Tego lata znów się pożegnamy

Jeśli i ty interesujesz się duchami i ich przywoływaniem, to koniecznie powinieneś przeczytać tą książkę. I jeśli myślicie, że nic ciekawego was tu nie spotka, to jesteście w wielkim błędzie. Tu nie ma tylko pustej historii z zabawą w duchy. Nasza bohaterka w młodym wieku straciła najlepszą przyjaciółkę. Były jak wie wisienki wiszące na drzewie, gdzie wiatr smagał jedną, tą pierwszą po ciele, a druga zawsze była obok, gotowa pocieszyć ją albo wesprzeć, kiedy wiał zbyt mocno. Obie bardzo cierpiały, kiedy nie mogły spędzać ze sobą czasu. Bardzo interesowały się pewną kobietą, która znana była z wywoływania duchów. Jedna z nich wierzyła we wszystko, co tamta sobą reprezentowała, ale druga totalnie nie wierzyła w duchy i często sobie z nich żartowała. Dzień przed nieszczęściem obie przeżyły pewną przygodę, a później świat głównej bohaterki rozsypał się na tysiące kawałków. Wiedziała, że jej przyjaciółka miała słabe serce, ale nie sądziła, że przestanie bić tak szybko. Rok czasu trwało zanim ponownie zdecydowała się wejść do ludzi. I to właśnie po roku czasu zaczęła zauważać dziwne zbiegi okoliczności. Czuła na sobie dotyk zimnych dłoni oraz dziwną gęstą obecność, która towarzyszyła jej gdy była sama...

Historia ogromnie mi się podobała, gdyż uwielbiam tematy duchów. Ja jestem jedną z tych, która wierzy, że gdy osobie zmarłej na kimś mocno zależało, to ujawni się pod postacią dziwnych zwidów, lub jeśli miała ona czy on jakieś zamiłowania, to właśnie te rzeczy będą wydawały jakieś dźwięki. Nieraz ktoś przychodzi by się pożegnać, czasami chce pokazać co gdzie schował lub za pomocą przypadków pokazuje czego nie powinniśmy robić. Jednak czy w ten sposób była poprowadzona tutaj fabuła? Autorka zwróciła uwagę na siłę przyjaźni i to jak bardzo jeden człowiek może współgrać z drugim. Przechodzenie żałoby nigdy nie jest łatwe i każdy z nas potrzebuje czasu na pogodzenie się z tą sytuacją. To również opowieść o spełnianiu marzeń i pójściem za swoim przeczuciem, za zaryzykowaniem i sprawdzeniem, czy aby nam się nie uda. Najgorsze bowiem rzeczy to te, które chcemy zrobić, a nie mamy odwagi, by je uczynić. Postacie mocno zapadają w pamięć, dają nam wiarę w to, że choć życie bywa trudne, to jednak my wciąż jesteśmy tu po coś. Korzystajmy z niego, póki trwa, bo w każdej chwili może zgasnąć. Bardzo się wciągnęłam we wszystko, co było tu przedstawione. Styl pisarski jest lekki i inteligentny, a czytamy ją z perspektywy postaci. Często możemy się wzruszać, bo znajdą się tacy, co mogą się z nią utożsamić. A czy wy wierzycie w duchy? Czy masz odwagę i siłę, by ją przeczytać?

📚 Tytuł: „Tego lata znów się pożegnamy”

⌨ Autor: Mariko Turk

📄 Ilość stron: 320stron

🖨 Wydawnictwo: W.A.B. (współpraca reklamowa)

⭐ 4/5

🌶 1/5

„(...) horrory potrafią rzucić na człowieka urok. Sprawić, by uwierzył wbrew wszelkiej logice, że nadprzyrodzone istnieje naprawdę.”

Dla mnie czytanie nie jest tylko rozrywkowym elementem w moim życiu. Czasami czuję wewnętrzną potrzebę przeczytania czegoś, co wpłynie na moje emocje i zmusi mnie do jakiś głębszych przemyśleń. Mariko Turk napisała bardzo nieoczywistą i piękną historię o sile przyjaźni i stracie, która jest nieodłącznym elementem ludzkiego życia.

