Ten wielki Gatsby

Jak często sięgacie po klasykę literatury światowej? Jestem przekonana, że wielu

z Was słyszało o powieści "Ten Wielki Gatsby". Uznawana za jedną z najważniejszych książek XX wieku, trzecia z pięciu powieści Francisa Scotta Fitzgeralda, porusza i skłania do określonych refleksji. Dlaczego? To ponadczasowa historia o ludzkich pragnieniach i namiętnościach, którym w zderzeniu z otaczającą ich rzeczywistością- jak chociażby przemiany społeczno - gospodarcze, niespełniona miłość czy nierealne oczekiwania- przychodzi mierzyć się z różnymi trudnościami, także z konsekwencjami podjętych przez siebie takich, a nie innych decyzji. Jak Maciej Świerkocki podkreśla w posłowiu: "nie bylibyśmy dalecy od prawdy, twierdząc, że każde pokolenie ma swojego (i może wcale nie tylko filmowego) Gatsby'ego". Nie dziwi zatem fakt, że właśnie ta książka jest najbardziej adaptowanym i wznawianym utworem Pisarza.

Bo choć akcja powieści toczy się w Ameryce, w szalonych latach XX-tych, tuż po zakończeniu pierwszej wojny światowej, to czy nie jest tak, że wciąż "świat szemranych interesów miesza się ze światem bankierów, bieda z bajecznymi fortunami, amerykański sen z Wielkim kryzysem, a namiętne pragnienia zderzają się z bolesnym upadkiem?".

Bardzo się cieszę, że miałam okazję w końcu zapoznać się z twórczością Francisa Scotta Fitzgeralda. Co ciekawe,samą powieść okrzyknięto arcydziełem dopiero po śmierci Autora (zmarł mając zaledwie 44 lata).Nie pozostaje mi nic innego jak sięgnąć po pozostałe książki Pisarza.

Niekończący się ciąg przyjęć, bogactwo, rozmach. A to wszystko w zupełnie innym celu, niż można podejrzewać. Pod powierzchnią rozrywki jest głębia człowieka, pragnienia. Marzyciel czy naiwniak, szaleniec? Granica jest cienka!

„Wielki Gatsby” to jedna z tych książek, które czyta się inaczej, gdy jest się nastolatkiem, a zupełnie inaczej, gdy jest się dojrzałym. Za pierwszym razem widzisz tylko lśniące przyjęcia, jazz i tragiczny romans. Za drugim – dostrzegasz, że to genialne studium tego, jak bardzo potrafimy się oszukiwać.

Fitzgerald napisał tę historię tak lekko, że niemal czuć bąbelki szampana i letni upał Long Island, ale pod tym całym blichtrem kryje się brutalnie trafna diagnoza: nie da się powtórzyć przeszłości, choćbyśmy nie wiem jak bardzo „płynęli pod prąd”.

Gatsby jest fascynujący nie dlatego, że jest bogaty, ale dlatego, że jest wielkim, romantycznym kłamstwem. To facet, który zbudował imperium tylko po to, by zaimponować kobiecie, która – umówmy się – nie była tego warta. Daisy to uosobienie „ładnego nieładu”, postać irytująca i magnetyczna jednocześnie.

To krótka lektura, ale zostawia w głowie specyficzny rodzaj melancholii. Jeśli szukacie czegoś, co jest jednocześnie stylowe, inteligentne i uświadamia, że pogoń za marzeniami bywa autodestrukcyjna – Gatsby zawsze będzie dobrym wyborem. Klasa. Klasyka.

"Ten Wielki Gatsby" nazywany jest arcydziełem literatury amerykańskiej. Kilka lat temu oglądałam film, więc wiedziałam o czym jest ta książka. Uważam, że pewne książki po prostu należy przeczytać chociaż raz w życiu i dlatego sięgnęłam po ten tytuł.

Ta historia jest dosyć krótka, ma niecałe dwieście stron. Czyta się ją dosyć szybko, akcja jest dynamiczna, mamy tutaj synestezję dzięki czemu widzimy, słyszymy i czujemy opisywany świat i wydarzenia. Książka jest pełna emocji i sprzeczności.

Ukazuje życie arystokracji lat 20. XX wieku. A jest to świat zepsuty, materialny. I tutaj wkracza Gatsby. Człowiek wywodzący się z ubogiej rodziny, który dorobił się bogactwa, nikt nic o nim nie wie. Krążą o nim najróżniejsze plotki. Mamy tutaj pokazany amerykański sen i Gatsby jest jego chodzącym dowodem, jednak tacy ludzie nie zyskują aprobaty tych, którzy wychowali się w bogactwie. Jest to postać wielka ale i naiwna, honorowa w miejscu gdzie honor się nie liczy, a liczy się własny zysk i wygoda. Postać uczciwa, a jednocześnie uwikłana w machlojki. Żołnierz zasłużony na polu bitwy.

