Syn nieskończoności

Historia opowiada o losach dwóch braci, którzy oczekiwali na to aby w dniu 18-tych urodzin posiąść moc. Czy ją otrzymali? Czy historia potoczy się tak jak sobie to wymarzyli?

Niesamowita książka z wieloma elementami walki zarówno ze sobą jak i przeciwnikami a jednocześnie odnajdywanie siebie w świecie pełnym przeszkód. Panie i panowie przedstawiam wam "Syna nieskończoności".

Sama koncepcja na fabułę jest naprawdę niepowtarzalna i niesamowicie wciągająca. W trakcie powieści nie jesteśmy w stanie zatrzymać się nawet na moment bo w każdym momencie dzieje się coś decydującego, coś co wpłynie na dalsze losy bohaterów bądź odkryje zamiary jakiegoś członka zespołu.

Uwielbiam Adama Silverę a w szczególności jego sposób pisania i to jak wyraża emocje w tekście. To jest naprawdę wielki wyczyn, sprawić żeby czytelnik odczuwał tak intensywne emocje w jednej chwili. A tutaj nie miałam najmniejszego problemu żeby śmiać się, płakać i złościć w przeciągu praktycznie 3 rozdziałów.

Ja osobiście jestem team Brighton, ponieważ uważam że jest to osoba z większą charyzmą i zapałem do działania niż Emil. Sama postać Emila jest lekko bezpłciowa jeżeli mam być szczera a Brighton daje dodatkowo taką energię do działania i pokazuje wigor młodych osób do zmiany rzeczywistości. Taki wigor jaki jest nam potrzebny w dzisiejszych czasach.

Uważam że akcje które się tam wydarzyły były niesamowite i końcówka wprawiła mnie w taką złość. No bo JAK MOŻNA SKOŃCZYĆ KSIĄŻKĘ W TAKIM MOMENCIE?! ja się pytam. Nie rozumiem jakim cudem i dlaczego ale teraz nie jestem w stanie myśleć o niczym innym tylko o tym zakończeniu. Ajajajajaj kiedy drugi tom ?

Mimo wszystko bardzo ale to bardzo polecam tę książkę osobom które zaczytują się w fantastyce młodzieżowej. Nie pożałujecie ani przez sekundę przygody przebytej w tej powieści. Mogę wam zagwarantować magię i niesamowitą rozrywkę. Koniecznie czytajcie i dawajcie znać jak wam się podoba !

"- Wybrańcy niekoniecznie istnieją - stwierdza Maribelle. - Sami wybieramy, czy i za co chcemy walczyć. Jednak wydajesz się bardziej predysponowany do tej walki niż większość ludzi."

Rety, jaka to była fajna historia, 400 stron, a przeczytałam ją w dwa dni, tak się wciągnęłam. Od razu uprzedzę, że Adam Silvera nie daje czytelnikowi żadnej taryfy ulgowej i od razu wrzuca nas w stworzone przez siebie uniwersum, więc na początku jest trochę trudno się połapać co i jak, ale mi to w ogóle nie przeszkadzało. Świat wykreowany przez autora jest ciekawy i spójny, znajdziemy w nim magię, magiczne stworzenia (feniksy, hydry), a także ludzi obdarzonych niezwykłymi mocami. Centralnym punktem opowieści jest historia dwóch braci bliźniaków, których los rzuca w sam środek niezwykłych zdarzeń. Bardzo podobało mi się to, jak została przedstawiona relacja miedzy rodzeństwem, w której oprócz miłości i lojalności, nie zabraknie również zazdrości i rywalizacji. Poza tym jest jeszcze Ness, postać tak nieoczywista i intrygująca, że nie mogę się wprost doczekać jakie będą jego dalsze losy. No i to zakończenie, które kompletnie mnie zaskoczyło i sprawiło, że będę niecierpliwie czekać na następny tom.

„– Kim chcesz być?

