Szamanka od umarlaków. Tom 1

Kiedy jesteś jedynym dzieckiem ambitnych rodziców, ciąży na Tobie duża presja.

Ale kiedy jesteś jedynym dzieckiem ambitnych rodziców z magicznymi mocami, presja jest jeszcze większa. I większe rozczarowanie, kiedy tych mocy po nich nie dziedziczysz. Za to starannie ukrywasz to, co w Tobie jest niezwykłego.

Ida Brzezińska marzyła o normalnym życiu. Dzięki układowi z rodzicami dostała jedną szansę, by zdać maturę, dostać się na studia i uciec od ich ambicji. Ale już pierwsze chwile w akademiku pokazują, że choć może rodzice dadzą jej spokój, tak duchy niekoniecznie – bo tajemnicą Idy było to, że widziała duchy i mogła z nimi rozmawiać. Kiedy duchów wokół niej zrobił się taki tłum, że zaczęła wątpić w swoje zdrowie psychiczne, dostała propozycję nie do odrzucenia od ciotki. I tak zaczął się kolejny etap w jej życiu, które już nigdy nie miało mieć wiele wspólnego z normalnością.

Pięknie wydana (te barwione brzegi!) ostatnio „Szamanka od umarlaków” to połączenie opowiadania „Maszkarada” i tytułowej powieści, wydanej pierwszy raz ponad dziesięć lat temu. Autorka w opowiadaniu opisuje więcej szczegółów z trudnego życia rodzinnego Idy, obnaża ciężki i interesowny charakter ich rodziców i kończy się ciekawym twistem. Jest zabawnie, lekko i magicznie.

A potem, kiedy rozkręca się już główna część powieści, zaczyna się robić naprawdę groźnie. Czytając początek, nie spodziewałam się, że akcja pójdzie w takim kierunku, mocno działając na moją wyobraźnię (ale umówmy się, niewiele mi trzeba). Ida dostała duszę do uratowania, ale musiała zacząć z impetem, od mężczyzny, który kombinował z czarną magią. Martyna Raduchowska nie dawała się nudzić głównej bohaterce, sprowadzając na jej drogę interesujące postacie – zarówno z dobrymi, jak i złymi zamiarami. Stawka była wysoka: możliwość utraty części swojej duszy. To dawało sporo motywacji do nauki wszystkiego, co mogła wykorzystać, by wygrać. No i kazało raz na zawsze zapomnieć o normalności.

Ja od zawsze byłam fanką mistycyzmu, duchów, lubię gdy wieje mrocznym chłodem, i tutaj też to znajdziemy, ale przy tak szalonej, nietuzinkowej i szalonej Idzie, nie można czytać tej historii ze spokojem. Istna petarda, która co rozdział jest odpalana na nowo.

Osadzona w polskich realiach nauka nastolatki o duchach, to ja o nic więcej nie proszę, razem z Idą jesteśmy prowadzeni za rękę przez ten mroczny świat, jednak z tak dużą dawką humoru i Pechem, który krąży z Idą przy nodze jak kula, to sprawia, że ta historia to mój faworyt, pomimo upływu lat. Ile ja bym dała by przeżyć i poznać te perypetie po raz pierwszy.

Sięgajcie śmiało, bo się nie zawiedziecie.

„Szamanka od umarlaków” to fantastyczna powieść, o dziewczynie, która pochodzi z wielopokoleniowego magicznego rodu. Ida nigdy nie marzyła o tym by być czarownicą, dlatego gdy moc się nie ujawniła, jako jedyna była szczęśliwa i planowała, że uda się na wymarzone studia. Los jednak zgotował dla niej coś lepszego, bowiem widzi i rozmawia z umarłymi. Tak, więc chcąc nie chcąc udaje się na szkolenie do ciotki, która również była szamanką od umarlaków.

Powieść ta jest niezwykle ciekawa, bogata w zabawne sytuacje, zwroty akcji i intrygującą fabułę, która wciąga od samego początku. Styl powieści jest lekki. Czytało się z przyjemnością, a ironiczny humor totalnie mnie kupił.

Ida to twarda, zadziorna, z ciętym językiem postać, której nie da się nie polubić. Podobało mi się jej dążenie do własnych celów jakim jest pójście na studia oraz jak się odnalazła w nowej, niechcianej sytuacji mimo lęków i frustracji. Ida mimo wrażliwości pokazuje swoją siłę i walkę. Ida nie tylko zmaga się z magią, ale także ze skomplikowanymi relacjami rodzinnymi, wkraczaniem w dorosłość oraz walką z przeznaczeniem.

Druga postać, która spodobała mi się to ciotka Tekla i jej specyficzny styl mówienia oraz lata doświadczenia, które sprawiają, że jest ważniejsza od wszystkich.

Klimat powieści jest mroczny, wszak mamy do czynienia z duchami, demonami i zjawiskami paranormalnymi, a także z przeróżnymi rytuałami w których Ida uczestniczy. Autorka z dokładnością i realizmem opisała cały mechanizm działania świata magicznego, ale w subtelny sposób, tak by świat realny przenikał się z tym magicznym. W napięciu razem z Idą odkrywamy sekrety i tajemnice świata magicznego, a każdy rozdział to nowe wyzwanie dla Idy.

Do tego dostaliśmy też wcześniej nie publikowane opowiadanie "Maszkarada", które totalnie mnie kupiło i wyostrzyło apetyt na więcej. Fantastyczny bonus, który wyjaśnia pewne wątki z przeszłości i ukazuje motywację bohaterów.

Cudowna powieść dla miłośników fantasy, czarownic, gdzie magia przeplata się ze światem rzeczywistym. Już nie mogę się doczekać kolejnego spotkania i przeżycia wraz z Idą nowych przygód. Polecam! 💙

To piękne wydanie, wzbogacone o opowiadanie "Maszkarada" skusiło mnie, by zapoznać się z treścią historii Idy po raz pierwszy.

I było to spotkanie bardzo udane.

