Tamarynd

Miałam przyjemność czytać poprzednią książkę autorki „Mowy nie ma!”, która przypadła mi bardzo do gustu. Z przyjemnością sięgnęłam zatem po jej najnowszą powieść.

Anka wraca z Hamburga do Polski, gdzie pracowała, aby zdobyć pieniądze niezbędne na operację dla chorej siostry. Podejmuje pracę w szpitalu psychiatrycznym jako pielęgniarka. Pragnie odciąć się od przeszłości i rozpocząć nowe życie. W nowym miejscu pracy poznaje nieco starszą od siebie Jadźkę, z którą mimo trudnych początków zaczyna nawiązywać nić przyjaźni. Nieoczekiwane pojawienie się na oddziale nowej pacjentki burzy spokój jaki odnalazła Anka. Na jej drodze staje również Franek, policjant i rozwodnik. Czy kobiecie uda się naprawdę zamknąć drzwi do przeszłości, odnaleźć szczęści i miłość?

„Tamarynd. Marząc o lepszym jutrze” to wielowątkowa historia poruszająca niezwykle ważne tematy. Depresja, załamanie, nieradzenie sobie z problemami. Autorka za sprawą kilku historii pokazała, jak różnorodni ludzie starają się sprostać wymaganiom czy sytuacjom, w których stawia ich życie. Mamy możliwość zobaczyć różne oblicza ludzkiej niemocy, bezsilności wobec przeciwności, które los zostawia na ich drodze. Leczenie farmakologiczne, terapia uzależnień, próby samobójczy to tylko kilka z ujętych w fabule sytuacji, które autorka potrafi przekazać czytelnikowi w pełen emocji sposób, aby wciągnąć go w wir wydarzeń. Główną bohaterką tej powieści jest bez wątpienia Anka. Kobieta niezwykle silna, która za wszelką cenę stara się sprostać przeciwnościom. Pełna empatii, marzeń, które chciałaby zrealizować, zarazem świadoma świata, który ją otacza. Nie mogłam nie polubić tej postaci za jej wytrwałość. Choć momentami bezsilność związywała jej ręce, to starała się nie poddawać. Nie byłoby jednak tej książki bez bohaterów drugoplanowych. Świetnie wykreowanych, którzy uzupełniają całość tej powieści, pokazując różne oblicza zwyczajnej lub niezwyczajnej codzienności. Wielu z nas zna ją z tak zwanej autopsji, miało z nią styczność lub słyszało podobne historie.

Pióro autorki jest niezwykle przyjemne. Umiejętnie przeplata ze sobą teraźniejszość oraz przeszłość, aby wprowadzić nas w życie bohaterów, poznajemy ich doświadczenia, dowiadujemy się co sprawiło, że są tacy jakimi ich poznaliśmy. To bez wątpienia książka warta lektury.

DEPRESJA, bo to ona w moim odczuciu jest główną osią całej powieści, każdego roku zbiera coraz większe tragiczne żniwa. Choroba, która zabiera człowiekowi radość życia cząstka po cząstce. Cicha niewidzialna, ignorowana... Depresja jest chorobą, a nie fanaberią lub stanem chwilowo obniżonego nastroju. Bliską osobę, która na nią choruje, należy traktować z troską i powagą. Gdy zauważymy u bliskiej osoby objawy depresji – zacznijmy działać.

Przede wszystkim – NIE bagatelizujmy problemu, licząc, że rozwiąże się sam. NIE mówmy "to nic takiego", "weź się za siebie", "przesadzasz". W ten sposób nie pomożemy, a możemy jeszcze zaszkodzić, pamiętajcie, że w ten sposób nie wyleczono nigdy żadnej choroby.

Najlepszym rozwiązaniem jest wizyta u lekarza specjalisty. Należy nakłonić chorego, by skontaktował się z psychiatrą i podjął również terapię. Depresję trzeba leczyć i należy o tym przekonać chorego...

Historia Ani ale w szczególności (koleżanki z pracy) Jadzi, doskonale uświadamia czytelnikowi, jakim piekłem jest depresja, lęki czy nerwice. Autorka pokazuje, jak ciężkie jest codzienne funkcjonowanie, szczególnie w momencie gdy choroba atakuje z podwójną mocną. Jak w jednym momencie możemy stracić wszystko to co, budowaliśmy i pracowaliśmy przez wiele lat. Doskonale opisuje emocje i uczucia towarzyszące choremu, pokazuje wpływ choroby na otoczenie i ludzi nam bliskich. Udowadnia, jak bardzo destrukcyjna jest walka z własnym "JA", któremu wydaje się, że irracjonalne zachowanie będzie właściwsze, niż zmierzenie się z problemem.

Niesiona zachwytem nad poprzednią książką "Nie ma mowy!" z wielką radością zanurzyłam się w kolejną historię, która wyszła spod pióra pani Pawlik. Poprzednią książką byłam zachwycona, ale to, co zadziało się ze mną po lekturze tej książki to już totalny odlot.

Po pierwsze I CO NAJWAŻNIEJSZE znów nie brakło tematów, o których powinno się w dzisiejszych czasach mówić wyjątkowo głośno... Wierzcie mi, nie sposób przejść obojętnie nad tą historią- znów opowiada o najtrudniejszych wyborach, poświęceniu, walce demonami przeszłości, dysfunkcyjnej rodzinie, śmierci, gwałcie i wielu innych tematach, ale co warto zaznaczyć, historia opowiedziana przez autorkę, choć może się wydawać smutna i bardzo bolesna niesie w sobie olbrzymie pokłady pozytywnych uczuć i emocji. Pojawiają się uczucia, pragnienia, chęć zmiany życia na lepsze, naprawy tego co się kiedyś zepsuło, empatii i nadziei na lepsze jutro... Autorka pięknie pokazuje, jak wygląda prawdziwa i dojrzała przyjaźń, jak piękne są nowo rodzące się uczucia, które potrafią wyciągnąć z największej ciemności i otchłani. Ta książka wzrusza, potrafi rozbawić, ale i zmusić do wielu refleksji.

