Świąteczne cuda

Co powiecie na wizytę w miasteczku o wdzięcznej nazwie Niedźwiedzia Łapa?

Z przyjemnością, w tym przedświątecznym, gorącym czasie, przyglądałam się przygotowaniom do Wigilii bohaterów książki „Świąteczne cuda” autorstwa Katarzyny T. Nowak, wydanej przez Wydawnictwo Literackie.

Przeniosłam się do urokliwej mieściny, gdzie wszyscy się znają, wszystko o sobie wiedzą, pomagają sobie i wzajemnie się wspierają. Poznajemy tu Lolę – właścicielkę nowo otwartej kawiarni, która szybko staje się miejscem spotkań i plotek. Zaglądają do niej okoliczni mieszkańcy: Ewa, Elwira, Anna, a także wyczekiwany przez Lolę Oliwier. Do miasteczka sprowadza się również przystojny Hipolit, do którego szybciej zaczyna bić niejedno kobiece serce.

Kto skradnie serce Loli? A kto zdobędzie uwagę Hipolita?

Z ciekawością śledziłam losy bohaterów – ich troski, problemy, rozterki, a także małe i większe radości. Mimo że w książce pojawia się sporo postaci, nie miałam problemu z ich zapamiętaniem, ponieważ każda z nich jest wyraźnie zarysowana i bardzo indywidualna.

Podczas czytania możemy przyglądać się zwykłym ludziom, takim jak my, którzy z niecierpliwością wyczekują pierwszej gwiazdki, a później bali. Każde wydarzenie w mieścinie staje się ważne i wyczekiwane, celebrowane niemal jak święto.

Oprócz przygotowań do świąt, sylwestra i Wielkanocy, poruszonych zostaje także kilka istotnych tematów, takich jak bezinteresowna pomoc, wrażliwość, opieka nad zwierzętami, przemoc domowa czy problem otyłości, a także

wiele innych. Autorka zwraca uwagę na to, jak ważna jest rozmowa, ponieważ jej brak może prowadzić do niewłaściwych wniosków i pochopnych decyzji.

Książkę serdecznie Wam polecam.

Lubicie klimat małomiasteczkowy w książkach? Ja uwielbiam.

Mieszkańcy Niedźwiedziej Łapy szykują się na święta. Wyczekują wspólnego opłatka, na który każdy się stroi w najlepsze ciuchy jakie posiada, cieszą się na wspólne świętowanie.

Poznajemy kilkoro mieszkańców i ich problemy oraz relacje. Jest panna Lola, która niedawno otworzyła pierwszą kawiarnio cukiernię w miasteczku, oraz samotny i lekko gburowaty Oliwier który jest w Lolę wpatrzony jak w obrazek.

W cukierni spotykają się też wdowa Elwira i jej pięć ukochanych mopsów, Ewa zmaga się z problemem otyłości, oraz Anna, która ma dość męża pracoholika. W miasteczku zjawia się też przystojny dentysta, co oczywiście wywołuje spore poruszenie.

Cudnie było spędzić z nimi czas, poznać ich troski i radości, pasje i marzenia. Otulić się ich ciepłem oraz przygotować się z nimi na Święta. Przez jeden wieczór czułam się jak jedna z nich. Chciałabym zamieszkać w Niedźwiedziej Łapie.

Autorka pięknie pokazuje klimat i problemy małej społeczności, jak ważne są relacje międzyludzkie.

Cudowna, ciepła historia, idealna na świąteczny wieczór. Serdecznie polecam!

"Świąteczne cuda" to krótka, bo licząca 150 stron, historia, która mimo swojego niewielkiego rozmiaru roztapia serca, otula ciepłem i rozczula. Literacka podróż do miasteczka Niedźwiedzia Łapa, w którym mieszkańcy znają się na wylot i wzajemnie, choć bywa, że w skrytości, dbają o siebie, była wspaniałym przeżyciem. Cudowna lektura! Dodatkowo styl autorki i ogólny klimat przypominają mi te obecne w jednej z moich ulubionych książek — ale o tym później.

✨️Kto pokocha?

