Dom pod kasztanem

Z czym Wam się kojarzy Podkarpacie?🤔

U mnie z chodzeniem na pole zamiast na dwór, z dźwięcznym zwrotem "babo " które tylko tam brzmi tak serdecznie i z przede wszystkim fantastycznymi ludźmi. Jest jeszcze Solina i Folusz, które zajmują wyjątkowe miejsce w moich wspomnieniach 😀

Biorąc do ręki książkę ze zdjęcia, liczyłam że odnajdę tam wszystkiego po trochu z listy powyżej. Cieszyłam się, że poznam ciekawych bohaterów i choć na moment przeniosę się znów w tamte strony.

Główna bohaterka Zuzia to studentka polonistyki. Po śmierci babci postanawia zamieszkać razem z dziadkiem w podkarpackim miasteczku. Po jakimś czasie dołącza do niej przyjaciółka Waleriana.

Czy odnalazłam w niej ciekawych bohaterów? Nie do końca. Na pewno intrygującą postacią jest Marek. Co do samej głównej bohaterki to jej postawa jest bardzo szlachetna, ale uważam, że raczej nierealna jak na te czasy. Opieka nad starszą osobą jest bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać. Postawa jej rodziców, którzy się na to tak łatwo zgodzili również może dziwić.

Co zatem odnalazłam w tej powieści? Dużo szczegółów odnośnie opisów mieszkania, domu, kościoła, przyrody. Wielokrotne powtarzanie jak dobrą matką jest mama Zuzi. Ale również dużo wzmianek historycznych. Jeśli ktoś lubi zanurzać się w rodzinne, dawne historie to zdecydowanie polecam 👌 Czy mi się podobało? Czuję pewien niedosyt, ale z pewnością nie mogłabym powiedzieć, że zakończenie jest przewidywalne.

(...) Zuzia po niezaliczonym egzaminie, przenosi się na czas wakacji na wieś do dziadka. Po śmierci babci to ona podejmuje się zaopiekować starszym mężczyzną, a przy okazji złapać oddech od miasta i zmartwień. Wraz z nią zamieszkuje jej przyjaciółka, Walerka. Obie dziewczyny nawet nie podejrzewają, że właśnie rozpoczyna się w ich życiu czas wielkich zmian...

"Dom pod kasztanem" to kolejna już książka autorstwa Natalii Przeździk, która mnie urzekła od pierwszej chwili. A tak dokładniej to od spojrzenia na okładkę. Wnętrze tylko potwierdziło mój zachwyt. Jak cudownie czytało się tę historię, ile w niej ciepła, dobra. A klimat miejsca w którym zamieszkała Zuzanna, sprawił, że miałam ochotę spakować walizkę i uciec gdzieś na wieś, zamieszkać pośród zieleni i wsłuchiwać się od rana w śpiew ptaków. Autorka ma idealne pióro, lekkie a zarazem z konkretnym przekazem. Poprzez historię Zuzi przypomina nam o tym, że czasem warto zwolnić, a gdy życie skieruje nas na boczny tor, nie ulegać złości, że plany się posypały, ale dostrzec w tym nową szansę.

Polecam wam "Dom pod kasztanem" i zapewniam, że czas spędzony z tą opowieścią, nie będzie zmarnowanym czasem 💚

„Dom pod kasztanem” Natalii Przeździk, to sentymentalna, nieśpieszna opowieść, która otula jak koc pachnący lawendą z babcinej szafy. To historia pełna czułości i refleksji, a w centrum – poruszający wątek miłości wnuczki i dziadka, która łamie serce i koi jednocześnie.

Autorka z ogromną delikatnością pokazuje różne oblicza miłości – tej rodzicielskiej, romantycznej, przyjacielskiej, dojrzałej, ale też tej do słowa pisanego. Dzięki temu książka porusza wiele strun, trafiając do czytelnika na różnych poziomach – emocjonalnym, nostalgicznym, a nawet duchowym. To powieść o dojrzewaniu, przemianie i odwadze, by pójść własną drogą, ale także o sile relacji, które budujemy przez lata. Choć brakuje tu spektakularnych zwrotów akcji, nie sposób się od niej oderwać – właśnie przez spokój, prawdę i emocje, które wypływają z każdej strony.

