Sztuka proroctwa

🐉⚔️ Wen Jian miał być bohaterem – wybranym przez los, przepowiedzianym zwycięzcą, który obali tyrana i ocali świat. Tyle że zamiast herosa dostajemy rozpieszczonego młodzieńca bez większego pojęcia o życiu, nie wspominając o walce. I właśnie ten dysonans jest jednym z największych atutów Sztuki proroctwa – powieści, która bierze klasyczny motyw fantasy i wywraca go do góry nogami. Wesley Chu odważnie zdejmuje z piedestału mit wybrańca i rzuca go w wir brutalnej, nieprzewidywalnej rzeczywistości.

🐉⚔️ Wen nie ma łatwo – nie tylko traci wiarę w siebie, ale i poparcie tych, którzy wcześniej kłaniali mu się w pas. Jedyną osobą, która decyduje się go ukształtować na nowo, jest Taishi – legendarna mistrzyni sztuk walki, która mogłaby spokojnie spędzać emeryturę na odpieraniu upierdliwych wspomnień. Ich relacja to fundament tej historii – pełna złośliwości, nieporozumień, ale i emocjonalnych przełomów. Mentor-uczeń w takiej wersji to rzadkość – realistyczna, szczera, zabawna i przede wszystkim – dynamiczna.

🐉⚔️ Świat wykreowany przez Chu to prawdziwa uczta dla wyobraźni. Pełen szczegółowo dopracowanych struktur politycznych, barwnych postaci drugoplanowych i konfliktów, które nie kończą się łatwymi rozwiązaniami. Czuć tu inspiracje starożytnymi Chinami – w architekturze, filozofii, organizacji społeczeństwa i, co najważniejsze, w spektakularnych scenach walki, które przypominają najlepsze sekwencje z kina wuxia. Autor z precyzją rysuje każdy cios, każdy ruch – aż chce się to zobaczyć na ekranie.

ㅤ

🐉⚔️ Mimo że opowieść oparta jest na przepowiedni – elemencie znanym w fantasy aż za dobrze – Chu wnosi w ten motyw coś świeżego. Tu proroctwo zawodzi. Bohater nie pasuje do legendy. Droga do celu okazuje się zupełnie inna niż wszyscy oczekiwali. To sprawia, że fabuła nie idzie po schemacie – jest pełna zaskoczeń, zwrotów akcji i momentów, które zmuszają do zatrzymania się i zastanowienia.

ㅤ

🐉⚔️ Sztuka proroctwa nie jest tylko o walce i magii – to opowieść o dojrzewaniu, upadku i ponownym wstawaniu. O tym, że bohaterem nie zostaje się z dnia na dzień, tylko trzeba się nim stać – krok po kroku, walcząc nie tylko z przeciwnikami, ale też z własnymi słabościami. Ta książka zaskoczyła mnie swoją głębią, rozbudowaną warstwą emocjonalną i świetnym poczuciem humoru. Jeśli szukasz fantasy z duszą, nie tylko dla fanów smoków i mieczy, ale też tych, którzy cenią dobrą opowieść o człowieczeństwie – trafiasz idealnie.

Wesley Chu zaprasza nas w podróż ku nieznanym. Otwiera drzwi do świata pełnego tajemnic i w pierwszym tomie swojej ekscytującej serii zapewnia wiele niezapomnianych wieczorów. Wcześniej pisał dobre książki, ale wydaje się, że tym razem pobił samego siebie w epickim wstępie do magii naznaczonej chińską kulturą.

Nie spodziewałam się, że fabuła będzie taka dobra. Zrównoważona, wyważona, świadoma, odważna. Z bohaterami, których losy ani przez moment nie będą mi obojętne. Jednak zacznijmy od początku. Na prawie siedmiuset stronach autor rozpisuje się w pomysłowej wariacji na temat tradycji sztuki walki, angażując w to wszystko charyzmatycznych bohaterów, wystawiając ich na liczne próby a czytelnika obdarowując mnóstwem pięknych obrazów, dedykowanych nawet najbardziej wymagającej wyobraźni. I nie ma w tym żadnego przekłamania, ponieważ historia pisana męską ręką ma dużo różnorodnych emocji, ale i momentów trwogi, które wpłyną na dalszy bieg wydarzeń odpowiednio wszystko równoważąc.

