Ta, którą znam

Za każdym razem pisząc opinię o jakiejś książce, obiecuję sobie, że zawrę w niej tylko to, co najistotniejsze - nie tworząc zbyt wielu akapitów, co oszczędzi mi również kupę czasu, którego mam bardzo mało. Później piszę, piszę i czasami końca nie widać, zatem moje plany spalają na panewce. Tym razem w mojej głowie pojawia się tysiąc myśli, których nie potrafię zebrać, a tym bardziej sklecić z nich odpowiednich zdań, dlatego dzisiaj będzie dość lakonicznie, gdyż nawet o samej fabule nie mogę wspomnieć zbyt wiele, aby nie zdradzić najważniejszych wątków.

Ada musi zrezygnować ze swojego życia w Paryżu, wracając do rodzinnej miejscowości, aby odnaleźć szwagra, a także pomóc ojcu oraz siostrzenicom pozbierać się po tragicznej śmierci siostry. Nie jest to dla niej łatwy powrót, ponieważ wiele lat temu uciekła z tego miejsca, aby choć na chwilę zapomnieć o demonach przeszłości. Jednak owe wydarzenia zbyt mocno tkwią w jej głowie...

Ta niezbyt długa opowieść porusza tyle emocji, sięgając do najgłębszych zakamarków ludzkiej duszy, że to aż fizycznie boli. Autorka skłania do refleksji, dotykając trudnych tematów, jak dylematy moralne związane z odłączeniem od aparatury człowieka ze śmiercią mózgową, utrata bliskiej osoby, alkoholizm, agresja, gwałt, utrata rodziny z powodu pracoholizmu, zdrada, rozwód, mutyzm, rozpoczynanie kariery od pójścia do łóżka ważnej osobistości czy młodzieńcza miłość nadal tkwiąca w sercu.

"Ta, którą znam" to powieść, która do samego końca trzyma w niepewności i ogromnym niepokoju. Do tej pory nie potrafię dobrze wyrazić swoich uczuć na temat tej historii, ponieważ nadal tkwię w swoistym marazmie. Z jednej strony Małgorzata Warda rozwiązała główne wątki oraz najważniejsze tematy, a ja nadal tkwię w tej opowieści, jakbym nie poznała zakończenia. Niby wszystko jest jasne, ale coś nie daje mi spokoju. Czasami twierdziłam, iż mam kaca książkowego - teraz wiem, iż dopiero teraz go odczuwam. Co najlepsze, ta powieść nie jest najlepszą, jaką miałam okazję czytać, ale to, co ze mną zrobiła jest tak dziwne, że nie potrafię otrząsnąć się do tej pory. Nie wiem dlaczego i chyba... nie chcę tego wiedzieć. Najważniejsze, iż ta powieść pozostanie na długo w mojej głowie.

Małgorzata Warda ma niemałe szanse zostać jedną z moich ulubionych autorek. Zaciekawiła mnie swoim "Miastem z lodu", a teraz niezwykle poruszyła najnowszą książką. Niezmiernie cieszę się, iż na mojej półce czekają "Nikt nie widział, nikt nie słyszał..." oraz "Dziewczynka, która widziała zbyt wiele". Styl pisania tej autorki jest nie do podrobienia, co jest majstersztykiem w tym zawodzie, bo jednak pisarzy jest tylu, że ciężko wyróżniać się czymkolwiek na tle podobnych osób. Małgorzata Warda to potrafi! Nie ukrywam, iż czasami czułam się wręcz zagubiona, kiedy lawirowałam pomiędzy akapitami. Czasami było nieco zbyt chaotycznie, przez co nadal mam wrażenie, że nie wyciągnęłam z tej historii wszystkiego, co chciałam. Jednak być może to powód do tego, aby kiedyś powrócić do "Ta, którą znam", pomimo tego, iż nigdy nie czytam dwukrotnie tej samej książki.

[Adres usunięty]

Książkę pod tytułem "Ta, którą znam" napisała Małgorzata Warda. Laureatka nagrody IBBY 2015, dwukrotnie nominowana do nagrody głównej Festiwalu Literatury Kobiet "Pióro i Pazur" i wiele innych.

Cała akcja toczy się wokół tragicznego wypadku siostry Ady, a w międzyczasie są opisane różne wydarzenia, które w pewien sposób "dążą" do tego aby wyjaśnić co się tak naprawdę stało. Nasuwają się pytania: czy Ada porzuci wszystko? Co tak naprawdę się stało? Czy miłość jest w stanie przetrwać lata?

Nie pierwszy raz czytam książkę, w której na przemian są podawane wydarzenia z przeszłości i teraźniejszości, a trudno było mi się odnaleźć. Nie zawsze wiedziałam o czym jest mowa i dlaczego. Pisarka utrzymywała fabułę w tajemniczym nastroju, aby dowiedzieć się prawdy trzeba było przeczytać całą książkę. Postać Ady jest bardzo charakterystyczna, ma problemy jak każdy człowiek, ale doskonale sobie z nimi radzi i dąży za marzeniami.

