Świetlisty miecz

   Gdy zobaczyłam zapowiedź "Świetlistego miecza", od razu pomyślałam, że z chęcią bym ją przeczytała. Po pierwsze byłam ciekawa historii Króla Artura, okrągłego stołu, tych wszystkich potyczek rycerzy itd. Dodatkowo na samej górze okładki jest widoczna polecajka od Rebecci Yarros, a że uwielbiam jej pióro, to tym bardziej byłam ciekawa, co znajdę w tym grubasku. No nie oszukujmy się, ale ta książka ma ponad 700 stron, także jednocześnie kusiła swoją treścią, a z drugiej strony bałam się jej objętości.

   Co mogę powiedzieć o tej historii? Szczerze - bardzo mało. Mam naprawdę wielki mętlik w głowie po niej. Pierwsze 100 stron to była męka, bo totalnie nic do mnie nie docierało, dopiero później jakoś tak się w nią wkręciłam. Słuchałam sobie audiobooka i z rozdziału na rozdział zmieniałam o niej zdanie. Na samym początku miałam ochotę ją po prostu porzucić, ale coś mnie jednak przekonało, by tego nie robić. Nie wiem, czy to była kwestia ciekawości, co w niej dalej będzie się dziać, tego czy w końcu zrozumiem jej sens, czy może głos lektora, który mnie wyciszał.

   Ta książka od początku aż do samego końca była dla mnie wyzwaniem, niestety nie zrozumiałam, jaki miała sens, może po prostu nie miała go mieć? Wiem, o czym była, do czego bohaterzy starali się doprowadzić, jakich wartości bronili, ale jednocześnie nie jestem tego pewna. Historia miała pokazać nam, jak oddani byli rycerze wobec Króla Artura, pokazała nam inną stronę Merlina, czy też Lancelota. Sam Autor na samym końcu wspomniał, że "Świetlisty miecz" miał być właśnie taką inną historią, zawiłą, taką, którą każdy odbierze inaczej, tak przynajmniej ja zrozumiałam jego słowa. Napisał o tym, że w książce pojawiają się postacie, których nie powinno tam być, bo żyli w zupełnie innych czasach niż Król Artur. Dzięki jego słowom doszło do mnie, że nie musiałam zrozumieć tej książki, by dobrze się z nią bawić.

   Tak, pomimo mojego niezrozumienia, zagubienia w tej historii, to mogę szczerze przyznać, że dobrze się z nią bawiłam. Słuchanie audiobooka mnie odprężyło i po pierwszych złych chwilach sprawiło, że chciałam więcej.

  Dziękuję serdecznie wydawnictwu za egzemplarz! Choć nie była to historia, która skradłaby moje serce, to mimo wszystko miło spędziłam z nią czas. Jeśli lubicie arturiańskie klimaty, to jak najbardziej zachęcam do sięgnięcia po ten tytuł!

Ale jakim zabawnym stylem jest napisana ta książka:-) Od razu przypomnieli mi się dziadkowie, który posługiwali się starodawnymi słowami i to takimi jakimi obecnie jedynie pokolenie siedemdziesiąt plus rozmawia:-) Sprawiło to, że pomimo fantastyki, gdzieś wydawała mi się bliska i taka fantastyczna, czyli wymyślona, ale od strony dawnych pokoleń, które wzbudzały zaufanie:-) W ogóle te porównania jakie urocze były, sami zobaczcie:

,,I nagle ogarnął go stan, w którym czuł się jak lśniący stalowy bożek, któremu nic nie jest w stanie zagrozić."

