Teściowa

Czy to prawda, że z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciu? A może to niepotwierdzone opowieści? Przekonamy się o tym sięgając po powieść Moa Herngren, która pokazuje jak różne potrafią być oblicza człowieka.

Cenię sobie prozę autorki, ponieważ potrafi ona w bardzo przenikliwy sposób przedstawić czytelnikom portret psychologiczny każdego bohatera. Jej książki pełne są wyzwań, psychologicznych motywów a także analizy zachowań czy podjętych wyborów. Jednocześnie nie są to opowieści nużące, nastawione na konkretne wyciąganie wniosków czy ukierunkowujące nas w danym kierunku – nie, w historiach autorki wszystko może się wydarzyć, zazwyczaj kluczymy między faktami, które i tak prowadzą nas do zaskakującego finału a jednocześnie po drodze zbieramy mnóstwo faktów i niuansów, które pięknie dopełniają dzieła Książka Moa Herngren jest klimatyczna, nastrojowa i mocno pochłaniająca w rozgrywane wydarzenia, ponieważ warto chwytać na każdej stronie przekazy ukryte między wierszami, które z czasem zbudują całkowicie odmienny obraz niż ten jaki otrzymujemy na samym początku. Autorka posługuje się plastycznym stylem, bawi się formą i łączy thriller z dramatem budując niepowtarzalne napięcie.

Fabuła opowiada o rodzinie Asy, która wychowywała syna samotnie. Przez to ta dwójka była sobie niezwykle bliska. Jednak pewnego dnia Andreas poznaje Josephin i wówczas wszystko się zmienia. Asa proponuje wspólne mieszkanie młodej parze, ale nie spodziewa się, że zapoczątkuje przez to coś bardzo niedobrego. Oni traktują kobietę jako intruza, ona odkrywa tajemnicę o której nie powinna wiedzieć. Rozpoczyna się otwarty konflikt, który poprowadzi rodzinę na skraj przepaści. Do głosu dopuszczone zostaną urazy z przeszłości i pojawią się rany, których nie da się już zaleczyć.

Mnożą się pytania, na które nie zawsze otrzymujemy konkretne odpowiedzi. Na niemalże 400 stronach rozpościera się akcja, w której wszystko może się wydarzyć. Autorka inspirując się prawdziwym życiem wyciąga motywy znane nam z otaczającego nas świata, pokazuje, że nigdy nie możemy być pewni oceny drugiej osoby nim nie poznamy jej w pełni i na przestrzeni lat. Rozkładając na czynniki pierwsze sylwetki wszystkich postaci powoli ujawnia ich sekrety a także łączy fakty, by krok po kroku zmierzać do kulminacyjnego finału, niezwykle zaskakującego i emocjonalnego. Od pierwszych stron trzyma nas intensywne napięcie, zatapiamy się w klimacie, który sugeruje nadchodzące niebezpieczeństwo i obserwujemy zachowania wszystkich bohaterów, którzy na przestrzeni całej fabuły mają sporo do powiedzenia. Łącząc dramat z prozą obyczajową a także motywami psychologicznymi autorka wykazała się pomysłowością i świadomością podprogowych przekazów, dzięki temu w pełni skupiła moją uwagę i nie pozostawiła obojętnym na to co działo się dookoła.

"Teściowa" to lektura, w której wszystko może się wydarzyć. Książka idealna na leniwe jesienne popołudnia, kiedy deszcz za oknem potęguje klimat i podsyca atmosferę. Przerzucając kolejne strony moja wyobraźnia działała na intensywnych obrotach, ponieważ próbowałam wyciągnąć wnioski z zachowań bohaterów i uprzedzić fakty, by ostatecznie przekonać się, że i tak moje myśli podążały w zupełnie innym kierunku. Miło zaskoczona finałem, skupiając swoją koncentrację na doprecyzowanych i wielowymiarowych bohaterach otrzymałam książkę pełną ukrytych znaczeń, wyzwań i współczesnych wartości, która wyróżnia się spośród tłumu i ma coś do powiedzenia. Muszę przyznać, że autorka wykazała się pomysłowością i talentem, który po raz kolejny pokazał, że zdecydowanie warto dać szansę jej prozie.

