Szept przeszłości

Dziś przychodzę do Was z opinią o książce, która przeczołgała mnie emocjonalnie tak, jak żadna inna w ostatnim czasie. Z książką, o której nie mogę przestać myśleć, choć od momentu, w którym skończyłam ją czytać, minęło już kilka dni. Nie spodziewałam się, że pod tak niepozorną okładką szaleje takie tornado emocji, które porywa w swój wir już od pierwszej strony i z każdą kolejną przewracaną stroną zbiera ogromne emocjonalne żniwo.

Znajomość Mii i Masona nie zaczyna się zbyt optymistycznie, dziewczyna ucieka z domu, w którym doświadcza przemocy od własnego ojca i narzeczonego. Trafia do niewielkiej miejscowości, błagając o pomoc i ukrycie. Zostaje przyjęta do pracy i powoli wkrada się w łaski lokalnej społeczności, niestety Mason ma złe przeczucia do nowo przybyłej dziewczyny, rozpoczyna prywatne śledztwo, bo nie umie sobie przypomnieć, skąd zna tę osobę. Z czasem odkrywa kim jest dziewczyna, ale jest już za późno na odwrót, bo pojawiają się zbyt ciepłe uczucia, a po Miię wyciąga macki przeszłość, przed którą tak bardzo uciekała....

Nie napiszę Wam, co się zadziało później, jakie kłopoty i nieszczęścia spadły na główne postacie, ale gwarantuję, że to, co przeczytacie złamie Wam serce niejednokrotnie.

Przyznać muszę, że zaczynając odkrywać tę historię, początkowo sądziłam, że mam do czynienia z kolejnym "zwykłym" romansem, nie spodziewałam się tego, co Autorka zrzuciła na bohaterkę, autentycznie złamało mnie nie raz.

Historia, do której poznania zaprosiła nas A. P. Mist to opowieść o życiu w złotej klatce, o niebezpieczeństwie, bólu i zdradzie przez najbliższych, o strachu przed przeszłością, która drepcze nam po piętach nawet w najdalszych zakątkach świata, o zaufaniu i zwyczajnym ludzkim dobru, o rodzącym się uczuciu podszytym obawami strachem i niepewnością, o przyjaźni i pięknej i wyjątkowo rzadkiej w dzisiejszych czasach miłości, miłości, o którą się walczy z całych sił i do końca, którą przerwać może tylko jedno... Jest to opowieść o normalnym życiu, pełnym wzlotów i upadków, o życiu, które może przydarzyć się każdemu z nas. Jest to historia o miłości, przyjaźni, o szczęściu i cierpieniu, o dawaniu kolejnej szansy i nadziei na lepsze jutro, nie brakuje tu ciepła i namiętności, ale na równi pojawiają się łzy bólu i rozczarowania. Jest to historia niosąca w sobie ważne przesłanie.

Autorka stworzyła piękną, choć bardzo bolesną historię, udowadnia także, że mając przy sobie ludzi, którym na nas zależy, można przenosić przysłowiowe góry a przyjaźń i miłość, którą jesteśmy otoczeni, potrafi zdziałać cuda. Autorka pięknie te uczucia pokazała, choć ubrała je w niezwykle smutny strój. Wykorzystała potencjał tej historii w całych stu jak nie dwustu procentach.

Ja jestem nią zachwycona, choć musiałam kilka razy ją odkładać, bo emocje rozmywały mi obraz, wracałam do niej za każdym razem z wielką ciekawością, ale i nadzieją na to, że wszystko się jakoś ułoży. Bohaterowie tej historii stali mi się niezwykle bliscy. Razem z nimi śmiałam się i płakałam, byłam szczęśliwa i rozczarowana, bałam się i patrzyłam z nadzieją na przyszłość, czułam tę historię całą sobą- a to zdarza mi się ostatnio dość rzadko.

Książkę pomimo bardzo trudnego tematu i wielu przerw z mojej strony czyta się bardzo dobrze. Napisana ładnym językiem, bez zbędnych opisów i ozdobników, co najważniejsze wyzwalająca mnóstwo emocji, zmuszająca do szczerej refleksji i niedająca o sobie szybko zapomnieć.

Akcja nie goni może na złamanie karku, ale gwarantuje stały dopływ adrenaliny do wszystkich najmniejszych komórek ciała. Jest przemyślana pod każdym względem

Uwielbiam wszystkie postacie (poza tymi złymi!), które tu występują. Każda z nich jest inna, każda wnosi coś innego do tej historii, ale wszystkie są fantastycznie poprowadzone, co ważne mają swoje charaktery i nie są przerysowane.