Cóż, nie podobała mi się ta historia, ani jak oglądałam film, ani jak czytałam książkę. Wyzwala wiele emocji, to na pewno, szczególnie jeśli chodzi o sprawiedliwość - nie uświadczymy jej tutaj.

Jeśli chodzi o wydanie tego tytułu, nie wiem czy był to zamierzony zabieg, czy też wkradł się błąd drukarski (choć mnie bardziej podoba się ta pierwsza opcja), książka jest wydrukowana na odwrót. Trzeba odwrócić książkę do góry nogami, ostatnia strona jest pierwszą - co ciekawie odzwierciedla tę historię.

Na pewno jest to pozycja warta lektury, klasyka i uważam, że każdy powinien po nią sięgnąć chociaż raz. Ja wiem, że już więcej do niej nie wrócę, ale zostanie ze mną, zapewne już na zawsze.

Słyszysz halo „książka ponadczasowa” - jaki tytuł przychodzi Ci odrazu na myśl?

Czy zdarzyło Ci się kiedyś tak bardzo czegoś pragnąć, że byłaś gotowa zmienić całe swoje życie… tylko po to, by spełnić jedno marzenie? A gdyby okazało się, że w tej wizji bardziej kochasz samą fantazję, niż rzeczywistość?

„Ten Wielki Gatsby” to powieść, która wciąż zachwyca, ale i boli - mimo że od jej pierwszego wydania minęło już sto lat. Fitzgerald zabiera nas do Nowego Jorku lat 20., w czasy, gdy jazz wybijał rytm nocy, a prohibicja nie powstrzymywała nikogo przed szampanem i koncertowym udawaniem szczęścia. To epoka błysku - ale i gnijącego pod spodem zepsucia.

Jay Gatsby - tajemniczy milioner organizujący najbardziej spektakularne przyjęcia w mieście - jest uosobieniem amerykańskiego snu… i największej iluzji. Dorobił się fortuny, by odzyskać swoją ukochaną Daisy. Tylko czy ona nadal jest tą samą Daisy, w której się zakochał? A może Gatsby od lat kocha już wyłącznie wspomnienie - wersję perfekcyjną, nieskażoną biegiem czasu, pieniędzmi i wygodą?

Narrator, Nick Carraway, obserwuje ten świat z boku - jakby z innej planety. Śledzi nie tylko wielkie marzenia swojego sąsiada, ale także ludzi, którzy żyją bezrefleksyjnie, pijani własnym ego i złudnym poczuciem nietykalności. Gatsby otacza się tłumem podczas swoich przyjęć, lecz gdy najbardziej potrzebuje drugiego człowieka - zostaje zupełnie sam. To właśnie ta samotność wśród ludzi najbardziej rozrywa mi serce.

To historia o miłości - ale takiej, która bardziej niszczy, niż buduje. O bogactwie, które daje wszystko oprócz tego, co najważniejsze. O próbie ucieczki od własnego pochodzenia i o świecie, który pozwala Ci wejść do środka tylko wtedy, gdy zapłacisz odpowiednią cenę. A cena Gatsby’ego okazuje się zbyt wysoka.

Czytając „Ten Wielki Gatsby”, czułam się jakbym zaglądała w lustro przeszłości i jednocześnie teraźniejszości. Bo zmieniły się auta, miasta, technologie - ale ludzkie pragnienia? Wciąż te same. Wciąż gonimy za zielonym światełkiem po drugiej stronie zatoki - za szczęściem, które wydaje się na wyciągnięcie ręki, a jednak zawsze pozostaje kilka kroków za daleko.

Fitzgerald pisze sugestywnie, z melancholią, która wpełza pod skórę. Imponuje mi, jak wiele tej historii można odczytać - jako romans, jako krytykę społeczeństwa, jako dramat jednostki. To jedna z tych książek, do których się wraca… nawet jeśli nie zawsze je „kochamy”. Bo ona i tak zostaje z nami - choćby jako przestroga. I tak o to tym sposobem ja sięgnęłam po nią już po raz trzeci.

Ocena: 9/10 - za ponadczasowość i za to, że po zamknięciu książki milknie cały świat.

„Ten wielki Gatsby” w nowym wydaniu był moim pierwszym spotkaniem z tą historią i jestem naprawdę zaskoczona, jak bardzo mnie poruszył. Zawsze myślałam, że to „trudna klasyka”, ale w tej odsłonie wszystko okazało się przystępne, płynne i bardzo emocjonalne. Wciągnęłam się od pierwszych stron — w tę mieszaninę blasku, samotności i niekończącej się tęsknoty.

To jedna z tych książek, które zostają w głowie na długo, bo pod wszystkimi pięknymi obrazami kryje się coś bardzo ludzkiego: pragnienie bycia kochanym, potrzeba nadania sensu swojej historii, próba udowodnienia, że marzenie jest silniejsze niż czas. I powiem szczerze — cieszę się, że zaczęłam właśnie od tego wydania. Dało mi dokładnie to, czego potrzebowałam na pierwsze spotkanie z tą klasyką.