Lubisz książki, które ukazują życie takim, jakie jest? Bez zbędnego słodzenia i upiększania rzeczywistości? A może w książkach szukasz odskoczni od codzienności i wolisz, gdy wszystko jest piękne i kolorowe? 💬

Ja zdecydowanie bardziej preferuję książki pisane przez życie, w których autorzy nie starają się wszystkiego ubarwiać ani koloryzować. Dlatego seria „Sceny z życia rodzinnego” autorstwa Moa Herngren tak bardzo przypadła mi do gustu.

Po „Rozwodzie” przyszła pora na „Teściową” i historię matki, dla której jedyny syn był całym światem, a jej zaborcza miłość do niego stanowiła sens życia. Jednak sielanka nie mogła trwać wiecznie, bo pewnego dnia pojawiła się ONA — synowa. Jak łatwo się domyślić, życie tej trójki zamienia się w emocjonalne piekło, a relacje rodzinne, jakie ukazuje autorka, wcale nie są ani kolorowe, ani słodkie.

Podczas czytania książki trudno było nie zauważyć, że z prawie każdej sceny biją ogromne emocje, realizm i przede wszystkim życiowa mądrość. Herngren w poruszający sposób ukazuje, jak trudne, a wręcz toksyczne mogą być relacje rodzinne i jak szybko mogą się one zmieniać. Pokazuje, jak miłość może niszczyć człowieka, a brak odpowiedniej komunikacji i zrozumienia prowadzić do zniszczenia czegoś naprawdę pięknego.

Gdy przewracałam kolejne strony i poznawałam losy każdej z postaci, odnosiłam wrażenie, jakbym czytała o realnych osobach i ich rzeczywistych historiach. Autorka nie oszczędzała swoich bohaterów — każdy musiał podejmować trudne decyzje, wybory nigdy nie były łatwe, a konsekwencje bywały opłakane. Mówiąc prościej, ich życie nie było usłane różami. Głębi wszystkiemu dodaje fakt, że autorka oddała głos każdej ze stron i pozwoliła nam poznać motywy oraz przemyślenia wszystkich członków tej trudnej relacji. Czytając tę książkę, starałam się wczuć w każdą ze stron i zastanawiałam się, co sama bym zrobiła w danej sytuacji, jak się zachowała, co powiedziała. Cieszyłam się, że tylko niektóre aspekty opisane przez autorkę dotknęły mnie osobiście.

Mój odbiór „Teściowej” był bardzo mocny, ponieważ sama doświadczyłam niektórych wydarzeń na własnej skórze w relacji z moją teściową. Dobrze więc rozumiałam, jak czuje się Josephin (choć nie mogę powiedzieć, że była ona święta i bez winy), a także Andreas. Niemniej jednak autorka emocjonalnie mnie wymiętosiła i zaserwowała niezwykłą ucztę psychologiczno-uczuciową, wobec której nie mogę pozostać obojętna. Herngren po raz kolejny udowodniła, że wie, jak pisać o życiu i jak stworzyć powieść głęboką, wielowymiarową i poruszającą ważne aspekty psychologiczne. Z niecierpliwością czekam na kolejną książkę autorki, a Ciebie zachęcam do sięgnięcia po „Teściową” — serdecznie POLECAM!

Gdyby ktoś mnie zapytał, dlaczego postanowiłam sięgnąć po ten tytuł, nie potrafiłabym odpowiedzieć. Niezbyt często wybieram literaturę obyczajową, a każdy taki wybór jest w moim przypadku raczej przemyślany. „Teściowa” natomiast była pewnym dziełem przypadku. Coś bliżej nieokreślonego sugerowało mi, że po prostu powinnam dać jej szansę. Podszept intuicji skierował mnie w słuszną stronę.

„Teściowa” to opowieść o relacjach rodzinnych. Można by powiedzieć, że podobnych powieści ukazuje się mnóstwo. I rzeczywiście, pod względem wyboru tematu i poruszanych kwestii nie jest to tytuł świeży czy oryginalny. Herngren opowiada o rzeczach znanych, lubianych i aktualnych, przede wszystkim zaś istotnych i choćby z tego powodu zasługuje na kilka ciepłych słów i odrobinę sympatii. Ale w tym tytule kryje się o wiele więcej.