Już dawno żadna książka nie wywołała we mnie tylu łez wzruszenia. To tytuł z duszą, do którego chce się wracać – zwłaszcza wtedy, gdy świat pędzi zbyt szybko, a my zapominamy o tym, co naprawdę ma znaczenie. Polecam z całego serca jako powieść wyciszającą i pozwalającą zejść na moment „na boczny tor” i nabrać dystansu do otaczającego nas świata 💞

"Czasem trzeba zejść z głównego toru, żeby z dala od tłumu nauczyć się czegoś ważniejszego - wymamrotała cicho. Wiem, że gdy ma się dwadzieścia parę lat, trudno w to uwierzyć. Ale chwila przerwy w biegu to nie koniec świata."

Dzięki tej książce spędziłam lato w podkarpackiej wsi wraz z dwiema studentkami polonistyki w domku pod kasztanem i modrzewiem. Kosztowałam porzeczek i agrestu prosto z krzaka, kąpałam się w rzece, jeździłam rowerem do pobliskiego miasteczka do biblioteki, kawiarni, na kebab...

Było trochę tak jakbym cofnęła się w czasie, gdy sama byłam studentką. Piękne chwile, wcale niełatwe ale piękne i wspominane co jakiś czas z nostalgią.

Na każdym etapie życia mamy inne problemy. Zuzę - główną bohaterkę - poznajemy, gdy oblewa egzamin po drugim roku studiów i choć wydaje się, że to ważna sprawa wkrótce okazuje się, że to "pikuś" w porównaniu z tym co szykuje dla niej życie, gdy po śmierci babci Zuza decyduje się na opiekę nad ukochanym dziadziusiem.

Akcja tej powieści toczy się niespiesznie, ale dzięki temu możemy w pełni rozkoszować się wszystkimi jej smaczkami; posłuchać wieczorem świerszczy, napawać się aromatem róż, podziwiać promienie słońca wśród dojrzewających zbóż.

Powieść nostalgiczna i pełna ciepła. Jeśli lubicie książki w klimacie Nicholasa Sparksa, ale w bardziej polskiej odsłonie spodoba Wam się ta historia. Ja polecam bardzo i będę śledzić profil autorki wyczekując jej nowych powieści.

Życie to najlepszy scenarzysta. To ono czasem wie lepiej co nam trzeba niż my samy. To ono czasem tak komplikuje nasze ścieżki, że lądujemy w miejscu w którym kompletnie nie planowaliśmy być, a ta miejscówka okazuje się najlepszą z możliwych. Tak właśnie stało się w przypadku Zuzanny - głównej bohaterki powieści "Dom pod kasztanem", która nagle musi porzucić swoje plany, opuścić duże miasto i zamieszkać w starym domu dziadków na podkarpackiej prowincji.

Zuzię poznajemy w dniu w którym oblewa ważny egzamin na studiach polonistycznych i czeka ją poprawka. Zmartwiona postanawia jak najlepiej przygotować się do powtórnego sprawdzianu, ale jej rodzina dostaje wiadomość, że babcia poważnie zachorowała. Zawał zabiera ją w mgnieniu oka, a na pięknej malowniczej wsi zostaje samotnie dziadek dziewczyny. Ta postanawia się nim zaopiekować i spędzić lato na wsi. Tu ma uczyć się do egzaminu i prowadzić dom. W trudnej chwili nie opuszcza ją najlepsza przyjaciółka - Walerka, która przyjeżdża by jej pomóc. Dziewczyny wspólnie się uczą, dzielą codziennie obowiązki i wtapiają się w lokalną społeczność. Poznają nowych znajomych i przeżywają nowe miłości. Decyzja wyjazdu z miasta zmienia diametralnie ich życie i przyszłość...

"Dom pod kasztanem" to bardzo pozytywna, klimatyczna i ciepła opowieść o zwyczajnym życiu, które czasem raczy nas wyjątkowymi niespodziankami mocno nas zaskakującymi. Jej akcja rozgrywa się głównie na prowincji, która ma swoje uroki i osobliwości. W tytule gloryfikowane są takie wartości jak więzy rodzinne, przyjaźń, empatia, solidarność i lojalność. To sentymentalna opowieść pełna radości z codziennych drobnostek, ale i książka napełniająca nadzieją w ludzi i dobro. Jej treść dodaje otuchy, że zawsze z każdej sytuacji jest wyjście, a nowe niekoniecznie jest gorsze niż to, co było. Otwarcie nowych drzwi, nowego rozdziału w życiu daje też nowe możliwości, nowe dary, nowe horyzonty i nowe góry do zdobycia. Stworzone przez Autorkę postaci są pozytywne i dające się darzyć sympatią. Zuzia wskutek życiowych doświadczeń dojrzewa, przechodzi wewnętrzną metamorfozę i staje się świadoma swoich marzeń i pragnień. Dokonuje wyborów, które są dla niej istotne i zmieniają ją wewnętrznie. Pozwalają stać się samodzielną i w pełni dorosłą.

