta ciśnie się wielki uśmiech, policzki różowieją od gorących scen a serce drży od wszystkiego.

Autorka pokazała jak ludzie potrafią być fałszywi i zawistni. Wystarczy jedne czynnik zapalny by zamieniły się w potwory oceniające innych. Słowa są jak nóż który tnie duszę i psychikę. Małymi cięciami rozpruwa pewność siebie i łamie serce. Trzeba wykazać się bardzo silną wolą by udawać, że tych słów nie ma i one nie ranią.

Pokazała, że nie można oceniać innych przez pryzmat plotek. Poznanie kogoś i wyrobienie sobie opinii to najlepszy sposób żeby poznać osobę. Przez takie niszczycielskie słowa można ominąć człowieka, który naprawdę jest godny miłości i uwagi. A czasem ten co wydaje się nieskazitelny może okazać okropnym człowiekiem. Wszystko działa w dwie strony, więc musimy być uważani.

Od pierwszych stron zakochałam się nie. Moja miłość rosła z każdym rozdziałem, z ich zaciętą walką o lepsze jutro, z mich okropnym cierpieniem, z ich rosnącym uczuciem , nawet z tą nienawiścią ludzi.

Kochani musicie poznać losy tej dwójki. Takiej przygody na długo nie zapomnicie. Będziecie zaleć z rozpaczy i z radości. Znajdziecie w niej wszystko co w niezwykłej książce powinno być. Nie traćcie czasu i pakujcie ją do koszyka.

11/10 ❤

„The Boy She Hates”. Dokładnie dziś ma premierę. To była książka, która naprawdę mnie zaskoczyła. Chyba spodziewałam się zwykłego szkolnego romansu, a dostałam zupełnie co innego. Wulkan różnych emocji. Oczywiście nie można pominąć faktu, że wątek miłosny jest tu znaczny ale to nie jest wcale taka prosta historia. Ocieka poczuciem bólu i straty. Łza kręciła mi się w oku i to nie jeden raz! Momentami niezwykle mnie wzruszała. Fabuła porusza sporo trudnych i ciężkich tematów, z którymi bohaterowie muszą sobie radzić mimo swojego młodego wieku. Czytałam ją i nie byłam w stanie odłożyć. Zarwałam noc. Tak bardzo wciągnęła mnie relacja głównych bohaterów, że mimo świadomości zmęczenia jakie będzie mi towarzyszyć kolejnego dnia przekładałam stronę za stroną. Nie ocieka erotycznymi scenami więc tego się nie doszukuje :) napisana naprawdę z wyczuciem. Od początku do końca potrzebowałam kilku godzin więc czyta się w szalonym tempie. Niejednokrotnie doprowadziła do tego, że serce zabiło mi mocnej. To historia, która sprawiła, że mocno przeżywałam to co się tam dzieje, a to oznacza że postrzegam ją teraz jako wciągająca i zdecydowanie wartą przeczytania. Oderwałam się przy niej od rzeczywistości, czytałam i w tym momencie nic więcej mnie nie obchodziło. Czy uważam, że było warto ? Tak ! Zdecydowanie tak !

Zapraszam na

Ig : inlo_wewhithbooks

" The Boy She Hates " na pewno nie jest typową młodzieżową książką o zakochanych w sobie nastolatkach i ich codziennym życiu. W niej bohaterowie mierzą się z utratą ukochanej osoby , wewnętrzną wojną oraz wychodzącymi coraz częściej kłamstwami.

To historia Jaymerson . Dziewczyny, która zdawałoby się, że ma wszystko , popularność , Conora , który jest kapitanem drużyny a sama jest cheerleaderką . Wygląda na to , że wszyscy ją uwielbiają oprócz jednej osoby .

Hunter to brat bliźniak jej ukochanego . Ale tylko wyglądem są do siebie podobni . We wszystkim innym jest między nimi diametralna różnica. Na domiar wszystkiego Hunter jak i Jayme wzajemnie się nienawidzą.

Podczas jednej z imprez na której znajduje się dziewczyna że swoim chłopakiem, Hunter prosi brata o pomoc . Conor chce jednak najpierw zawieźć Jaymerson do domu . Niestety w drodze do domu dochodzi do wypadku w którym chłopak umiera . A pozostała dwójka bohaterów bardzo na tym ucierpi. Od tego czasu wszystko się zmienia . Oni sami się zmieniają jak i relacją która teraz jest między nimi . Coraz częściej wpadają na siebie a przy każdym spotkaniu dowiadują się czegoś nowego . Przede wszystkim zaczynają zauważać, że rodzi się między nimi uczucie . W trakcie wychodzą na jaw również Sekrety Conora z którymi dziewczyna ma problem aby sobie poradzić.

W powieści znajdujemy poczucie straty , zdrady jak i wykluczenie . Bohaterka już nie należy do grona lubianych . A zarówno Jaymie jak i Hunter przybierają maski , które odkrywają przy sobie co tylko sprawia , że coraz bardziej zbliżają się do siebie .

Autorka wykorzystuje w swojej książce gamę uczuć, które czytelnik chłonie z każdym przeczytanym przez siebie zdaniem . Powodując tym samym, że jest się w stanie poczuć co w danej chwili odczuwa bohater .

Uważam , że " The Boy She Hates " To na prawdę piękna oraz wartościowa książka, która ma w sobie przesłanie. Po którą na prawdę warto sięgnąć .