Tańcząc na prochach zmarłych

W najbardziej morskiej dzielnicy Gdańska – Nowym Porcie, zostaje wyłowione ciało młodej dziewczyny. Znalezione zwłoki są dość wyjątkowe. Okazuje się, że ktoś poddał je dość szczególnym zabiegom. Brakuje jej jednej dłoni, a szczegółowe badania wykazały, że mogło być poddane hibernacji. Nie wiadomo do kogo należy ani kiedy nastąpił zgon.

Tą dość trudną sprawą zajmują się Edward Sokulski, funkcjonariusz gdańskiej policji, za którym ciągną się błędy popełnione w minionych latach służby oraz jego partnerka Daria Tyszka – skazana na służbowy sukces protegowana wysoko postawionego trójmiejskiego oficera policji.

Duet trudny i skomplikowany. Początkowo ciężko jest im zgrać się w prowadzonej przez siebie sprawie. „Im dalej w las” obydwoje zaczynają sobie ufać i są coraz bliżej rozwiązania śledztwa, którego początek sięga okresu sprzed kilkudziesięciu lat.

Nie wiadomo czy mają do czynienia z wyjątkowo przebiegłym seryjnym zabójcą czy odnajdywanie ciała to efekt mafijnych porachunków? Czy uda się rozwiązać sprawę zabójstwa młodych kobiet? Czy uda się przerwać „taniec śmierci” zanim zginą kolejne osoby?

„Tańcząc na prochach zmarłych” to świetny kryminał z ciekawym wątkiem mafijnym osadzony w trójmiejskim klimacie. Autor dość mocno rozbudował fabułę, ale wydaje się, że nic tu nie jest napisane na wyrost. Wszystko do siebie pasuje i ładnie się spina w całość. Finał dość zaskakujący – chociaż udało mi się rozszyfrować głównego antagonistę w punkt.

Dość przyjemny w odbiorze kryminał. Bawiłem się przy nim świetnie. Polecam.

Czy 600 stron to jest dużo jak na książkę?

Zdaje mi się, że nie, a tym bardziej na kryminał, dzięki któremu im głębiej się za puszczasz czytając go, tym bardziej on Cię wciąga i pochłania w swoją historię. Z każdym rozdziałem zaczynasz odszukiwać i dopasowywać elementy układanki, które nabierają wyraźniejszych kształtów. Przenikasz całym sobą w historię, razem z bohaterami, szukasz dowodów i tropów, jesteś coraz bliżej schwytania mordercy, aż w końcu dochodzisz do zakończenia i tej satysfakcji, że udało Ci się dobrze wytypować zabójcę i że spędzony czas z książką, nie został zmarnowany, a wręcz przeciwnie, bo czytanie jej było samą przyjemnością.

.

Największą robotę robi genialnie uknuta intryga, autor tak poprowadził akcję, że nie sposób było domyślić się zakończenia. Przede wszystkim ta książka, to również silne i skrajne emocje, jakie udzielają się podczas czytania. Czytelnik utożsamia się z bohaterami, chociażby samym Ludwikiem, który będzie musiał stoczyć walkę z własnymi traumami z przeszłości. Jak również i z rodzinami ofiar, które cierpią utratę swoich bliskich i będą walczyć o sprawiedliwość.

.

Z takich minusów, jedynie to, że książka z czasem zaczęła mi się już po prostu dłużyć. Za dużo zbędnych i trochę nużących opisów, przez co akcja została trochę rozwleczona. Jednakże historia sama w sobie jest bardzo ciekawa, to typowo rasowy kryminał z elementami thrillera, który zadowoli każdego czytelnika szukającego stopniowo budowanego napięcia i dobrze skonstruowanej fabuły. Polecam!

Witam moi mili w ten pochmurny niedzielny wieczór, który jest miłym zakończeniem upalnego tygodnia. Dziś przychodzę do Was z książką o słusznych rozmiarach, dla niektórych aż a dla innych tylko 606 stron. Moje pierwsze spotkanie z autorem I przyznam szczerze mam mieszane uczucia. Spodziewałam się wielkiego wow a tymczasem wydawało mi się, że czytam dwie odrębne historie, których jedynym łącznikiem jest para śledczych prowadzących obie sprawy. Niby czyta się dobrze ale momentami czułam jakbym stała w miejscu i ciężko było ruszyć do przodu. Gdyby to były dwie osobne książki byłoby super, a tak męczyły mnie trochę te obszerne opisy i spodziewałam się bardziej spektakularnego zakończenia. Książka sama w sobie nie jest zła ale liczyłam na więcej.

