Tak chciał los

Witam, dziś mam dla Was recenzję książki „Tak chciał los” ❤️ autorki Katarzyny Świderskiej ❤️ wydawnictwa WasPos ❤️

„Tak chciał los” to piękna powieść, którą przeczytałam jednym tchem. Kiedy jest się młodym, myślimy, że nic złego nie może się wydarzyć w naszym życiu. Gdy świat leży u naszych stóp, chcemy brać z niego to, co najlepsze.

Mamy tu do czynienia ze śmiercią najbliższej osoby. Jak zachować się w takiej sytuacji, kiedy jest się małym dzieckiem i nie rozumie się jeszcze pewnych rzeczy? Na pewno jest wtedy bardzo ciężko, tym bardziej gdy drugi rodzic tak naprawdę się oddala, a smutek zapija alkoholem.

Cóż zrobić, kiedy los okazuje się wyjątkowo okrutny i zabiera naszej bohaterce nawet męża, którego kochała bardzo mocno, lecz niestety bardzo krótko? Najgorsze jest to, że wszystkie swoje niepowodzenia zrzucamy na kogoś bliskiego i tak naprawdę karzemy go za coś, czego nie zrobił.

Dominika to osoba, która uwielbia sztukę – jej pasją jest malowanie, ale i tutaj, w swojej galerii, musi walczyć o swoje miejsce. Spotykamy się również z motywem porzucenia dziecka tylko dlatego, że ktoś tak naprawdę nigdy nie dorósł do roli rodzica. Ale czy to jest powód, by zostawić i źle traktować własne dziecko? Myślę, że mimo wszystko trzeba chociaż spróbować pokochać lub choćby tolerować kogoś bliskiego.

Los nie oszczędza także Piotra. Patrząc na niego, jest mi go naprawdę żal, ponieważ to on wychowuje córkę, próbuje poukładać wszystko tak, jak powinno być, a nawet rezygnuje ze swojego szczęścia, by dać je dziecku. Ale czy sztuczne szczęście to to samo? Myślę, że nawet siedmioletnie dziecko wie i zdaje sobie sprawę z tego, co dzieje się wokół niego – co jest dobre, a co złe.

Książka pokazuje ogromny ból po stracie najbliższych, to, jak łatwo można zaprzepaścić miłość do dziecka i jak łatwo winić kogoś za coś, co się stało, mimo że to nie jego wina. Pokazuje także, że nieważne są złe chwile – liczy się to, co jest teraz. Miłość, szczęście i radość trzeba łapać garściami i nie przejmować się tym, co powiedzą lub pomyślą inni, bo to my jesteśmy najważniejsi.

Bardzo często sięgam po książki kompletnie przypadkowo, co i w tym przypadku miało miejsce. Opis mnie zachęcił, pojawiła się możliwość przeczytania - biorę.

Książkę raczej zaliczę do tych spokojnych, otulających i pozwalających patrzeć jednym okiem na rozrabiające dziecko. Nie ma tutaj porywających akcji, czy całych stron opisów, wszystko raczej jest wyśrodkowane, choć przyznam, że momentami się nudziłam, nie mogłam wciągnąć, nawet miałam ochotę porzucić dalszą lekturę.

Najbardziej bolesną dla mnie sprawą podczas czytania, jest brak więzi z bohaterem. Niestety tak i tutaj się zdarzyło, żaden nie zauroczyło mnie swoim charakterem, stylem bycia. Miałam wrażenie, że postacie są bezpłciowe i bezpodstawnie zmieniają zdanie - ale wiadomo, co czytelnik to inne podejście, ja niestety nie do końca trafiłam w swoje gusta.

Na plusem na pewno są krótkie rozdziały, książkę czyta się na prawdę szybko.

Reasumując, jeśli szuka się spokojnej lektury, przy której można po części błądzić myślami w innym kierunku, czy czegoś co pozwoli na małą odskocznię od codzienności - polecam, choć jak wspomniałam, to jednak nie jest książka dla mnie.

Czwarta pozycja w dorobku Katarzyny Świderskiej „Tak chciał los” jest moim pierwszym spotkaniem z autorką. Czytając tytuł można spodziewać się trudnych życiowych tematów podejmowanych w powieści. Tak sądziłam. Czy się pomyliłam? Nie!

Dominika, to trzydziestoletnia kobieta, która prowadzi własną galerię w Krasnym. Nie przynosi ona kokosów. Dziewczyna tak naprawdę ledwo wiąże koniec z końcem. To życie zawodowe. W prywatnym, w miarę czytania dowiadujemy się, że też nie ma lekko. Mama zmarła na raka, gdy była małą dziewczynką. W ojcu nie miała wsparcia bo ten po śmierci żony żal zaczął topić w kieliszku. Na domiar złego, gdy szczęście w postaci wymarzonego mężczyzny zapukało do jej drzwi, także szybko przestało istnieć i pogrążyło naszą bohaterkę w jeszcze większym smutku i wycofaniu. Czym można sobie zasłużyć na takie pasmo trudności życiowych? Czy Dominika ustawiała się po nie nie w tej kolejce, gdy było rozdawane? I jeszcze na dodatek mieszka z ojcem, którym musi się opiekować a do którego ma niewysłowiony żal o całe zło, które jej się w życiu przytrafiło. Czy po prostu tak chciał los i dziewczyna przez całe życie będzie miała „pod górkę”, czy też może ta fatalna egzystencja zamieni się kiedyś na radość z istnienia?

Muszę przyznać, że książka „przyspawała” mnie do siebie. Czym? Na pewno krótkimi rozdziałami, dobrą stylistyką i ciekawą fabułą. Czytelnik jest w niej powoli wprowadzany do domu Dominiki i jej ojca. Do sąsiadki Jagody i jej rodziny. Powoli poznajemy trudne relacje córki i ojca. Żal, który przez lata nie został przepracowany w konsekwencji czego rzuca cień na dorosłe życie kobiety. Poruszany jest w niej temat nałogu, winy oraz kary. Wybaczenia i próby „powrotu” do życia. Bo czy można przez całe życie tkwić w żałobie? Czy jest to zdrowe dla osoby, która rozpacza oraz dla jej otoczenia? Trudne pytania, na które my sami możemy sobie odpowiedzieć, jednak ogromnym wsparciem w ich uzyskaniu jest ta powieść, która na pewno umili wam ten zimowy czas. Polecam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem WASPOS.