Opowiadanie Maszkarada na początku nakreśliło nam nieco tło historii Idy, która urodziła się w znamienitym rodzie czarodziejów ale sama nie ma mocy.

Przynajmniej takiej, jakiej każdy oczekuje.

Gdy jej rodzina knuje intrygi, Ida odkrywa w sobie nietuzinkowe zdolności, dzięki którym udaje się jej w spektakularny sposób pokrzyżować plany matki.

Niestety, ta robi coś, co sprawi, że Ida się zmieni.

No i tego jestem ciekawa, co będzie dalej i czy wrócimy do tego momentu jeszcze.

Jak się potoczą sprawy po ukończeniu studiów?

Czy uda się przechytrzyć rodziców?

Później czytamy już Szamankę od umarlaków, która także nie jest pozbawiona poczucia humoru i akcji toczącej się dosyć dynamicznie.

Mamy kilka postaci, każda ma swój znaczący wkład w fabułę a ciotka Idy jest wprost fenomenalna.

Mimo mnogości postaci w żaden sposób nie moglibyśmy się pogubić, wszystko jest spójne a przez treść przebija się nad wyraz szybko.

Nie zabraknie duchów i innych stworów, wydarzeń paranormalnych a także tych całkiem przyziemnych.

Razem ruszymy w pogoń za przeznaczeniem, stoczymy walkę ze złem a to wszystko przyprawimy spazmami śmiechu.

Jestem bardzo ciekawa ciągu dalszego, nawet bardziej niż kolejnej sprawy dla WON to jestem ciekawa tego, co się łączy z Maszkaradą, nie mniej oba wątki mnie interesują.

Pierwszy raz czytałam książkę autorki i bardzo mi się podoba jej styl pisania.

Mimo, że wspominała iż musiała coś dodać po latach, to te słowa napisane x lat temu mają moc i mi się podobały.

P.s. w tych "dojrzalszych warsztatowo" słowach za dużo jest jednego wyrazu - "niby". Ilość jego powtórzeń była wręcz nachalna także droga autorko, to, co napisałaś kiedyś było bardzo dobre!

Wydanie skradło moje serduszko, ta okładka stanowiąca połączenie matu i połysku - wprost nie mogę się napatrzeć.

No i barwione brzegi a także wklejka - kocham!

Z niecierpliwością oczekuję i wypatruję drugiego tomu w nowym wydaniu, coby kolekcja i historia także była kompletna.

"Medium ma w życiu przerąbane. Medium, które nie chce być medium, ma przerąbane w dwójnasób. Medium nieposiadające za grosz powołania i w dodatku nieprzepadające za duchami... no cóż."

Stojąc u progu dorosłości, zmagamy się z myślami o przyszłości, snując plany i zastanawiając się, którą ścieżką chcemy podążać. Niejednokrotnie są one determinowane przez oczekiwania rodziców, które bywają dość konkretne i sprecyzowane. Ida Brzezińska doskonale zna smak tych oczekiwań oraz towarzyszącej im presji. Jest wręcz przekonana, że jej wewnętrzne odczucia nie mają znaczenia w obliczu przyszłości zaplanowanej przez matkę. Jako spadkobierczyni wielopokoleniowego magicznego rodu, jest niemal zmuszona do kontynuowania rodzinnej tradycji, a przynajmniej do wykazywania podstawowych zdolności magicznych. Dlatego postanawia ukryć swój nadprzyrodzony dar, wierząc, że może prowadzić zwyczajne, spokojne życie. Wkrótce jednak przekona się, że nie da się uciec od przeznaczenia.

Szamanka zadebiutowała na rynku wydawniczym w 2011 roku. Choć słyszałam o tej powieści, nie miałam dotąd okazji poznać jej historii. Teraz, dzięki wznowieniu (a trzeba przyznać, że jest ono wyjątkowo piękne), sięgnęłam po książkę wzbogaconą o opowiadanie „Maskarada”, które wprowadza nas w klimat powieści i nakreśla relacje między bohaterami. Zwykle podczas lektury fantasy oczekuję dobrej zabawy, poprawy humoru i rozrywki – i właśnie to otrzymałam. Perypetie Idy niejednokrotnie wywoływały uśmiech, a zwłaszcza, w momencie gdy na scenie pojawiała się cioteczka Tekla. Podczas swoistego szkolenia, które miało pomóc w kontrolowaniu niezwykłych umiejętności, sytuacja nie zawsze przebiegała zgodnie z ich oczekiwaniami. Z przyjemnością śledziłam wszystkie wydarzenia, nie starając się nawet odgadnąć, co jeszcze wymyśliła autorka, bo wiedziałam, że i tak mnie zaskoczy. Świat, w którym umarlaki, duchy i demony odgrywają główną rolę, jest różnorodny i barwnie wykreowany. Czasami odnosiłam wrażenie, że wkradł się lekki chaos, a może po prostu nie nadążałam za wszystkimi wydarzeniami i wątkami, których było dość sporo. Autorka wplotła w fabułę także bardzo rzeczywiste problemy, takie jak skomplikowane relacje z rodzicami, presję oczekiwań, brak akceptacji oraz poszukiwanie własnej życiowej drogi. Chętnie sięgnę po drugi tom.

„Ida zwyczajnie miała Pecha.

Chociaż nie, to nawet nie było tak.

To Pech miał Idę.”

Ida Brzezińska zdecydowanie nie należy do osób w czepku urodzonych. Jako dziedziczka znamienitego rodu rozczarowuje wszystkich już od kołyski, a jej brak magicznych zdolności jest niemal legendarny. Gdy wreszcie udaje się jej wyrwać spod „troskliwych” skrzydeł rodziców, ma nadzieję na całkowicie normalne życie między niemagicznymi.

Jest tylko jedno ale… Ida widzi martwych ludzi.