Gdańsk. To tu toczy się akcja najnowszej powieści Ludwika Lunara.

W Nowym Porcie z wody zostaje wyłowione ciało młodej kobiety. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie to, że denatce brakuje prawej dłoni, a jej nogi były mocno związane.

Ponadto z oględzin patomorfologa wynika, że ten kto zabił nieznaną nikomu kobietę wynika, że jej oprawca pragnął zmylić funkcjonariuszy.

Jednocześnie w mieście dochodzi do zaginięcia osiemnastoletniej Karoliny Langiewicz.

Czy te dwie sprawy coś łączy?

Na te pytania odpowiedzi poszukuje starszy aspirant Edward Sokulski , choć działa co najmniej na granicy legalności.

A wszystko z powodu jednego filmiku w internecie.

Policjantowi pomaga Daria Tyszka - kobieta doświadczona ogromną traumą i bagażem w postaci trudnej przeszłości.

Czy uda się dopaść mordercę?

Powiązania z półświatkiem, gangsterskie porachunki, tajemnice, mylne tropy i szukające szczegóły wyłaniające się z kolejnych, krótkich i świetnie napisanych rozdziałów tworzą świetną mieszankę , gwarantującą świetnie spędzony czas.

Fabuła powieści jest dynamiczna i skomplikowana , a styl autora cechuje lekkość przez co całość jest niezwykle przyjemna w odbiorze.

Książka jest sporą cegiełką , ponieważ liczy ponad sześćset stron , lecz czyta się ją z wypiekami na twarzy , a zakończenie naprawdę zaskakuje.

Dobry kryminał na letni wypoczynek. Podobały mi się kreacje bohaterów i relacje jakie ich wiążą. Lunar wprowadził także nietuzinkową postać patomorfologa Marczaka, który zwraca swoją uwagę. Poleacam wszystkim fanom kryminałów.

To moje pierwsze spotkanie z powieścią tegoż autora. Czy było udane? Czasami... Cała historia przypadła mi do gustu, bo lubię takie w których trzeba sięgnąć o przeszłości. Wiele wątków ostatecznie zgrabnie się spłata, ale po drodze trochę się plącze i dezorientuje czytelnika. Wiadomo nie od dziś, że szczegóły w akcji mają duże znaczenie... Niestety, poczułam się trochę zlekceważona, bo kilka faktów, które jako stały " czytacz" kryminałów powiązałam bezbłędnie, autor potraktował jako odkrycie roku. A przecież Ed, jako całkiem bystry policjant powinien to zauważyć natychmiast. Tym samym powstał tom( tomiszcze) obszerny i lekko przegadany. Trochę niekonsekwencji w samej konstrukcji powieści też się znajdzie: po 2/3 przeczytanego tekstu giną dialogi na rzecz opisów, nagle też pojawiają się zdania kwieciste i górnolotne, tak jak to zawierające tytuł powieści. Trudno też

uwierzyć, że bohater zawieszony w czynnościach, nagle przestaje interesować się światem i żyje jak w równoległej rzeczywistości- upojony powrotem do dziewczyny z macho staje się przytulnym misiem robiącym śniadanka. Tyszka jako partnerka Skulskiego stara się jak może, ale wujek na wysokim stanowisku tak często się pojawia, że zaczynam wątpić w inteligencję dziewczyny. Czyta się całkiem dobrze, choć korekta dała tu potężną plamę( określenie "wypróżniać kanister" z niewiadomych powodów mnie rozśmieszyło, nie brak też błędów stylistycznych). Zakończenie wskazuje na ciąg dalszy i tu mam nadzieję, że będzie może mniej, ale treściowej. Mam nadzieję, że to nie ostatnie spotkanie z twórczością autora, bo warto dawać drugą szansę.

W Gdańsku zostaje wyłowione ciało młodej kobiety, której brakuje dłoni. Starszy aspirant Edward Sokulski podejrzewa, że to zaginiona przed tygodniem osiemnastoletnia Karolina Langiewicz. Szybko się bowiem okazuje, że tożsamość zmarłej jest nieznana.

