Szczury Wrocławia. Kraty

Robert J. Szmidt @[Adres usunięty]t

"Szczury Wrocławia. Kraty"

skarpawarszawska

* " Chodzi mi raczej o fakt, że chemia i fizyka wbrew powszechnie głoszonym teoriami to nie wszystko. Jest jeszcze inna sfera życia, coś, czego jak dotąd nie umiemy wykryć dostępnymi przyrządami."

* "To kolejna granica, którą muszę przekroczyć, by przetrwać, pomyślał ze smutkiem i goryczą."

* "Świat stanął na głowie. Dobro, jakim je znał, dzisiaj mogło okazać się czymś gorszym od dawnego zła. Właśnie uświadomił sobie, że wybory, których przyjdzie im dokonywać, nie będą już takie proste ani oczywiste."

Fabuła jest niczym trawiąca choroba, która powoli zaczyna przejmować kontrolę nad naszym organizmem. Zaczynając od głowy, która zdaję sobie sprawę, że przez kilka dni będzie funkcjonować na oparach, bo skupiać się będzie na tym aby wyzdrowieć, bądź poczuć się chociaż odrobinę lepiej. Kiedy głowa jest opanowana, wtedy zaczyna się jazda bez trzymanki, i nie sposób nie myśleć o niczym innym jak tylko o chorobie zwaną Kraty!

Akcja jest niczym dźwięk, który zmienia swoją częstotliwość w nieoczekiwanych momentach jak i tych, których niby się spodziewasz, ale jednak zaskakuje mocą. Tutaj jest podobnie niby wiesz dokąd wszystko zmierza, jak się może potoczyć, ale i tak zaskakuje!

Bohaterowie są z krwi i kości, tutaj nie ma co mówić, bo są żywi w każdym tego słowa znaczeniu! Są wyjątkowi, charakterni, indywidualni ze swoją przeszłością, a uwierzcie mi, niektórzy to maja tutaj zacną przeszłość! Ale to taki smaczek, że nie będę mówić! Aczkolwiek budzą takie emocje, że nie sposób ich nie polubić czy znienawidzić! A czasem nawet i kibicować mimo zła jakie wyrządzają!

Fabian to typowy antybohater z taką przeszłością, która budzi fascynację i grozę zarazem. Lecz powiem Wam, że tak skrajne emocje mi towarzyszyły dla niego, że nie sądziłam iż potrafię lubić i jednocześnie nienawidzić jednej postaci!

Biedrzycki to postać, którą polubiłam od początku, widać, że się stara jak tylko może i nie jest taki zły jakim się wydaje być! Chociaż czasem nie rozumiem jego postanowień.

Okrutny to postać, która skradła moje serce pod względem emocjonalności i tego jak przeżywa każdą sytuację, no jakbym czytała o sobie.

Dodatkowym plusem jest warstwa psychologiczna bohaterów, no tutaj to jest wręcz na wysokim poziomie! Za co autorowi należą się ukłony!

Emocje jakie towarzyszyły mi są do opisania i jednocześnie nie do opisania! Tutaj jest to totalny rollercoaster! Naprawdę raz człowiek czuje sympatię zaraz czystą nienawiść, po czym jednak zaczyna się cieszyć, by zaraz łzy smutku płynęły!

Opisy wspomniałam już zapewne, że są dla mnie idealne? Pewnie tak, więc wspomnę ponownie! Są dopracowane w każdym nawet najmniejszym szczególe! W niektórych sytuacjach aż sami poczujecie ból nie tylko zewnętrzny, ale ten wewnętrzny co rozdziera serce również! A dla smakoszy trafią się idealne kąski!

Podsumowanie "Szczury Wrocławia. Kraty" to trzeci tom genialnej serii post apo, z zombie w roli głównej! To seria, po którą powinien sięgnąć każdy fan zombie oraz ten, kto chce pokochać ten świat!

Lecz to również historia, która ma ukryte dno i naprawdę warto! 🧟‍♀️Perun został z kratowany i psiezombiezowany, poleca serię wszystkim którzy kochają zombie tak jak on ich pokochał!

“Kraty” to trzeci tom serii “Szczury Wrocławia”, który przenosi czytelników do alternatywnej wersji Polski z 1963 roku, gdzie Wrocław i reszta świata zmaga się z apokalipsą zombie. Książka jest brutalna i pełna krwawych opisów 💉, co czyni ją lekturą przeznaczoną dla osób o mocnych nerwach. 😱

Autor wplata w fabułę elementy prawdziwych wydarzeń historycznych, tworząc przekonujący i mroczny obraz realiów PRL-u.