Studia i samodzielne życie zdecydowanie nie spełniają Idowych założeń o dorosłości. W akademiku straszy, na parapecie zalęgła się wściekła harpia a jakby tego było mało umarli włóczą się za dziewczyną jak orszak pogrzebowy. Gdy Ida wreszcie poddaje się presji i trafia pod opiekę ciotki Tekli nie ma nawet najmniejszego pojęcia, że prawdziwa jazda bez trzymanki dopiero się zacznie.

Gdy zobaczyłam to konkretne, nowiusieńkie (trzecie już) wydanie Szamanki od umarlaków, oczy aż mi się zaświeciły z zachwytu, bo obok tej książki nie można przejść obojętnie. Przepiękna okładka, barwione brzegi …. I Ida. Po raz pierwszy po powieść Martyny Raduchowskiej sięgnęłam w 2011 roku, kiedy debiutowała na rynku i pokochałam Idę jak przyjaciółkę. Choć minęło tyle lat, nic się w moim przywiązaniu nie zmieniło, a ja wciąż z nadzieją wyglądam wszystkich związanych z jej historią smaczków i opowiadań.

W mojej ocenie największą zaletą tej książki jest jej główna bohaterka. Ida zdecydowanie nie jest Wonder Woman i choć nieziemsko się stara większość jej wysiłków kończy się spektakularnym fiaskiem. Zapewne winić za to należy Pecha, który jest motorem napędowym całej historii, ale przecież bez niego byłoby tak straszliwie nudno!

Sam pomysł na Szamankę od umarlaków również zasługuje na docenienie, Ida nie jest tylko zwykłym medium, a jej moce wciąż ewoluują. W świecie gdzie magia wiedzie prym, a potwory czają się w lustrach, główna bohaterka nie będzie mieć szansy by pozostać niewinną duszyczką. Dziewczyna wie o tym doskonale, a doświadczenia praktyczne, które funduje jej los tylko ją w tym utwierdzają. Tyle, że Ida zrobi wszystko by pozostać na powierzchni… ktoś przecież musi karmić koty.

W Miętowym wydaniu na czytelników czeka również opowiadanie Maszkarada, które moim zdaniem niemal przyćmiło Szamankę. Autorka w przedmowie sama przyznaje, że najchętniej napisała by całą powieść na nowo, przez lata zmienił się jej styl i spojrzenie na świat, najchętniej zmieniła by to również u swojej protagonistki, ale co za dużo to nie zdrowo, dlatego Martyna Raduchowska zdecydowała się jedynie na zmiany kosmetyczne i dodania całkiem długiego opowiadania o życiu Idy sprzed powieści właściwej. I przyznaję szczerze, że ta opowieść bardzo mnie poruszyła.

Nie spoilerując, nie mogę powiedzieć Wam wszystkiego, ale Maszkarada wiele odsłania i wiele wyjaśnia. Jest jednak dużo mroczniejsza niż Szamanka i dużo smutniejsza. Ida jest w niej zupełnie inną dziewczyną i choć już wtedy Pech przykleja się do niej na dobre, to zupełnie inne siły uparcie rujnują jej życie.

A i tak finalnie całe show skradła Tekla.

Uwielbiam Idę, ale to jej ciotka jest najciekawszą i najbardziej zapadającą w pamięć postacią. Od charakterystycznego sposobu mówienia, po złośliwy charakter i mroczne sekrety. Marzy mi się, że autorka kiedyś popełni jakieś teksty o Tekli i jej przeszłości, bo coś tak mam wrażenie, że Tecia, nie żyła jak mniszka xD

Podsumowując: Szamanka od umarlaków to solidny kawał dobrego Urban fantasy. Duchy, diabły, magiczni i wiecznie Pechowa Ida, która z uporem maniaka pcha się kłopotom w najeżoną kłami paszczę. Choć ta pozycja nie jest bez wad, to są one na tyle nieistotne, że nie wpływają negatywnie na odbiór powieści, a duża doza humoru i złośliwości losu skutecznie je maskują. Dla mnie Ida to takie must read jeśli chodzi o polską fantastykę i zawsze ją polecam. Teraz również oceniam ją na solidne 9/10 i mam nadzieję, że Wydawnictwo Mięta pokusi się o kolejne dwa tomy, tak by cała trylogia dostała te przepiękną oprawę.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Mięta

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

#współpracarecenzencka

Mam nadzieję, że teksty typu polscy autorzy i autorki nie umieją pisać przejdą jak najszybciej do lamusa. A Martyna Raduchowska jest jednym z przykładów polskich świetnych pisarek. „Szamanka od umarlaków” nie jest moją pierwszą książką autorki. Za to warto zaznaczyć, że to właśnie tą serią jej nazwisko pojawiło się na polskim rynku. I tak 13 lat po premierze pierwszego wydania dostajemy trzecie w cudownej oprawie (ale o tym jeszcze później opowiem), no i co najważniejsze z „Maskaradą”, czyli opowiadaniem, które również jest prologiem do historii. Jakby co, to dostępne jest ono również na Legimi jako osobna pozycja.

Zacznijmy od tego, że pani Raduchowska umie tworzyć damskie główne bohaterki. Trudno, by było nie polubić Idy, a co najważniejsze kibicować jej w tej zaskakującej ją, jak i czytelnika historii.

Co do samej opowieści pełnej duchów, magii, rytuałów i wszelkich stworów z piekła rodem to trzeba przyznać, że bardzo szybko da się wkręcić.

Akcja książki jest wartka, ale nie gna za szybko wszystko dzieje się w swoim tempie. Te opowieści po prostu czyta się to z uśmiechem na twarzy, bo trzeba pamiętać, że Pech robi wszystko, żeby ldze nie było łatwo w życiu, bo i po co.

Ja już ogromnie nie mogę doczekać się kolejnego tomu. Jednak teraz na chwilę wróćmy do wydania, ponieważ przez to, że jest to trzecie wydanie to warto wspomnieć o tym, jak ono wygląda. I o mama mia! Jest po prostu piękne. Nowa grafika na okładce do tego błyszcząca się folia i barwione brzegi. Perełka na półce. No i jak już wspomniałam dodatkowy fragment. Cudo. I w środku, bo dostajemy naprawdę superciekawą pozycję oraz zewnętrznie nasze srocze okładkowe duszę również są zaspokojone.