Proste a jednocześnie takie dosadne, jakby młoda osoba zarówno z tą starszą mogła wczuć się w klimat i uśmiechnąć wtedy, kiedy było to wręcz wymagane. I te opisy, kiedy dwoje walczących postaci tak się spociło, że musieli usiąść, bo pot zasłaniał im oczy:-) To była bitwa na oślep, ale przezabawna:-) Choć bywa i poważnie, kiedy czyjaś przeszłość była pełna bólu i cierpienia, kiedy ktoś się kaleczył. To były momenty, kiedy postacie ukazywały nam swoją historię, jakby pragnęły usprawiedliwienia dla tego kim są i kim się stali. Nie każdy dostrzeże tutaj spójność, to zawsze jest zależne od tego, czy czytelnik miał swoją bolesną przeszłość, czy nie. Bo czasami nawet pomimo nieodpowiedniej chwili, pojawia się takim moment, który coś w nas otworzy i trzeba opisać to co najbardziej nas uwierało. Po tym uwolnieniu możemy dalej iść jakby będąc dumni z tego, co z nas zeszło. Tak się właśnie to objawiało tutaj. Ja przyznaję, że nie znam się na rodzajach legend, dlatego musiałam przybliżyć sobie legendę arturiańską, gdyż opowieść jest jakby inspirowana tymi wydarzeniami. Totalna mieszanka magii i fantastyki, nie fantazji. Postacie twardo stąpały po ziemi, albo lawirowały w świecie, gdzie wydawało im się, że wszystko potrafią osiągnąć. Jedyny malutki minusik to taki, że poprzez grubość książki stała się jakby małymi oddzielnymi historiami, które później łączyły się w całość. Jeśli ktoś nie ma podzielności uwagi, to jest możliwość, że się w tym pogubi;-) Mnie jednak przekupił właśnie ten babciny styl i porównania. Je pamiętam najbardziej:-)))

⚔️🛡️ Świetlisty Miecz autorstwa Leva Grossmana to książka, która w niezwykle świeży i odważny sposób mierzy się z legendą króla Artura i rycerzy Okrągłego Stołu. Zamiast powtarzać dobrze znane schematy, autor przenosi czytelnika w moment, gdy mityczny świat Camelotu właściwie już się rozpadł. Król nie żyje, porządek został zachwiany, a marzenie o jedności Brytanii pozostaje tylko bladym wspomnieniem. To właśnie w tę przestrzeń niepewności trafia Collum, młody chłopak pełen ideałów, który zderza się z rzeczywistością daleką od heroicznych pieśni i legend.

⚔️🛡️ Powieść Grossmana jest historią dojrzewania i rozczarowania. Collum przybywa do Camelotu z nadzieją, że stanie się częścią wielkości, o której słyszał w opowieściach. Zamiast tego spotyka grupę ocalałych rycerzy – ludzi złamanych, często groteskowych, pozbawionych dawnej chwały. Sir Palomides, saraceński wojownik, i sir Dagonet, błazen, który przypadkiem stał się rycerzem, są ich najbardziej charakterystycznymi reprezentantami. To nie herosi, lecz outsiderzy, którzy muszą odnaleźć sens w świecie pozbawionym wyraźnego centrum. Dzięki temu Świetlisty Miecz nie jest kolejną powtórką mitu, ale refleksją nad jego konsekwencjami.

⚔️🛡️ Interesującym elementem fabuły jest obecność Nimue – potężnej czarodziejki, która pokonała samego Merlina. Jej postać wnosi do opowieści pierwiastek tajemnicy i magii, ale również dynamizuje relacje w grupie bohaterów. To właśnie w interakcjach między nimi Grossman pokazuje swoją siłę – zamiast tworzyć monumentalne sceny bitewne, koncentruje się na psychologii postaci, ich słabościach, wątpliwościach i próbach odnalezienia się w nowym porządku. Świat legend staje się tu światem ludzi z krwi i kości, zmagających się z własnymi ograniczeniami.

⚔️🛡️ Autor niezwykle umiejętnie łączy elementy historyczne z fantastycznymi. Średniowieczna Brytania jest u niego miejscem, w którym słabnie boska moc, a magia elfów zaczyna odgrywać coraz większą rolę. Ta subtelna zmiana w układzie sił tworzy atmosferę niepokoju i poczucia, że świat znajduje się na granicy chaosu. Grossman nie epatuje magią ani cudownością, raczej traktuje je jako naturalny składnik rzeczywistości – nieoczywisty, czasem groźny, czasem fascynujący. Dzięki temu narracja nabiera głębi, a Camelot, mimo swego upadku, wciąż wydaje się miejscem, gdzie historia i mit stapiają się w jedno.