"Tańcząc na prochach zmarłych" to świetnie skonstruowany kryminał, który intryguje od samego początku. Autor pozwala, abyśmy towarzyszyli w zagmatwanym śledztwie Edwardowi Sokulskiemu i odkrywali wraz z nim stopniowo szokujące tropy, które zamiast dostarczać nam konkretnych informacji, prowadzą do kolejnych pytań. Napięcie jest cały czas budowane, akcja nie zwalnia tempa nawet na chwile i dostarcza czytelnikowi pełno emocji. Sokulski widać, że ma doświadczenie i za wszelką cenę chce doprowadzić sprawę śledztwa do samego końca, dosłownie nic nie jest w stanie go powstrzymać. Mężczyzna boryka się także ze swoimi prywatnymi problemami, jednak nie pozwala, aby przysłoniły one jego robotę.

Autor nie boi się poruszać trudnych tematów, które łączą się w spójną całość. Jedynym chybs minusem są dla mnie zbyt obszerne opisy, mogłoby być ich mniej.

Ludwik Lunar to imię i nazwisko, które nie będzie schodzić z ust miłośników kryminałów. A to za sprawą najnowszej książki autora pt. „Tańcząc na prochach zmarłych”. Kryminału, w którym zaprasza nas do deszczowego, mrocznego Gdańska. To tutaj w Nowym Porcie znaleziono ciało młodej kobiety. Prowadzący śledztwo Edward Sokulski i jego partnerka Daria Tyszka są w niebezpieczeństwie. Przyjdźcie im z pomocą, sięgnijcie po tę książkę i rozwikłajcie tę kryminalną zagadkę. Zachęcam Was do tego z całego serca i gwarantuję, że Wasze emocje sięgną zenitu.

Doskonały mroczny klimat, kryminalna zagadka oraz kreacja bohaterów sprawią, że lektura tej książki utrzymywać będzie Was w permanentnym napięciu. Napięciu, które z każdą przekładaną stroną nabierać będzie na sile. Teraz gdy kreślę Wam słowa tej recenzji, moje emocje nadal wprawiają moje serce w drgania, niesione wspomnieniami tej historii. Historii, którą Ludwik Lunar genialnie wkomponował na kartach najnowszego kryminału.

Książka „Tańcząc na prochach zmarłych” nie pozwoli Wam oderwać się od lektury ani na chwilę. Każda chwila u boku Sokulskiego i Tyszki jest pełnym wrażeń udziałem w śledztwie, które nie pozwoli Wam odetchnąć, dopóki nie znajdziecie odpowiedzi na pojawiające się w Waszych głowach pytania. A Czyt-NIK zastanawia się, jaki gen drzemie w Ludwiku Lunarze, który skomponował kryminał wysokich lotów. A jeśli o loty zaś chodzi, to książka to ląduje na zasłużonej półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek.

Każdy miłośnik kryminałów nie może pominąć tego tytułu na liście „do przeczytania”. Co więcej, powinien przepuścić ją w kolejce stosików książek z tej listy. Czyt-NIK tak uczynił i z wypiekami na twarzy śledził to, co przygotował dla nas Ludwik Lunar. A bądźcie pewni, że będzie się działo.

Jak już wspomniałem w gdańskim Nowym Porcie, odkryto zwłoki młodej kobiety. Sprawę przejmuje starszy aspirant Edward Sokulski. Mężczyzna podejrzewa, że zwłoki należą do zaginionej przed tygodniem nastolatki. Włączenie się do tej sprawy wprowadza nas w zawiłą ścieżkę pytań, na które odpowiedzi nie są jednoznaczne. Czy Sokulski i Tyszka zdołają odnaleźć mordercę? Czy mają do czynienia z seryjnym mordercą? Tego dowiecie się, sięgając po „Tańcząc na prochach zmarłych”. Zapewniam Was, że otrzymacie mocny zastrzyk adrenaliny, która w doskonale skrojonym kryminale jest sprawą pożądaną. Zatem jeśli jesteście żądni mocnych wrażeń, to najnowsza książka Ludwika Lunara jest właśnie dla Was.