Chyba sobie żartują. Nie mogę wiedzieć, kim chcę być, skoro wciąż jeszcze mam problem z określeniem, kim jestem.”

Lubię twórczość Adama Silvery za jego niekonwencjonalne pomysły, wyrazistych bohaterów i lekkie pióro. Dotychczas czytałam jego książki z gatunku literatury młodzieżowej i byłam ciekawa, co ma do zaserwowania w czymś zupełnie innym – w fantastyce. I wiecie co? Było to spotkanie jak najbardziej udane.

Nowy Jork. Bracia bliźniacy – Emil i Brighton – są zwyczajnymi osiemnastolatkami, co nie jest czymś oczywistym, bowiem ich świat zamieszkują świetliści. To osoby obdarzone mocą, dzielące się na niebiańskich oraz na widma. Ci pierwsi posiadają moce od urodzenia, chociaż mogą objawić się w późniejszym okresie. Drudzy natomiast pozyskali zdolności dzięki alchemii.

Widma i niebiańscy nie żyją w przyjaznych stosunkach. Widma są niebezpieczne. Do zdobycia mocy potrzebują krwi magicznych stworzeń – feniksów, bazyliszków i hydr, przez co ludzie nie pałają do nich sympatią. Ich praktyki są przecież nieetyczne. Niebiańscy też nie mają samych fanów, zwłaszcza po wydarzeniach sprzed kilku lat, gdy z ich winy zginęli ludzie.

Brighton zawsze chciał posiadać moc i w głębi duszy wierzył, że pewnego dnia objawi się ona, umożliwiając mu zostanie bohaterem. Chłopak jest wielkim fanem Iskier, czyli grupy bohaterskich niebiańskich. Prowadzi nawet o nich kanał na YouTube, który nie cieszy się tak ogromną popularnością, jakiej Brighton by pożądał.

Jego brat – Emil – jest zupełnie inny. Nigdy nie pragnął mocy. Uwielbia feniksy. Najbardziej chciałby pracować w muzeum na wystawie poświęconej tym stworzeniom. Tymczasem pracuje w muzealnym sklepiku. Jest tym bardziej spokojnym, zrównoważonym bratem.

I teraz wyobraźcie sobie sytuację, w której bracia oraz dziewczyna Brightona zostają zaczepieni przez widma, a następnie śledzeni, zaatakowani i… u Emila objawiają się moce. Mało tego – są to moce pozyskane od feniksa, a przecież Emil nigdy nie użyłby krwi ukochanych stworzeń dla własnych celów. Jest niebiańskim o mocach widm..? Przecież tak się nie da. Nikt tego nie rozumie.

Całą trójkę szybko odnajdują Iskry i zaprowadzają do swojego azylu, by wyjaśnić całą sytuację. Szukają rozwiązań. Łączą siły przeciwko Widmom i ich przywódczyni Lunie, która nie żałuje nikogo i niczego, by zrealizować swój plan.

Historia opowiedziana jest z perspektywy czwórki bohaterów: Emila i Brightona, Maribelle, która jest Iskrą oraz Nessa, o którym niczego nie mogę Wam powiedzieć, bo byłby to spoiler. Zdradzę jednak, że jest to mój ulubiony bohater i posiada moc zmiennokształtności. Może przybrać wygląd dowolnej osoby.

System magiczny stworzony przez autora jest świetny. Od pierwszym stron mamy wszystko przejrzyście wytłumaczone, dzięki czemu łatwo jest się w nim połapać. Lubię, gdy w fantastyce mamy do czynienia z magicznymi stworzeniami, i choć tutaj zabrakło z nimi bezpośrednich konfrontacji (właściwie była tylko jedna), to tyle się o nich mówiło, że nie przeszkadzało mi to. Całkowicie rozumiem fascynację Emila – feniksy są genialne.