Każdy, kto lubi krótkie, ale pełne emocji historie, zwłaszcza te utrzymane w zimowo-świątecznym klimacie. Pokochają ją czytelnicy lubiący małe miasteczka, których mieszkańcami są zwykli ludzie oraz ich codzienne troski i małe radości.

✨️Za co pokochasz?

Za świetny styl, jakim pisze autorka — jestem oczarowana, bardzo lubię tak prowadzone historie. Katarzyna T. Nowak skupia się na tym, co naprawdę istotne, nie rozwlekając zbędnych opisów ani scen. Podczas lektury miałam wrażenie, jakbym oglądała kameralny film studyjny, w którym krótkie ujęcia są ucięte we właściwych momentach, a potem zmontowane w całość, tworząc dynamiczny, a jednocześnie pełen emocji obraz.

✨️Czy ja pokochałam?

Pewnie, że tak! Kiedy uświadomiłam sobie, że styl i sposób narracji tej książki przypominają mi jedną z moich ukochanych powieści, "Sen o okapi" Mariany Leky — moje serce zabiło mocniej. Kocham taki rodzaj przekazu: czasem trochę dziwny, czasem urwany w zaskakującym miejscu, ale zawsze czuły, liryczny i pełen subtelnego humoru. Katarzyna T. Nowak pisze prosto, lecz niebanalnie, a każde zdanie jest dopracowane, nie tracąc lekkości. Świąteczne cuda wzruszyły mnie i wielokrotnie sprawiły, że uśmiechałam się z czułością — jest tu dużo ciepła, życzliwości i szacunku do postaci, a prolog i epilog dodają odrobiny bajkowości i realizmu magicznego.

✨️Czy polecam?

Oczywiście. I powiem więcej: to książka, do której można wracać. Cudownie nastraja na zbliżające się święta, otula swoim ciepłem i przytulnością. To przede wszystkim bardzo pozytywna opowieść, która pozostawia po sobie same miłe uczucia.

✨️O czym jest?

W Niedźwiedziej Łapie każdy dzień przynosi drobne cuda. Tuż przed świętami nowa mieszkanka, panna Lola, otwiera wymarzoną cukiernię, która szybko staje się miejscem spotkań ludzi szukających ciepła i bliskości. Jej serce bije szybciej na widok Oliwera, zamkniętego w sobie mężczyzny, uważanego przez innych za mruka. Mimo codziennych trosk, mieszkańcy miasteczka nie tracą optymizmu, wspierają się nawzajem i szukają szczęścia, a Niedźwiedzia Łapa emanuje odrobiną świątecznej magii.

"Świąteczne cuda" jest króciutką objętościowo lekturą, lecz Katarzynie T. Nowak udało się zawrzeć w niej to, co najważniejsze oraz sprawić, że trudno się od niej oderwać.

Akcja książki umieszczona została w małomiasteczkowej społeczności w Niedźwiedziej Łapie, gdzie wszyscy się znają. Mamy tu okres przedświąteczny, w którym poznajemy zwykłych ludzi, towarzyszymy w ich codzienności, troskach, smutkach, słabościach, obawach i rozterkach. Obserwujemy też zachodzące w nich zmiany. Bo kiedy jak nie w okresie okołoświątecznym jest najlepszy czas na zmiany, prawda? To właśnie wtedy dzieje się prawdziwa magia. To wtedy jesteśmy bardziej otwarci na ludzi. Można zdobyć się na odwagę, by wyznać komuś skrywane uczucia lub spróbować naprawić relacje.

Bohaterowie tworzą interesujący przekrój osobowości i zarazem zgraną sąsiedzką społeczność. Są w różnym wieku, jedni są szczęśliwi, inni samotni, zgorzkniali, mają podobne jak my pragnienia i marzenia. Widzimy, że w każdym człowieku kryją się pokłady dobroci, życzliwości, lojalności, bezinteresownej pomocy, troski, ale nie zawsze dla wszystkich jest to widoczne i oczywiste. Na problemy innych reagują sercem, często w ukryciu, by nikt się nie dowiedział... To piękne i wzruszające sceny. 

