Tam, gdzie słońce złoci liście

Autor: Glendy Vanderah

Ellis przez przypadek zostawia swoją małą córeczkę na parkingu przy lesie. Odjeżdża i dopiero po chwili jej synowie przypominają jej o dziewczynce. Kobieta zawraca ale jest już za późno i dziecka nie ma. Kobieta popada w alkoholizm i lekomanię. Po jakimś czasie postanawia wyjechać z miasta i zostawić swoich synów jak i resztę życia. Czy Ellis znajdzie ukojenie w naturze? Czy osiądzie gdzieś na stałe, czy też może do końca życia będzie wędrować? I co się stało z porwaną dziewczynką?

Bardzo czekałam na kolejną książkę autorki i kiedy ją w końcu dostałam i przeczytałam, z jednej strony byłam nią zachwycona, a z drugiej zawiedziona. Już tłumaczę o co chodzi. Okładka jest jedną z piękniejszych jaką mam w swoich zbiorach. Autorka bardzo ciekawie prowadzi całą fabułę, jej styl pisania jest wprost świetny i czytelny dla odbiorcy. Glendy pokazuje nam jak natura może wpłynąć na nastawienie człowieka, ukazuje nam jak wpajanie czegoś od maleńkości przekłada się na późniejsze, dorosłe życie.

Historia Raven i Ellis jest ciekawa i niektóre sytuacje mogą wydarzyć się w prawdziwym życiu. Jest jednak druga strona medalu. Pierwszym minusem jest to, że Ellis po stracie jednego dziecka zostawia swoich dwóch synów. Kompletnie nie wiedziałam czemu to zrobiła. Tak jakby Viola była jej najważniejszym dzieckiem, a reszta tylko dodatkiem. Strasznie żal było mi tych chłopców.

Raven niby jest taką mądrą dziewczyną, a nie potrafi zrozumieć tego, że jej „leśna mama” była chora psychicznie. Późniejsze zachowanie dziewczyny też zostawiało dla mnie wiele do życzenia. Zachowywała się trochę tak jakby wszystko musiało się kręcić wokół jej i jej krzywd.

W tej książce jest wszystko. Porwanie, wypadek, napaść, ciąża, fobia szpitalna i nie tylko…

Ostatnia scena z Violą i resztą mnie rozwaliła. Była dla mnie dziwna. W sumie ten wątek na końcu był zbędny. Czułam się jakby autorka chciała zawrzeć jak najwięcej wątków. Bez tej ciążowej sprawy książka jak dla mnie byłaby idealna.

Wbrew tym minusom polecam zapoznanie się z książką, bo jest tego warta. Mi nie pozostaje nic innego jak czekać na kolejne dzieło autorki.

Czy jesteście osobami, które wierzą w naturę i jej moce? Czy może stać się ona naszym życiowym przewodnikiem, uczyć nas każdego dnia?

Z naturą emocjonalnie i życiowo związane są dwie główne bohaterki książki, która mam wrażenie, że aż szepcze do czytelnika z każdej strony podczas lektury. Tu niemalże czuć powiewy wiatru, szelest liści i śpiew ptaków.

Kompletnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tej historii… zaskoczyła mnie już od pierwszych zdań i to właśnie pierwszy rozdział sprawił, że moje oczy zaszkliły się od łez, a poznanie od czego wszystko się zaczęło sprawiło, ze z drżącą ręką przewracałam kolejne kartki.

Przeplatają się tutaj losy dwóch kobiet, Ellis, która straciła swoją córeczkę. Zostawiła ją w lesie będąc w totalnym rozgardiaszu, a gdy po nią wróciła, dziewczynka zniknęła. Teraz musi nauczyć się żyć w nowej rzeczywistości bez niej, musi nauczyć się żyć sama ze sobą. Czy mimo wielu traum odnajdzie swoją drogę i zazna spokoju? Druga bohaterka to Raven (to imię ma w sobie coś niezwykłego, może właśnie tą kruczą czerń i pewną tajemnicę, którą skrywa ten ptak) mieszkająca gdzieś daleko w stanie Waszyngton. Jej matka próbuje za wszelką cenę odizolować ją od świata zewnętrznego. Wiele jej zabrania, chociażby opowiadania napotkanym ludziom o ojcu, o zwyczajach jej rodziny. Jej najwierniejszymi przyjaciółmi są przyroda, ptaki, drzewa, strumienie…

Po rozdziale, który kompletnie mnie rozbił weszłam do zupełnie innego świata, świata Raven. Podążałam za nią krok w krok ucząc się każdego gestu i szumu rzeki.Początkowo miałam wrażenie, że przeskakuję między dwiema różnymi rzeczywistościami, co było tak pochłaniające, że widząc postawioną kropę po danym fragmencie nie chciałam wchodzić do tego drugiego świata, a potem uchylając drzwi kolejnej części znowu przepadałam. I tak w kółko. Kompletnie nie spodziewałam się, jak autorka połączy losy bohaterek… zrobiła to jednocześnie z impetem, a z drugiej strony subtelnie.

To nie tylko historia o sile natury, ale również o rodzinie, traumach, winie, która tkwi głęboko w sercu i miłości, której czasem trzeba się nauczyć, a czas może zabliźnić pewne rany.