Ponad sześćset stron tego kryminału, to gwarancja mocnej, czytelniczej przygody, która zabiera Was do mrocznego, deszczowego Gdańska. To historia, której rozwiązywanie wstrząśnie Wami z największą mocą, zelektryzuje Wasze emocje, sprawiając, że towarzyszące Wam napięcie nie pozwoli odłożyć tej książki, aż do finałowej sceny. Co ważne na uznanie zasługuje również doskonałe zarysowanie psychologicznych osobowości bohaterów.

Nie ukrywam, że Ludwik Lunar jest dla mnie największym odkryciem ostatnich miesięcy. I jestem przekonany, że kolejne upłyną mi pod znakiem odkrywania nowych historii, które przygotuje dla nas autor. Miłośnicy kryminałów mają doskonały powód do świętowania z powodu pojawienia się w polskiej literaturze tegoż autora, a Pan Ludwik może otwierać szampana, by celebrować swój pisarski sukces. Ten kryminał wbija w fotel, zatem trzymajcie się mocno i podążajcie śladami Sokulskiego i Tyszki.

Są takie książki, które przyprawiają nas o dreszcze ekscytacji już od pierwszych stron. Propozycja od Ludwika Lunara również wykazuje te cechy a ponadto trzyma czytelnika w napięciu do samego finału.

Oto przed nami rasowy thriller, w którym wszystko może się wydarzyć. Od samego początku zauważyć można, że autor miał konkretny pomysł na swoją fabułę i realizował go skrupulatnie wykorzystując potencjał. Gęstym mrok towarzyszył nam na każdej stronie a niepewność kolejnych wydarzeń podsycała atmosferę. Liczne pułapki i ślepe zaułki napędzały akcję a kreacja bohaterów mogła pochwalić się różnorodnością oraz pełną realnością. Czy można chcieć czegoś więcej? Myślę, że każdy czytelnik poszukujący mocnych wrażeń znajdzie w tej historii cząstkę siebie, ponieważ analizować będziemy ludzkie osobowości w kontekście zbrodni o jakich zazwyczaj słyszymy w wiadomościach. Dziś rozgrywają się one na kartach powieści i są zaskakująco blisko nas.

Przenosimy się do Gdańska, by tam odkrywać jego mroczne tajemnice. Starszy aspirant Edward Sokulski będzie musiał mierzyć się z nie lada wyzwaniem, gdy w Nowym Porcie odkryte zostaną zwłoki młodej kobiety. Trudno ustalić tożsamość zmarłej, gdy dookoła mnożą się tajemnice. Świadkowie wydają się nabierać wody w usta a dookoła prowadzących śledztwo zacieśnia się sieć niebezpieczeństwa. Czy są gotowi na prawdę jaka czeka na nich w kolejnym kroku?

Ludwik Lunar zaprasza nas w tajemniczą podróż, łączy przeszłość z teraźniejszością i manipuluje faktami, abyśmy do samego końca nie mogli przewidzieć rozwiązania. Fabuła pełna jest mylnych tropów, ekscytujących twistów oraz ciekawych bohaterów wartych głębszej analizy. I chociaż powieść liczy sobie wiele stron, ani przez moment nie wydaje się przegadana czy nudna. Wręcz przeciwnie! Kryminał połączony z motywami thrillera nieustannie trzyma nas w swoich objęciach i nie zwalniając tempa buduje opowieść, w której wszystko może się wydarzyć. Wyłowienie zwłok jest tylko zapalnikiem dla akcji, która w tle prowadzi rozbudowany motyw obyczajowy, odwołuje się do prywatnego życia głównego bohatera i jednocześnie potęguje zagadkę kryminalną pozornie niemożliwą do rozwiązania.

"Tańcząc na prochach zmarłych" to lektura warta każdej poświęconej minuty. Autor otwiera przed nami drzwi mrocznego świata i ujawnia prawdziwą ludzką naturę. Pisze o bezwzględności, nie owija w bawełnę i przywołuje brutalne opisy a to wszystko tylko pobudza naszą wyobraźnię i zmusza nasze szare komórki do pracy, by ścigając się z czasem spróbować przewidzieć potencjalne rozwiązanie. Lektura intensywna w wrażenia, utrzymana na najwyższym poziomie, skoncentrowana na silnych i skrajnych emocjach. Zdecydowanie podnosząca poprzeczkę w swoim gatunku.