Królestwo popiołów. Szklany Tron. Tom 7

Finał „Szklanego Tronu” to prawdziwy rollercoaster emocji. Sarah J. Maas nie daje czytelnikowi ani chwili wytchnienia - od pierwszych stron rzuca nas w wir bitew, politycznych intryg, zdrad i decyzji, które mogą kosztować życie całych krain. Nareszcie mogę powiedzieć, że nie ma rozwleczonego początku książki, a od razu coś się dzieje. 😂

Aelin tutaj jest wszystkim - królową, wojowniczką, przyjaciółką, kobietą, która płonie od środka, ale idzie dalej, bo wie, że na jej barkach spoczywa los świata. Jej droga to mieszanka bólu, nadziei i odwagi, która łamie serce i jednocześnie daje nadzieję. Na… lepszy świat.☀️

Książka pokazuje jak wielką wagę ma lojalność i przyjaźń.

To powieść, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. Trochę się obawiałam, że zginie ktoś ważny (obstawiałam Aediona 😂), ale jestem zadowolona z zakończenia. Jedynie muszę przyznać, że opisy bitew w pewnym momencie zaczęły mnie nużyć, ale to chyba jedyny minus. 😅

Oczywiście, że na końcu płakałam. 🤭😭

Wszystko, co dobre kiedyś się kończy, chociaż chciałam wiedzieć, czy wszystko potoczy się dobrze czuję poniekąd smutek rozstania z Aelin, z Rowanem, z całą Erileą. To ból, który doskonale zna każdy fan, który musi się pożegnać z czymś, co zawsze gdzieś było obecne. Myślę, że chętnie powrócę do świata wykreowanego przez Maas, przypominając sobie wszystkie emocje, które mi towarzyszyły podczas lektury tego cyklu, a także rozpaliły się na nowo, jak królewski płomień Aelin. Przebyliśmy długą drogę, zupełnie jak główna bohaterka, wieziona w kopalni soli, aby zdobyć tron szturmem, który od dawna się jej należał. Nie cofnęła się przed niczym, pokazała na czym polega prawdziwa determinacja i walka o siebie, o swój lud, o bezpieczeństwo wiernych przyjaciół. Byłam z niej dumna.

Finał „Królestwa popiołów” poprowadził nas do ostatecznego starcia walki o wolność i kreację nowego, lepszego świata, który był marzeniem tak wielu. Ostatni wysiłek wydawał się być ciągle przed naszymi bohaterami, Terrasen stawia opór wrogiej armii Morath, która jest przytłaczająco liczna, wszystkie oczy skierowane są w tamtą stronę. W stronę, w której ogień zaciekle stara się trawić rozlewającą ciemność, gdzie na czele Zguby walczy Aedion prowadząc swój taniec na polu bitwy. Ryk rogu z Morath będzie śnił się po nocach zwiastując kłopoty, zapraszając armię do ostatecznego starcia, której szala może się przekrzywić w każdej chwili. Na czyją korzyść? Odgłos wywrenich skrzydeł odbijał się od szelestu stron, które przewracałam coraz to szybciej, kiedy akcja zaczynała się zagęszczać. Aelin wraz z Chaolem i Rowanem nie próżnowała, miała swojego asa w rękawie, plan, który realizowała. Miała sprzymierzeńców, którzy postanowili jej dopomóc i chronić ziemie Terrasenu i całej Erilei. Manon nie próżnowała robiła wszystko, aby zjednoczyć zwaśnione wiedźmy, miała swój plan, który realizowała. Na Północy trwa walka o pokój, o lepszy świat, chociaż odkupiona zostanie krwią i poświęceniem. Ogniste Serce ma plan, który sięga ziem Orynthu, czego tam szuka? Czy jej się powiedzie? Czy nowy świat zasługuje na przelaną krew? Jaką wizję przedstawią nam nowi pretendenci do korony? Jaka będzie tego cena? Kto polegnie w tej walce? Jaki los czeka lud Terrasenu? Czy po tej ciemności będzie szansa na to, że rozbłyśnie ogień?