Po drugie autorka dużo więcej miejsca poświęciła opisom miejsc, które doskonale znam. Większość akcji dzieje się w "moich" Katowicach i dzielnicach szczególnie bliskich mojemu sercu. Znam opisywane miejsca, choć o istnieniu niektórych naprawdę chciałabym zapomnieć.

Po trzecie totalnie kupiła mnie opowieściami o moich ukochanych i wymarzonych Indiach! Moje marzenia o podróży do tego wyjątkowego kraju znów odżyły pełną piersią, a przy okazji dowiedziałam się kolejnych ciekawych rzeczy na jego temat. Doskonale było czuć, że autorka zna temat i ten kraj od niemal od podszewki i wspaniale dzieli się swą wiedzą z czytelnikami.

Książkę czyta się fenomenalnie. W moim odczuciu pomysł na fabułę okazał się genialnym strzałem w dziesiątkę. Nie mogłam się od niej oderwać ani na moment, a jeśli już to się działo, pragnęłam jak najszybciej do niej wrócić. Akcja powieści toczy się dość szybko, mocno zaskakuje, szczególnie w momentach gdzie w jedność łączą się losy postaci i wątki, które na pierwszy rzut oka znów wydawały się zupełnie niepołączone i wyrwane z kontekstu, ale w ostateczności tworzą spójną i klarowną całość.

Tak jak i przy poprzedniej książce jestem zachwycona kreacją postaci. Każda z nich dopracowana jest w najdrobniejszym szczególe, dzięki czemu wydają się nam czytelnikom niezwykle bliscy i znajomi.

Razem z nimi przeżywa się wzloty i upadki, płacze i śmieje.

Autorka ma naprawdę niezwykle ciekawe pióro, pewna scena na przystanku (w roli głównej kosz na śmieci, wściekła Anka i Franek) wywołała tak wielki napad śmiechu, że długo nie mogłam się uspokoić, a takich scen trafi się jeszcze kilka. Oczywiście nie brakuje wzruszeń, łzy również lały się strumieniami, warto mieć obok naprawdę spory zapas chusteczek. Istny emocjonalny rollercoaster...

Bardzo się cieszę, że ta książka trafiła w moje ręce. Jestem w niej absolutnie zakochana, chcę więcej. Autorka tą historią zawiesiła sobie bardzo wysoko poprzeczkę, z wielką niecierpliwością czekam na kolejne książki, które wyjdą spod pióra pani Żanety Pawlik.

Na olbrzymie brawa zasługuje również okładka. Jest przepiękna i choć zazwyczaj nie zwracam szczególnej uwagi na ten aspekt książki, ta skradła moje serce na zawsze. Wierzcie mi, zdjęcia nie oddają jej uroku. Ja jestem oczarowana.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak, to jedna z lepszych książek, które przeczytałam w tym roku. Mądra, niezwykle życiowa, naszpikowana ogromem emocji, które nie zawsze są łatwe.

„Chwila obecna to tylko stop-klatka, pauza w szaleńczym biegu przez życie. Potrzeba było dobrej kondycji, żeby dobiec na metę bez zapaści”.

Anka po dłuższym pobycie w Niemczech wraca do Polski. Ma zamiar zostawić przeszłość za sobą i zacząć wszytko od nowa. Podejmuje pracę pielęgniarki w szpitalu psychiatrycznym. Kłótnie z matką, były narzeczony, trudni współpracownicy. Przez przypadek poznaje pewnego policjanta Franka, wydawać by się mogło, że w końcu w życiu Anki wszystko zaczyna zmierzać w dobrą stronę. Niestety przykra przeszłość odzywa się w najmniej spodziewanym momencie.

Poruszająca, dająca do myślenia powieść obyczajowa z ciekawie zarysowaną warstwą psychologiczną. Zaskakujące ludzkie poczynania. Stopniowo wnikamy w życie naszej bohaterki, dostrzegamy, że pod przykrywką uśmiechu kobieta umiejętnie zachowuje pozory, jej codzienność jest ciągłą walką. Autorka porusza szereg ważnych problemów, które mogą stać się udziałem każdego z nas. Walka o siebie, mierzenie się z depresją, nieustające poczucie strachu, niepewność, walka z nałogiem, o miłość, o lepsze jutro. Choroby o podłożu psychicznym, problemy natury osobistej, rodzinne dramaty, trudne relacje rodzinne, brak wsparcia bliskich, przemoc wobec kobiet, samotność, poświęcenie. Kłamstwa, niedomówienia, brak szczerości, które utrudniają relacje. Przywdziane maski, ukrywanie prawdziwych problemów, umiejętnie stwarzane pozory.

Wnikliwa, mądra, emocjonalna opowieść, zmusza do refleksji. Ukazuje, że nadzieja jest zawsze i że warto walczyć z przeciwnościami losu. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książi :)

Muszę przyznać, że koło tej książki nie da się przejść obojętnie.

Jest to niesamowita, słodko - gorzka historia, jaką pisze życie.

Ile razy narzekamy, że coś nam nie wyszło? Tym razem się nie udało?

Jeśli jednak możemy być wdzięczni za - dom, dzieci, rodzinę, pracę, znajomych - coś nam jednak wyszło w życiu.

Pewnie, nie wszystkie drogi są łatwe i nie zawsze osiągniemy założone cele. Jednak trzeba pamiętać, że są ludzie, którzy mają gorzej. Którym los rzuca kłody pod nogi. Problemy nawarstwiają się, aż w końcu ich pokonują.

Bardzo wiele osób cierpi na zaburzenia psychiczne - depresję, problemy z alkoholem, próby samobójcze.

Jest to rozpaczliwe wołanie o pomoc.

W tej historii są poruszone bardzo ważne problemy. Tym bardziej, że coś takiego może spotkać praktycznie każdego z nas.

Mamy plany, mamy marzenia. Niestety życie wiele z nich weryfikuje.