Nie zabrakło również odpowiedniej dawki humoru. Działo się to za sprawą pewnej kobiety i dwóch absztyfikantów do jej serca... A ona będzie się tym faktem dobrze bawić. A rumieńce na policzkach aż ja czułam. Nie ma tu znaczenia, ile kto ma lat. Miłość jest dla każdego bez względu na wiek. Pojawił się także puękny akcent zwierzęcy.

"Świąteczne cuda" to dodająca otuchy, pocieszenia, otulająca świąteczną magią opowieść o pragnieniu bliskości, miłości, potrzebie bycia zauważonym. To historia, która przypomina, że życie zawsze potrafi zaskoczyć czymś dobrym, że w zwyczajnej codzienności kryją się małe cuda. Wystarczy tylko się na nie otworzyć. 

“Życie jest za krótkie, by nikogo nie kochać”.

Niedźwiedzia Łapa to niewielkie miasteczko, w którym mieszkają zwykli, a jednak w swojej zwyczajności niezwykle prawdziwi ludzie. Tu każdy wie o każdym odrobinę za dużo, a jednocześnie nikt tak naprawdę nie zna do końca drugiego człowieka. Każdy niesie swój własny ciężar, swoje marzenia i małe tajemnice. Zbliżające się Święta niosą ciepło, które jak miękki koc otula mieszkańców — nawet tych, którzy udają, że na nic już nie czekają. Pani Lola otwiera wymarzoną cukiernię, a jej wypieki mają w sobie coś, co rozpuszcza smutki szybciej niż cukier w gorącej herbacie. To właśnie tam splatają się wszystkie ścieżki. Ewa, stała bywalczyni, która od dawna walczy z otyłością i z własnym odbiciem w lustrze. Oliwier — samotnik i mruk z sercem nieco bardziej kruchym, niż sam by przyznał, który do słodkości Loli ma słabość równie dużą, jak do niej samej. Ich ukradkowe spojrzenia mają w sobie coś z obietnicy, która jeszcze nie ma odwagi wybrzmieć. Nowy dentysta, pani Anna zatopiona w codziennym zabieganiu, jej wiecznie zapracowany mąż… i cała galeria bohaterów, których można spotkać na każdym rogu, jeśli tylko uważnie patrzeć.

Autorka snuje tę historię w sposób zajmujący i przyjemny. Katarzyna T. Nowak splata ludzkie zawirowania z czułością codzienności, jakby tkała opowieść z nici ciepła, humoru i kruchych emocji. Akcja płynie spokojnym, melodyjnym rytmem, w którym jest miejsce na uśmiech, refleksję i lekkie ukłucie wzruszenia. Z subtelnością odsłania relacje, tęsknoty i lęki — wszystko to, co nosimy w sobie, nawet jeśli próbujemy to zagłuszyć. Bohaterowie są prawdziwi, zajmujący, pełni drobnych wad i pięknych zalet, jak ludzie, których mijamy w naszej codzienności. Większość z nich od razu obdarzyłam sympatią — z ciekawością towarzysząc im w ich małych i większych życiowych potyczkach.

Niewielka książeczka, a jednak ma w sobie zdumiewającą moc. Wybrzmiewa z niej dobroć — ta cicha i ta wypowiedziana na głos. Lojalność, życzliwość, troska, miłość do zwierząt, ale też zwyczajna ludzka potrzeba bycia dostrzeżonym. To historia, w której każdy może odnaleźć cząstkę siebie: kogoś, kto tęskni, kto marzy, kto czasem gubi się w życiu, ale mimo wszystko idzie dalej. Są tu plotki i serdeczność, gorycz i słodkość, relacje małżeńskie, rodzinne, sąsiedzkie — a między nimi wszystkim cicha, delikatna potrzeba mówienia o uczuciach.

To ciepła, kojąca, ujmująca opowieść, która przynosi oddech i dobre myśli. Idealna na przedświąteczny czas — by zwolnić, przystanąć, zanurzyć się w miękkim świetle tej historii i pozwolić sobie poczuć trochę więcej. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)