Poprzednia książka autorki zawładnęła moim sercem, dlatego z wypiekami na twarzy wkroczyłam na karty najnowszej powieści. Tak jak przypuszczałam, Glendy Vanderah ponownie zabiera swoich czytelników w iście magiczną, sentymentalną, sensualną podróż, ukazującą wyjątkowe relacje człowieka z naturą, niezwykłość ludzkiego życia, ale także jego przewrotność oraz ulotność. Czy fascynująca natura jest w stanie wyleczyć pokiereszowaną duszę? Czy każdy błąd można naprawić? I czy człowiek jest w stanie pogodzić się z każdą stratą?

Baśniowy klimat, fascynujące wierzenia, skrajne matczyne emocje, a wszystko to dopełnione szyderczym losem oraz niezwykłą więzią z wspaniałą, mądrą naturą. Bezsprzecznie, Glendy Vanderah nakreśliła wyjątkową, oniryczną i oszałamiającą opowieść, o której po prostu nie da się zapomnieć!

Krocząc z wypiekami na twarzy po stronnicach tej niespiesznej, ale jakże porywającej i zaskakującej historii, po raz kolejny doświadczyłam absolutnego zachwytu. Pióro pisarki wyróżnia się poetyckim, nadzwyczaj sugestywnym stylem, dlatego wszelkie opisy rozpalają zmysły, trafiają wprost do serca, czyniąc z czytającego niemal naocznego świadka nakreślonych wydarzeń. Tak, to jedna z tych głębokich, sensualnych opowieści, jakie chłonie się całym sobą, każdą cząstką, a zapomnienie, które funduje lektura, zaczyna wreszcie przypominać otumaniający trans, z jakiego niełatwo się wyrwać, nawet po przekroczeniu finału.

"Tam, gdzie słońce złoci liście" jest niezwykłą, przejmującą opowieścią, nie tylko o winie, traumach, nałogach czy walce z mrocznymi demonami przeszłości, ale także refleksyjną, pełną skrajnych emocji historią o skomplikowanych relacjach międzyludzkich, różnych obliczach macierzyństwa i niespełnionych pragnieniach czy nadziejach, nieodwracalnie miażdżących serce i bezpowrotnie zmieniających człowieka. To wreszcie przepiękna, klimatyczna, ukazująca gorycz i niepewność życia, ale i napełniająca duszę nadzieją powieść o potędze rodziny i prawdziwej przyjaźni, które zawsze będzie stanowić ostoję, bezwarunkowe wsparcie, źródło otuchy, bezwzględnej miłości oraz pokrzepienia. Gwarantuję, że ten emocjonalny koktajl roztrzaska wasze serce w drobny pył!

A dziś czas na premierową recenzję wyjątkowej książki, a jest nią druga przeczytana przeze mnie książka Autorki @glendyvanderah od @wydawnictwomuza "Tam, gdzie słońce złoci liście".

Jest to kolejna bardzo wzruszająca opowieść o stracie, traumach, nałogach i obcowaniu z naturą. Każdy z bohaterów jest wyjątkową postacią i boryka się z własnymi problemami i traumami.

"Jeden fatalny błąd popełniony na skraju lasu."

Ellis w dzień, gdy widzi swojego męża całującego się z inną kobietą wybiera się do lasu, aby wyciszyć złość i szok związany z zaistniałą sytuacją. W chwili zamieszania i złości zapomina włożyć do samochodu fotelik z kilkumiesięczną Violą, gdy wraca na parking w ciągu kilku minut - po dziewczynce nie ma śladu... Ellis nie może poradzić sobie z porwaniem córki, zostawia rodzinę i wyrusza w samotną podróż w góry.

W tym samym czasie siedmiolatka Raven mieszka w raz ze swoją matką pośród natury. Wpaja jej, że ich posiadłość jest rajem, a poza nią kryją się same niebezpieczeństwa. Viola czasami jest przerażona opowieściami matki i coraz bardziej chce zobaczyć co kryje się poza ich posiadłością.

Po prostu musicie ją przeczytać 🖤

Książka inna niż wszystkie, niebanalna opowieść, która pochłonie Was w całości i nie pozwoli ochłonąć. Jestem pod wrażeniem jej wyjątkowości. I jeśli myślicie, że poprzednia książka autorki była dobra to musicie poznać tę.

Sięgnęłam po tą książkę z bardzo obojętnym podejściem, nie wiedziałam czego się spodziewać, ale ona jest tylko taka niepozorna. Po chwili całkowicie mnie pochłonęła. Ma bardzo duży ładunek emocjonalny, ale przede wszystkim MAGIĘ. Jeśli ktoś z was żył z daleka od innych, bawił się w lesie i nad rzeką, a matka była dla niego czarodziejką, która zamknęła go w zamkniętym świecie i nauczyła żyć trochę inaczej, to na pewno was dotknie.

Gdzie jesteś córeczko? Czy na pewno jesteś bezpieczna? Gdybym wtedy nie zobaczyła Twojego taty, gdybym się nie zdenerwowała może teraz byłabyś nadal ze mną…może gdyby nie te kijanki….

Teraz wszystko jest tylko gdybaniem….