Powieść czyta się lekko i przyjemnie. To doskonała propozycja, która świetnie zrelaksuje i umili czas. To tytuł, który zaprasza do innej rzeczywistości, w której czas wolniej płynie, w której można się zatrzymać w pędzie życia i odpocząć od hałaśliwej rzeczywistości. Autorka świetnie ukazuje specyfikę codzienności, małych, a ważnych spraw, które należy w życiu doceniać i celebrować. W fabule zawartych jest bardzo wiele wskazówek jak żyć lepiej i głębiej oraz co w tym życiu jest naprawdę istotne. O czym warto pamiętać i o czym nie można zapominać. Tu na prowincji nie ma zgiełku i pośpiechu miasta. Tu można przystanąć i ogrzać się w rodzinnym cieple, przewartościować siebie i spojrzeć z szerszej perspektywy na otaczającą rzeczywistość. Z tych powodów to nie jest tylko kolejna relaksująca historia, a tytuł w którym drzemie wiele cennych treści. Warto je odkryć i posmakować.

Gorąco polecam tę wyjątkową lekturę, która pozwoli Wam na życiowe stop i spojrzenie na świat w głębszej perspektywie.

" [...] Jak niewiele trzeba, by znajomy i poukładany świat rozpadł się na kawałki. [...]"

Czy sięgacie czasami po książki, ze względu na cudne okładki? U mnie tak się stało tym razem. Zobaczyłam prześliczną okładkę i od razu wiedziałam, że muszę ją mieć. "Dom pod kasztanem" Natalii Przeździk ma nie tylko świetną okładkę, ale i też piękną treść.

Spotkałam tutaj Zuzię — studentkę polonistyki. Poznałam jej radości, smutki i problemy. Miała idealne plany, ale życie czasem lubi płatać figle. Nie zawsze jest tak, jakbyśmy sobie tego życzyli. W idealny sposób przedstawiła to autorka. Najważniejsze jest to, żeby się nie poddawać.

Jednym z problemów omawianych tutaj jest trauma po stracie bliskiej osoby, oraz zupełnie inny piękny stan, który objawia się motylkami w brzuchu. Zuzia ma świetną przyjaciółkę, dzięki której jej życie nabierze barw. Polubiłam obie dziewczyny.

Tę powieść poleciłabym przede wszystkim studentom, którzy borykają się z trudnymi sesjami.

Ta powieść otula czytelnika jak ciepły kocyk i hipnotyzuje bogatą treścią.

Warto zarezerwować sobie więcej czasu na czytanie, bo ta powieść wciąga w swój wir i nie puszcza.

Było to moje pierwsze czytelnicze spotkanie z twórczością Natalii Przeździk. Mam w planach przeczytać jej pozostałe powieści.

Jeżeli lubicie magiczne powieści, które zabierają was na wieś, to śmiało sięgnijcie po "Dom pod kasztanem".

Jak wielką rolę w Waszym życiu odgrywa przeszłość Waszych najbliższych, ich pochodzenie i historia z tym związana?

Poszukujecie swoich przodków,  odwiedzacie miejsca z których się wywodzą?

Powieść Natalii Przeździk jest poniekąd takim poszukiwaniem własnej tożsamości i odpowiedzi na to, jak kształtuje nas otoczenie, wychowanie i nasi bliscy. To jak my sami nadajemy wielkie znaczenie własnym korzeniom i tak wiele po nich oczekujemy, a tymczasem umyka nam to, co ważne i na co mamy największy wpływ.

To wreszcie próba odnalezienia swojego miejsca w świecie i startu w dorosłe życie i odwaga w podejmowaniu decyzji, które zaważą o całym naszym bytowaniu.

Autorka tak pięknie i umiejętnie zmierzyła się z tym tematem, nie wciskając na siłę swoich przekonań, a nakreślając jedynie historię przesiedleń i ich konsekwencje. Poruszyła również tematykę kolejnictwa, jego rozwoju i wpływu na mieszkańców terenów Podkarpacia.

