Sztuka pożądania. Tak powstają złoczyńcy. Tom 2

Pierwsza część podobała mi się bardzo. Dynamiczna, niebanalna, ciekawa. "Sztuka pożądania" to już zupełnie inna książka.

Mam wrażenie, że autorce zabrakło pomysłu... Fabuła cały czas kręciła się wokół ucieczki bohaterów i ich ciągłych rozmyślań na te same tematy. Nic mnie nie zaskoczyło, a po pierwszej części miałam ochotę na więcej.

Szkoda.

W trylogii „Tak Powstają Złoczyńcy” podoba mi się to, jak bardzo nieprzewidywalne są to książki. Po pierwszej części, która niesamowicie mnie zaskoczyła, myślałam, że będę chociaż trochę gotowa na to, co wydarzy się w drugim tomie. Nic bardziej mylnego.

W „Sztuce Pożądania” dosłownie wchodzimy do głowy głównych bohaterów i poznajemy ich najmroczniejsze sekrety. Przeszłość Brooke i Luca (zwłaszcza Luca) to naprawdę trudne i traumatyczne wydarzenia, od których ja, jako czytelnik, już nigdy się nie uwolnię. Nie zapomnę o tym, co ich spotkało i o emocjach, które towarzyszyły mi podczas czytania.

Mam wrażenie, że w tej części zostały odkryte najważniejsze karty, które pozwoliły zatopić się nam jeszcze bardziej w ten okrutny, pełen kłamstw, intryg i obsesji świat.

Relacja głównych bohaterów nie jest zdrowa, ale jest niesamowicie uzależniająca. To, co działo się z Brooke było opisane z niezwykłą starannością i dzięki temu ja mogłam poczuć jej każdą emocję. Gdy bohaterka była zmęczona i bez sił, ja również to odczuwałam. Czułam jej strach, złość i obłęd. Ona i Luc to zdecydowanie jedne z najlepiej przedstawionych postaci, a w tej części zostali obdarci ze wszystkiego i w ten sposób musieli stawić czoła kolejnym niebezpieczeństwom.

Ta pozycja jest zupełnie inna od poprzedniej części, jednak ich połączenie jest pod każdym względem idealne i nie wyobrażam sobie, by „Sztuka Pożądania” miała obrać inny kierunek. Do tego końcówka tej książki, to coś, o czym nie mogę przestać myśleć! Wiem, że premiera finałowej części już niedługo, ale moje myśli codziennie podążają do wszystkich wskazówek, które zostawiła nam autorka.

Julia Kubicka otwiera przed nami drzwi do kontynuacji swojej romantycznej przygody. Pierwszy tom udowodnił nam, że autorka miała konkretny pomysł na swoją opowieść, więc z dużą ciekawością sięgnęłam po kontynuację, mając nadzieję, że dalej będzie jeszcze lepiej.

To historia, która skupia się na wątku przyczynowo-skutkowym, więc jeśli jeszcze nie mieliście okazji przeczytać pierwszej części – odsyłam Was do nadrobienia zaległości. Ważne jest, by zachować chronologię czytania, ponieważ pogubimy się w wydarzeniach a odgrywają one tutaj istotną rolę. Kreacja bohaterów również zasługuje na słowa uznania, ponieważ przed nami stają sylwetki intrygujących postaci, które bez problemu potrafimy rozłożyć na czynniki pierwsze a całe profile psychologiczne dają nam mocno do myślenia. Jednak gdyby nie intrygująca treść i zawiła fabuła nawet takie charyzmatyczne postacie nie wybroniłyby się w pełni. A jednak wszystko zamknęło się w w spójną, konkretną całości, którą czytało się z ogromną przyjemnością.

