Szkoła luster

Cudowna, wspaniała, zaskakująca, nieodkładalna. Te wszystkie słowa idealnie opisują książkę Ewy Stachniak. Od pierwszych stron zostałam oczarowana osiemnastowiecznym Wersalem, szlachtą i dworskimi intrygami.

"Szkoła luster" sprawiła, że zbierałam szczękę z podłogi. Książka jest napisana przepięknym językiem, to prawdziwa literacka uczta dla duszy.

Powieść na wskroś kobieca, subtelna, a zarazem mocna w przekazie. Zdecydowany must read tego roku.

Autorka porwała mnie do Parku Jeleni, oprowadziła po Wersalu. Pokazała mi blichtr i przepych francuskiego dworu. Ostrzegła przed dworskimi intrugami, kłamstwami i niebezpieczeństwem.

Złamała mi serce, jako matka, cierpiałam razem z Véronique i Marie-Louise, och... jak ja płakałam. Specjalnie przedłużałam lekturę, aby dalej napawać się tym dworskim klimatem, ale też aby do głębi odczuwać to, co dziewczęta ze Szkoły Luster.

Fabuła jest utkana misterną siecią tajemnicy, cierpienia, a także chwilami radości i miłości. Wydarzenia w przededniu rewolucji francuskiej są niezwykle niespokojne, napawające uczuciem gorączkowego oczekiwania, ale to wszystko dzieje się jakby w tle. Autorka oddała głos bohaterkom, kobietom, które muszą walczyć o swój byt, jestestwo, a także prawdę na temat swojego pochodzenia i pozycji. To właśnie one grały tutaj pierwsze skrzypce, całość kręciła się wokół ich losów i przeznaczenia.

Véronique i Marie-Louise musiały odnaleźć siebie w całym tym przedrewolucyjnym zamieszaniu, czego nie ułatwiała im przeszłość, a także wpływy królewskiej metresy madame de Pompadour.

Przepiękna powieść. Nie potrafiłam jej odłożyć, a zarazem przedłużałam moment zakończenia do granic. Dzięki temu tytułowi pokochałam pióro Ewy Stachniak, koniecznie muszę zapoznać się z jej poprzednimi książkami. Powieści historyczne mają swój wyjątkowy klimat, uwielbiam razem z bohaterami cofać się w czasie, aby poznawać ich losy. "Szkoła luster" sprawiła, że nie chciałam powracać z Francji do rzeczywistości.

"Szkoła luster" Ewa Stachniak

Veronique wychowuje się wraz z młodszymi braćmi i matką w ubogiej dzielnicy Paryża. Codziennością dziewczyny są prace domowe, opieka nad rodzeństwem oraz pomoc w "biznesie" matki, który jest jedynym źródłem dochodów. Pewnego razu los uśmiecha się do rodziny, a Veronique zostaje skierowana do pałacu, gdzie rzekomo ma zostać służącą polskiego hrabiego...

"Szkoła luster" jest książką z gatunku literatury obyczajowej z detalicznym, chirurgicznie precyzyjnym tłem historycznym, które z pewnością zrobi wrażenie na niejednym czytelniku! Autorka nie szczędzi opisów odnoszących się do funkcjonowania biedoty paryskiej, a także zaprasza nas, żyjących setki lat później, na wersalskie salony, z błyskiem w oku przemierzamy komnaty jednego z najwspanialszych pałaców francuskich monarchów. Tę powieść przepełnia blichtr, zastraszający splendor i przepych komnat królewskich, przytłaczające wręcz bogactwo wylewające się zewsząd.

Historia utkana przez Ewę Stachniak traktuje również o ogromnej sile kobiet muszących radzić sobie w ciężkich dla nich czasach. To powieść, w której nie brakuje dzielnie odpierających życiowe nawały bohaterek. Każda z nich przeciwstawia się nieuchronnym, lecz brutalnym żartom losu i poszukuje swojego miejsca na świecie, swoistego azylu, ostoi. We znaki emancypacji kobiet daje się oczywiście sztywna hierarchia społeczna, ciasny gorset moralny, jak i równie wszechobecny patriarchat.

Autorka umiejętnie wplotła w całokształt mnóstwo tajemnic, sekretów i rozmaitych dworskich intryg. Z fascynacją pokonujemy dość żmudną drogę do odkrycia prawdy, która nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego. W "Szkole luster" nic nie jest tym, czym wydaje się być na pierwszy rzut oka bowiem po kilku stronach lektury, może przybrać zupełnie inną postać, niepodobną ani w jednym calu do pierwotnej.

Na oklaski zasługuje z pewnością warsztat literacki Ewy Stachniak, gdyż powieść zachwyca językiem, researchem oraz wcześniej wspomnianym ukazaniem realiów minionej już dawno epoki.

Podsumowując, pomijając bardzo powolne, monotonne tempo, powieść jest naprawdę stabilnym kawałem dobrej literatury! Autorka nieustannie daje popis swojego talentu do kreowania historii na tę modłę właśnie. Jest to jedna z tych książek, które idealnie wprowadzają odbiorcę w nastrój osiemnastowiecznej Francji, królewskich rezydencji i ogrodów, skomplikowane pałacowe życie oraz wiele, wiele więcej!

⭐5,5/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova.

Francja, Wersal, rok 1755… z wielką przyjemnością przeniosłam się do tamtych czasów… ale już po pierwszych kilku stronach nie dowierzałam w tę historię.

„W świecie dworskich intryg prawda jest najpilniej strzeżoną tajemnicą” - to zdanie zawiera w sobie sedno tej powieści.

