Tam, gdzie kwitną cytryny

Rosa przyszła na świat w sycylijskiej wiosce na początku XX wieku. W czasach, gdy kobiece losy zależały w głównej mierze od mężczyzn: ojców i braci, a później mężów. W czasach, w których świat nie był jeszcze gotowy na silne kobiety pokroju Rosy. Spośród otaczających ją żądnych władzy nad kobietą mężczyzn Rosa wybrała sobie na męża Sebastiana Quarantę, „jedynego mężczyznę na świecie, który nie miał pojęcia, jak się leje babę”. Uciekła z nim od brutalnego ojca, założyli jadłodajnię w górskiej wiosce, gdzie na świat przyszły ich dzieci.

„Tam, gdzie kwitną cytryny” to emocjonująca saga rodzinna, która pachnie słodko-gorzkimi cytrynami i ocieka włoskim temperamentem. Wspólnie śledzimy losy Rosy, jej córki Selmy oraz trzech wnuczek. Pięć kobiet o całkiem odmiennych charakterach, które z nauk ukochanej babci Rosy wyciągnęły zupełnie różne lekcje. Los dla żadnej z nich nie był łaskawy, ale one z determinacją, siłą i wytrwałością dzielnie stawiały czoła wszelkim przeciwnościom losu, czerpiąc z babcinego dziedzictwa.

To właśnie kobiety odgrywają w tej powieści główną rolę. Zachwycają odwagą, stanowczością, a także delikatnością i wrażliwością. Spotykają na swojej drodze mężczyzn, lepszych i gorszych, przyciągają ich do siebie, jednocześnie ich odsuwając. Doświadczają bólu, nadziei i rozczarowań.

Śledziłam losy tych kobiet z wielkim zaangażowaniem, utożsamiałam się z nimi, stawiałam się w ich sytuacji i im kibicowałam. Zachwyciła mnie odmienność bohaterek, które mimo różnic w charakterze łączył wspólny mianownik, jakim jest siła i determinacja. Cudownym przesłaniem tej powieści jest także wątek siostrzanej miłości i rodzinnych więzów, które przybierały różne kolory na przestrzeni lat.

Aurora Tamigio czaruje również przepiękną prozą, którą cechuje lekkość i dosadność. Tę książkę czyta się niezwykle przyjemnie, a opowieść o kobietach rodziny Maravigliów rozgaszcza się w sercu i na pewno pozostanie tam na długo.

"Tam, gdzie kwitną cytryny" to wielowymiarowa, jedyna w swoim rodzaju opowieść o kobietach, o ich sile, poświęceniu i wymaganiom, które stawiało przed nimi społeczeństwo. To historia będąca wielopokoleniowym przekrojem życia kobiet wywodzących się z jednej rodziny. Kobiet, które co rusz musiały zmagać się z tym, co los rzucał im pod nogi.

Jest to niespiesznie snuta opowieść, bez nagłych zrywów, ot samo życie przedstawiające portrety kobiet, których sytuacja, sposób myślenia i życiowe priorytety zmieniały się na przestrzeni lat. W swej drodze ku lepszemu życiu, ku szczęściu i spełnieniu marzeń, kobiety spotykały zarówno mężczyzn dominujących, pozbawionych skrupułów, jak i takich będących nieocenionym wsparciem i opoką.

Fantastycznym zamysłem Autorki było wprowadzenie podziału na historie, w których zmieniają się narratorki - począwszy od babki Rosy, przez matkę, po każdą z trzech wnuczek tej pierwszej. Każda z nich była inna i każda miała swoją własną, fascynującą historię do opowiedzenia.

Tłem dla wydarzeń była klimatyczna, malownicza włoska prowincja z nieodłączną włoską kulturą. Znajdą się tutaj zarówno momenty odzwierciedlające włoski temperament, ale i takie wprowadzające w stan nostalgii czy zadumy.