Wen Jian według przepowiedni miał osiągnąć wielkie cele. Jego zadaniem było obalenie Wiecznego Chana a tym samym ocalenie królestwa. Nie wszystko jednak poszło zgodnie z planem. Od początku wychowywany na sławnego człowieka, otoczony bogactwem oraz luksusem, wydawał się nie w pełni świadomy tego co go czeka. Musiał uciekać po szybkiej porażce i tak rozpoczęła się jego prawdziwa przygoda. Przygoda, która całkowicie przewartościowała priorytety.

Zacznijmy od tego, że mimo pokaźnej ilości stron, fabuła wydaje się dopiero wstępem do tego co wydarzy się dalej. Poznajemy bohaterów, obserwujemy jak zmieniają się na naszych oczach pod wpływem nabytych doświadczeń a także przebytej drogi. Ten drugi motyw wypada rewelacyjnie, jest moim zdecydowanym faworytem, który odkrywa wiele niespodziewanych kart, pokazując siłę kształtującej się przyjaźni pomiędzy bohaterami pozornie niemającymi ze sobą zbyt wiele wspólnego. Na drugim tle przewija się magia, sztuki walki, chińska kultura, nieśmiertelni bogowie oraz cała masa innych pomniejszych motywów, które tworzą jedną spójną całość, choć nie zawsze udzielają jasnych odpowiedzi jeśli w ogóle. To na pewno skłoni mnie do przeczytania kontynuacji, gdy tylko się ona pokaże a tymczasem pochwalę wszystko co poznałam do tej pory jako kawał solidnie wykonanej pracy łączącej ze sobą magiczne elementy oraz współczesne wartości.

"Sztuka proroctwa" to powieść dedykowana wszystkim poszukującym wielki wrażeń, ciekawych bohaterów a także skrajnych emocji dyktujących własne warunki. Autor pisze o przyjaźni, pokonywaniu własnych barier, przywołuje kwestie moralne, społeczne a także motywy polityczne, ale smacznie schowane pod płaszczem władzy i magicznych zagrywek. Innymi słowy - oto lektura kompletna, która gwarantuje wiele nieprzespanych nocy, wpływająca na naszą wyobraźnię i ani przez moment nie będąca nam obojętną.

Sądziłam, że po "Wojnach makowych" nie doświadczę już tak mocnych i nieprzewidywalnych wrażeń. Że wszystkie dalekowschodnie, okraszone tysiącem legend historie, na tle tamtego bestsellera będą mdłe i nieciekawe. Jak bardzo się myliłam i uderzyć się muszę w pierś dowiedziałam się już na samym początku "Sztuki proroctwa". A, że zachwycona jestem szalenie, toteż dzielę się tym chętnie.

W tym całym dalekowschodnim kotle kisi się tak wiele różnych osobowości i charakterów, że czytanie staje się czystą przyjemnością. To, w jaki sposób bohaterowie reagują na śmiertelne niebezpieczeństwo, jak się wysławiają i manipulują ludźmi, władają bronią czy magią, sprawia, że każdego z nich poznajemy od podszewki. Na wierzch wychodzą wszystkie wady, skrywane sekrety i tajemnice, ale też mnóstwo pozytywnych emocji i niuansów świadczących o skrupulatnym i drobiazgowym przygotowaniu autora.

Mamy tu zbiór wielu postaci. Żadna z nich nie jest krystaliczna, ich działania i decyzje nie do końca są jasne, co komplikuje nieco odbiór i sprawia, że całość nabiera nieprawdopodobnej wręcz tajemniczości. Poza tym, bohaterowie przebywają długą drogę, ale mnóstwo niedopowiedzeń i niejasności powoduje, że zastanawiam się dokąd ich to wszystko zaprowadzi, i czy to się skończy dobrze.

Trzeba też wspomnieć o tym, że ta książka dialogami stoi. Jest ich tu bardzo dużo i są nie tylko doskonałą ilustracją kolejnych scen, ale też tworzą swoje historie, które gładko przechodzą jedna w drugą i absolutnie nie nudzą. Czasem zaskakują, bawią, szokują, ale też pomagają zrozumieć pewne zachowania bohaterów.

Książka ukwiecona jest intrygami, knowania plączą fabułę, kierują ją pozornie w drugą stronę, po to by zmylić czytelnika i ostatecznie uderzyć z zimną precyzją w zupełnie nieosłonięte miejsce.

To nie jest łatwa lektura z baśniowymi postaciami i lekko romantycznymi wątkami, których teraz pełno na księgarskich półkach. Jest to opowieść intensywna, dobrze przemyślana i obiecująca, że w kolejnych tomach będzie działo się więcej, mocniej i mroczniej.