Glendy Vanderah “Tam, gdzie słońce złoci liście”

Bycie matką nie jest prostą sprawą a gdy do tego dochodzą jeszcze problemy w małżeństwie i związany z tym stres to o problemy nie trudno. Przekonała się o tym Ellis Abbey, która w chwili zamieszania wywołanego przez synów zostawia na parkingu swoją kilkumiesięczną córeczkę. Kiedy orientuje się w zaistniałej sytuacji i wraca na parking po małej Violi nie ma już śladu. Wszczęte poszukiwania nie przynoszą rezultatu a Ellis coraz bardziej pogrąża się w żałobie, poczuciu winy i alkoholu. Coraz bardziej utwierdza się w przekonaniu, że jedyne co potrafi to tylko krzywdzić swoją rodzinę. Dlatego pewnego dnia podejmuje decyzję o zostawieniu męża i synów i wyruszeniu w góry. Tam czuje się najbezpieczniej. Tam ma czas by pobyć ze sobą i przemyśleć co się wydarzyło….tylko dokąd ją ta wędrówka zaprowadzi i jaki będzie miała finał. Czas pokaże…..

A tymczasem gdzieś w odległym zakątku stanu Waszyngton wraz z matką mieszka Raven. Nic by w tym nie było dziwnego gdyby nie fakt, że dziewczynka jest wręcz osaczona przez toksyczną matkę. Żyją obie w zgodzie z naturą, mają wyjątkową więź z przyrodą i niejako tworzą własną rzeczywistość. Gdy pewnego dnia Raven przechadza się między drzewami, napotyka chłopców. Jest strasznie samotna i brakuje jej rówieśników więc wbrew zakazom matki postanawia ich poznać. Czy ta znajomość wyjdzie jej na dobre? Jak zareaguje matka? O tym przekonacie się sięgając po książkę. Podobnie jak o tym jaki finał będzie miała górska wędrówka Ellis….

Autorka stworzyła cudowną historię nie tylko o sile macierzyńskiej miłości ale i o sile natury oraz o tym, że można w niej znaleźć ukojenie nawet w najtrudniejszych chwilach.

Ta książka tak bardzo stała się moja, tak bardzo czułam emocje Ellis, tak bardzo stałam się nią, że nie potrafiłam się od niej oderwać. Może dlatego, że wiem co to znaczy odpuścić dla dobra dzieci, co to znaczy uwierzyć innym gdy mówią, że dzieciom będzie lepiej bez mamy…..Ci co są ze mną dłużej wiedzą o co chodzi.

Polecam tą książkę z całego serca. Chociaż to niesamowity rollercoaster emocji, to ta książka sprawia że człowiek zwalnia a wręcz zatrzymuje się by docenić to co ma obok siebie. Uczy się dzięki niej docenić piękno przyrody i jej terapeutyczną moc. Ta książka pozwala też zrozumieć, że trzeba się pogodzić z przeszłością by móc docenić i w pełni zauważyć teraźniejszość.

To chyba była jedna z najtrudniejszych recenzji jakie mi przyszło napisać…

Dziękuję Wydawnictwu Muza za możliwość zrecenzowania tej wyjątkowej książki ☺️

Ellis Abbey w chwili zamieszania zostawia swoją kilkumiesięczną córeczkę Violę na parkingu koło lasu. Gdy orientuje się,że zostawiła swoje dziecko małej już nie ma.

Czy ta sytuacja będzie gwoździem do rozpadającego się małżeństwa? Porwanie Violi pogrąża Ellis w bólu, rozpaczy i poczuciu winy.

Postanawia wyruszyć w samotną wędrówkę zostawiając za sobą męża i kilkuletnich synów.

W odległym zakątku stanu Waszyngton mieszka siedmioletnia Raven. Opiekuje się nią matka,która izoluje ją od świata zewnętrznego. Nie wolno jej mówić o prośbach kierowanych do ziemi, o jej ojcu.

Obie kobiety konfrontują się ze swoimi tęsknotami, ich drogi krzyżują się w najmniej odpowiednim momencie.

🌲🌲🌲🌲🌲

Znacie twórczość G. Vanderah? U mnie jest to pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Nie mogę powiedzieć że było idealne.

Zdecydowałam się przeczytać tą książkę ze względu na dużą ilość pozytywnych recenzji do wcześniejszej powieści autorki. Miałam wysokie oczekiwania którym jak się okazało ciężko było sprostać.

Historię mamy podzieloną na opowieść Córki Dzikiego Lasu oraz Córki Kruka.

Pierwszą część czytało mi się bardzo dobrze. Byłam zaciekawiona od pierwszych stron. Sądziłam,że gdy taki poziom się utrzyma książkę pochłonę w dwa dni.

Gdy zaczynały się przeskoki w opowiadanych historiach zaczęło pojawiać się znużenie tą historią.

Wiele opisów, sytuacji była dla mnie zbyteczna. Nie wnosiła za wiele do historii.

Gdy trzy rozdziały były świetnie napisane przychodziły kolejne, które czytałam prawie na siłę.

W końcowej części książki nazbierało się sporo bohaterów, że się zdążyłam zgubić. Musiałam zrobić przerwę i pomyśleć kto jest kim. Prawdopodobnie na to miała wpływ długość czytania tej powieści bo jednak zajęło mi to dwa tygodnie.

W "Tam, gdzie słońce złoci liście" znajdziemy ogromną ilość cierpienia po stracie dziecka, walkę z nałogiem, próbę naprawienia relacji rodzinnych.

Jednak gdyby ktoś zapytał mnie z czym kojarzy mi się ta książka powiedziałabym jednym słowem: z naturą.

Mamy tutaj mocny nacisk na przyrodę, zwierzęta, naturalny styl życia.