Anka wraca do Polski po dłuższym pobycie za granicą. Podejmuje pracę w szpitalu psychiatrycznym jako pielęgniarka.

Jednak codzienne problemy, były narzeczony i kłótnie z matką nie ułatwiają jej życia.

Pewnego dnia, jedna z takich kłótni kończy się rozpoczęciem nieoczekiwanej znajomości z policjantem Frankiem.

Wszystko wydaje się zmierzać ku lepszemu. Jednak przeszłość tak łatwo nie odpuszcza.

Nie jest to historia wyłącznie Anki i Franka. Jest to mozaika ludzkiego życia różnych osób, które w pewien sposób są ze sobą połączone. Ktoś by powiedział - zbieg okoliczności. Czyżby?

Podobno nic nie dzieje się bez przyczyny.

Każda z opisanych osób wzbudzała we mnie mieszane uczucia. Dlaczego? Tacy po prostu jesteśmy.

Nikt nie jest wyłącznie dobry. Podobnie, jak nikt nie jest wyłącznie zły. Takie jest życie.

Posiadamy zarówno pozytywne cechy, jak i wady. Natłok problemów może wyzwolić w nas coś, z czego nie będziemy dumni.

W tej historii są zawarte w pigułce problemy, z jakimi borykają się rodziny każdego dnia.

Jest ona zarówno ostrzeżeniem, jak i wskazówką, co robić, gdy problemy nas przytłaczają.

Niemy krzyk o pomoc niejednokrotnie nie wystarcza. W natłoku problemów zatracamy współczucie i zdolność poprawnego osądu sytuacji. Aż w końcu jest za późno.

Ważne, aby odpowiednio wcześnie zareagować i poszukać specjalistycznej pomocy.

Ważne jest również odnalezienie samego siebie, tego co dla nas ważne, spokoju ducha w otaczającym chaosie.

To właśnie próbuje zrobić Anka.

Przestać uciekać przed problemami z nadzieją, że nas nie dogonią, a spróbować stawić im czoła i odnaleźć po prostu siebie.

Mnie niejednokrotnie w czasie czytania tej książki robiło się smutno i żal mi było jej bohaterów.

Tamarynd to niesamowicie życiowa opowieść, którą gorąco polecam każdemu.

Pierwsze skojarzenie na temat tej historii to kawałek nieobrobionego drewna, który swoją strukturą wbija mi drzazgi w palce. Tak właśnie odczuwam prawie każdą stronę tej książki, która dźga te najczulsze struny w środku. Nie spodziewałam się, aż takiego natężenia trudnych tematów, z którymi muszą się zmierzyć bohaterowie.

Główna bohaterka Anka jest pielęgniarką w szpitalu psychiatrycznym i może spodziewacie się, że trudności, o których wspomniałam to historie pacjentów i tak po części jest (zaskakujące jest to, którzy poznani bohaterowie się nimi stają), ale też sama Anka mierzy się z niełatwą przeszłością, która stanowi problem codzienności. Na jej drodze pojawia się policjant Franek, który również niesie swój balast prywatny i zawodowy. Czy ta znajomość ma szansę na coś pozytywnego dowiecie się sięgając po książkę.

Podoba mi się w tej historii takie splątanie losów wszystkich bohaterów na zasadzie mniejszych bądź większych połączeń. Tworzy się dzięki temu jedność przy indywidualności tych pierwszo i drugoplanowych postaci. Niczym układanie puzzli w jeden obraz.

Trochę mało było mi tych tytułowych marzeń, które w ogromie nieszczęść były raczej taką tlącą się iskrą. I chciałabym się jeszcze wybrać z bohaterami do kraju tamaryndowca.

Wracając do trudnych tematów i tego dźgającego uczucia objawia się ono u mnie dwojako. Po pierwsze jako odbiorcy książki i współczucia względem bohaterów, a po drugie już w bardziej rzeczywistej płaszczyźnie, która ukazuje mi jak jeszcze zaniedbane jest leczenie zdrowia psychicznego, ile krzywdy przynosi niedomówienie i wyrobienie sobie błędnego zdania na czyjś temat.

Znając poprzednią książkę autorki byłam już nastawiona na typ zakończenia, które i tutaj miało miejsce. Może nie jest fanką takich zakończeń, ale rozumiem jego zamysł. Historia warta przemyśleń spisana dobrym stylem.

"Tamarynd. Marząc o lepszym jutrze" to opowieść o Ance, która wyjechała za granicę by zarobić pieniądze na operację siostry. Gdy po latach postanawia wrócić do Polski, okazuje się, że nie ma co liczyć na rodzinę. Początki są trudne dla niej. Znalazła mieszkanie w mało atrakcyjnej dzielnicy oraz pracę w szpitalu psychiatrycznym jako pielęgniarka. Pomimo wszystko stara się żyć od nowa. Na jej drodze staje przystojny policjant Franek. Mężczyzna również ma swoje tajemnice. Jak rozwinie się dalej ich znajomość? Pewnego dnia na oddział w szpitalu trafia osoba, którą Anka zna. Miała nadzieję już nigdy jej nie widzieć. Wraz z tą osobą powracają demony przeszłości.

Czytałam debiutancką powieść Pani Żanety „Mowy nie ma”, która mnie oczarowała. Jak było tym razem? Podobnie. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, a przy tym ma lekkie pióro. W "Tamarynd. Marząc o lepszym jutrze" jest mowa o depresji, która często wynika z samotności. Oprócz depresji znajdziemy również temat samobójstwa, żałoby, rozwodu… .Pani Żaneta po raz drugi wspaniale wykreowała bohaterów oraz ich problemy, które nie są oderwane od tego co dzieje się w naszym życiu. Konflikty w małżeństwie, radzenie sobie ze stresem, brak możliwości poprawy jakości życia. I chociaż mogłoby się wydawać, że za dużo tych wszystkich przeciwności losu, to tak nie jest.