Książka polskiej autorki, w której duchy latają między nami, ale nie każdy ma okazję je zobaczyć, którą naprawdę warto przeczytać i czekać na kolejne tomy. Ciekawe, co tym razem będziemy mieli okazję przeżyć.

0Lubicie wznowienia, bądź nowe wydania książek, które już od dawna nie są dostępne w normalnej sprzedaży?

A co powiecie na to, że to wznowienie otrzymało nową okładkę wraz z barwionymi brzegami?

Ja jestem tym pomysłem zachwycona i wiedziałam od samego początku, że nowa “Szamanka od umarlaków” Martyny Raduchowskiej trafi na moją półkę. Pierwszy raz przeczytałam “Szamankę od umarlaków” pięć lat temu i bardzo często do niej wracałam myślami, jednak zawsze coś mnie ostatecznie rozpraszało i zapomniałam o niej na kilka kolejnych miesięcy. I tak moje chęci przeczytania, czy kupienia tej serii, zawsze przychodziły i odchodziły, jednak teraz powiedziałam sobie “DOŚĆ”. Książka jest już u mnie, dzięki uprzejmości wydawnictwa Mięta, a ja chciałabym wam opowiedzieć, o książce, która kilka lat temu zabrała mnie w niesamowitą podróż w odmęty polskiej fantastyki, z których nie mogę do dziś wypłynąć.

Jak już mowa o polskich autorach, to chciałabym was zaprosić na maraton, który organizuję ze wspaniałymi ludźmi, wyczekujcie informacji na moim profilu.

Ida Brzezińska to młoda dziewczyna, która wywodzi się z bardzo szanowanej i magicznej rodziny. Jej rodzice ułożyli jej plan na życie, ukradkiem sprawdzając magiczne moce Idy, które nie ukazały się do tej pory, co bardzo martwi jej rodziców. Oczywiście Ida ma inny plan na swoje życie, nie podoba jej się fakt, że jej rodzice wtrącają się w każdy aspekt i go jej planują, dlatego Ida bierze sprawy w swoje ręce.

Nie wszystko idzie po jej myśli, dlatego nasza bohaterka wylądowała u swojej ciotki, na szkoleniu, zamiast na studiach, w akademiku. Pewnie się zastanawiacie, czemu na szkoleniu, no cóż, Ida ma moce, które ukrywała skrzętnie przed rodzicami. Ida widzi zmarłych.

Nowe wydanie, do tego wzbogacone o nowe opowiadanie, jesteście na tak?

Jestem na duże TAK, ponieważ dzięki opowiadaniu “Maszkarada” Martyny Raduchowskiej, polubiłam jeszcze bardziej Idę i mogłam się wczuć w książkę. Przy pierwszym czytaniu “Szamanki od umarlaków” miałam problem z Idą, nie polubiłam się z nią, jednak po opowiadaniu, to się zmieniło i zrozumiałam jej działanie, jej początkowe wycofanie i niechęć do pokazania światu jej mocy.

Jednak to ciotka Tekla porwała moje serce w 100%, po raz kolejny i po raz kolejny rozpaczałam, jak jej zabrakło. Mam chyba słabość do takich zadziornych starszych babek.

Pamiętam, jak bardzo mi przeszkadzała personifikacja Pecha Idy, tym razem mam inne odczucia, co do tego. Wydaje mi się, że zrozumiałam w końcu zamysł autorki i polubiłam Pecha, w końcu mam również swojego własnego Pecha.

Nie mogę przejść obojętnie nad pracą, jaka została włożona w skomponowanie tak cudownej oprawy graficznej książki. Okładka jest cudowna, przepięknie zostały zaakcentowane drobne szczegóły na okładce, do tego te barwione brzegi, te chyba nigdy mi się nie znudzą. Jestem ogromnie ciekawa, co wydawnictwo Mięta przygotuje nam w drugim i trzecim tomie.

Na duży plus muszę wyróżnić, świetny humor w książce. Wszystko, co spotyka Idę, jest nie tylko zabawne, lecz również z lekka przerażające. Takie spotkania z duchami, wizje przyszłych wydarzeń i ogólnie ta oprawa umarlaków, lgnących do Idy, mnie osobiście doprowadzała do gęsiej skórki, jednak wszystko było załagadzane owym humorem. Takie połączenie dało nam świetną historię, która wciąga od samego początku.

Jestem zachwycona tą historią i wiem, że będę do niej wracała nie raz. Nie tylko, przez fabułę, lecz również przez to, że autorka ma świetne pióro i nie można oderwać się od jej książek.

P jak początek, plan i… pech. Dwa pierwsze brzmią optymistycznie, co do trzeciego nie ma opcji, by spodziewać się czegoś pozytywnego. Nawet jeśli człowiek wie, że ten kroczy za nim, a czasem i przed, to zawsze ma się jakąś nadzieję, iż aż tak źle nie będzie. No może prawie, bo rzeczywistość lubi zaskakiwać. I to jak!

Rodzice Idy dawno już zaplanowali dziewczynie przyszłość. Nie wzięli tylko jednego pod uwagę albo jeszcze paru rzeczy. Przede wszystkim, iż ich jedynaczka nie zamierza pójść w ich ślady, co oznajmiała przy każdej okazji, lecz jakoś nie brali tego na poważnie. Do czasu. Jak się okazuje panna Brzezińska jak już coś postanowi to naprawdę zrobi dużo lub jeszcze więcej, by osiągnąć swój cel. Co z pechem? On też nie próżnuje, chociaż tak jakby osłabł? A może to jedynie cisza przed burzą lub po prostu stoi sobie z boczku i czeka jak to też rozwinie się ten cały nowy początek upartej latorośli czarodziejskiej arystokracji? Na razie jakoś nic nie wskazuje na to, by coś szykował. No cóż okazuje się, iż przeznaczenie Idy jest dość pokrętne i to pisane z dużej litery „P”. Mogłaby rzec po jej trupie, jeśli tak ma wyglądać jej przyszłość, nawet ta najbliższa, lecz wiadomo, iż takich zapewnień nie ma co rzucać w przestrzeń. Widzenie zmarłych to jedno, ale szare życie i studiowanie ma dużo więcej uroku niż to pierwsze. Wystarczy być taką jak inni i magią wraz ze spółką nie trzeba będzie się martwić. A co jeśli właśnie zadziała pech, taki duży, skupiony właśnie na Brzezińskiej i wprost aż rwący się by dać o sobie znać? Czyżby zabawa miała wejść na całkiem nowy poziom?