Moim zdaniem książka przypadnie do gustu każdemu, kto po prostu lubi czytać.

Paula, lat 17

źródło: [Adres usunięty]

Dotychczas nie miałam okazji zapoznać się z twórczością Małgorzaty Wardy, więc sięgając po „ Ta, którą znam „ spodziewałam się typowej powieści obyczajowej. Bardzo szybko przekonałam się, że nie jest to literatura z serii lekka, łatwa i przyjemna. Raczej trudno mi zakwalifikować ją do jakiegoś konkretnego gatunku, gdyż jest to powieść, która jest połączeniem powieści obyczajowej, psychologicznej z wątkami kryminalnymi.

Jest coś niepokojącego w tej książce, ukryty mrok, a jej klimat wciągnął mnie od pierwszego akapitu. Tajemnicza fabuła, ciekawa problematyka oraz ogromne ilości emocji, nie pozwalały mi oderwać się od czytania. Autorka poruszyła wiele trudnych tematów, jak przemoc w rodzinie, alkoholizm, gwałt.

Moim zdaniem styl pisania Małgorzaty Wardy wyróżnia ją na tle innych autorów, narracja książki jest bardzo subiektywna, wręcz psychologiczna. Książka dotyka spraw trudnych, bolesnych, często przez pisarzy omijanych, jest pełna emocji, nie pozwoliła mi na lenistwo umysłowe, niezwykle angażująca i wyrazista.

Nawet nie potrafię nazwać uczuć, jakie pozostały ze mną po przeczytaniu książki. Pomimo rozwiązania głównych wątków pozostał pewien niedosyt, jakbym nie poznała zakończenia, jakbym jeszcze tkwiła w tej historii. Myślę, że spowodowała to forma powieści, nagromadzenie retrospekcji, momentami chyba się gubiłam i trudno mi było się odnaleźć.

Historia jest opowiedziana z perspektywy Ady, która próbuje się zmierzyć z demonami przeszłości. Autorka świetnie wnika w psychikę kobiety, która przeżyła dramat i w jednej chwili jej marzenia i plany sypią się jak domek z kart. Pokazuje jej ból strach oraz chęć zemsty.

Ada przez długie lata żyła skrywając przed wszystkimi swoją tajemnicę, uciekając przed prawdą i pozwalając wszystkim wierzyć, że wyruszyła w świat, aby realizować swoje plany.

Kolejna tragedia zmusza ją do powrotu i zmierzenia się z przeszłością. Postać głównej bohaterki jest niezwykle realistyczna, a jej myśli, rozterki i zachowanie, moim zdaniem bardzo prawdziwe. Pewnie, dlatego książka jest tak trudna w odbiorze, bo przytłacza ogromem krzywdy i cierpienia.

Na zakończenie autorka zadała kilkanaście pytań, z którymi warto się zapoznać i sobie na nie odpowiedzieć.

Polecam, ale nie jest to lektura dla osób, które szukają lekkiego czytadła, bo jest ona trudna w odbiorze i wywołuje skrajne emocje.

„Kiedy staniesz przed trudnym dylematem, zadaj sobie pytanie: "Co najtrudniej byłoby mi teraz zrobić?". W ten sposób będziesz wiedziała, co słuszne.”

Wierzyć mi się nie chce, że dopiero teraz sięgnęłam po prozę Małgorzaty Wardy. Autorka przecież debiutowała w 2005 roku, a ja po jedenastu latach od tego debiutu zaczynam swoją przygodę z jej prozą. Usprawiedliwieniem dla mnie jest fakt, że nieczęsto czytuję powieści obyczajowe przeznaczone typowo dla kobiet. Ale mam wrażenie, że ta książka odbiega od tej kategorii i także mężczyźni będą mogli sięgnąć po tę historię, mimo dopisku na okładce kobiety to czytają. Nie zrażajcie się panowie.

Po tragicznym wypadku siostry Ada – znana modelka od lat mieszkająca w Paryżu – niespodziewanie musi przyjechać do Polski. W rodzinnym domu dokonuje rozrachunku z wydarzeniami z przeszłości i faktami do tej pory skrzętnie odsuwanymi w niepamięć.Morderstwo turystki sprzed lat, mroczne wspomnienie starej cegielni, cień młodzieńczej miłości ciążą nad losami Ady, jej siostry i całej rodziny.

Wydawać by się mogło, że Ada, główna bohaterka powieści Ta, którą znam, ma wszystko. Jest piękna, realizuje się jako modelka i aktorka, mieszka za granicą, krótko mówiąc powodzi się jej. Ale prawda o Adzie jest inna, a jej życie wcale nie było kolorowe. Bardzo szybko czytelnik orientuje się, że nie da się zapomnieć o przeszłości, że to co się stało kiedyś i tak nas dopadnie. Demony prześladujące kobietę, nawet po wielu latach są bardzo świeże i potrafią przyprawić o koszmarne sny, z których budzi się zlana potem i z krzykiem na ustach.