W Sierpniu 1963 r., apokalipsa zombie ogarnia Wrocław i świat, burząc stary porządek. Major Biedrzycki i jego ludzie szybko zdają sobie sprawę, że muszą radzić sobie sami, bez nadziei na pomoc. W jednym z większych więzień Dolnego Śląska, załoga tworzy twierdzę dla swoich bliskich, wypuszczając więźniów na wolność. Wśród nich jest morderca i kanibal, który wykorzystuje chaos, by stać się nowym zagrożeniem dla tych którzy próbują przetrwać. Jego gang szybko pokazuje, że żywi są bardziej przerażający niż nieumarli 👻.

W książce znajdziemy kilka głównych wątków fabularnych, które są ze sobą splecione i prowadzą do wspólnego finału 🔚. Autor przedstawia różnorodne postacie, od dzielnych bohaterów do przerażającego sadystę, mordercę i kanibala, który staje się jednym z głównych antagonistów. Szczególnie interesujące jest to, jak postacie radzą sobie w nowej, niebezpiecznej rzeczywistości, gdzie nieumarli nie są jedynym zagrożeniem. Autor daje czytelnikom możliwość identyfikacji z postaciami, które są “zwyczajne”, a ich decyzje i działania wydają się być logiczne i przemyślane.

Podsumowując, jest to intensywna i emocjonująca lektura, która z pewnością przypadnie do gustu fanom horrorów i post-apokaliptycznych opowieści. Dla mnie ta część była dużo ciekawsza i lepsza od części pierwszej.

Nie ukrywam, że otwierając paczkę z tą książką i widząc prawie 700 stron do przeczytania oczy mi się zaświeciły. Adekwatnie do tematu jednak nie były to gwiazdy, a płonący ogień z wizerunkiem zombie 🔥🧟‍♀️ (chociaż kto czytał ten wie, że to połączenie w Szczurach Wrocławia nie jest dobrym rozwiązaniem).

Jestem totalnie zajarana tą serią i „Kraty” tylko mnie w tym umocniły. Widzę tu zmianę w budowie narracji pod względem zmniejszenia ilości bohaterów i większego czasu na rozbudowanie jakiegoś wątku, co może przypaść do gustu wszystkim tym, którym w pierwszej części nie odpowiadało chaotycznego natężenie wszystkiego, a w szczególności bohaterów. Dla mnie w „Chaosie” była w tym wszystkim metoda, ale rozumiem, że nie każdy mógł się w pełni odnaleźć. Dlatego warto dać szansę krótszemu „Szpitalowi”, ale też warto zobaczyć, że dużo obszerniejsze „Kraty” też są trochę inne od „Chaosu” pod tym względem.

Na początku ponownie przenosimy się w czasie fabuły do 10 sierpnia 1963 roku obserwując tym razem poczynania w zakładzie karnym. Jednak tym razem cofnięcie się jest tylko na jakiś czas, bo oprócz więzienia możemy potem obserwować kolejne dni sierpnia i działania w lokalizacjach znanych z „Chaosu”. Razem z bohaterami odkrywamy nowe właściwości zombie, które nie zapowiadają się optymistycznie. Autor zdecydowanie nie patyczkuje się pod tym względem i każda kolejna wiadomość dotycząca transformacji i tego jak zachowują się później nieumarli, utrudnia życie tym, którym udało się przetrwać.

Jednak siłą napędową strachu w tej części są przede wszystkim ludzie, którzy nie potrzebują wzbudzać strachu przemianą. Mowa tu o najgorszych więźniach zakładu karnego, którzy grasując po ulicach Wrocławia dopuszczają się makabrycznych czynów. Autor tworząc bandę Sprychy stworzył tak przerażających bohaterów, że ja jako czytelniczka życzyłam im tylko, by ich koniec był równie bolesny jak to co zgotowali niewinnym ludziom.

Ludzkie zło pozbawione granic plus rozrywające ludzi na strzępy zombie to naprawdę przerażająca mieszanka. I jak nie sądziłam, że da się jeszcze bardziej podkręcić zło w tej serii to autor pokazał mi, że się da.

Końcowe cmentarne odkrycia też nie zwiastują niczego dobrego. Pomysł na kierunek tej serii jest naprawdę spektakularny, więc wyczekuję kolejnych tomów. 🔥