Jest to nadzwyczajna powieść o wielkiej siłę rodziny, wsparciu oraz o sile kobiet, które przez lata musiały mierzyć się z przeciwnościami i walczyć o swoje należne prawa. O życiu, które nie raz i nie dwa wycisnęło z nich ostatnie soki, stało się kwaśne niczym tytułowe cytryny i pozwoliło im rozkwitnąć niczym najpiękniejsze kwiaty.

Ta wspaniała historia zostanie ze mną na dłużej i jestem zachwycona, że mogłam ją poznać.

Polecam serdecznie!

Opowieść o kobietach, której bieg rozpoczyna się od wychowującej się w świecie mężczyzn, urodzonej na początku XXw. młodej Rosy. Opuszcza dom rodzinny, gdzie to faceci mogą wszystko bo mają do tego prawo i wychodzi za Sebastiana, on pokazuje jej,że można żyć inaczej niż do tej pory. Otwierają osterię i prowadzą ją z powodzeniem przez wiele lat, chociaż właściwie jest ona na głowie młodej kobiety. Czas płynie, świat płonie w wojennej pożodze i rodzina Rosy doświadcza jej tragicznych konsekwencji.

Jak tu włosko, swojsko, kobieco i zwyczajnie. Debiut autorki opowiada po kolei o losach kobiet, Rosy, jej córki Selmy i wnuczkach Patrizii, Lavinii oraz Marinelli. Każda jest zupełnie inna, zarówno przez swój niepowtarzalny charakter jak i dlatego, że każda z nich zmaga się z różnymi przeciwnościami. Obserwujemy przemiany jakie zachodzą w kraju, wojna, faszyzm, prawo kobiet do głosu, przemiany polityczne. Płyniemy z nurtem wydarzeń, zmian kulturowych i widzimy jak tym samym zmienia się sytuacja bohaterek. Niesamowicie podoba się mi zabieg autorki gdzie po kolei zmienia się narratorka i tak zaczynając od Rosy, a kończąc na Marinelli poznajemy pięć różnych perspektyw. Dzięki temu powieść staje się jeszcze bardziej ciekawa, a czytanie to czysta przyjemność.

To powieść o zwykłych, biednych kobietach, ogromnej sile rodziny, o mężczyznach, przez których niejednokrotnie cierpią, o walce o lepsze życie, o próbach wyrwania się z utartych schematów i o miłości zarówno tej romantycznej, ale przede wszystkim rodzinnej. Klimat małomiasteczkowości Sycylii urzeka ale i przeraża - zabobony - od pierwszych stron. Tytuł idealnie wpasowuje się w życie tych kobiet, bo tak jak i cytryny ich życie nie raz i nie dwa staje się kwaśne i trudne do przełknięcia. Chociaż w oryginale sam tytuł znaczy zupełnie coś innego.

Spędziłam wspaniały czas z lekturą i serdecznie zachęcam do sięgnięcia po nią.

"Rosa obserwowała swoją córkę, tak łagodną i tak podobną do Sebastiana, i myślała, że nie jest to spadek po ojcu, jakiego by sobie życzyła. Uprzejmy, łagodny mężczyzna, nieskończenie cierpliwy i nieznający złości to coś dobrego. Za to młoda kobieta o tych samych cechach to już taka czarna plaga, że Boże broń."

"Tam, gdzie kwitną cytryny" to historia kobiet pięciu pokoleń. Wszystko zaczyna się od Rosy, urodzonej na początku XX wieku. Bita i poniżana przez ojca i braci, postanawia uciec z Sebastiano Quarantą. Razem zakładają osterię, która staje się znana wśród okolicznych miejscowości, nikt stamtąd głodny nie wychodzi. Rosa rodzi dwóch synów i upragnioną córkę Selmę. Następnie z biegiem lat poznajemy jeszcze losy Patrizii, Lavinii i Marinelli. To ponad 60 lat historii, w której rządzą mężczyźni, a kobiety dopiero walczą o swoje prawa - do nauki, wolności, równego traktowania, niezależności, pracy.