Nie ma tutaj postaci dobrych czy złych. Każdy z bohaterów ma na swoim trudną przeszłość. Powieść również skłania do refleksji nad tym jak łatwo jest ocenić człowieka nie zając jego całej historii. Jak potrafimy żyć obok, a w ogóle nie wiemy z czym boryka się dana osoba. A wystarczy tylko zapytać „Co u ciebie”? Tylko, albo aż tyle.

Książka na pewno dostarczy wielu emocji. Wstrząśnie, ale również da nadzieję. Są różne tutaj momenty, które wywołały na moich ustach uśmiech. Wszystko to sprawia, że pomimo trudnych tematów, książkę czyta się bardzo szybko. Ja już nie mogę doczekać się kolejnych książek Pani Żanety.

[współpraca reklamowa] Wydawnictwo Zysk i-ska

Dziś skończyłam czytać drugą książkę autorstwa Żanety Pawlik. Tym razem w moje ręce trafił "Tamarynd". Nie ukrywam, że tytuł wydał mi się bardzo intrygujący, a sam opis zachęcał do przeczytania. Byłam ciekawa jak autorka przedstawi główną bohaterkę- w końcu łączy nas ten sam zawód. Z zaciekawieniem czytam książki z wątkiem szpitali. :)

Liliana vel Anka, to główna bohaterka powieści. Nie miała w życiu łatwo. Po przyłapaniu narzeczonego na zdradzie udaje się za granicę w celach zarobkowych. Już nic nie trzyma jej w kraju, a chęć pomocy chorej siostrzyczce dodatkowo mobilizuje ją do wyjazdu. Podejmuje pracę w domu publicznym, a gdy udaje jej się uzbierać sumę potrzebną do operacji Karolinki, wraca do kraju. Nie czeka na nią nic dobrego. Matka ją odrzuca , utrudnia kontakt z siostrą...

W końcu bierze sprawy w swoje ręce, zatrudnia się w szpitalu psychiatrycznym, gdzie poznaje Jadźkę- salową. Mimo trudnego startu ich kontakty dość szybko się zacieśniają... Okazuje się, że obie doświadczyły w życiu straty, dźwigają bagaż emocjonalny, z którym radzą sobie raz lepiej, a raz gorzej. Nieoczekiwane wydarzenie sprawia, że Anka traci kontakt z Jadźką...

Znów wyjeżdża. Tym razem Pan ordynator (co za burak, nie lubię go!) proponuje jej coś na wzór szkolenia, które ma potrwać dwa miesiące. Anka zgadza się. Na miejscu podejmuje się pracy w ośrodku dla osób uzależnionych od alkoholu.

Po upływie terminu, wraca do Polski. Czeka na nią ukochany Franciszek... Wprowadza się do niego i buuum, znowu niepowodzenie... Co robi Anka? Wyjeżdża.

Cała książka ma bardzo dużo wątków, ale nie utrudnia to czytania. Łatwo jest się połapać, choć nie ukrywam, działo się tyle, że aż ciężko było mi uwierzyć w nieszczęścia jakie spadały na jedną osobę. Trochę irytowało mnie podejście dziewczyny - zamiast rozmawiać, dowodzić prawdy, walczyć o siebie, po prostu uciekała. Wyjeżdżała zostawiając problemy za sobą, a przecież to nie było żadne rozwiązanie i doskonale o tym wiedziała. Odbijało się to na jej psychice i choć ukrywała twardą, to widać było, że nie radzi sobie z wydarzeniami, które mają miejsce.

Matka Anki- co to za kobieta... 🫣 Strasznie mnie irytowała... Jej zachowanie i stosunek do córki sprawił, że się nie polubiłyśmy. Poza tym nie znoszę ludzi, którzy co niedzielę biegną do Kościoła, a zaraz potem źle traktują najbliższych i oskarżają ich o życie w grzechu.

Warto dodać, że w drugiej połowie książki nastąpił niespodziewany plot tweest i kobieta zmieniła się o 180 stopni!

Jadzia - uwielbiałam ją! ❤️ Pewna siebie, nieco arogancka, trochę "wyszczekana", ale to cudowna kobieta z sercem na dłoni. To jak podchodziła do pacjentów... Aż miło było przeczytać. Nie wiem tylko, czy takie akty dobroci mają prawo bytu- u nas np. pani sprzątająca nie może ruszać pacjentów. 🤔 W szpitalu, w którym pracowała widać było, że wykonuje więcej niż zapewne miała w umowie.

Pozostali bohaterowie nie wywarli na mnie większych emocji, czy to pozytywnych, czy negatywnych. Książkę czytało mi się bardzo dobrze. Z ogromnym zainteresowaniem sięgałam po nią, by poznać dalsze losy Anki.

Po przeczytaniu w głowie rodzi się wiele pytań- co z Robsonem? Kajtkiem i jego mamą? Widać było, że kobieta sobie nie radzi i balansuje na cienkiej granicy... Szkoda również, że wątek Karolinki nie został bardziej rozbudowany, ale jestem w stanie to zrozumieć. W końcu gdyby tak każdy wątek rozwinąć to książki nie dałoby się utrzymać w rękach z powodu jej objętości 😅

Koniec końców "Tamarynd" zaliczam do udanych lektur. Podobała mi się i miło spędziłam z nią czas. Nie zabrakło tematu depresji, alkoholizmu, molestowania, gwałtu, samobójstwa, czy prostytucji. Warto zwrócić na to uwagę, bo być może są to wątki, których z różnych względów unikacie w książkach.

Podobało mi się również ukryte znaczenie tytułowego tamaryndu, które zostało wyjaśnione w książce. Ja jestem na TAK. Polecam serdecznie.

Główna bohaterka to Liliana, która nie lubi swojego imienia. Woli, gdy wszyscy zwracają się do niej Ania. Po dłuższym pobycie w Niemczech chce zacząć wszystko od nowa. Podejmuje pracę w szpitalu psychiatrycznym jako pielęgniarka. Nieoczekiwanie los sprawia, że poznaje przystojnego policjanta Franka, który namiesza w jej życiu. Na dodatek demony przeszłości zapukają do jej drzwi.