Bardzo się cieszę, że mogłam poznać tę historię, na pewno zostanie ona na długo ze mną i choć mamy dopiero luty, zdecydowanie wpisuje się do mojej topowej dziesiątki tego roku.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością A. P. Mist, i zaznaczyć muszę, że jest ono bardzo bardzo udane. Jeśli pozostałe książki Autorki są równie wciągające, z wielką przyjemnością po nie sięgnę w niedalekiej przyszłości.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak, choć początkowo może się wydawać, że wzięliśmy kolejny "zwykły" romans to historia z ogromnym i bardzo ważnym przesłaniem. Ja jestem nią zachwycona! Polecam z całego serca.

Muszę przyznać, że książka wyjątkowo mnie zaskoczyła. Zawarty na okładce opis w najmniejszym stopniu nie przygotował mnie na to, co miałam przyjemność przeczytać.

Mię poznajemy w takim etapie jej życia, kiedy to w środku zimy zmarznięta, przerażona i wycofana trafia do niewielkiego miasteczka. Bojąc się własnego cienia, unika kontaktu z kimkolwiek. Jednak dzięki życzliwości i gościnności mieszkańców górskiej mieściny, Mia nabiera sił do walki o samą siebie. Do pełni spokoju brakuje jednego… przychylności Masona. Niestety on nie zamierza ulec “przybłędzie” i zdecydowanie okazuje jej swoją wrogość.

Mia dla Masona symbolizuje coś, co jest dobrze mu znane. Kłopoty i niebezpieczeństwo. Kiedy szept przeszłości da o sobie znać, wszystko stanie się jasne. Tylko czy wtedy oboje będą mieli szansę na szczęśliwe zakończenie?

Jak już wspomniałam, książka ta bardzo mnie zaskoczyła. Pierwotnie zakładałam, że będzie to historia jak każda inna. Bogata dziewuszka ucieka z domu, w którym szczęście to nieznane słowo, aby doświadczyć życia, którego nigdy tak naprawdę nie poznała. Do tego motyw “hate to love”. Sami rozumiecie, takich książek na rynku wydawniczym jest na pęczki. Ale ta okazała się zaskakująca, nieprzewidywalna, łapiąca za serce, ale też trzymająca w napięciu. Życie Mii zdecydowanie odbiega od jakichkolwiek standardów szczęścia i bogactwa. Każde nieposłuszeństwo wiązało się z konsekwencjami. Zrozumiałym więc była jej postawa: wycofana i nieufna. Podczas lektury mogłam zaobserwować, jak dużą przemianę przeszła nie tylko główna bohaterka, ale również Mason, który pod twardą skorupą skrywa pokłady miłości i opiekuńczości, a dla swoich najbliższych jest w stanie zrobić wiele. To, co autorka zafundowała czytelnikowi na końcu, to istna wyprawa do czeluści piekła. Złamało mi to serce, wywołało łzy i dosłownie zatrzęsło moją wyobraźnią.

Narratorami są zarówno Mia, jak i Mason, dzięki czemu mogłam poznać oboje bohaterów, zrozumieć ich rozterki, uczucia i poznać tę wewnętrzną walkę. Tajemniczości i uroku dodają kartki, które zostały wzbogacone o piękna kwiatową oprawę.

Choć na mojej półce czeka już jedna książka z dorobku autorki, to właśnie “Szept przeszłości” jest tą, która rozpoczęła moją przygodę z jej twórczością. I muszę powiedzieć, że zaczęłam ją z wielkim przytupem. Bo choć jest ona na pierwszy rzut oka niepozorna i przewidywalna, to mogę Was zapewnić, że pozory mylą. I zakończenie jest tego idealnym przykładem. Gorąco polecam!

Papierowy Bluszcz

To poruszająca, pełna  emocji historia o bólu, strachu, nadziei i sile jaka tkwi w człowieku. Autorka z niezwykłą wrażliwością pokazuje jak trudno odbudować po piekle przemocy, ale także jak możliwe jest odnalezienie  światła nawet w największej ciemności. "Szept Przeszłości"  to nie tylko romans. To opowieść o przetrwaniu, zaufaniu i odwadze, by znów uwierzyć w dobro.