Podczas lektury miałam wrażenie, że autorka potrafi zajrzeć do serc i umysłów swoich bohaterów. Z opisywanych scen biły niezwykła emocjonalność, poruszająca autentyczność i oszałamiająca mądrość. Bardzo szybko uświadomiłam sobie, że ta powieść zdecydowanie różni się od podobnych tytułów swoją głębią, wielowymiarowością i psychologicznym aspektem. Herngren przedstawiła tę historię w sposób uczuciowo przekonujący i życiowo zatrzymujący.

Poznając lepiej kolejne postacie, miałam niezwykłą okazję, by obserwować absorbujące wydarzenia z ich codzienności. Herngren z wielką pewnością siebie i dużym przekonaniem opisywała poszczególne sceny i zachowania bohaterów, zupełnie tak, jakby opowiadała o prawdziwych ludziach i rzeczywistych historiach, w jakie zostali uwikłani. Pozwalając sobie na szczerość i kierując się pisarską odwagą, nie oszczędzała książkowych postaci, nie ułatwiała im wyborów, nie kryła się za żadnym tabu.

Kolejne strony powieści napisane zostały przy wykorzystaniu brutalnej prawdy i niepokojącej autentyczności, które wciąż przypominały, że życie naprawdę rzadko usłane jest różami. Zresztą nawet najpiękniejsze róże mogą mocno zranić i głęboko skaleczyć. Codzienność bohaterów jest wypełniona takimi kolcami, a ich serca i umysły zatruwają niezdrowe myśli i nierozsądne wybory. Herngren w poruszający sposób pokazuje, jak trudne i toksyczne mogą być relacje rodzinne i jak szybko mogą się zmieniać. W swojej powieści oddaje głos różnym bohaterom, by pokazać nam tę opowieść z wielu perspektyw.

A każda z nich wydaje się być przekonująca, właściwa i słuszna. Podczas lektury nie byłam pewna, co myśleć i nie wiedziałam, co czuję. Zazwyczaj w czasie czytania dość szybko i sprawnie wyrabiam sobie opinię na temat poszczególnych bohaterów, ale tym razem okazało się to po prostu niemożliwe. Autorka pokazała bowiem ich wady i zalety, mocne strony i słabości, kiepskie decyzje i bolesne upadki. Zaoferowała nam niezwykle intensywną uczuciowo- psychologiczną mieszankę, w której poszczególne składniki często zdają się wykluczać i do siebie nie pasować.

No właśnie. Taka w dużej mierze jest ta historia. Nieprzyjemna. Niewygodna. Niepokojąca. Ale przy tym szalenie prawdziwa i przekonująca. Zmuszająca do myślenia. Skłaniająca do podejmowania decyzji. Podczas lektury obserwowałam bohaterów i zastanawiałam się, co ja zrobiłabym na ich miejscu i jakie decyzje bym podjęła. I szalenie cieszyłam się, że ta sytuacja nie dotyczy mnie osobiście. Choć po części przeżywałam ją, jakbym sama brała udział w tych wydarzeniach. Herngren mnie emocjonalnie wymiętosiła. Wycisnęła ze mnie przeróżne emocje, które po tym, jak ujrzały światło dzienne, nie chcą już wrócić do cichego wnętrza. Bardzo polecam ten tytuł.

" [...] Czuję się jak głod­ny czło­wiek, który zjada marne reszt­ki. Na pewno się nimi nie na­sy­ci, ale dzię­ki nim prze­ży­je.[...]"

Zachęcam was do poznania najnowszej książki Moa Herngren pod tytułem "Teściowa". Jest to bardzo mocny dramat pewnej rodziny, w której o uwagę Andreasa walczą jego mama i żona. Czy panie nie mogłyby się dogadać? Czy warto było postąpić, tak jak postąpiły?