Autorka porusza w tej książce trudne tematy takie jak trudne relacje rodzinne, depresja, alkoholizm, samotność, przemoc wobec kobiet, brak wsparcia najbliższych. Prawdziwie wykreowani bohaterowie i ich problemy, z którymi muszą sobie radzić tak jak w realnym świecie. Śledziłam ich losy z ogromną ciekawością.

To powieść chwytająca za serce i skłaniająca do refleksji i przemyśleń nad życiem.

Warto czytać takie książki, które uwrażliwiają nas na problemy innych ludzi.

Gwarantuję Wam prawdziwy wachlarz emocji.

Jeśli szukacie wartościowej i mądrej literatury to koniecznie sięgnijcie po tę książkę.

Jestem zachwycona!

Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Czy czytając książkę, zastanawiacie się nad jej tytułem? Co oznacza i co autor miał na myśli? Wiadomo, że w trakcie lektury przeważnie dochodzimy do takiego momentu, gdzie zostaje wyjaśnione znaczenie tytułu książki. "Tamarynd" słowo dla mnie zupełnie obce. Przyznaje, że zanim zaczęłam czytać tę książkę, to musiałam co nieco wygooglować.

Anka przejęła się losem chorej siostry i postanowiła wyjechać za granicę, żeby zarobić pieniądze na kosztowną operację. Teraz po latach poświęcenia wraca do Polski. Nie może liczyć na gorące powitanie ze strony najbliższej rodziny. Obojętnie co by zrobiła, to dla matki zawsze będzie tą najgorszą. Anka chce zacząć od nowa, przełamać złą passę, wymazać złe wspomnienia. Ma nadzieję, że wszystko, co najgorsze ma już za sobą. Wynajmuje mieszkanie i rozpoczyna pracę w szpitalu psychiatrycznym jako pielęgniarka. W pracy postanawia być profesjonalna, nie zamierza zbliżać się do pacjentów i im współczuć. Przecież jest tylko pielęgniarką. Przed wyjazdem do Niemiec miała narzeczonego, plany, ale jak to w życiu bywa, nie zawsze może być kolorowo. W pracy zaprzyjaźnia się z Jadwigą-salową. Razem snują plany o wspólnej podróży. W życiu Anki pojawia się Franek-policjant. Każde z nich miało swoją przeszłość. Kłamstwa i niedomówienia nie ułatwiają im wspólnych relacji. Na oddziale psychiatrycznym pojawia się nowa pacjentka. Tak się składa, że Anka ją zna i miała nadzieję już nigdy jej nie spotkać. Wraz z tą dziewczyną powracają koszmary z przeszłości. Przed Anką trudne wyzwanie. Czy sobie poradzi?

Pani Żaneta Pawlik stworzyła historię o problemach współczesnych rodzin. Każdego dnia spotykamy na swojej drodze osoby, które cierpią w samotności. Przed rodziną i znajomymi przywdziewają maskę i skrzętnie ukrywają to co je dręczy. Rzadko kiedy się zwierzają ze swoich problemów. Najzwyczajniej w świecie wstydzą się otworzyć przed drugą osobą i jej zaufać na tyle, aby zdradzić, co tak naprawdę czują. Depresja, bo o niej mowa niejedno ma imię to współczesna choroba, która dotyka młodszych, starszych. Właściwie to nie ma jakiegoś wyznacznika, kogo bierze sobie na celownik. Wiadomo, osoby słabe psychicznie są podatne bardziej. Żyjemy w czasach, gdzie każdy myśli tylko o sobie. Poznajemy drugą osobę, ale nie zależy nam na tym, aby zajrzeć w jej wnętrze. Wystarczy nam jej zewnętrzna "skorupa". Niestety w ten sposób nie dotrzemy do głębszych pokładów jej osobowości, a szkoda. Osoby dotknięte depresją rzadko kiedy proszą o pomoc, nie widzą dla siebie żadnego wyjścia i sięgają po ostateczne rozwiązanie.

Warto rozejrzeć się dookoła, dostrzec coś więcej niż czubek własnego nosa, wyjść ze strefy komfortu i zapytać drugą osobę jak ci minął dzień, co słychać, potrzebujesz może pomocy? Dla nas to drobiazg, a dla drugiej osoby czasami więcej niż mogłoby się wydawać.

"Tamarynd" to ponadczasowa książka, którą szczerze polecam. A ja czekam na ciąg dalszy.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Autorce Pani Żanecie Pawlik i Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Główną bohaterką powieści jest Anna Piechurska. To młoda kobieta, która właśnie wraca z zagranicy, a konkretnie z Niemiec, gdzie pracowała. Dziewczyna chce rozpocząć nowe życie w kraju, w Katowicach, skąd przed kilku laty wyemigrowała, a właściwie to uciekła, by odciąć się od problemów rodzinnych oraz pozbierać po nieudanym związku. Anka z zawodu jest pielęgniarką, więc szybko znajduje pracę w zawodzie, w szpitalu psychiatrycznym. To nowe życie, o którym marzy kobieta, nie rozpoczyna się najlepiej. W pracy wchodzi w konflikt ze współpracownicą, zarabia mało, więc zamieszkuje dość obskurne mieszkanie. Nie dość tego, dawny narzeczony nachodzi i nagabuje Ankę obiecując poprawę. Jej stosunki z matką, też pozostawiają wiele do życzenia. Matka dziewczyny otwarcie krytykuje starszą córkę, a całą swoją miłość przelewa na młodszą Karolinę. Na szczęście jednak na drodze młodej kobiety pojawia się ktoś, kto pomaga jej stanąć na nogi. Czy Ance w końcu uda się ułożyć życie o jakim zawsze skrycie marzyła?

"Tamarynd. Marząc o lepszym jutrze" Żanety Pawlik to powieść bardzo ciepła, pokazująca prawdziwe życie, takie jak ono jest naprawdę, bez lukrowania. Bohaterowie mierzą się z mnóstwem kłopotów dnia codziennego, ich doświadczenia życiowe są niejednokrotnie bardzo ciężkie, podejmują decyzje, z których konsekwencjami muszą się mierzyć. Autorka nie ucieka więc od trudnych tematów i bolesnych spraw, pisze o uzależnieniu od alkoholu, żałobie, samotności czy braku wsparcia od najbliższych.