Magiczna strona świata i ta jak najbardziej zwykła. Dziewczyna, która ma w nosie tradycję oraz Pech. Co z tego może wyniknąć? Prawdziwie bestsellerowa draka z nietuzinkową główną bohaterką i równie nieszablonowymi pozostałymi postaciami. A to oczywiście dopiero wstęp do perypetii Idy Brzezińskiej z gatunku tych, jakich śledzimy z wypiekami na twarzy i kibicujemy. Im bardziej rozwija się fabuła tym intryguje ona bardziej, bo przewidzieć, co wydarzy się za moment trudno przewidzieć. W końcu kiedy do akcji wkracza magia, a umarlaki są na porządku dziennym, tym nocnym także, trzeba być przygotowanym, że za chwilę wydarzy się coś, co po raz kolejny zmieni bieg wydarzeń. Martyna Raduchowska, strona po stronie, podkręca tempo i przede wszystkim wprowadza czytelników do niesamowitego świata, gdzie na porządku dziennym są czarownice i czarodzieje, klątwy i przede wszystkim trzeba naprawdę brać odpowiedzialność za swoje słowa, czyny zresztą też. Oczywiście, że to nie wszystkie wątki, a tylko ich elementy, tworzące magiczną rzeczywistość, w jakiej czeka tak na bohaterów, jak i czytelników, niejedna pułapka. „Szamanka od umarlaków” ma jeszcze jeden atut, poza nieodkładalną opowieścią i postaciami, jacy nie wybierają prostych dróg, humor z gatunku tego czarnego i pasującego idealnie do historii.

👀To moje pierwsze spotkanie z twórczością @[Adres usunięty]howska i cóż mogę napisać? Jestem zachwycona! Ale od początku...

👻Wstępem do tej pięknie wydanej książki jest opowiadanie ,,Maszkarada", w którym dowiadujemy się sporo o rodzinie głównej bohaterki - Idy. Poznajemy państwa Brzezińskich, którzy jako potomkowie znakomitego magicznego rodu, nie mogą pogodzić się z faktem, że ich jedyna córka nie tylko nie wykazuje żadnych magicznych talentów, ale wręcz nie życzy sobie ich posiadać. To dla rodziców z wygórowanymi ambicjami prawdziwy cios, więc robią wszystko, by ten dar z Idy ,,wydobyć". Po lekturze opowiadania staje się dla nas jasne, dlaczego Ida tak bardzo pragnie uwolnić się z rodzinnego domu i iść na zwyczajne, totalnie niemagiczne studia. Jednak życie bywa przewrotne i często obdarza nas tym, o co nie prosimy, albo wręcz tym, czego nie chcemy. Idze podarowało umiejętność widzenia i rozmawiania z umarłymi. Mało tego, dzięki snom, może przewidzieć czyjąś śmierć. Czarę goryczy dopełnia fakt, że dziewczyna nie może już dłużej udawać, że tych zmarłych nie widzi. Los jednak oprócz tego ,,prezentu" stawia na jej drodze ciotkę Teklę - a właściwie jej ducha. I tu przyznam od razu - to moja najulubieńsza bohaterka. Kiedy czytałam jej dialogi, to czułam się jak na wizycie w przychodni na NFZ - siądzie, weźmie, pisze😂 No mnie ten sposób bycia zauroczył :) Tekla bierze się solidnie za szkolenie medium, którym jest Ida, a zadanie nie jest proste, bo dziewczyna nie jest zachwycona swoją rolą, na którą niestety, nie ma wpływu. Dodam jeszcze, że oprócz daru Ida ma Pecha, a właściwie to Pech ma ją... Dlaczego? Tego nie zdradzę, żeby nie psuć Wam przyjemności poznawania tej historii.

🫶,,Szamanka" to książka dla każdego, serio. Bawiłam się przy niej przednio. Nie będę się wypowiadać, czy opowiadanie, o którym wspomniałam na początku jest potrzebne, bo nie znam tej książki sprzed jego powstania, ale mnie ono pozwoliło lepiej poznać główną bohaterkę i wciągnęło w ten magiczny świat od samego początku. Fajną postacią wydaje się być Kruchy, który pojawia się pod koniec, więc liczę na niego przy okazji drugiej części.

"Szamankę od umarlaków" autorstwa Martyny Raduchowskiej poznałam już kilka lat temu. Teraz, przez to piękne wznowienie, wróciłam do świata Idy i jaki to był cudowny powrót. Zupełnie zapomniałam jak ja się na tym świetnie bawiłam. Ida, Tekla i Kruchy, to mieszanka wręcz genialna i wybuchowa. Uwielbiam humor autorki, trafia idealnie w mój gust. Ile się na tym uśmiałam, tyle mojego😁😁😁. Cały czas zadaje sobie pytanie:

IDA MA PECHA, CZY PECH MA IDĘ?

Cały czas ciężko mi określić, jak to jest😅🤣, wszystko zależy od okoliczności🤣😅. Ale Ida i bez PECHA pakowała by się w niebezpieczne i dziwne sytuację, bo kto jak nie ona. Trochę brakuje jej instynktu samozachowawczego, ale taki jej urok😅. Niby mądra dziewczyna, ale ma pecha i już🤣🤣🤣. Z nią się po prostu nie da wytrzymać. Dobrze, że Tekla jest duchem, bo by przez nią zeszła na zawał, teraz piecze nad nią będzie sprawował Kruchy, aż mu współczuję, bo wiem co go czeka😅(czytałam cała serię w poprzednim wydaniu), nie wie chłopina na co się porywa🤭🤭🤭, ale dzięki temu czeka nas jeszcze masą frajdy😁😁😁.