Małgorzata Warda oddała głos Adzie, dzięki temu mamy możliwość niejako wejść w jej głowę i przeżywać każde zdarzenie z jej życia z wielką intensywnością. A książka jest przemyślana i czytelnik wraz z główną bohaterką cofa się do lat jej dzieciństwa i młodości, by za moment zmierzyć się z tym co tu i teraz. Towarzyszymy jej, by się dowiedzieć…

Mam uczucie, jakbym zapadała się w siebie, jakby wszystko się zmieniało na moich oczach: gnije trawa, więdną liście, czernieje ziemia…

Ta, którą znam jest książką, którą ciężko sklasyfikować. Zdecydowanie jest to powieść obyczajowa, ale też thriller psychologiczny, a momentami nawet sensacja. Historia przedstawiona przez Wardę ma odpowiedni, czasami bardzo mroczny i duszny klimat. Bardzo ważne dla fabuły są liczne retrospekcje, dzięki którym czytelnik wchodzi w skórę głównej bohaterki i odczuwa głębiej jej dramaty, porażki i sukcesy. Jest w stanie bardziej się z nią utożsamić.

Postaci w opowieści Wardy również odgrywają ważne role i na szczęście nie są to tak zwani bohaterowie papierowi. To ludzie z krwi i kości, prawdziwi i dopracowani, tacy, którzy mogliby być naszymi sąsiadami lub przechodniami mijanymi codziennie na ulicy. Nie są to postaci kryształowe, ale przez to wypadają bardziej autentycznie.

Czarodziejskie słowa, zaklęcia, magia, pierwszy dotyk, pierwszy pocałunek, ostatnie dobre wspomnienie ze świata, który chwilę później wywróci się do góry nogami…

Ta, którą znam to książka, obok której nie da się przejść obojętnie. W trakcie lektury niepodzielnie gości w naszych głowach, nie zostawiając miejsca na nic innego. W moim przypadku „odwiedzała” mnie także w snach. Ponieważ jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Małgorzaty Wardy, więc nie mam jeszcze wyrobionego zdania na jej temat. Ale jeśli wcześniejsze powieści pisarki są choć w połowie tak dobre jak ta, to ja biorę je w ciemno.

Warda nie stroni od trudnych, a nawet kłopotliwych tematów, dzięki czemu jej książkę pochłania się w całości w tempie niemal ekspresowym. Tajemnicza fabuła, ciekawa dramaturgia i problematyka oraz mnogość emocji sprawiają, że z książką naprawdę ciężko się rozstać. Nie pozostaje mi nic innego jak lekturę Tej, którą znam gorąco polecić.

Tak dużo myśli, tak dużo rozterek – tak właśnie wspominam książkę “Ta którą znam” Małgorzaty Wardy. To chyba będzie długi post. Bo jest we mnie tyle emocji. Już sam tytuł mnie zachwycił. Tak prosto a jednocześnie tak przemyślanie – „Ta którą znam”. Znam od dawna, to przyjaciółka z dzieciństwa, nastoletnie zauroczenie, dojrzała miłość. Paweł chciał się z nią związać na całe życie, to zawsze była jego muza, powiernica, przyszła żona i kochanka. Ada też tego chciała. Jednak przeszkodził im pewien chłopak. Kacper i jego koledzy. Ada przechodziła przez starą cegielnię i niestety napotkała tę grupę. A oni… zbezcześcili jej ciało, porwali na strzępy marzenia… Powiadają że zabójstwo to morderstwo na organizmie, a gwałt to morderstwo duszy… i ja to w pełni rozumiem. Bo po tym, co się stało, życie Ady się zmieniło. Zatrzymało. Wyjechała, nie mówiąc policji ani rodzinie o tym, co się stało na polach kukurydzy. Pracowała w butiku, rozpoczęła karierę modelki i aktorki ale nadal tkwiło w niej poczucie strachu i wstydu. A przecież to nie ona miała się wstydzić. To nie była jej wina. Tylko czasami marzyła o innym świecie, o Pawle, o dzieciach, o domu z ogródkiem. Ale to nigdy się już nie spełni – Paweł jest już mężem innej kobiety. Jej siostry, Agnieszki. I ma z nią dwoje dzieci. Pewnego dnia dzwoni telefon i … już nigdy nie było nic jak dawniej. Trochę się zawiodłam na końcówce, chciałam bardziej pesymistycznego zakończenia ale bardzo mi się ta powieść podobała. Mimo że ta lektura do łatwych nie należy, jest smutna, gorzka, mówiąca o niespełnionych marzeniach, o koszmarnych snach, o życiu po tej tragedii. Absolutnie polecam „Tę, którą znam” Małgorzaty Wardy. Powieść słodko – gorzka z przesłaniem. Ale według mnie także z nadzieją…