Szklany ogród

Świetna fabuła i historia godna największej uwagi. Dzięki Tatianie Tibuleac odbiorcy mogą lepiej zapoznać się ze schyłkiem Związku Radzieckiego i okresem transformacji w Mołdawii. Świat widziany oczami dziecka dodatkowo nadaje tej książce niesamowitego charakteru. Myślę, że jest to pozycja, którą zaskoczy niejednego czytelnika i onieśmieli go motywem kultury, polityki oraz zachowań społeczeństwa w obliczu zmian ustrojowych.

Naprawdę piękna książka, która pozwala poznać dzieje Mołdawii z perspektywy, z jakiej pewnie mało kto z nas miał szansę spojrzeć na historię jakiegokolwiek państwa - z perspektywy dorastającej nastolatki. Jest to opowieść o nowych szansach, wyborach i tożsamości, która porusza i skłania do przemyśleń.

Bardzo się ucieszyłam, że mogę ponownie powrócić do twórczości Pani Tatiany Țîbuleac, która to potrafi zaciekawić tymże lubi opisywać w niej trudną tematykę związaną z codziennością, problemami dotyczącymi ludzi młodych, prostych zaczynających dorastających, dążyć do spełnienia marzeń, godnego życia, poznawania wcześniejszego smaku niełatwej dla nich pracy, żyjących w trudnych warunkach.

Główną bohaterką książki autorstwa Pani Tatiany Țîbuleac pt. ''Szklany ogród'' jest Łastoczka imię otrzymała od nowej mamy.

Jesteśmy obserwatorami toczących się losów Łastoczki, która opowiada, co czuła, kiedy to rozpoczęła nowe życie, co było ważne dla jej mamy, co lubiła, a czego nie. Na co zwracała szczególną uwagę, jakie miały relacje, czy była dobrą dla niej mamą, czego ją nauczyła, jakie miała wymagania wobec córki, na co liczyła, najbardziej wychowując córkę, czy umiała być dla niej autorytetem?

Podczas czytania tej książki można zadawać pytania, wyciągać wnioski, jaka jest naprawdę Tamara Pawłowna nowa mama Łastoczki oraz jej córka, która to dopiero uczy się przy niej życia, poznaje jego blaski i cienie związane z wykonywaną pracą we wcześniejszym dorastaniu, dające o sobie znać bóle, czy ma do mamy zaufanie, czy wyczuwalna jest od niej miłość, za czym najbardziej tęskni, czy czuje się bezpieczna przy mamie, czy ma przyjaciół, gdyż dzięki temu istnieje większa możliwość zrozumienie tychże bohaterek?

Zastanawiałam się, jaka cecha charakteru spodoba mi się najbardziej u Łastoczki, czy współczesna młodzież mogłaby zaczerpnąć od niej coś, co mogliby zastosować w życiu codziennym?

Książki tej nie czyta się szybko. Składa się ze 167 rozdziałów.

W przedstawionej historii głównej bohaterki należy mocniej zagłębić.

Podoba mi się to, że jest opisana emocjonalność otwartość, szczerość, które lubię u występujących bohaterów.

W tej powieści pozytywnym walorem jest to, że osoby nie znające języków mogą się szybko ich nauczyć dzięki wypowiadanym nieznanym im do tej pory zwrotom, którymi posługują się bohaterowie.

Na samym końcu skrzydła oprawki książki zamieszczona jest informacja na temat autorki Pani Tatiany Țîbuleac oraz tłumacza Pana Kazimierza Jurczaka.

Polecam przeczytać tę powieść.

,,Jedynie śmierć jest sprawiedliwsza od samotności."

Nazwana przez nową mamę Jaskółką dziewczyna zostaje wykupiona z sierocińca. Pomaga swojej opiekunce w zbieraniu i sprzedawaniu butelek. Poznajemy jej codzienność, pragnienia i emocje towarzyszące jej każdego dnia. Jej sytuację komplikują relacje kulturowe, polityczne i językowe w Mołdawii rozdartej między Związkiem Radzieckim, a Rumunią. Czy jej życie stało się łatwiejsze?

„Szklany ogród” to historia pełna emocji, niespełnionych marzeń, ciężkiej pracy, samotności i dorastaniu w ciężkich czasach transformacji ustrojowej. Pomimo dusznego klimatu książki całość czyta się błyskawicznie. Duża w tym zasługa pięknego języka ale i świetnego tłumaczenia. W tej historii nie ma litości, ale nie ma też okrucieństwa. Jednym z istotnych problemów jaki poruszyła autorka w książce jest sprawa języka. Język wykracza tutaj poza swoją zwykłą funkcję komunikacyjną i staje się narzędziem władzy lub uległości, sukcesu lub porażki, prestiżu lub pogardy. Jest bronią, dzięki której można odróżnić zwycięzców od przegranych. Nasza bohaterka by awansować w hierarchii społecznej musi nauczyć się języka rosyjskiego.

„Im lepiej mówiłam po rosyjsku, tym wyżej widziałam siebie na drabinie. Mój apetyt rósł i wspinał się po jej szczeblach w górę. Sierota, która przez siedem lat marzyła o zagranicznej sukni ślubnej, ustąpiła miejsca dobrze ubranej miastowej dziewczynie, cwanej i pazernej”.

Słuchamy jej monologu który nie ważne w jakim języku jest wypowiadany rosyjskim, mołdawskim, czy rumuńskim otula nas smutkiem i samotnością. Widzimy tęsknotę za domem. Całość jest wielowymiarowa i ujmująca, a przy tym pełna metafor. To literatura, której się nie zapomina choć wymaga skupienia i czasu. Ale trzeba wsłuchać się w głos tej dziewczyny, która jest teraz kobietą i która ma tak wiele nam do powiedzenia. Naprawdę warto.