Trzynastoletnia Veronique trafia do Parku Jeleni, gdzie pobiera nauki, aby nabrać ogłady, zagłębić się w zasady dobrego wychowania… brzmi świetnie, ale kiedy przekracza słynną Salę Luster jej wyobrażenia o królewskim blichtrze pękają jak bańka mydlana…bowiem ma zaspokajać fantazje „polskiego hrabiego”, który w rzeczywistości jest zupełnie kimś innym. Staje oko w oko z Ludwikiem XV.

Przyznaję, że kiedy dobrnęłam to fragmentu, w którym wszystko stało się oczywiste poczułam ogromne zażenowanie, bo jak tak można postępować? Jak można młode dziewczyny tak wykorzystywać?

To bardzo złożona historia, najpierw poznajemy losy wcześniej wspomnianej Veronique, a później przypatrujemy się losom jej córki. Obie kobiety miały trudne życie, choć każda na swój sposób. Każda cierpiała, ale również poszukiwała odrobimy szczęścia. co nie było łatwym zadaniem.

Język jakim posługuje się autorka początkowo do mnie nie przemawiał, myślałam, że zanim dobrnę do końca tej powieści minie wiele czasu, ale poznając kolejne wątki, intrygi i kłamstwa panoszące się po dworze królewskim nie mogłam się od niej oderwać.

To historia pełna bólu cierpienia, obłudy, ale też momentami miłości i szczęścia, choć w zdecydowanie mniejszym stopniu.

Bez wątpienia książka ma niesamowity klimat, ale nigdy, przenigdy nie chciałabym stanąć na miejscu Veronique, czy jej córki Marie -Louis… na szczęście te czasy już nie wrócą.

Jeśli lubicie podróże w czasie z pewnością będziecie usatysfakcjonowani, pamiętajcie jednak, że nie jest to łatwa historia. Pomimo moich początkowych wątpliwości, teraz z czystym sumieniem zachęcam Was do lektury.

Jestem pewna, że większość z was marzyła kiedyś o tym żeby znaleźć się na dworze królewskim, wśród pięknie ubranych dam dworu. A może nawet być jedną z nich… a czemu nie księżniczką? Teraz możecie choć na chwilkę przenieść się w tą piękną scenerię, ale wcale tak cudnie nie będzie, bo jak wszędzie, tak i tam obowiązują prawa, z którymi nie musimy się zgadzać.

Podobają mi książki Stachniak. Po trosze w nich historii, biografii, powieści obyczajowej. Wyśmienicie się je czyta i nie jest inaczej w tym przypadku. Pięknie napisana powieść pełna smutku, bólu i utraconego zbyt wcześnie dzieciństwa, rozgrywająca się na oszałamiających przepychem królewskich salonach.

Lubicie filmy kostiumowe? Jeśli tak, to pokochacie tę książkę. „Szkoła Luster” przenosi nas, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki prosto do Wersalu i to w bardzo interesujący czas – panowanie Ludwika XV, kobieciarza i dziecioroba. Młodziutka, bo trzynastoletnia Veronique musi bardzo szybko dorosnąć i dojrzeć, bo właśnie trafiła na dwór i oko zawiesił na niej sam król. Zderzenie wielkiego bogactwa z ogromną biedą, a w tym wszystkim ona – zagubiona, szukająca własnego miejsca, samotna, Veronique. Nie potrwa długo aż urodzi nieślubne dziecko, Marie-Louise, natomiast dłużej aby nauczyć się hierarchii i znaleźć swoje w niej miejsce.

Wypada wtrącić w tym miejscu taki fragment i go cytować przy różnych okazjach, bo odnieść go można nie tylko do tamtych czasów „W świecie dworskich intryg prawda jest najpilniej strzeżoną tajemnicą”. Tylko co się stanie gdy tę prawdę poznamy?

Najnowszą powieść Ewy Stachniak polecam, bo to naprawdę ciekawa książka.

„Nie nauczyłam się jeszcze wszystkich kroków tańca zdrady i poświęcenia.”

Przenosimy się do XVIII wiecznej Francji, na dwór króla Ludwika XV. Trzynastoletnia Véronique jest piękną, niewinną dziewczyną, pochodzi z biednej rodziny. Owdowiała matka bez skupów oddaje córkę na służbę. Doskonale zdaje sobie sprawę co to za rodzaj służby, a sama naiwna Véronique ma nadzieję na poprawę swojego losu. Wykorzystana niebawem rodzi nieślubną córkę króla Marię-Louise.

Przez powieść się płynie. Silne kobiety, ich odwaga, walka o marzenia, godną przyszłość i miłość. Barwny styl, dynamika, dopracowana fabuła, piękne opisy, ciekawie wykreowani bohaterowie. Ich losy śledzimy z zapartym tchem.

Bardzo realnie ukazany Paryż tamtych czasów. Bajkowa sceneria, a w tle pilnie strzeżone przez Madame de Pompadour tajemnice. Przepaść między panami, a biedotą. Blichtr, piękno, przepych Wersalu, a obok biedne uliczki Paryża. Walające się gnijące odpady, ubogie, bose, brudne dzieci. Robactwo, nieczystości, mroczne, duszne zaułki.

Dworskie intrygi, obowiązujące normy, konwenanse i skandaliczne praktyki na dworze. Niewinne, niczego nieświadome dziewczęta wykorzystywane przez wpływowego hrabiego, potem trafiają w ręce króla, dla którego są niczym innym niż tylko zabawką. Chwilami włos się jeży, to co działo się za przyzwoleniem wszystkich na dworze króla, przeraża…

Wspaniała, niepokojąca, wielowątkowa opowieść. Wzbudza ogromne emocje, porusza wewnętrznie, trudno przejść obok niej obojętnie. Fikcja literacka idealnie współgra z prawdą historyczną. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki:)