Ponownie czytamy o Brooke i Lucu, których zawiła relacja przyprawia o zawrót głowy. Ich dążenia do wzajemnego zrozumienia spełzły na niczym a drogi rozeszły się w najmniej spodziewanym momencie. Obydwoje podjęli błędne decyzje i nie do końca wyciągnęli odpowiednie wnioski, ale czytelnik mając nadzieję, że w odpowiednim momencie jeszcze się opanują przewraca kolejne strony w zawrotnym tempie i liczy na odpowiednie rozwiązanie sytuacji. Luce robi wszystko, by Brooke trzymać na dystans a ta z dużą zaciętością wymyka mu się z rąk, więc tym sposobem przenosimy się do malowniczej Francji i ani przez moment nie tracimy poczucia, że wielkie niebezpieczeństwo wisi w powietrzu.

Nie chcę zdradzać Wam wiele z całej fabuły, ponieważ przyjemnością czytania jest przede wszystkim poznawanie dalszych losów bohaterów, ale zapewniam, że to dynamiczna przygoda pełna wyzwań czekających zarówno na główne postacie jakie na samego czytelnika. Dzieje się dużo, z każdej strony uderzają w nas skrajne emocje a bohaterowie nie potrafią odnaleźć porozumienia między sercem a rozumem. Wątek romantyczny, motyw niebezpieczeństwa a także zabawa w kotka i myszkę to jedynie podstawowe motywy wyciągnięte z całego worka wydarzeń jakimi żongluje autorka. Zapewniam więc, że to lektura podczas której nikt nie będzie się nudził.

Mam wrażenie, że "Sztuka pożądania" to historia jeszcze lepiej dopracowana niż jej poprzedniczka. Książka intensywna, pełna wrażeń i zaskakujących momentów a także emocji od których nie chcemy odchodzić. Przemyślane motywy oraz dobrze poprowadzona kreacja bohaterów przekładają się na treść idealną dla każdej romantyczki, która od podobnej książki oczekuje czegoś więcej niż banalnego romansu. Oto seria, która broni się treścią i dopracowaniem, i której warto poświęcić wolną chwilę.

Lubicie książki z wątkiem takiej wyjątkowo toksycznej miłości ?

“Boże, Brooke musiała być wściekła ! Zostawiłem ja nagą na odludziu !

Ale z pewnością doceniła moje starania ! Ktoś inny zabrałby jej kluczyki, a ja kreatywnie wjechałem jej autem do oceanu !

Uśmiechnąłem się pod nosem.

Za parę godzin będę trupem!”

Ach ten Luc Moreau. Nikt nie wykańcza nerwowo Brooke tak jak on. Poprzedni i zarazem pierwszy, tom serii “Tak powstają złoczyńcy” pokazał jak mająca potencjał policjantka popada w obłęd, obsesyjnie ścigając tego fałszerza dzieł sztuki. I nawet gdy wzięła urlop żeby dojść do siebie, dopadła go, spędziła z nim namiętne chwile i …obudziła się po odpowiedniej wg niego dawce narkotyku, wystarczającej by zdążył ponownie jej uciec. I tak jak sugeruje cytat, została sama, naga, bez auta. Towarzyszyła jej wściekłość i …gangster Franchetti. Mając wspólnego wroga, wyruszają w pościg do Francji, gdzie Astley ma za zadanie po prostu zamordować Moreau. Proste ? Niby…

“Fałszerz wiedział, jak mi umknąć, ale był również świadomy tego, że nieustannie, dopóki żyję, będę go szukać i zawsze go znajdę. Mieliśmy wiele okazji, aby przerwać tę gierkę, aczkolwiek nie zrobiliśmy tego, ponieważ oboje czerpaliśmy z tego jakąś chorą, ledwie zrozumiałą satysfakcję. On chciał uciekać, a ja pragnęłam go gonić.”

A jak go złapie i zabije, to nie będzie miała kogo gonić. I co wtedy?