Opowiedziana w książce historia zapada na długo w głowę i serce. Po przeczytaniu wraca się do niej często, bo skłania do refleksji. Jest przez autorkę dobrze przemyślana i skrupulatnie dopracowana. Uwrażliwia, wzrusza i daje nadzieję, że warto walczyć o swoje marzenia. Czytając powieść, niejednokrotnie miałam łzy w oczach.

Książka napisana jest pięknym językiem, więc czyta się ją z prawdziwą przyjemnością. Również świetnie wykreowani bohaterowie zasługują tu na uwagę. Polecam!

“Tamarynd” to moje kolejne spotkanie z twórczością Żanety Pawlik, po “Mowy nie ma”. I tym razem autorka nie zawiodła, tworząc ciekawą, wielowątkową powieść obyczajową.

Anka Piechurska, główna bohaterka “Tamaryndu” to młoda kobieta, która wraca do Polski po dłuższym pobycie w Niemczech, gdzie pracowała. Teraz pragnie ułożyć sobie życie w kraju, osiedla się w rodzimych Katowicach, skąd przed kilkoma laty uciekła. Przyczyny emigracji Anki były bardzo osobiste, wiązały się i z sytuacją domową, i nieudanym związkiem.

Kobieta jest pielęgniarką, podejmuje więc pracę w szpitalu psychiatrycznym. Już pierwszy dzień pracy nie należał do udanych. Anka wchodzi w konflikt z jedną z pracownic. Do tego, z uwagi na małe środki finansowe, wynajmuje obskurne mieszkanie. Jej sytuacji nie ułatwiają napięte stosunki z matką-dewotką, która otwarcie krytykuje zachowanie starszej córki, przelewając swoją miłość i zainteresowanie na młodszą córkę, Karolinkę. Były narzeczony zarzeka poprawę i nagabuje Ankę. Jakby tego było mało, jej krewka reakcja po kłótni z matką budzi zainteresowanie policjanta Franka Małeckiego. I jak tu zaczynać nowe życie i marzyć o lepszym jutrze?

A może to przypadkowe spotkanie z policjantem w mocno niesprzyjających okolicznościach stanie się zaczątkiem czegoś nowego i ważnego dla Anki? Zresztą, pytań, które wywołuje lektura książki, jest sporo. Chociażby to dotyczące rozwoju niefortunnego początku znajomości z Jadwigą, salową, która pod maską oschłości i szorstkości skrywa ogromną wrażliwość i swój wielki dramat. Jak potoczy się znajomość Anki i Jadwigi? Czy uda im się wybrać w wymarzoną podróż do Indii? Wszak bransoletka z nasion tamaryndowca darowana Ance przez Jadwigę miała być tego dobrym znakiem.

Na podkreślenie zasługuje właśnie ten wątek dotyczący kultury Indii, rytuałów pogrzebowych w Waranasi, kąpieli w Gangesie i innych ważnych miejsc w tym egzotycznym dla nas kraju.

“Tamarynd” to wielowątkowa powieść dotykająca niełatwych tematów. Jej bohaterowie, bardzo różnorodni, borykają się z życiowymi problemami, doświadczają trudnych sytuacji, nawet takich, które przekraczają ich wytrzymałość psychiczną. Autorka w poruszający sposób pisze o depresji, chorobach psychicznych, uzależnieniu od alkoholu, prostytucji, przemocy wobec kobiet, zdradzie, utracie bliskiej osoby, braku wsparcia i zrozumienia przez najbliższych, samotności. Szczególnie mocno wybrzmiewa problem depresji, nietraktowanej przez część społeczeństwa jako choroby i często niedostrzeganej przez otoczenie. A nieleczona depresja może prowadzić do tragicznego końca…

Żaneta Pawlik nie ucieka zatem od bolesnych spraw, społecznie ważnych tematów, często pomijanych, nieporuszanych w książkach. Pisarka opowiada o prawdziwym życiu, istotnych problemach, takich, z którymi każdy z nas mógł się zetknąć, bardzo aktualnych momentami, jak wątek wojny na Ukrainie, uchodźców.

Jej bohaterowie mierzą się z trudnymi i tragicznymi doświadczeniami, z wyzwaniami nie do pozazdroszczenia. Wchodzą w relacje z innymi ludźmi, czasem skomplikowane, a czasem dającymi radość i nadzieję, jak to bywa w życiu.

“Tamarynd” to naprawdę poruszająca powieść, skłaniająca do refleksji, z wieloma cennymi, życiowymi cytatami np. “Nie można oddzielić człowieka od jego przeszłości. Nierozerwalnie zrasta się z nim, jest sumą doświadczeń, dobrych i złych”. (str. 364).

Książka została sprawnie napisana, z dobrze wykreowanymi bohaterami, niebanalną fabułą. Uwrażliwia, przejmuje, wzrusza, pomaga lepiej zrozumieć innych ludzi i samego siebie. Polecam!

Ciężko jest czytać o sprawach, które są trudne, niewygodne, takie, którymi nie zajmujemy się na co dzień. Ważne więc, by o pewnych rzeczach mówić głośno. By apel wybrzmiał, zwrócił uwagę i został w głowach na dłużej. Bo czasem problemy innych są nieważne. I pozostają takimi dopóty, dopóki nie dotyczą nas personalnie. Warto więc wtedy być przygotowanym, a książki takie jak ta edukują, choć mogą się wydawać na pierwszy rzut oka błahymi opowiastkami.

Niewiele mówi się o problemach psychicznych. Jest to bowiem rodzaj choroby, której nie widać na zewnątrz. Czasem wydaje się, że człowiekowi nic nie dolega, zachowuje się jak zawsze, z rzadka pojawiają się w jego zachowaniu drobne wskazówki, które nie są jednak wyznacznikiem choroby. A właśnie wtedy, w organizmie i psychice takiego człowieka może się toczyć walka na śmierć i życie.