Maas słynie z tego, że zakończenia jej książek bywają zróżnicowane zarówno pod kątem pozytywnych, jak i negatywnych aspektów. Wątki, na które zdecydowała się autorka są ponadczasowe, mówią o odwadze, silnej miłości, uzdrowieniu, odkupieniu i nadziei. Otrzymujemy także ważną lekcję, która sprawia, że bez dwóch zdań i to nie raz sięgnę po cykl Szklany Tron, rokoszując się literaturą. Mowa tutaj o tym, żeby nigdy się nie poddawać i walczyć o to, w co się wierzy, wbrew wszystkiemu, co się wydaje niemożliwe do pokonania. Straty poniesione przez bohaterów były bolesne, wszystko miło swój sens, coś znaczyło, nawet w przypadku niewielkich postaci, pozostawiało ślad. Istnieją pewne serie książkowe, które czytasz i zapominasz o nich po jakimś czasie, zaczytując się innymi książkami, ale są takie postacie, które pozostają z tobą, wpływają i zmieniają spojrzenie na pewne sprawy. Dla mnie takim cyklem jest właśnie Szklany Tron.

Bohaterowie nieco rozbiegają się w różne strony prowadząc swoje własne misje, przygody i zadania, aby ponownie zebrać się w jednym punkcie i pokierować nią do końca. Dzięki temu zabiegowi stają się bardziej wyraziści nie pozostając jedynie tłem, mają swój cel, są cenni.

„Królestwo popiołów” to historia białowłosej królowej podzielonego ludu i ciepła, które w końcu stopiło jej zimne serce, ale nie tylko. To opowieść o ludziach, demonach, władcach, fae, dążących do stworzenia lepszego świata, który wyłoni się z mroku dając nadzieję. Dałam się porwać w ten niesamowity wir magii i uczuć, które kipiały w mych żyłach, jak święty ogień w dłoniach Aelin.

W końcu przyszedł czas na ostatni tom serii Szklany tron od Sarah J Maas.

Kto zna tę serię?

Kto ma ochotę ją przeczytać?

Ten tom był najbardziej emocjonujący, najwięcej elementów w końcu znalazło swoje miejsce i wiele wątków zostało rozwiązanych. a po przerzuceniu ostatniej strony, dokładniej 1240 strony, ciężko rozstać się z ulubionymi bohaterami, z którymi się związało, którym się kibicowało i z którymi nie chce się rozstawać.

Podtrzymuje swoje zdanie, że kocham tę serię. Całym swoim sercem i gdybym miała miejsce na półkach, kupiłabym wszystkie wydania tych książek, a jest ich sporo. Obecnie mam pojedyncze tomy z dwóch wydań, pełną serię w pierwszym wydaniu, tak samo jak opowiadania z tego universum, w pierwszym wydaniu, wydane pojedynczo. Obecnie mam dylemat, które wydanie zostawić, które dokupić i gdzie je zmieścić.

Nie będę wam streszczać, co tu się wydarzyło, działo się tu naprawdę dużo i wszystko jest spoilerem poprzednich tomów, więc opowiem tylko, że nadciąga wojna, która nie będzie krwawa, brutalna, chaotyczna, z nutką tajemnicy, bo to w końcu Aelin przygotowała każdy szczegół obrony miejsca, które kocha całym sercem. A lepszej osoby do knucia intryg i podążania nićmi losu nie znam. Jest genialna w swoich planach i jeśli niekiedy podwinie się jej noga, to i tak będzie mówić, że to była część jej planu.

“Królestwo popiołów” Sarah J Maas to naprawdę godne zakończenie pewnego etapu w życiu, jakim jest lektura Szklanego tronu. Siedem części, które pochłonęły mnie w całości, które wywołują emocje za każdym razem, gdy przypomnę sobie jakąś scenę z tych książek, a wierzcie mi, często mi się to zdarza. Jest to najdłuższa i najobszerniejsza część tej serii, przez co człowiek boi się dobrze ją otworzyć, by nie złamać grzbietu, jednak wiem, że w końcu to się stanie, bo nie jednokrotnie będę wracać do tej historii. Pewnie w przyszłym roku sięgnę po tę serię po raz szósty i będę udawać, że poznaję ją po raz pierwszy, ponieważ za każdym razem odkrywam coś nowego, jednak za każdym razem emocje sięgają zenitu. Kocham i już tęsknię.

Współpraca reklamowa @wydawnictwo_uroboros

Dzisiaj swoją premierę mają między innymi książki od @sarahjmaas 😍 Jedną z nich jest właśnie „Królestwo popiołów” 🤩

❗JEST TO OSTATNIA CZĘŚĆ SERII „SZKLANY TRON”

Cała seria to historia o miłości, przyjaźni, stracie, bólu, cierpieniu i poświęceniu. To emocjonalny rollercoaster, to zakochanie i przywiązanie czytelnika do postaci, przeżywanie wszystkiego razem z nimi. Wszystko było spójne, wartkie i aż nie chciało się odkładać książek na bok 🤩

Było wzruszająco, emocjonalnie.

Napewno będzie reread, uwielbiam książki Sarah J Maas 😍😭🥰