Wyruszając do Francji, Astley nie liczyła na to, że z niej wróci, że to przeżyje. Sensem jej życia stała się ta pogoń. Chora obsesja przyćmiła wszystko inne. I jakby tego nie określić, jakby nie zdefiniować, czy jako syndrom sztokholmski, czy paranoje, szaleństwo i inne wariacje, żadne z nich nie odpuści. On nie chce stracić pozornej wolności, bo jednak dał się zakuć w kajdany współpracy z pozostałymi przestępcami. A ona, nadal będąc po drugiej stronie barykady, wciąż wierzy, że musi go złapać i oddać w ręce sprawiedliwości. Jeśli nie tak, to czas na egzekucję.

I w tym tomie rzeczywiście będzie miała krew na rękach. Ale czyją ?

“Luc Moreau… Mój osobisty grzech, moja obsesja oraz fiksacja… Mój złoczyńca. Miłość mojego życia.”

Można pomyśleć, że w tak chorej, absurdalnej i irracjonalnej książce nic nie może porwać czytelnika. Absolutnie nic bardziej mylnego, bo ta książka wciąga niesamowicie!

Można pomyśleć, że taka toksyczna relacja jak ta, która połączyła Luca i Brooke, nie ma nic wspólnego z miłością. Ale jednak się pokochali. Na tyle, że są w stanie zrobić wszystko by bronić się nawzajem.

To też absurdalne, bo tak uparcie i notorycznie krzywdzą się sami nawzajem. Jednak czytając wciąż myślałam co by było gdyby poznali się w innych okolicznościach, gdyby nie stali na różnych liniach frontu ? Ta ich wojna przynosi kolejne ofiary, czy oni sami też się nimi staną ?

Niezaprzeczalnie to nie jest standardowy romans, tu nawet nie ma chyba co liczyć na szczęśliwe zakończenie. Tych dwoje ma wręcz pewność, że nie ma dla nich nadziei. Jedyne co im pozostaje to skradzione chwile pomiędzy kolejnymi walkami. Tu wywiesili z pozoru białą flagę, dali sobie czas, udając, że świat się zatrzymał i nic ani nikt się nie liczy. W domku w lesie, na odludziu we Francji, mają czas na zdecydowanie - co dalej? Ale czy mają jakikolwiek wybór ?

To nie jest książka z pięknym wątkiem romantycznym, urocza, gdzie padają cudowne wyznania miłości, czekamy na kościelne dzwony i wyobrażamy sobie bohaterów w domku z ogródkiem, psem i dwójką dzieci. To książka tak inna od wszystkich, że aż abstrakcyjna jak wiele obrazów w galeriach (może nawet podrobionych przez Luca). I chyba przez to wręcz ją pokochałam.

Podziwiam talent autorki, zdecydowanie tu go pokazuje na każdej stronie. Obnaża ludzkie wady na przykładzie tej dwójki bohaterów. Zaznacza już na wstępie, że opisywane przez nią zachowania, nie są zdrowe i normalne. Nie sugeruje, że są godne naśladowania. Mają za zadanie nas zainteresować i wg mnie udało się to perfekcyjnie. Od początku do końca. I pozostawia nas ponownie w oczekiwaniu na ciąg dalszy i z taką totalną dezorientacją. Bo zwykle mamy jakieś przypuszczenia, jakiś zarys scenariusza kolejnej części. A tu kompletnie nie mam pojęcia czego spodziewać się dalej. Bo ta seria to taka jedna wielka niewiadoma, każdy tom to zestaw niespodzianek, a każdy rozdział to kolejna z nich. Dlatego czytanie sprawia tak wiele przyjemności i daje taki ogrom satysfakcji.

Polecam Kochani, oj bardzo polecam. I się zastanawiam, czy czytelnicy docenią talent autorki na tyle, żeby za rok to ona była wśród wyróżnionych na Gali Empik ? Wcale by mnie to nie zdziwiło, bo potencjał widzę w niej ogromny. Moje wyrazy uznania. Dziękuję za egzemplarz do recenzji.