Żaneta Pawlik przeprowadziła czytelników przez bardzo trudne tematy, począwszy od problemów osobistych, poprzez rodzinne dramaty, skończywszy na opiece psychiatrycznej. Zrobiła to jednak w sposób wysublimowany i elegancki. Nie zarzuciła czytelnika trudnymi do zrozumienia informacjami, a dozowała je ostrożnie i mieszała ze sobą tak, by można było te dawki łatwiej przyjąć.

To bardzo interesująca i mądra powieść, która jest potrzebna wszystkim, choc być może o tym jeszcze nie wiedzą. Autorka uchroniła się przed moralizowaniem i bezpardonowym wskazywaniu palcem na problem. Zaznaczyła jednak jego obecność, zwróciła na niego uwagę i sprawiła, że o nim się myśli długo. Nawet po zakończeniu lektury.

Polecam tę wyjątkową książkę. Takich powieści obyczajowych nam trzeba więcej!

Żaneta Pawlik to zdecydowanie jedno z moich najlepszych literackich odkryć. Pierwsza powieść autorki bardzo miło mnie zaskoczyła i pozwoliła mi poznać cudownych bohaterów, więc przy zapowiedzi najnowszej książki nie mogłam doczekać się lektury. Liczyłam na ogrom zdarzeń oraz moc atrakcji a jednak i tak uważam, że autorka jeszcze wyżej podniosła swoją poprzeczkę.

Zacznijmy od stylu, który jest tutaj niewątpliwie najlepszą atrakcją. Typowa życiowa proza, znane nam z własnego doświadczenia problemy oraz wydarzenia niby przewidywalne a jednak zawsze niewpisane w nasze plany na przyszłość opisane są barwnym językiem, plastycznym i obrazowym. Autorka żongluje emocjami, bawi się sytuacjami, miesza fakty i kluczy między motywami, ale robi to w sposób zorganizowany i świadomy, bez ani grama widocznego chaosu. Czytamy bowiem o ponurych zakamarkach naszego życia, o tym, że nie wszystko idzie tak jak zakładamy, ale też dostrzegamy czającą się gdzieś na drugim planie nadzieję, która być może rozgoni mrok.

Poznajemy losy Ani, która powróciła do Polski po latach spędzonych za granicą. Zupełnie inaczej wyobrażała sobie jednak swoją nową teraźniejszość. Miało iść lepiej niż tam a wydawało się, że wszystko sprzysięgło się przeciwko niej. Praca pielęgniarki na oddziale psychiatrycznym wymaga jej silnej psychiki a nie jest łatwo, gdy już pierwszego dnia dochodzi do konfliktu z jedną z pracownic. W dodatku jak na złość były narzeczony nie chce dać o sobie zapomnieć a rodzina dziewczyny pozostawia wiele do życzenia. Zapętla się więc koło problemów z którymi Ania nie do końca sobie radzi, ale na szczęście w odpowiednim momencie pojawia się ktoś, kto pomaga jej stanąć na nogi.

Każdy z nas mógł znaleźć się w tym samym miejscu, w tym samym punkcie. Łatwo więc utożsamić się z bohaterką i zrozumieć jej rozterki. To obyczajowa opowieść, w której pojawiają się wartości dnia codziennego, która uczy nas, by nigdy nie rezygnować i zawsze walczyć o swoje. Gdzieś w tle przewinie się cudowny wątek romantyczny, ale nie on będzie tutaj najważniejszy, ponieważ cała fabuła zbudowana jest w pomniejszych motywów budujących jedną spójną całość. Więcej jest tutaj negatywnych emocji i sytuacji, ale jednocześnie sama książka nie ma takiego wydźwięku. Wręcz przeciwnie, wydaje się, że to manifest wobec lepszego jutra, wobec nadziej, która wciąż ucieka nam przez palce.

"Tamarynd. Marząc o lepszym jutrze" to cudownie napisana opowieść od której nie sposób się oderwać. Ania staje się nam bliska od pierwszych stron a jej losy ani przez moment nie są obojętne. Historia zmuszająca do myślenia, do przewartościowania niektórych spraw. Żaneta Pawlik mówi o jednostce indywidualnej, która reprezentuje sobą głos tłumu, bo kto z nas czasami nie woła o pomoc a jednak niekoniecznie ją otrzymuje? Piękna, ponadczasowa, piekielnie wzruszająca, czyli innymi słowy obowiązkowa!

„Tamarynd” to książka z całą pewnością wyjątkowa. Żaneta Pawlik nie bała się zajrzeć życiu w oczy i przygotowała dla nas prawdziwą życiową ucztę, bowiem w swojej książce porusza wiele ważnych tematów. Przeczytamy tutaj o trudnych relacjach na płaszczyźnie matka-córka, problemach alkoholowych, samobójstwie, chorobach psychicznych, zdradach, czy specyfice pracy w szpitalu oraz policji. Czyli tak naprawdę przeczytamy o wszystkim o czym na codzień się nie mówi głośno.

Mocną stroną powieści jest fakt, że autorka świetnie przedstawia atmosferę panującą na oddziele psychiatrycznym, a także przypomina jakie panują tam warunki. Niejednokrotnie zwraca uwagę na warunki pracy personelu medycznego i podejście do pacjentów, które są…karygodne.

Widać, że Pani Żaneta dokładnie przemyślała swoją fabułę i dopracowała ją w najmniejszym szczególe. Jej bohaterowie to postacie niezwykle złożone i dopieszczone. Każda z nich ma za sobą jakieś ciężkie przeżycia i los nikogo nie oszczędzał. Jednak to właśnie sprawia, że bohaterów możemy odbierać jako prawdziwych ludzi mieszkających w naszym otoczeniu. Są oni tacy jak my. Nikt z nich nie jest wyidealizowany.

