Światło między oceanami

Jaka książka doprowadziła Cię do łez?

Dawno żadna historia nie poruszyła mnie aż tak mocno. Dawno nie płakałam tak długo… nie tylko podczas czytania, ale jeszcze długo po zamknięciu książki. To były łzy, które wracały falami. Nawet wtedy, gdy już próbowałam się uspokoić, gdy mąż zapytał, dlaczego ta opowieść aż tak mnie poruszyła… wystarczyło, że zaczęłam mówić o losach bohaterów, a moje serce pękło na nowo. I teraz, kiedy piszę te słowa, znów mam łzy w oczach…

To jedna z tych książek, które nie kończą się wraz z ostatnim zdaniem. Ona zostaje w człowieku. Rozdziera, boli, wraca w myślach i zmusza do zadawania pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi. Ta historia porusza tak wiele trudnych tematów, a najbardziej przejmujące jest to, że tutaj nikt nie jest prawdziwie szczęśliwy. Każdego dosięga cierpienie. Każdego spotyka strata. Każdy wybór coś odbiera, każda prawda coś niszczy.

Tom ucieka od przeszłości. Chce schować się przed bólem, odnaleźć ciszę i spokój na samotnej wyspie, gdzie pracuje jako latarnik. I wtedy los stawia na jego drodze Isabelę. Razem budują swój mały świat pośród fal, wiatru i światła latarni. Są chwile ciepła, miłości i nadziei… ale są też dramaty, które rozrywają serce. A potem przychodzi moment, w którym życie zadaje im pytanie – co jest ważniejsze: moralność i zasady czy głos serca?

Nie można tu jednoznacznie ocenić nikogo. Nie da się stanąć po jednej stronie. Próbujesz zrozumieć ich decyzje, czujesz ich rozpacz, ich strach, ich miłość… ale zaraz widzisz też drugi punkt widzenia i znów wszystko rozsypuje się na kawałki.

Cierpiał każdy bohater, a ja cierpiałam razem z nimi. To opowieść o miłości, stracie, tęsknocie i cenie decyzji, które zmieniają życie wielu ludzi. Mimo że gdzieś tli się iskra światła, skutki wyborów są obezwładniające.

Niezwykle poruszająca. Książka, która całkowicie mną zawładnęła i zostanie ze mną na bardzo, bardzo długo.

między oddechami

co się wydarzyły

latarnia jak droga

światło niesie

drogę wyznacza

nieustająca

ponad horyzont

szepcząca

rozedrgane powieki

dusze spragnione

między oceanami

otulone serca

kruchymi słowami

płakała matczyna dusza

za dziećmi, które odeszły

więdła i skamlała

ile bólu

pomieści to serce

ile żalu

zanim ułoży nadzieję

wyrwaną z rąk

tak okrutnie

i tylko

uwięziony oddech

w tej pustce bez miary

dotyka rzeczy

tak rozrzutnie

córeczko

byłaś światłem moim

ukojeniem łez wylanych

ciszą pośród burzy

nadzieją moją

radością dni poznanych

przybyłaś niespodziewanie

córeczko

a teraz

krzyczę za tobą

duszę wyrywam z tęsknoty

tak usycham

boję się

tak mocno cię trzymam

niepowstrzymana miłość

jak wina i nadzieja

rozlała się światłem

serc nieukojonych

Miłość. Piękna i subtelna. Oni razem. Ich dłonie. Serca i dusze. Cudna ta miłość. Latarnia i wyspa. Ocean otulenia. Miejsce gwiazd. Konstelacje odległe i niebo. Tu niezapomniane rzeczy. Wszystkie pierwsze. Radość. Szczęście. A potem ból wszechmocny. Taki, że potargane serce. Taki, że słowa nie mieszczą nic. Ona stoi nad pustką. On trzyma ją zaciekle.

A potem przybyła ona. Mała dziewczynka, która osuszyła łzy. Niesiona przez ocean. Była jak cud, który leczył.

Są takie chwile , które nie mieszczą się w słowach. Są takie łzy, których nie można wypłakać. Szczęście jest, którego nigdy się nie zapomina i ból, który nigdy nie odejdzie. Wyrzuty sumienia rozbijają się falami o brzeg. Męczą. Dręczą. Rodzicielska miłość w czyjejś stracie się mieści. A na tym nie wyrośnie szczęście. Może za mocno trzymali w dłoniach nadzieję. Może to nie były ich sny.