Jest to bardzo przygnębiającą powieść. Poznajemy w niej pewną panią imieniem Åsa, która jest mamą, teściową i babcią. Dzięki swoim wpadką nie może pełnić tych wszystkich ról. Syn ewidentnie odsunął matkę od swojej rodziny. Kiedy umiera mama naszej bohaterki, ta jest zadowolona, ponieważ liczy na to, że pogrzeb zbliży ją do syna i jego rodziny. Byłam bardzo ciekawa, co aż tak złego zrobiła, że syn ją tak bardzo nienawidził. Jedyny syn swojej mamy. Było mi jej szkoda. Kobieta bardzo się starała, żeby poprawić stosunki, że swoją rodziną. Dlaczego Andreas nie zaprosił swojej mamy na urodziny? Przykro mi było, że zaprosił wszystkich oprócz niej. Czy mamie uda się przełamać lód w sercu syna? Czy będzie mogła bawić się ze swoim ukochanym wnukiem?

Autorka w perfekcyjny sposób przedstawiła świat pełen zerwanych więzi i próby ratowania ich przez totalną zagładą. Cieszę się, że ta historia nie jest przelukrowana, tylko pokazuje prawdziwy świat, w którym panuje ból i nieprzebaczenie.

Tytułowa "Teściowa" wywarła na mnie pozytywne wrażenie, a jej syn niestety bardzo złe. Musiałam to rozgryźć. Coś tutaj ewidentnie było nie tak. Czyżby synowa nastawiała męża przeciw jego mamie? Znacie takie przypadki? Pewnie znacie, bo to niestety częsty przypadek. Potem tak to wygląda, jak w tej książce. Synowa nie myśli, że takim zachowaniem wbija nóż w serce swojej teściowej.

Jestem wstrząśnięta obrazem przedstawionym w tej historii. Mocno chwyta za serce i powoduje łzy.

Z drugiej strony patrząc, gdy syn zakłada rodzinę, to jego rodzicielka powinna zejść na dalszy plan. Nie jest już przecież numerem jeden u swojego dziecka. Nie wszystkie mamy, to rozumieją i później tworzą problemy, a powinny wtedy dać szansę nowopowstałej rodzinie. Często wtrącają się i mówią, jak należy postępować. Stawiając oczywiście siebie na pierwszym miejscu, a gdy ich dzieci postępują źle, to udają obrażone. Jaką teściową jest Åsa? Czy taką stereotypową?

Przekonacie się o tym, podczas czytania tej powieści.

Warto popatrzeć na relację Åsy, Andreasa i Josephin. Nie bierzcie z nich przykładu. Lepiej częściowo się wycofać, odpuścić i żyć w zgodzie. Czy Josephin jest stereotypową synową? Szczerze nie polubiłam tej postaci.

Moa Herngren swoją najnowszą powieścią chciała pokazać nam, jak nie powinniśmy postępować. Uczula nas, jak to źle wygląda, gdy żona walczy z teściową o uwagę swojego męża. Nie warto nastawiać jedną stronę przeciw drugiej. Wnuki zasługują na to, żeby posiadać dziadków i nieograniczony do nich dostęp.

Współczułam Andreasowi, ponieważ znalazł się w trudnej sytuacji. Nie wiedział tak naprawdę czy ma wybrać rodzicielkę, czy miłość swojego życia.

Według mnie wybrał bardzo źle. Swoim zachowaniem spowodował u mnie ból serca.

Fabuła jest bardzo dobrze rozwinięta. Nie nudziłam się podczas czytania, ponieważ bardzo chciałam poznać zakończenie. Miałam nadzieję, że historia będzie miała szczęśliwe zakończenie.

Akcja jest wartka. Spotkacie tutaj kilka zwrotów, które będą naprawdę mocne.

Bohaterowie są bardzo różni i na swój sposób rozumiem motywy każdego z nich. Jednak ja na ich miejscu postąpiłabym zupełnie inaczej.

"Teściowa" jest drugim tomem serii "Sceny życia rodzinnego". Oczywiście można przeczytać tę część bez znajomości pierwszej historii.

Jeżeli lubicie czytać książki skandynawskich autorów, to śmiało sięgnijcie po "Teściową" i "Rozwód" autorstwa Moa Herngren. Idealne lektury na lato.