Zostawiam wam na koniec, taki smaczek. Rozmowy Idy z Teklą zawsze są w tym stylu😁😁😁.

📚📚📚

- A kogo będziemy wywoływać? ...

- Zobaczy, jak dojdziemy na miejsce. To mój stary przyjaciel, przeprowadziłam go kiedyś na drugą stronę.

- Znaczy się co, zabiłaś go?

- Nie. Ale niech no powie jeszcze coś głupiego, to nie wytrzymam i ją zabije na pewno...

📚📚📚

To jak skusiłam was😁😁😁.

Jeżeli jeszcze nie znacie szamanki, a lubicie książki z humorem, pełne niespodziewanych zdarzeń, duchów i zrzędliwych krewnych😅, to jest książka dla was😁. Ja czekam na więcej, a wam gorąco polecam😁😁😁.

Po wielu problemach w końcu udało się dodać recenzję z czego bardzo się cieszę.

Tego w końcu potrzebowałam, żeby ktoś zabrał mnie do świata pełnego magii, ironii i dawki humoru. Główna bohaterka jest tak pięknie wykreowaną postacią - łatwo ją polubić już od początku co nie często się zdarza. Zwykle mam jakieś "ale" do postaci, a tutaj wręcz przeciwnie! Ale ale, bo oprócz niej mamy również bohaterów drugoplanowych - ciotka Tekla, ekscentryczka ze złośliwym poczuciem humoru która wprowadza nieco chaosu i grozy; duchy, demony czy ten słynny Pech - postacie tak dobrze dobrane, wprowadzające do fabuły tą mieszaninę emocji. Z początku obawiałam się co to będzie, jak ja sobie poradzę z przeczytaniem tego, zwykle staram się unikać takiego misz-maszu. Ale nie ma co żałować! (no, chyba że tego, iż nie mam kolejnych części).

Wiecie co jest plusem? Piękne wydanie z barwionymi brzegami - zwykle starałam się unikać takich pozycji, jakoś te brzegi pokolorowane niezbyt do mnie przemawiały, ale tutaj... tak dobrze to pasuje, sprawia że cała książka staje się w pewnym stopniu magiczna... po prostu nie wyobrażam sobie tej książki bez barwionych brzegów!

Czasami miałam wrażenie, że w pewnych momentach nie było rozwinięcia wątków magicznych - co dla mnie jest minusem. Nie wpływa to jakoś mega źle na całość książki, ale jednak tego mi zabrakło.

Podsumowując "Szamanka od Umarlaków" to książka która przypadnie do gustu miłośnikom lekkiego fantasy i humoru w jednym. Chociaż fabuła nie jest wolna od pewnych schematów a tempo momentami może się wydawać wolne, całość nadrobiona jest świetnie pisanymi dialogami, barwnymi postaciami. Polecam ją szczególnie osobom które lubią opowieści o magii - jeśli jest ktoś, kto nie lubi takich rzeczy, to jednak odradzam. Nie zawsze warto brać książkę na siłę bo może się spodoba.

Współpraca barterowa z

Wydawnictwo Mięta

"Medium ma w życiu przerąbane.

Medium, które nie chce być medium, ma przerąbane w dwójnasób.

Medium nieposiadające za grosz powołania i w dodatku nieprzepadające za duchami... no cóż. Marzenia o lekkim, spokojnym życiu może śmiało wsadzić sobie w... w buty."

Znacie twórczość Martyny Raduchowskiej?

Miałam już przyjemność przeczytać dwie spośród jej powieści - Łzy Mai i Spektrum. Byłam nimi zachwycona.

Teraz, po raz kolejny autorka oczarowała mnie przedstawioną historią, a cykl Szamanka od umarlaków trafiła na moją listę uwielbianych książek.

Ida Brzezińska jest spadkobierczynią wielopokoleniowego magicznego rodu. Cóż z tego, skoro nie ma w niej za grosz potencjału magicznego, czego jej rodzina nie chce przyjąć do wiadomości.

Ida ma wielkie plany na przyszłość zupełnie niezwiązane z magią. Niestety ma jeszcze większego Pecha - przez duże Pe.

W dodatku od dziecka widzi duchy zmarłych, jednak woli się do tego nie przyznawać, bo wtedy słodki powiew "wolności" odpłynie w siną dal.

Niestety sprawy mocno się komplikują, a studenckie życie po niemagicznej stronie mocy nie jest takie, jakiego się spodziewała. Chcąc, nie chcąc Ida trafia na szkolenie do apodyktycznej ciotki Tekli.

Cóż to była za niesamowicie wciągająca historia. Kiedy już zacznie się czytać, ciężko jest się od niej oderwać.

Idę polubiłam od samego początku. Krnąbrna, uparta, pyskata. Nietuzinkowa osóbka pełna sarkastycznego humoru i lekkiej naiwności. Co daje, muszę przyznać, dość wybuchową mieszankę.

"Bo oto po latach straceńczych wysiłków Ida naprawdę rzuciła swoje pierwsze zaklęcie. Pierwsze i ostatnie. Jedyne, jakie miała szansę wyćwiczyć do perfekcji, bo niewymagające ani kropli magii.

"Nie."

Czarodziejskie słowo.

Moc w stanie czystym."

Uwielbiam nie tylko Idę, ale również Teklę i jej cięty język oraz uroczego Gryzaka - łapacza snów dziewczyny.

Jak musi się czuć osoba, która nie chce mieć nic wspólnego z magią ani nadprzyrodzonymi rzeczami? Która jedyne czego pragnie, to normalnego życia.

Niestety zarówno los, jak i Pech, a zwłaszcza ten drugi, miał co do niej inne plany.