Pięknie tutaj. Lubię takie poruszenia. Takie drżenia. W takich emocjach mogę trwać. A one niech moją duszę rwią na strzępy. I niech ją składają w całość. Tutaj słowa nie uderzają nagle. Nadchodzą z ciszą. Z przestrzenią na własne refleksje. Ze łzami, które nieśmiało zbierają się w oczach. Nie zachwycają rozmachem, a jednak tak wiele można dzięki nim uchwycić.

Nie wszystko można ocalić. Choć kocha się ponad. Polecam bardzo.

„Światło między oceanami” to książka, którą czyta się sercem. Dostarcza ona wielu emocji, które długo zostają z nami po odłożeniu książki.

Jest to historia Toma, który nie może uporać się ze wspomnieniami z Wielkiej Wojny. Postanawia odnaleźć swoje miejsce w cichym miejscu, gdzie nie ma ludzi. I tak postanawia zostać latarnikiem. Poznaje Izabel, która szybko skrada jego serce i oboje zamieszkują na Janus Rock. Z czasem Tom odzyskuje spokój i cieszy się życiem. Nie wszystko jednak jest tak jak młode małżeństwo chce. Kobieta traci ciąże i z pogodnej kobiety, staje się jej cieniem. Do czasu, aż na wyspę dociera łódź z zwłokami mężczyzny i niemowlęciem. Izabel pragnie zatrzymać dziecko, a Tom ulega swojej żonie. Mija parę lat gdy prawdziwa rodzina dziewczynki odnajduje się. Jakie konsekwencje tej decyzji podejmą w przyszłości?

Książka nie posiada dynamicznej akcji. Ale nie o to w niej chodzi. Jest to powieść, która wzrusza do głębi. Pokazuje siłę miłości do dziecka i miłość małżonków. Jest to również powieść bardzo klimatyczna. Czytając ją czułam zapach oceanu i szum rozbijających się fal o brzeg.

Zarówno Tom jak i Izabel to bohaterowie, o których będzie się długo pamiętać. Czytając tę książkę żal mi było Toma, który po trudnej młodości znalazł swój azyl i mógł zapomnieć o wojnie. Izabel z kolei była od niego parę lat młodsza. Pełna energii i dziewczęcego uroku, która zmienia się wraz z biegiem życia.

Książkę czyta się dość szybko, chociaż wymaga skupienia. Jest to powieść bardzo refleksyjna.

Jeśli nie przeszkadza Ci wolniejsze tempo akcji, a lubisz powieści, które skupiają się na psychologii postaci to bardzo polecam „Światło między oceanami”.

Jak sądzisz ile obliczy może mieć miłość?

„Światło między oceanami” to powieść, która dostracza czytelnikowi ogromnej dawki wzruszeń. Opowiada o różnych obliczach miłości, ale przede wszystkim tej rodzicielskiej.

Autorka bardzo trafnie opisuje macierzyństwo i uświadamia nam, że aby kochać małą istotę miłością bezwarunkową wcale nie potrzebujemy do tego więzów krwi. Nie zabrakło także nawiązania do miłości pomiędzy parterami i jej bezgranicznego zasięgu. Obserwujemy jak czasami ciężko podsycać jej płomień, aby mogła trwać.

Tak naprawdę każda strona tej powieści skłania nas do refleksji. Niejednokrotnie zastanawiałam się jak sama zachowałabym się będąc na miejscu Isabel i Toma. Momentami pragnęłam ich szczęścia, innym razem główkowałem nad moralnością ich zachowania, a jeszcze poźniej próbowałam usprawiedliwiać Isabel. Zastanawiałam się jak sama czułabym się w obliczu tragedii i pustki, którą czułam. Jak radziłabym sobie z bólem, który nosiła w swoim sercu.

Jednak nie można także zapomnieć o postaci Toma. Mężczyzna nie potrafi uporać się z przeszłością, a wojna nawiedza go wspomnieniach nie dając mu iść do przodu. Jego osobowość składa się z wielu warstw, a ich odkrywanie jest równie emocjonujące co główny wątek powieści. Widzimy walkę mężczyzny o samego siebie i jego próbę wyborów niemal niemożliwych. Nie sposób nie uronić łzy nad jego postacią.

Ocena 8/10 - „Światło między oceanami” to powieść, która łamie serca. Nie ważne jaką drogę obraliby nasi bohaterowie to ona zawsze nie była dobra. Książka ta wzbudziła we mnie wiele skrajnych emocji i budziła masę pytań w mojej głowie. Nie była to lekka lektura, a jej czytanie mnie wyczerpało. Jednak czas z nią spędzony był bardzo satysfakcjonujący i obfitujący w wiele refleksji. Zdecydowanie polecam.