Emil jest idealną postacią do kibicowania. Uroczy, grzeczny chłopak, niełaknący sławy, który wrzucony w wir wydarzeń, nagle staje się bohaterem. Trochę zabrakło mu negatywnych cech, ale wraz z postępem fabuły dowiadujemy się, że w przeszłości już nawywijał. Chociaż nie do końca, w takiej przeszłości, jak Wam się wydaje.

Brighton to najgorszy bohater. Ten zły bliźniak, który za wszelką cenę chce być w centrum uwagi, pragnie całej sławy. Wiecznie jest niezadowolony i zazdrosny o moce innych. Widać, że kocha swoją rodzinę, ale samolubność wygrywa u niego nad zdrowym rozsądkiem. Oczywiście rozumiem jego frustracje, ale zdecydowanie przesadza, zamiast pomyśleć logicznie.

Mama chłopców rozwaliła mnie na łopatki. Zawsze wiedziała więcej od innych, a mimo to robiła Emilowi wyrzuty. A przecież sama wiedziała, że jej oskarżenia nie są możliwe! Straszna z niej histeryczka i bardziej w tej historii przeszkadzała, niż pomagała.

Akcja książki niekiedy była za szybka. Bohaterowie nie mieli czasu na zastanowienie się, komu powinni ufać. Powiedziałabym nawet, że ślepo wierzyli każdemu wokół. Serio, w większości przypadków nawet nie brali pod uwagę tego, że ktoś może ich oszukać. Niczego nie negowali. Mam wrażenie, że wszystkie akcje planowane były po macoszemu, skupiając się bardziej na realizacji niż faktycznym planie. Cóż, skutki niektórych ich decyzji mówią same za siebie.

Zdecydowanie niektóre sytuacje mogłyby zostać lepiej przemyślane. Było sporo zwrotów akcji, co jest ogromnym plusem tej pozycji. Adam Silvera naprawdę potrafi zaskoczyć!

Podsumowując, może nie będzie to moja ulubiona książka z gatunku fantasy, ale na pewno jest warta uwagi. To przede wszystkim dobra rozrywka. Zachęcam Was do przeczytania, jeśli macie już dość rasowego, ciężkiego fantasy. „Syn nieskończoności” to lekka pozycja na dwa wieczory. Mam nadzieję, że i Wam się spodoba!

Dwóch braci. Każdy z nich w dzieciństwie marzył by zostać bohaterem. Dorastając, podziwiają Iskry, strażników, którzy bronią świata przed widmami. Z nich dwóch, to Brighton pragnął być kimś wyjątkowym, Emil natomiast miał inne priorytety. Gdy niespodziewanie spokojniejszy z braci zapłonął ogniem feniksa, sprawy zaczynają przybierać nieoczekiwany obrót. Okazuje się, że chłopak jest odrodzonym wybrańcem i powinien stanąć na czele Iskier. Wszyscy zdają sobie sprawę, że serce Emila jest zbyt łagodne by być w stanie zabić kogoś w imię dobra, nawet gdy ten ktoś sieje strach i zniszczenie.

"Syn Nieskończoności" to książka, w którą z początku ciężko było mi się wciągnąć. Poznajemy głównych bohaterów, obserwujemy ich zafascynowanie Iskrami, a także działania by pokazać obdarzonych mocą z lepszej strony. Brighton prowadzi kanał na YouTube i marzy o tym, by zostać sławnym. Jego brat natomiast woli trzymać się z boku.

W książce znajdziecie wątek LGBT, który jest delikatnie wprowadzony i dotyczy między innymi Emila, ale nie tylko. Pomimo, że początki nie były zachwycające, to z każdą kolejną stroną czytało mi się coraz lepiej, a gdy akcja się nieco rozpędziła, nie mogłam oderwać się od lektury. Najbardziej fascynowała mnie psychologiczna strona głównych bohaterów. Byłam zaskoczona tym, jak Brighton zareagował na moce swojego brata, serce mi rosło widząc empatyczną stronę Emila, ale z drugiej strony widziałam, że kto ma miękkie serce musi mieć twardą... Wiadomo!