Myślę,że w żadnej innej książkę nie znajdziecie więcej biofilii jak tutaj.

Książka jest warta przeczytania ale na pewno nie dla wszystkich. Jest napisana dość specyficznym piórem jak dla mnie. Można się do niego przyzwyczaić i z nim polubić.

Czy żałuję,że sięgnęłam po tą powieść? Nie. Myślę,że jest warta zainteresowania. Może ktoś bardziej doceni ją niż ja.

Zachęcam was do zapoznania się z tą historią i czekam na wasze wrażenia z lektury.

Życie Ellise rozpada się w drobny mak i to w najgorszy możliwy sposób. Przez roztargnienie zostawia na parkingu kilkumiesięczną córkę Violę. Po powrocie na miejsce okazuje się, że dziewczynki już nie ma i mimo usilnych prób nie udaje się jej znaleźć. Staczająca się kobieta opuszcza rodzinę, zostawia całe swoje dotychczasowe życie by pogrążyć się w rozpaczy. Ukojenia pragnie zaznać na łonie przyrody wędrując po ukochanych lasach i górach. W okolicach Waszyngtonu mieszka Raven, z dala od wścibskich oczu, wychowywana na łonie natury, z daleka od dóbr cywilizacji, córka Kruka. Nie może nawiązywać z nikim kontaktu, uczy się w domu i musi strzec swoich tajemnic. Życie obu kobiet styka się po wielu latach kim okażą się dla siebie?

Do tej pozycji, musiałam podchodzić początkowo na raty, ze względu na ogrom emocji jakie wzbudzała we mnie sytuacja Ellise. To co przechodziła, obwiniając siebie za zaginięcie Violi było porażające, dosłownie nie do udźwignięcia. Kolejne rozdziały, choć równie naładowane emocjami co początek tej powieści, pozwoliły mi nieco na osłodę tego bólu, który początkowo wywołała we mnie lektura.

Rozdziały podzielone zostały tak abyśmy mogli śledzić losy zarówno Ellise jak Raven, Autorka fantastycznie wykreowała obie postacie, które są niemal jak żywe. Ich historie tak odmienne, naznaczyły je obie na lata. Ich losy czyta się z zapartym tchem. Raven stopniowo wdraża się w życie wśród dzieci i dorosłych jednak wychowywana przez lata w nietypowy sposób, karmiona opowieściami o swoim pochodzeniu i błogosławieństwach danymi jej przez naturę, jest zupełnie inna niż rówieśnicy. Oprócz specyficznej matki, która się nią opiekuje, duchów które jej towarzyszą na każdym kroku, pojawiają się w jej życiu ludzie, dla których jest ważna i którzy chcą ją mieć u boku.

Autorka ma cudowne pióro i potrafi przekazać uczucia czytelnikowi, niemal wciąga go w fabułę by mógł się w niej bez problemu odnaleźć. Losy małej dziewczynki, z czasem nastolatki oraz Ellise, która stara sobie poradzić z traumą, intrygują. Wszystko odbywa się u boku wszechobecnej natury, szumu liści, kropli deszczu czy odgłosach płynącego strumienia. Zestawienie tego z codziennością nam znaną jest niezwykłe. To poruszająca historia o zagubieniu i odnalezieniu samego siebie. O problemach i tajemnicach, które się nawarstwiają i powodują spustoszenie nie tylko w naszym życiu, ale też życiu naszych bliskich. To pozycja, którą trzeba przeczytać.

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki, poprzednio czytałam książkę "Tam, gdzie las spotyka się z niebem", która całkowicie skradła moje serce, dlatego nie mogłam przejść obojętnie obok najnowszej powieści pisarki. Muszę od razu wspomnieć o okładce, która niesamowicie mi się podoba i bezapelacyjnie przyciąga wzrok. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny co sprawia, że książkę - a liczy ona około pięciuset stron - czyta się naprawdę ekspresowo i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem. Ja pochłonęłam ją w jeden wieczór, a tak naprawdę to zarwałam dla niej nawet kawałek nocki, po prostu nie mogłam jej odłożyć póki nie poznałam zakończenia tej historii. Fabuła została w bardzo ciekawy sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie naprawdę świetnie wykreowani. Na kartach tej powieści poznajemy jednocześnie historię Ellis i Raven, obie niesamocie przejmujące, poruszające, na swój sposób magiczne, podkreślające siłę natury. W pewnej chwili ścieżki Ellis i Raven się łączą i właśnie wtedy następuje moim zdaniem najbardziej emocjonujący i wciągający moment tej historii. Ja wszystkie wydarzenia mające miejsce w życiu obu bohaterek przeżywałam całą sobą, chłonęłam wszystkie emocje towarzyszące Ellis i Raven i bardzo im kibicowałam, momentami miałam ochotę wejść do tej książki przytulić, wesprzeć obie bohaterki i zapewnić, że wszystko będzie dobrze. "Tam, gdzie słońce złoci liście" to historia poruszająca naprawdę wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, to historia o odnajdywaniu siebie, braku zrozumienia, stracie, rodzinie i relacjach rodzinnych, która z pewnością nie jednego Czytelnika chwyci za serce i skłoni do refleksji. Poraz kolejny świetnie spędziłam czas z powieścią autorki i czekam już na jej kolejne książki! Polecam!

„Tam, gdzie słońce złoci liście” to książka autorstwa Glendy Vanderah wydana przez Wydawnictwo Muza [współpraca reklamowa z @wydawnictwomuza].