"Była gotowa trzymać za zasłoną wszystkie swoje "para-", "niedo-" i "nad-" choćby i do sądnego dnia, jeżeli taka była cena wolności. Dopóki milczała jak grób, dopóty jej pogrzebany żywcem talent spoczywał ukryty dwa metry pod ziemią (...)

Miała co do tego absolutną pewność.

Nie miała natomiast żadnej z trzech rzeczy: ani grama szczęścia, ani krzty pokory, ani chociażby cienia podejrzeń, że może jednak trochę się myli."

Szamanka od umarlaków to historia, która jest pełna dawnych wierzeń, magii i niezliczonej rzeszy... duchów. I nie tylko...

Co jeszcze może pójść nie tak?

Dobra, to było pytanie czysto retoryczne. Zwłaszcza gdy Pech jest za pan brat z prawem Murphy'ego i zastanawia się jakiego kolejnego psikusa spłatać dziewczynie.

Dzięki Wydawnictwu Mięta jest dostępne wznowienie Szamanki od umarlaków w przepięknym wydaniu z barwionymi brzegami, które już samo w sobie zachęca do sięgnięcia po tą książkę. Dodatkowo znajdziemy w niej opowiadanie "Maszkarada", które przybliży nam historię Idy i jej relacji z rodziną.

Szamanka od umarlaków to połączenie urban fantasy z elementami dark oraz komediowym szlifem w postaci zabawnych dialogów pełnych czarnego humoru. Postacie są genialnie dopracowane. Mamy wrażenie, że wystarczy wyjść na ulicę by spotkać jedną z nich. Każda wywołuje w nas emocje, choć nie zawsze te pozytywne. Jednak dzięki temu będą one w nas buzować wraz z nastrojami Idy.

Czytając tą historię nuda nam nie grozi. Wręcz przeciwnie. Pech będzie zacierał ręce z uciechy.

"Tyle rzeczy mogło pójść źle, tyle rzeczy mogło się nie udać. Wierny prawom Murphy'ego Pech cały czas podrygiwał z podekscytowania i chichotał jak złośliwy chochlik."

"Ida prychnęła lekceważąco, a łowca uśmiechnął się pod nosem.

- Popracujesz u nas z pół roku - odparł, podnosząc kubek do ust - i lekcje nie będą ci potrzebne.

- A co będzie?

- Terapia u dobrego psychologa."

Gorąco zachęcam was do sięgnięcia po tą historię. Jestem pewna, że będziecie nią równie zachwyceni jak ja.

Książka przykuła moją uwagę piękną oprawą i tematyką. Dziewczyna, która widzi zmarłych, sami powiedzcie, że to brzmi intrygująco. Moja intuicja dobrze mi podpowiada, gdyż po lekturze książki jestem bardziej niż zadowolona.

Nie spodziewałam się, że oprócz duchów spotka mnie coś jeszcze. Demony, łowcy i czarownice to zaledwie początek postaci, które zagoszczą w całej historii. Nie mam wrażenia, że było tego za dużo. Całość idealnie się uzupełnia i tworzy opowieść, od której nie można było się oderwać.

„Zatonęła w bordowej chmurze i ostrej woni pieprzu i imbiru. Dym gryzł w oczy, zapierał dech skuteczniej niż zaciśnięte wokół krtani diabelskie palce”.

Ida jest specyficzną bohaterką, która nie jest zbytnio zadowolona z posiadanych mocy. Zazwyczaj jest wręcz odwrotnie, więc podobała mi się ta jej niechęć. W połączeniu z towarzyszącym jej Pechem tworzyły ciekawą mieszankę.

Wciągnęłam się w przygody bohaterów, więc oczywiste, że nie chciałam ich za szybko kończyć. Nie dało się jednak powstrzymać ciekawości, co będzie dalej.

Zakończenie zwiastuje kłopoty, z których Ida nie wyjdzie łatwo. Nie mogę się więc doczekać kontynuacji.

Piękna nowa wersja Szamanki od Umarlaków zawiera opowiadanie Maszkarada, dzięki któremu możemy poznać kilka wydarzeń z przeszłości.

Czytałam kilka nieprzychylnych opinii odnośnie okładki. Tak, dla niewtajemniczonych można się zmylić, ponieważ okładka wygląda dość mrocznie a jest to bardziej komedia fantastyczną, jednak mnie osobiście ta odsłona od @wydawnictwo_mieta się podoba 😍

Bardzo lubię taki klimat książek. Jest dużo magii i humoru, co daje nam możliwość odpoczęcia od „poważniejszych” książek, przy których trzeba myśleć nad polityką, światem i bohaterami. Tutaj bohaterką jest Ida, która widzi umarlaki a przy tym chciałaby być normalna i iść na studia.

Super było to, że można poznać w tym wydaniu co działo się przed „Szamanką od umarlaków”. Mianowicie dostajemy tu dodatkowe opowiadanie „Maskarada”, które także od samego początku mnie wciągnęło 🥹

Kolejną polską autorka pokazuje, że umie pisać fajne historie do tego z jajem. Jestem na tak i polecam na rozpoczęcie sezonu jesiennego 🍂🍂🍂

"Nie miała natomiast żadnej z trzech rzeczy: ani grama szczęścia, ani krztyny pokory, ani chociażby cienia podejrzeń, że może jednak choć trochę się myli. A myliła się bardzo. W zasadzie we wszystkim".

Zacznijmy od tego, kim Ida Brzezińska nie chciała zostać. Otóż, w planach Idy nie było miejsca na zostanie dyplomowaną wiedźmą. Ani na bycie medium, banshee czy szamanką. Chciała żyć jak normalny człowiek, być traktowana po ludzku w niemagicznym świecie. Tylko że chcenie lub niechcenie Idy świat miał za nic. Dziewczyna urodziła się w znamienitym magicznym rodzie i ciężko było uwierzyć, że nie posiada żadnego daru. Owszem, posiadała, ale absolutnie nie zamierzała się chwalić, że widzi nieżywych. I miała też Pecha - uporczywego, złośliwego i niepoprawnie pracowitego. A to dopiero początek tej całej historii, w której w życiu Idy wiele rzeczy dzieje się wbrew jej życiowym planom. Nie zwykła przecież chadzać na kompromisy, ale daru nie można się pozbyć. Ale można nauczyć się z nim żyć. Tylko co z tego wyniknie i dokąd to wszystko zaprowadzi Idę, nową szamankę od umarlaków?