Adam Silvera funduje nam przyjemną fantastykę młodzieżową, która zapewne spodoba się większości czytelników tego gatunku. Walka dobra ze złem, co ciekawe nie zawsze to dobro zwycięża, więc książka jest tym bardziej ciekawa.

Zakończenie jest wystarczająco intrygujące, by od razu chcieć rozpocząć drugi tom. Na całe szczęście nie muszę na niego czekać i mam możliwości od razu rozpocząć lekturę. Już niebawem pojawi się recenzja "Pogromcy Nieskończoności"!

3.75 / 5 ☆

! TW BRAK SAMOAKCEPTACJI, PRZEMOC !

Iskry zwalczające całe zagrożenie powodowane przez widma, przestały być tylko obiektem podziwu pewnej dwójki rodzeństwa. Grupa strażników od lat zwalcza niebezpieczeństwo płynące od ludzi, którzy swoją moc czerpią z krwi innych stworzeń. Gdy Brighton i Emil wpadają w samo centrum konfliktu, akcja przyjmuje nieoczekiwany zwrot. W obliczu śmiercionośnych wydarzeń, objawiają się moce jednego z nich. W konsekwencji postać dołącza do heroicznych Iskier, aby wspólnie tłumić zło. Jak potoczą się dalsze losy braci, gdy zazdrość niekiedy przybiera na wadze, a chęć zdobycia sławy okazuje się życiowym celem?

W ostatnim czasie nie czytałam za dużo fantastyki, więc „Syn nieskończoności” autorstwa Adama Silvery okazał się jednym wielkim zbawieniem. Może nie jest on wybitną książką, ale mimo to pochłaniałam całą treść, niesamowicie się przy niej bawiąc.

Fabularnie nie była to pozycja, która powala na kolana, jednak wbrew temu wciągnęłam się od samego początku. Cała akcja działa się w odpowiednim tempie – nie za szybko, ani nie za wolno. Nie występowały tu także momenty, w trakcie których mogłam się nudzić, więc jedyne co mi pozostawało z lektury, to czerpać wszystko, co najlepsze.

Wydarzenia rozgrywały się we współczesnych realiach miejskich, a autor dodatkowo wplótł w całą treść aktualne problemy. Jednym z nich był motyw, gdzie Brighton dążył do sławy i zatracał się w wirtualnym świecie. Wątek ten nie tylko obnażał ciemną stronę mediów, lecz także ukazywał konsekwencje nieświadomych czynów bohatera. Mimo, że faktycznie był wartościowy, całkowicie mi nie przypadł do gustu – gryzł się ze świetnym całokształtem.

Wykreowany świat okazał się naprawdę interesujący, lecz wiele rzeczy wciąż pozostało niejasnych. Liczę, że w kolejnym tomie uda mi się poznać więcej jego szczegółów, które całkowicie rozwieją moje wątpliwości. Niezwykle przydatny okazał się także słowniczek, który przejrzyście wytłumaczył pewne aspekty krainy Silvery.

W książce pojawiały się jedynie poboczne wątki romantyczne, lecz pod koniec wyłoniły się także pierwsze kroki w stronę ciekawej relacji naszego głównego bohatera. Nie zamierzam nic spoilerować w tej recenzji, ale szczerze liczę, że w „Pogromcy nieskończoności” będzie mi dane zobaczyć bardziej rozwiniętą więź tej dwójki.

Zakończenie szczerze zwaliło mnie z nóg. W pewnym sensie było przewidywalne, lecz nie spodziewałam się, że wydarzenia pobiegną akurat w tę stronę. Na szczęście pod ręką mam kolejny tom, aby natychmiastowo zaspokoić moją ciekawość.

„Syn nieskończoności” to naprawdę przyjemne urban fantasy z queerowymi bohaterami. Może nie należy do moich ulubieńców wśród fantastyki młodzieżowej, lecz mimo to będę wspominać tę książkę jako pierwszorzędną rozrywkę.