Muszę przyznać, że po książkę autorki sięgnęłam z ciekawością i miłymi, choć też niepokojącymi wspomnieniami na myśl o poprzedniej książce, którą czytałam – było to „Tam, gdzie las spotyka się z niebem”. Czy i tym razem poczułam magię, pewnego rodzaju komfortowe odrealnienie, niepokój i zaangażowanie w historię?

Ellis Abbey zostawia swoją kilkumiesięczną córeczkę Violę bez opieki - tylko na kilka minut. Wraca po nią, ale Violi już tam nie ma – ktoś porwał dziewczynkę. Wraz ze zniknięciem Violi, znika również dawna Ellis, która rozpada się na milion kawałków, pogrąża w nałogu, zmaga z poczuciem winy i niewyobrażalnym bólem. Do tego dochodzą myśli, które sprawiają, że kobieta nie jest w stanie poradzić sobie z sytuacją, zawodem jaki sprawiła rodzinie. W końcu Ellis decyduje się na porzucenie rodziny i samotną wędrówkę.

Siedmioletnia Raven jest ograniczana przez swoją matkę, która narzuca jej specyficzny sposób bycia. Dziewczynka nie może mówić obcym o swojej matce, której próśb wysłuchuje ziemia, i o ojcu, który budzi lęk. Raven musi również ukrywać swoje dary ze względu na niebezpieczeństwa kryjące się „poza granicami jej raju”. Dziewczynka jednak chciałaby żyć inaczej.

Co łączy te dwie historie?

Książka jest napisana w sposób angażujący w stylu „trochę nie wiem, o co chodzi, ale jestem podekscytowana, bo tu może zadziać się wszystko”. Nie chcemy jej odkładać. Chociaż, w moim przypadku, chciałam ją jak najszybciej skończyć, aby zobaczyć, ile książka ma mi do zaoferowania i jak autorka podejdzie do poważniejszych kwestii, bo to, że Glendy Vanderah potrafi opisywać naturę w sposób malowniczy, baśniowy, ujmujący, to akurat jest już pewne – autorka ma taki styl i umiejętnie kroczy tą drogą.

Powoli zagłębiamy się w historie bohaterów, którzy borykają się z różnego rodzaju problemami, nałogami, zmierzają się z konsekwencjami swoich życiowych doświadczeń, niejednokrotnie wywołującymi traumy na całe życie. Problemy bohaterów, ich próba poradzenia sobie z kłodami rzucanymi przez wszechświat pod nogi, są ważną częścią, lecz wplecioną w oryginalny klimat, który kreuje Glendy Vanderah. Autorka odrywa nas od chaosu naszego życia, przenosząc całą naszą uwagę na chaos życiowy bohaterów. Tylko czy zawsze jesteśmy w stanie ten chaos twórczy ogarnąć?

Styl autorki sprawia, że możemy przebrnąć przez lekturę i skupić się na tym, co sprawia dyskomfort, a możemy również skupić się na możliwości pogłębiania pewnych myśli, dzięki którym dotrzemy do jakichś wniosków. Autorka potrafi poruszyć wątek i zakotwiczyć w naszym umyśle coś, co zostanie na dłużej. Mam tu głównie na uwadze zaburzenia psychiczne, nałogi, skalę niebezpieczeństw czyhających na bohaterów, ale też i ułudę, którą kreują, czy też podejmowane działania i ich konsekwencje, bardzo często nieodwracalne.

Czy zatem książka wywarła na mnie ogromne wrażenie za sprawą natury, złożoności problemów, działań bohaterów, przedstawiania poważnych kwestii w sposób intrygujący? Nie za bardzo. Chyba. Szczerze? Nie mam pojęcia, ale… Książce głownie zarzuciłabym przewidywalność i nierealność (tam, gdzie wypadałoby ją zastosować), ale też i jakieś przesuwanie granic w momencie, kiedy powinny one być stałe, niezachwiane – jako wyraz „normalności”. Powinny stać tam, gdzie stały. Momentami odnosiłam wrażenie, że „toxic” będzie odpowiednim określeniem na tę książkę. Wielu wątków nie jestem w stanie zaakceptować. I nie chodzi tutaj o poczucie mojej moralności, a też i o logikę zachowań. Chociaż trzeba mieć na uwadze również psychikę człowieka… Wracając zaś do tematu - później jednak to wrażenie „toxic” mi mijało i czerpałam przyjemność z lektury, odczuwałam pewnego rodzaju… dziobanie kruka w ramię, zmuszające do kontynuowania lektury. Także podczas czytania miotałam się z jednego stanowiska w drugie, co sprawiło, że książkę finalnie określiłabym „malowniczo kontrowersyjnie toksyczne, chaotyczne i problemowe guilty pleasure”. O ile to ma sens.

Wydaje mi się, że jest to tego rodzaju książka, którą każdy odbierze na swój sposób, oceni inaczej i coś innego z niej wyciągnie, ponieważ jest to jakaś nowość, można z niej wynieść również przykład siły przyjaźni, miłości, zaufania, motyw poszukiwania siebie i wielu kwestii, które są jednak budujące. Tak samo, jak i możliwość doszukiwania się drugiego dna w tekstach, które można byłoby odebrać jednoznacznie – do tego skłania nas autorka i to jest akurat świetne. Stąd też wynika również chaos recenzji tytułu.