Myślę, że opis książki jest zdecydowanie zbędny, więc przejdę do konkretów. Każdy z nas musi liczyć się, że strata zawita kiedyś do naszego życia. Tak stało się w przypadku Natalie i Imogen, dwóch przyjaciółek, wokół których toczyć się będzie cała opowieść. Autorka w przepiękny sposób pisze o przyjaźni, ale również o bardzo ciężkich i mrocznych momentach, które następują już po. To powieść dla młodzieży, która dopiero wchodzi w dorosłe życie, więc język i konstrukcja historii jest dosyć prosta, ale przez umiejscowienie akcji w wiekowym hotelu, który jest „nawiedzonym” budynkiem, czytelnik cały czas czuje pewien niepokój i nie może doczekać się tego, co wydarzy się w kolejnych rozdziałach.

Myślę, że bohaterowie są właśnie nastolatkami, którzy wchodzą w dorosłość, ale jeszcze przez chwilę chcieliby zostać dziećmi. Relacja Imogen i Natalie pokazuje nam, że pomimo naszej miłości do kogoś, nie zawsze będziemy się z tym człowiekiem zgadzali, a nasza relacja pozostanie nieskażona kłótniami lub różnicą zdań. Mamy tutaj delikatny motyw enemies to lovers, za co muszę dać plusa, ponieważ Leander i jego interakcje z Natalie były z jednej strony urocze, a z drugiej niepozbawione realizmu, gdy wchodzimy w bliską relację z innym człowiekiem.

Książkę mogę z całego serca polecić fanom motywu pierwszej miłości czy projektu szkolnego, choć nie ukrywam, że powieść miała wycisnąć ze mnie morze łez, a niestety do tego nie doszło.

[tw: śmierć bliskiej osoby, świat duchów]

👥🫂 Każdy z nas ma na pewno w głowie chociaż jedną osobę ze swojego życia, której straty nie potrafi sobie wyobrazić. Nie ważne czy będzie to ktoś z rodziny albo przyjaciel poznany w dzieciństwie — ta strata jest po prostu nie do zaakceptowania przez nasz umysł. A co jeżeli coś takiego już się wydarzy? Jak udźwignąć tego rodzaju bolesną dziurę w sercu, która nijak nie chce się zagoić?

Właśnie o tym jest ta historia.

👥🫂Imogen, jak i Natalie to przyjaciółki, które nie wyobrażają sobie ani sekundy bez siebie nawzajem. Mimo różnic, jakie w sobie odnajdywały uzupełniały się idealnie - niczym dwie połówki jednej monety. Dziewczyny spędzały razem wakacje w bardzo nietypowym miejscu. Nawiedzonym hotelu Harlow - miejscu mającym niesamowitą renomę wśród spirytualistów. W tym duecie Natalie jest sceptyczką. Twardo stąpa po ziemi jednak nie potrafi sobie odmówić zafascynowania opowieściami Imogen o paranormalnych wydarzeniach, a wyobraźnia przyjaciółki zawsze uprzyjemniała im wspólny czas. Kiedy Imogen zmarła kilka godzin po ich ostatniej zabawie planszą Ouija, świat samotnej przyjaciółki legł w gruzach. Po miesiącach żałoby i terapii, Natalie wraca do życia i pragnąc rozliczyć się ze swoją przeszłością dziewczyna planuje pewien projekt który wymaga powrotu do hotelu Harlow. Tam jej sceptycyzm zostaje poddany próbie, gdy lokalne medium używa przezwiska znanego tylko Imogen. To niemożliwe prawda? Przecież duchy nie istnieją.

👥🫂 Tego lata znów się pożegnamy to młodzieżowa książka, która ma ciekawy pomysł na fabułę. Opowieści o przyjaźni i stracie są ciągle potrzebne, jednak podczas czytania nie mogłam pozbyć się wrażenia, że wzruszenie, które miały wywoływać te piękne motywy, było wymuszane. Długie opisy emocji i brak wytchnienia sprawiły, że ta historia bardziej mnie zmęczyła niż dostarczyła literackiej satysfakcji, której oczekiwałam.

👥🫂 Muszę przyznać mały plus za postać Leandra – jego interakcje z główną bohaterką były takie, jakie powinny być w młodzieżowych książkach: pełne drobnych potknięć, pięknych morałów i wzajemnego wsparcia. Niestety, to nie wystarczyło, aby dla mnie udźwignąć całą powieść.