ㅤ

⚔️🛡️ Styl Grossmana to mieszanka prostoty i erudycji. Autor potrafi pisać zarówno językiem obrazowym, pełnym emocji, jak i oszczędnym, gdy wymaga tego atmosfera sceny. Dialogi są żywe, często podszyte humorem, co kontrastuje z ciężarem sytuacji, w jakiej znaleźli się bohaterowie. Ta umiejętność balansowania między powagą a lekkością sprawia, że książkę czyta się płynnie, a jednocześnie wyczuwa się w niej filozoficzne pytania o sens bohaterstwa, o rolę jednostki w świecie pogrążonym w kryzysie oraz o to, co zostaje z legend, gdy bohaterowie przestają być nieśmiertelni.

ㅤ

⚔️🛡️ Świetlisty Miecz to powieść nie tylko dla miłośników arturiańskich mitów, ale i dla tych, którzy cenią sobie refleksję nad kondycją człowieka. Grossman proponuje historię o utracie złudzeń, o konieczności budowania czegoś nowego na ruinach dawnych marzeń. To opowieść o outsiderach, którzy – mimo braku chwały i wielkich zwycięstw – podejmują wysiłek, by ocalić choć cień dawnego porządku. Książka zachwyca świeżym spojrzeniem na stary mit i pozostawia czytelnika z poczuciem, że nawet w świecie po końcu legend wciąż można odnaleźć miejsce na odwagę, przyjaźń i nadzieję.

Sięgacie po książki z motywem legendy Króla Artura? Często mi się to zdarza, jednak ostatnia książka była dla mnie wyzwaniem. Nie chodzi o grubość tej książki, ponieważ jestem wielką fanką grubasków, takich ponad 700 stron, w przypadku “Świetlistego miecza” autorstwa Lev Grossman, miałam wielki problem we wczytanie się w tę historię. Podobało mi się przeplatanie głównej historii, przedstawieniem postaci legendarnych Okrągłego Stołu. Jednak wplatanie innej orientacji se*sualnej legendarnych rycerzy Króla Artura, nie podobało mi się. Nie czułam w tym naturalności, a raczej chęć napisania czegoś kontrowersyjnego, o czym będzie się mówić. Za to magia, przeplatająca się przez całą historię, była obłędnie dobra. W momencie, gdy w końcu udało mi się skupić na głównej historii, to nie mogłam się od niej oderwać. W końcu coś się działo, w końcu fabuła nabrała tempa i coraz więcej się wyjaśniało.

Zderzenie znanych mi legend o rycerzach Króla Artura, z tym co przedstawił autor, było odświeżające, niekiedy tylko przytłaczające, ponieważ nie wszyscy przedstawieni rycerze byli ciekawymi postaciami. Pióro autora, było za to ciężkie i niekiedy patetyczne. Daleko tej książce do lekkiego pióra większości autorów książek fantastycznych.

Collum, ambitny młodzieniec, srogo potraktowany przez życie, przybywa do Camelotu, by dołączyć do słynnych rycerzy Okrągłego Stołu. Król Artur poległ dwa tygodnie wcześniej w bitwie pod Camlann i trud jego podróży, wydaje się pójść na marne. Pozostali rycerze Okrągłego stołu stoją w obliczu świata poległego w gruzach. Bóg, w którego tak wierzą wierni rycerze Króla Artura, wydaje się odwracać wzrok, od swoich wiernych. Za to magia elfów rośnie w siłę. W Camelot zostali tylko dziwacy, jak saraceński rycerz sir Palomides czy sir Dagonet, błazen Artura, który otrzymał tytuł z powodu żartu.

Przyznaję, że była to wymagająca lektura, mimo kilku zabawnych momentów, kilku momentów, w których czułam ciarki z ekscytacji na walki, to przez większość lektury się męczyłam z nią. Jednak za największy plus zasługują opisy walk, czy to na miecze, czy na kopie, wszystko było genialnie opisane.

Jeśli jesteście fanami takich ciężkich książek, to polecam wam ten tytuł.

Za książkę do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję Wydawnictwu Uroboros.