Mimo wszystko również, podtrzymuję stanowisko, które wygłosiłam podczas recenzji „Tam, gdzie las spotyka się z niebem”, że książki autorki mogłyby być na spokojnie ekranizowane. Z ciekawością i podekscytowaniem wybrałabym się do kina, gdzie uważam, że odczuwalne napięcie byłoby na… może nie lepszym, ale zdecydowanie innym poziomie.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Muza.

Nie miałam co do tej książki wielkich oczekiwań, bo i wcześniejsza powieść autorki nie zmieniła mojego życia (ale była całkiem przyjemna), dlatego spodziewałam się czegoś w tym stylu. Ale ku mojemu zaskoczeniu, nie zaczęło się dobrze, bo już na wstępie nie mogłam się wkręcić w fabułę, do tego stopnia, że po 100stronach na chwilę ją porzuciłam, jednak same przychylne opinie trochę mnie zdopingowały, żeby odkryć to mityczne "coś" co miała mieć ta historia.

A zaczyna się z przytupem, od pewnego zdarzenia, które wstrząśnie główną bohaterką. Tutaj czuć było thrillerem, jednak autorka nie pokusiła się o pójście w tę stronę, a pokierowała się w stronę obyczajówki. I okej, jednak szereg irracjonalnych decyzji bohaterów trochę mnie zniechęcił. Potem były przyjemne opisy życia, dość niestandardowego, jednak ciągle ciekawe. I tak, strona po stronie, bez żadnych zaskoczeń (niestety szybko domyśliłam się kto jest kto i dla kogo), docieramy do finału, który nijak mnie nie satysfakcjonuje. Szczęśliwe, przesłodzone zakończenia to nie jest to co najbardziej lubię, ale tutaj prawie nie dało się tego czytać. Ja rozumiem, książka o traumie, o macierzyństwie, miłości, o szukaniu siebie - ale całość mnie nie zachwyciła.

To nie jest zła powieść, ale to nie powieść dla mnie, którą bym czytała i nie mogła się oderwać. Ale może kogoś z was chwyci za serce.

Przyroda odgrywa niesamowitą rolę w książce "Tam, gdzie słońce złoci liście" tworząc przecudowny klimat. Od razu mówię, że nie są to nudne opisy widoków itp. , które mogłyby niektórych z Was zniechęcić 😉 W książce ukazana jest moc jej uzdrawiania i więź człowieka z naturą. Książka pisana jest z perspektywy dwóch osób Ellis i Raven.

Ellis walczy z własnymi demonami, z nałogami, z bólem po stracie kilkumiesięcznej córeczki, która została porwana i z poczuciem winy. Porzuca męża i dwóch kilkuletnich synów. Ukojenia szuka w samotnych wędrówkach po górach.

Raven poznajemy kiedy ma około siedmiu lat, jej matka odizolowała ją od świata zewnętrznego i uczy ją życia w zgodzie z naturą i duchami żywiołów. Dziewczynka choć kocha swoją mamę ponad życie spragniona jest kontaktu z innymi ludźmi. Potajemnie wymyka się ze swojej posesji i zaprzyjaźnią się z chłopcami z sąsiedztwa.

Czy Ellis upora się ze swoimi demonami i wróci do rodziny? Czy kiedykolwiek wybaczy sobie swój błąd i stratę córki?

Czy Raven uda się żyć normalnie wśród rówieśników skoro nie używa telefonu, nie ogląda telewizji i nie korzysta z internetu? Czy miłość do matki pozwoli jej się wyrwać spod jej skrzydeł?

RECENZJA

🍂"TAM, GDZIE SŁOŃCE ZŁOCI LIŚCIE"🍂

AUTOR: GLENDY VANDERAH

Wydawnictwo MUZA SA

"Nauczyła się oddzielać przeszłość. Odciąć od lęku o przyszłość. Potrafiła nawet wymykać się teraźniejszości. Stała się duchem krążącym po więzieniu pachnącym pastą do podłóg i sprayem przeciwko kurzowi. Gotowa była przysiąc, że czasem jej ręce przenikają przez mebel, kiedy próbuje go dotknąć. "

Czy można znaleźć ukojenie w otaczającej przyrodzie i jej sile?

Tam, gdzie słońce złoci liście, zaczyna się od prologu i składa się z pięciu części. Na przemian opowiadając historię Ellis i Raven, łącząc je w jedną całość.

Dwie historie na pozór różne, które łączy miłość do natury, i coś jeszcze....tego musicie się dowiedzieć sami.

Pomimo ponad 500 stron książkę czyta się błyskawicznie.

Kolejna historia Glendy Vanderah, która mnie zachwyciła, urzekła swoją wyjątkową opowieścią.

Wyjątkowa, niepowtarzalna, poruszająca ze szczyptą magii historia, pełna emocji, która wciąga i łapie za serce.

Książka wyróżnia się ciekawą i niebanalną fabułą.

Wszystko przemyślane i dopracowane przez autorkę w każdym detalu.

Pisarka w cudowny sposób opowiada, wydobywając emocje, pokazuje piękno przyrody, piękne krajobrazy, naturę i jej niesłychaną moc uzdrawiania.

Widzimy także, że przeszłość ma wielki wpływ na nasze życie, postępowanie. To, w jaki sposób dorastamy, kształtuje nas nasze postrzeganie siebie i innych.