Czytając tę książkę niejednokrotnie miałam w oczach łzy wzruszenia. Z łatwością potrafiłam wczuć się w bohaterów i byłam pod ogromnym wrażeniam jak autorka pisze o tak wielu trudnych sprawach. Bo uwierzcie, że robi to w sposób piękny i chwytający za serce.

„Tamarynd” to książka, która zasługuje na to, aby o niej mówiono głośno. Porusza wiele tematów TABU, które często są przemilczane i otwiera czytelnikowi oczy na wiele kwestii. Dziękuję Pani Żaneto za tak cudowną i poruszającą historię.

Życie różnie się układa. Raz płyniemy z wiatrem, a innym razem wiatr wieje nam prosto w oczy. I tylko od nas zależy, czy będziemy z nim walczyć czy dostosujemy do niego swój kurs. Bywa też tak, że jego siła nas przerasta i poddajemy się. Po cichu wołamy o pomoc "marząc o lepszym jutrze".

"Dla kochanych ludzi można wiele poświęcić, ale życie i tak wystawi rachunek."

Anka pragnie zacząć wszystko od nowa. Łapie wiatr w żagle i wraca do Polski po długim pobycie na emigracji. Wynajmuje mieszkanie i podejmuje pracę jako pielęgniarka w szpitalu psychiatrycznym, gdzie już w pierwszym dniu wchodzi w konflikt z jedną z pracownic. W nowej sytuacji nie pomagają także napięte stosunki w rodzinie i były narzeczony. Nadzieja na lepsze jutro przychodzi wraz z poznaniem Franka - miejscowego policjanta. Jednak pewnego dnia niespodziewanie Anka musi rozliczyć się z przeszłością...

Czy bohaterowie "Tamaryndu" poradzą sobie ze wzmagającym się wiatrem w ich życiu? Czy będą potrafili wykorzystać jego siłę?

"Tamarynd" Żanety Pawlik to poruszająca powieść obyczajowa opowiadająca o życiu, prawdziwym, nie tym przesłodzonym. Bowiem jej bohaterowie mierzą się z trudnymi doświadczeniami, często traumatycznymi. Stają przed wyzwaniami nie do po zazdroszczenia. Jednak każdy z nas może znaleźć się w podobnych, jak bohaterowie sytuacjach.

Lektura "Tamaryndu" nie należy do gatunku tych łatwych i przyjemnych. To historia, którą zmusza do zatrzymania się, przemyślenia pewnych sytuacji i decyzji bohaterów. Żaneta Pawlik przełamuje tabu, uwrażliwia na trudne tematy takie jak: uzależnienie od alkoholu, utrata bliskiej osoby, żałoba, brak wsparcia i zrozumienia przez najbliższych, ucieczka przed problemami. To historia o samotności i często nie dostrzegalnym problemie współczesnej cywilizacji polegającym na cichych wołaniu o pomoc. Autorka daje iskrę nadziei w postaci przyjaźni, pogoni za marzeniami, miłości czy szansie na poprawę relacji.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje wątek Indii, rytuałów pogrzebowych i tytułowego tamaryndu, którego symbolika odgrywa ważną rolę w fabule powieści.

Muszę powiedzieć, że autorka poruszyła także temat Olsztyńskiego kampusu studenckiego i jego przeszłości. Studiowałam tam kilka lat, a nie miałam pojęcia, co miało tam miejsce w przeszłości.

"Tamarynd" Żanety Pawlik, to powieść, która przyciąga tytułem i okładką (tak maki, też mają swoje znaczenie). To powieść, w której życie i śmierć stają ze sobą oko w oko.

Jeśli lubisz trudną tematykę, wiele emocji, również tych bolesnych i powieści, które zostają w czytelniku na długo, to "Tamarynd" jest właśnie dla Ciebie.

Polecam.

Anka po powrocie do Polski zaczyna nowy rozdział. Zostaje zatrudniona w szpitalu psychiatrycznym jako pielęgniarka. Pierwszy dzień okazuje się pechowy, gdyż wpada w konflikt z osobą z personelu. Na dodatek matka ma jej za złe rozstanie z narzeczonym. Po kłótni z rodzicielką Anka w przypływie złości niczym wandal przewraca kosz na śmieci. Ta nieco zabawna sytuacja otwiera furtkę na znajomość z policjantem Frankiem. Czy złapią wspólny język? Czy raz na zawsze odegna przeszłość?

„Choroby psychiczne zostawiały piętno pod skórą, niewidoczne na pierwszy rzut oka. Dlatego otoczenie często nie pojmowało, że ktoś pod maską uśmiechu skrywał ogromny ból”.

Lubię, gdy książka ukazuje życie ludzi, którym nie łatwo jest się uwolnić od błędów i bolesnych rozczarowań. Skomplikowane życie bohaterów daje nam wgląd na to, co sami możemy zaobserwować w rzeczywistości. Doświadczenia uczą nas, abyśmy uważali na potknięcia i gnali naprzód, nie patrząc wstecz. Co zrobilibyśmy bez marzeń? Marzenia o lepszym jutrze dodają nam siły, którą tak bardzo potrzebujemy do pozytywnego nastawienia. Powieść przypomina o pomaganiu bliskim, jeśli oczekują wsparcia w sytuacjach kryzysowych, troszczeniu się o ich zdrowie psychiczne i dobro.

Druga książka autorki, która mnie tak głęboko poruszyła i zmieniła moje postrzeganie świata. Bardzo mądra i emocjonalna. Piękna okładka, która symbolizuje szacunek, pamięć i miłość. Jestem pod ogromnym wrażeniem kunsztu literackiego. Można odczuć, iż z łatwością i lekkością autorka opisuje trudne tematy. Serdecznie polecam! 🙂

„— Próbuję ci powiedzieć, że zanim wesprę się na kimś, muszę najpierw stanąć na nogi o własnych siłach. A ja nie czuję, żebym złapała równowagę.

— Ludzie są ze sobą z wielu powodów. A to, że mogą na sobie polegać w trudnych chwilach, dawać oparcie, jest jednym z nich – przekonywał Franek”.