„Tego lata znów się pożegnamy” to odurzająca, niesamowicie klimatyczna i ważna opowieść, którą z jednej strony chciałoby się delektować jak najdłużej, z drugiej jednak, ciekawość, jak dalej potoczą się burzliwe losy głównej bohaterki, a także jak zostanie poprowadzony niesamowity, choć przejmujący wątek paranormalny, nie pozwala nawet na najkrótszą przerwę w lekturze. I choć zamroczony skrajnymi emocjami czytelnik doskonale zdaje sobie sprawę, że prawdopodobnie ta podróż przybierze formę okrutnej tortury, w zawrotnym tempie pochłania kolejne słowa, by czym prędzej dotrzeć do intrygujących, finałowych stron. Tylko czy przyniosą one tak wyczekane ukojenie?

Bezsprzecznie, Mariko Turk nakreśliła historię, o której nie będzie łatwo zapomnieć. Ta przeszywająca opowieść o radzeniu sobie z nagłą, jakże bolesną stratą najbliższej przyjaciółki pozostanie w sercu już na zawsze. To jedna z tych przeszywających na wskroś, sensualnych, jakże intymnych opowieści, jakie chłonie się całym sobą, każdą cząstką, każdym zmysłem, po to, by samotność i ból bohaterki mogły przeniknąć nas do szpiku, stopniowo rozrywając serce na strzępy. Urozmaicenie powieści ciekawym wątkiem paranormalnym nadaje jej hipnotyzującego, przeszywającego klimatu, w skutek czego niepokój bohaterki udziela się czytającemu i sam zaczyna wątpić, w co wierzyć. Czy duchy mogą nas rzeczywiście nawiedzać?

„Tego lata znów się pożegnamy” jest piękną, wzruszającą, ale i bolesną, przeszywającą na wskroś historią o stracie, paraliżującej tęsknocie i radzeniu sobie ze śmiercią bliskiej osoby.

Interesująca fabuła, doskonałe, złożone kreacje bohaterów, lawina skrajnych emocji, a wszystko to dopieszczone nadzwyczaj sugestywnie i starannie naszkicowanym nietuzinkowym wątkiem metafizycznym, nadającym całości fascynującego, lecz przecież niepokojącego klimatu. Zapewniam, że ta wyjątkowa pozycja pozostawi po sobie ślad w sercu już na zawsze! Polecam gorąco!

🏘️⛰️

Natalie i Imogen, choć zupełnie od siebie różne, są najlepszymi przyjaciółkami. Z powodu wielu obowiązków na co dzień nie mają zbyt wiele czasu na rozrywki, jednak co roku w wakacje spędzają dwa beztroskie tygodnie w domkach tuż przy hotelu Harlow, który słynie z tego, że jest nawiedzony.

Gdy podczas wyjazdu jedna z dziewczyn niespodziewanie umiera, świat tej drugiej staje w miejscu. Rok później ponownie udaje się ona do hotelu Harlow, by zrealizować szkolny projekt. Podczas kilkudniowego pobytu wielokrotnie odczuwa obecność przyjaciółki, co sprawia, że musi skonfrontować się ze wspomnieniami oraz swoimi dotychczasowymi przekonaniami.

👣✨

Bardzo lubię nieoczywiste historie, które nie powielają znanych już dobrze schematów i które stanowią interesującą mieszankę gatunkową. ,,Tego lata znów się pożegnamy" jest właśnie taką książką.

Tym, co już od początku mnie urzekło, był niesamowity klimat - potężne góry, przycupnięte u ich stóp małe domki oraz tajemniczy hotel, nawiedzony przez duchy zmarłych.

Czytając, przeżywałam momenty wzruszenia, zwłaszcza gdy główna bohaterka wspominała szczęśliwe momenty ze zmarłą przyjaciółką. Było też miejsce na dreszczyk strachu, który tak bardzo w książkach lubię.

Autorka wplotła tutaj ciekawy i delikatny wątek romantyczny, który jednak zdecydowanie nie zdominował całej historii.

Jeśli gustujecie w klimatycznych książkach o przyjaźni, stracie i nowych początkach, koniecznie sięgnijcie po tę pozycję!

👻🦴

[współpraca reklamowa z @neony_w.a.b]