Autorka pokazuje, jak jedno wydarzenie może zmienić całkowicie nasze życie i wszystkich dookoła.

Bohaterowie świetnie wykreowani, intrygujący, barwni zanurzeni w naturze, złamani przez los.

Znajdziecie w niej:

-wyjątkową więź z przyrodą

-kontakt z naturą

-miłość o wielu barwach

-trudne decyzje

-relacje między ludzkie

-uczucia

-wachlarz emocji

-poświęcenie

-piękna przyjaźń

-przeciwności losu

-porzucenie rodziny

-porwanie

Ellis Abbey Bauhammer wiedzie na pozór doskonałe życie, mąż troje dzieci, piękny dom. Wszystko, co piękne kończy się bardzo szybko, odkrywa, że mąż ją zdradza. Jej małżeństwo to czysta komedia, która postanawia zakończyć.

Stoi nad urwiskiem pełnych emocji, wyrusza z dziećmi do lasu, aby się wyciszyć i poukładać wszystko sobie w głowie. Tam jedno zdarzenie, chwila nieuwagi doprowadza, że zapomina zapakować małej Violi do samochodu. Wystarczyło kilka minut, a po dziewczynce nie ma śladu. Wtedy zaczyna się koszmar całej rodziny. Mijają dni, tygodnie, miesiące a po Violi nie ma śladu. Życie Ellis kruszy się, a ona sama staje się potłuczonymi kawałkami kobiety. Pogrąża się w bólu, poczuciu winy i nałogu. Nie chcąc, dalej krzywdzić rodziny zostawia męża i swoje dzieci i wyrusza samotnie w podróż.

W odległym stanie Waszyngton mieszka siedmioletnia Raven. Odizolowana od świata, ludzi. Jej ojcem jest, duch Kruka a ona została nazwana Córka Kruka. Matka zabroniła jej mówić o swoim ojcu i o niej i pod żadnym pozorem nie może wyjawić sekretów swojej rodziny. Raven to wyjątkowa dziewczynka, która ma wyjątkową więź z przyrodą. Pewnego dnia zaprzyjaźnia się z trojgiem dzieci. Ten dzień odmieni jej życie.

Ellis i Raven odczuwają potrzebę bliskiego kontaktu z przyrodą i wierzą, że obcowanie z naturą jest drogą do lepszego samopoczucia i oczyszczenia.

-Kto porwał Viole?

-Czy dziewczynka odnajdzie się cała i zdrowa?

-Czy Ellis dojdzie do siebie, czy pogrąży się w smutku?

-Czy samotna podróż odniesie zamierzony cel?

-Czy przetrwa bez swojej rodziny?

-Czy Pochłonie ją ciemność?

-Co może mieć wspólnego Ellis i Raven?

-Czy można pogodzić się ze stratą dziecka?

-Czy matka i córka odnajdzie się po latach?

-Czy Raven odnajdzie się pośród ludzi?

Dziękuję bardzo wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.

Polecam.

𝐄𝐥𝐥𝐢𝐬 𝐰𝐚𝐬𝐧’𝐭 𝐥𝐢𝐤𝐞 𝐫𝐞𝐠𝐮𝐥𝐚𝐫 𝐩𝐞𝐨𝐩𝐥𝐞. 𝐒𝐡𝐞 𝐰𝐚𝐬 𝐮𝐧𝐬𝐨𝐜𝐢𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐞𝐜𝐮𝐥𝐢𝐚𝐫, 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐨𝐟 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧 𝐚𝐧𝐲𝐨𝐧𝐞 𝐰𝐚𝐧𝐭𝐞𝐝 𝐭𝐨 𝐬𝐭𝐢𝐜𝐤 𝐰𝐢𝐭𝐡.

▪️Nie mam słów do tej książki. Odbiłam się od niej jak piłeczka kauczukowa od ściany. Nie rozumiem jej fenomenu, a nie miałam negatywnego podejścia. Nikt nie ładuje się w pięćsetstronnicową historię, wiedząc, że będzie to droga przez mękę. Widząc mój entuzjazm i zachowanie niczym cheerleaderki na nudnym meczu, *jak ktoś jeszcze nie zauważył* - UWAGA! Dalej będą spoilery.

▪️TW: porwanie, próba gwałtu, uzależnienia, zaburzenia psychiczne

▪️Nawet nie wiem jaki gatunek reprezentuje ta powieść *według lubimyczytać.pl to literatura obyczajowa/romans*. Po opisie spodziewałam się thrillera ze szczegółową analizą tego jak porwanie dziecka wpływa na psychikę - nic z tego nie dostałam🤷🏻‍♀️ Co zrobiła bohaterka? Szybki rozwód *mąż zdradził Ellis*, zostawienie z ojcem reszty dzieci i biwakowanie po całym kraju.

▪️Już po pierwszych rozdziałach poświęconych Raven *książka podzielona jest na pięć części* wiedziałam, że będzie to porwana córka Ellis, Viola. To jest tak oczywiste dla czytelnika, że gdy w końcu prawda wyszła na jaw, wcale nie byłam zdziwiona. W tych częściach historii miałam w głowie jedno, wielkie WTF. Dziewczynkę wychowywała chora psychiczne porywaczka, więc wiadomo, że raczej nic nie będzie 'standardowe', ale niektóre teksty były aż za bardzo oderwane od rzeczywistości🤡😂

▪️Namawianie piętnastolatki na seks i tłumaczenie, że nie zajdzie w ciążę bo jej ojcem jest duch ziemi i gatunki nie mogą się krzyżować *na koniec jest scena porodu😈*, okładanie liśćmi, trawą i innym zielskiem pacjenta na OIOM-ie bo w szpitalu jest 'za sterylnie' by być zdrowym *facet jest nieprzytomny, ofiara podtopienia*.