"Dar jest jak topielec. Zawsze tam będzie i choćbyś nie wiem, jak starała się go utrzymać w tajemnicy, ukryć przed światem, nie myśleć o nim, zapomnieć, któregoś dnia wypłynie na powierzchnię".

"Szamanka od umarlaków", wznowiona w 2024 r. przez Wydawnictwo Mięta, zawiera dość rozbudowane opowiadanie "Maszkarada". Napisane dojrzalszym językiem, daje pełniejszy obraz tego, jak wyglądało życie Idy zanim w pełni rozlał się jej bunt. Bywało smutno, zwłaszcza gdy jest się dzieckiem a potem nastolatką, która zawsze więcej dawała aniżeli dostawała. W świecie magicznych zaklęć, eliksirów, świąt lunarnych i słonecznych, Ida czuła się zwyczajnie zielona. To nie był jej świat, zwłaszcza że jej rodzicielka kombinowała nieustannie i niemożebnie, by jednak wskrzesić w niej dar. Przeczytanie "Maszkarady" zdecydowanie ułatwia zrozumienie tego, od czego w "Szamance od umarlaków" Ida chce uciec. Nawet wyjazd na studia do Wrocławia i konsekwentne buntowanie się, na niewiele się zdaje.

"Medium nie jest od ratowania życia (...). Medium ma dbać o to, by duchy pozałatwiały wszystkie zaległe sprawy, zamknęły rozdział pod tytułem "życie ziemskie" i szczęśliwie rozpoczęły drugi "życie pozaziemskie".

"Szamanka od umarlaków" jest pewnym ewenementem w mojej biblioteczce. Moje ostatnie książkowe kontakty z wiedźmami, szamankami, duchami i całym tym magicznym światem miały miejsce dawno temu. Bardzo dawno temu. Ale nie żałuję powrotu. Ida Brzezińska od początku przykuwa uwagę - wolą walki, swoim zadziornym charakterem i buntowniczym nastawieniem wobec niechcianego daru. Mówi co myśli, działa impulsywnie jakby chciała, by ktoś wreszcie zaczął liczyć się z jej zdaniem. Ale w świecie, w którym przyszło jej żyć, mało kogo to interesuje. Uwielbiam jej cięty język, przekomarzania się, ironiczne podejście do mniej lub bardziej żywych postaci (ciocia Tekla!) i sytuacji, w które zostaje wplątana. A wydarzenia, z którymi przyszło jej się zmierzyć, są natury sensacyjno - kryminalnej, z nieczystymi mocami i innymi rzeczami, o których zwykły człowiek nie ma pojęcia. I których lepiej, by nie zobaczył. Zdecydowanie, atmosfera wokół Idy robi się duszna...

W całej tej historii mnóstwo jest czarnego humoru i... Pecha, który broi jak tylko nadarzy się ku temu okazja. A wspominałam już o łapaczu snów, który jest przeuroczy, gdy merda ogonkiem i funkcjonuje w myśl zasady - jesteś tym, co jesz? Świetnie się to czytało! Historia pełna niespodzianek, z buntowniczą przewodniczką i zwrotami akcji nie z tego świata...

"No bo skoro Mahomet nie może przyjść do góry, to góra przyjdzie do Mahometa. I zrobi mu taką awanturę, jakiej świat nie widział. I zaświat też nie".

Pięknie wydana „Szamanka od umarlaków” Martyny Raduchowskiej to kolejna reedycja tej książki. To nie jest moje pierwsze spotkanie z tą autorką. Poprzednie było całkiem udane, więc bardzo chciałam nadrobić również tę serię. Książkę przesłuchałam w audiobooku. I chociaż nie przepadam za kobiecymi lektorami, to tym razem pani Ewa Abart spisała się wyśmienicie.

Ida Brzezińska pochodzi ze starego magicznego rodu. To oczywiste, że jej rodzice mają wobec niej pewne wymagania, którym Ida wcale nie zamierza sprostać. Wszak nie posiada kompletnie mocy i gdy wszystkie sposoby na jej obudzenie zawodzą, nasza bohaterka postanawia postawić na swoim i zacząć studia we Wrocławiu na wydziale psychologii. Ida jednak ukrywa wielką tajemnicę. Mianowice widzi duchy zmarłych i po drobnych kłopotach ląduje u swojej ciotki na szkoleniu, by zostać Szamanką od umarlaków. I uwierzcie mi na słowo, to dopiero początek tej historii…

Cóż to była za książka! Szczerze przyznam, że nie wiedziałam czego się spodziewać. Ale absolutnie się nie zawiodłam. Troszeczkę fabuła przypominała mi „Szeptuchę” pani Miszczuk. Ida również nie przebiera w słowach i ma całkiem niezły charakterek. A Tekla chwilami przypomina Jarogniewę. Te podobieństwa sprawiły, że bawiłam się przy tej książce wyśmienicie. Smaczku nadaje również opowiadanie stworzone przez autorkę specjalnie do tej edycji. „Maszkarada” nakreśla nam wydarzenia sprzed Szamanki i to był bardzo fajny wstęp przed główną historią. Styl pani Raduchowskiej jest niezwykle przyjemny i przystępny. Ta historia o duchach i czasami mrocznych stronach obcowania z nimi, jest idealną książką na jesienny czas. Jestem ogromnie ciekawa jak dalej potoczą się losy Idy. Będę z niecierpliwości wyglądała kolejnej części, która mam nadzieję, również wyjdzie w pięknej odsłonie.