Nie dziwię się, że ta książka zyskała takie uznanie. To powieść, która pochłania od pierwszych stron. Czasem bolesna, trudna okupiona traumami. Ale też pokazująca siłę i wytrwałość kobiet dążących do celu, choć droga ku niemu jest bardzo trudna i nie zawsze finał jest taki jak oczekiwano. Kobiety zawsze miały pod górkę, najczęściej mężczyźni decydowali o ich losie, co mają robić, za kogo wyjść za mąż - były jak karta przetargowa, nie brano ich uczuć pod uwagę. Miały spełniać wyznaczone im zadanie i siedzieć cicho. A gdy się wyłamywały otrzymywały bolesną nauczkę, która skutkowała długim pobytem w łóżku i to nie z przyjemności.

W "Tam, gdzie kwitną cytryny" widać bardzo dokładnie jak zmieniała się rola kobiety w społeczeństwie. Śledziłam losy bohaterek z zapartym tchem. Dzieliłam z nimi ich smutki, wspierałam dobrymi myślami, trzymałam kciuki za spełnienie marzeń. A uwierzcie mi, ich życie było często kwaśne jak te cytryny... Niełatwo było je osłodzić, a miłość, cóż... Jaka je spotkała? Z czym się zmagały w okupowanym przez mężczyzn świecie? Czy każda spełniła swoje marzenie? Co musiały codziennie znosić?

Zapraszam do zapoznania się z książką. Przygotujcie się na piękne krajobrazy, ale i ciemny okres wojny. Na wspaniały pokaz siły kobiet i ich determinację. Oraz na piękny język, którym została napisana. Polecam ❤️

Uwielbiam trafiać na literackie debiuty, które są tak bardzo udane, jak ten. "Tam, gdzie kwitną cytryny" to niezwykła saga rodzinna, a właściwie to można nazwać ją kobiecą sagą, bo to właśnie kobiety odgrywają w niej główne role.

Pięć kobiet.

Rosa. Jej córka Selma i trzy wnuczki: Patrizia, Lavinia i Marinella. Każda z nich jest inna, każda pragnie od życia czegoś innego, ale to, co je łączy to solidarność i chęć życia na własnych warunkach, w świecie, w którym nie będą odgrywały drugoplanowych ról.

A wszystko zaczęło się od Rosy, która wraz z mężem, Sebastianem Quarantą, "jedynym męczyzną na świecie, który nie miał pojęcia, jak się leje babę" wśród malowniczych sycylijskich pejzaży, otworzyła osterię — miejsce, w którym każdy mógł skosztować pysznych dań i poczuć się jak w domu.

Aurora Tamigio napisała historię o kobiecej sile, która pcha i motywuje do walki o swoje marzenia. Kobiety z rodziny Maravigliów każdego dnia, od najmłodszych lat muszą udowadniać, że nie są gorsze od mężczyzn, ich role w społeczeństwie są równie ważne, a one same mają prawo do wypowiadania swoich opinii i realizacji celów, które sobie postawiły, mają prawo żyć lepiej niż ich babki i prababki, zdominowane przez męski świat.

Akcja powieści rozpoczyna się w latach 20., a kończy w latach 80. XX wieku. Przyglądamy się życiu trzech pokoleń kobiet, których priorytety i marzenia są odmienne, ale to, co je łączy, poza więzami krwi, to chęć pozostania niezależnymi, a w tej niezależności, szczęśliwymi kobietami.

Książka podzielona jest na części, a w każdej z nich poznajemy bliżej jedną z bohaterek, dzięki temu otwierane są przed nami różne portrety kobiet, a my możemy odnaleźć wśród nich własne odbicia.

Tę powieść czyta się bardzo dobrze — wciąga, intryguje, dostarcza różnorodnych emocji, a do tego dochodzi klimat Sycylii, sielskich, włoskich prowincji i niezwykła, ponadczasowa historia. Napisana pięknym stylem, który oczarowuje czytelnika od pierwszych zdań i pozwala mu wejść w tę powieść z pełnym zaangażowaniem