▪️Później są fragmenty nawiązujące do filozoficznego fatalizmu, aż dostajemy uroczy happy end patchworkowej, amerykańskiej rodzinki *były mąż Ellis dokonuje coming outu i jego nowy partner 'asystuje' przy porodzie Violi w środku pola z latarką w ręce, bo nastolatka ma jatrofobię - Ola uczy i bawi - lęk przed lekarzami*

Pięknie mi się tę książkę czytało. Choć nie jest idealna, choć były momenty, w których sobie myślałam "jesuu, serio?!" to przepadłam. Analizowała nie będę, złego słowa nie napiszę bo mimo wszystko mnie urzekła. Z jednej strony baśniowa, kompletnie oderwana od rzeczywistości, z drugiej nietuzinkowa i emocjonująca.

Powieść wielowymiarowa, i choć wydawać się może banalna (pewnie i przewidywalna) to dla mnie wyjątkowa.

Dwie kobiety. Jedna, po tragedii, do której sama się przyczyniła, zostawia rodzinę i wyrusza w podróż, która ma

przynieść odkupienie. Druga "Córka Kruka" - Raven, u progu swojej dorosłości, żyje w lesie, w posiadłości strzeżonej przez system kamer, z matką rozmawiającą z duchami ziemi.

To historie życia dwóch kobiet, których losy ściśle się ze sobą splatają. Historie dwóch rodzin. Rodziny rozdzielonej ogromną tragedią, rodziny poranionej, oddalonej od siebie oraz rodziny, w której problem psychicznej choroby jest tak ogromny, że przenosimy się do zupełnie innego wymiaru egzystencjonowania. Syndrom sztokholmski? Wydaje się, że wręcz podręcznikowy.

Poza ludźmi, bohaterem tej książki jest Natura. Przyroda, która ściśle współuczestniczy w ich życiu, w której mają i oparcie i przekleństwo tak naprawdę. W każdym razie jest to związek nierozerwalny.

Wszystkiego w tej książce jest "dużo" ale ja to kupuję bo to wyjątkowo ciekawie poprowadzona fabuła. Wywołuje w czytelniku momenty zadumy, wzbudza emocje, czyli wszystko co w książce jest ważne. Z jednej strony bałam się co się wydarzy, z drugiej już tyle się wydarzyło, że ciężar na sercu nie chciał odpuścić. Przyznam, że ostatecznie jest tak pełna nieszczęść jak lukru, choć w tym przypadku poddałam się i z przyjemnością dałam się tej słodyczy oblepić.

Świetnym stylem napisana, lekko, przejmująco. Przemyślana i dopracowana. Wciągnęła mnie tak bardzo, że "weszła" w dwa wieczory. Polecam, bo bajek potrzebujemy, a ta ma wyjątkowo ładną oprawę.

Utrzymaj tajemnice miejsca, które samo jest ich pełno.

Ellies Abbey traci dziecko - to, tylko chwila a ona zniknęła z wózka. Na drugim końcu kraju mieszka siedmioletnia Raven odizolowania od świata zewnętrznego musi zachować się tak jakby to było czymś oczywistym i normalnym. A o swojej rodzinie nie może wspominać. Drogi tej dwójki się spotkają, a wtedy... Sami się przekonajcie.

Muszę przyznać, że kocham obyczajówki i nie małe zagadki w książkach. Ale ta książka była o wiele mocniejsza niż myślałam. Tutaj klimat opiera się na czymś co unosi nas powyżej samej fabuły. To takie dziwne uczucie, gdzie jesteś pewny, że znajdujesz się w tym a w tym miejscu, a za chwilę masz poczucie dziwnego niepokoju. Jakby całą historię ktoś opowiadał po latach.

Sama autorka ma ogromny styl związany z przyrodą i ptactwem. Bardzo dużo porównań do nich i samej miłości.

Historia? Oczywista, ale naprawdę nakreślona w taki sposób, że musiałam naprawdę się nad nią skupić. Dialogi były jak z zmąconej wody - oczywiste, ale z drugiej strony mieliśmy drugie dno. Coś się za nimi kryło. Krył się też charakter postaci. Same sytuacje, postaci i zachowania były realne. Rady i pytania były bardzo nacechowane nadopiekuńczością i lekko odchodzącym od racjonalnego myślenia. Jedna z postać tworzyła takie wrażenie. Gdy ona się pojawiała nie widziałam czy mówi na poważnie czy żartuje. Stojąc obok można było czuć do niej niepokój. Wokół jej świata, kręcił się ten realny - życie Raven po za domem i zamknięciem na świat.

Muszę przyznać, że to była dla mnie nowość pod względem fabuły i samego nie codziennego stylu. Miło było przeczytać coś zupełnie innego od moich kochanych klasycznych obyczajówek!

Ps: Okładka cudna!🤩.Premiera: 22 luty br. 😉

Bardzo, bardzo dziękuję @wydawnictwomuza

za egzemplarz! 🤗🤗🤗[Współpraca z Wydawnictwem Muza].