Opisała to wszystko językiem prostym, w dobrym znaczeniu tego słowa, przystępnym i niezwykle plastycznym. Przez całą powieść brnęłam, jakbym czynnie uczestniczyła w poruszanych tematach i dyskusjach. Opisy bohaterów, architektury, a wreszcie przyrody sprawiły,  że dałam się ponieść wyobraźni i stałam się wnikliwym obserwatorem wydarzeń.

Dzięki Autorce powróciłam wspomnieniami do swojego dzieciństwa,  do domu rodzinnego, pod opiekę moich dziadków. Do zabaw pod rozłożystą lipą na podwórku i na ławeczkę pod kasztanami na ośrodku wypoczynkowym, gdzie pracował dziadek. Czytaniu towarzyszyło ogromne wzruszenie, a ciepło płynące z kartek powieści przypomniało o cieple i wsparciu moich najbliższych. Pozostała tylko tęsknota i wspomnienia, które wypełniają serce po brzegi.

Dziękuję za ten powrót do przeszłości, za kojące słowa i za klimatyczną atmosferę, którą Pani stworzyła. I choć raczej nie lubię wątków romansowych w książkach, to tutaj dałam się uwieść i poczuć buzujące emocje, pierwsze fale uniesień i motyle w brzuchu. Oczarowała mnie Pani poezją Staffa, a to po Gałczyńskim i Leśmianie kolejne zauroczenie. Z ogromną przyjemnością zasiadłabym pod portretem cesarza Franciszka Józefa w Galicji przy filiżance aromatycznej kawy i z tomikiem Staffa w dłoni.

Za te emocje, utulenie i podróż w czasie oraz za niesamowicie urokliwą okładkę zostawiam 10/10.

Sekret rezydencji to intrygująca powieść kryminalna, która łączy mroczny klimat z psychologiczną głębią postaci. Akcja toczy się w ekskluzywnej rezydencji, której otwarcie zostaje zaplanowane z wielkim rozmachem. Luksusowy basen, specjalne kryształy uzdrawiające i wiele innych, to wszystko sprawia, że miejsce to wydaje się rajem. Jednak za tym pozornym luksusem kryją się mroczne sekrety, które stopniowo wychodzą na jaw. Bardzo szynko okazuje się, iż prowadzą one do dramatycznych wydarzeń.

Autorka ciekawie wprowadza nas w grono gości, którzy przyjeżdżają do rezydencji na weekend. Każdy z bohaterów ma swoją przeszłość, pełną skrywanych tajemnic. Wkrótce po ich przybyciu, poczucie napięcia rośnie, a atmosfera staje się coraz bardziej klaustrofobiczna. Drobne niesnaski, dawne konflikty, ukryte żale – wszystko to tworzy nieznośną presję. Niespodziewanie w niedzielny poranek zostaje znalezione ciało i wybucha pożar, który dodatkowo wzmaga chaos.

Foley skutecznie bawi się konwencją klasycznego kryminału, w którym nic nie jest tym, czym się wydaje. W ciągu kilku dni bohaterowie przeżywają nie tylko dramatyczne wydarzenia, ale i odkrywają, jak bardzo ich życie jest powiązane z tajemnicami rezydencji. Pisarka umiejętnie wprowadza różne perspektywy, pozwalając każdemu z gości opowiedzieć swoją historię. Tworzy to ciekawą mozaikę narracyjną.

Sekret rezydencji to książka, która łączy elementy thrilleru z psychologiczną grą, w której nic nie jest oczywiste. Foley doskonale buduje napięcie i atmosferę niepokoju, stopniowo odkrywając przed czytelnikiem mroczne sekrety bohaterów. Zakończenie jest zaskakujące, a wszystkie elementy układanki świetnie się ze sobą łączą.

Jest jednak jedna drobna wada, która może nieco rozczarować niektórych czytelników, chwilami tempo akcji jest zbyt wolne. Ma to miejsce szczególnie w początkowej części książki, gdy autorka skupia się na budowaniu atmosfery. Choć jest to istotne dla późniejszych wydarzeń, to momentami może sprawiać wrażenie, że akcja ciągnie się zbyt długo, zanim zacznie nabierać tempa.

Mimo to, Sekret rezydencji to wciągająca lektura. Lucy Foley udowadnia, że potrafi tworzyć złożone postacie i emocjonującą fabułę, której zakończenie zaskoczy nawet najbardziej uważnych czytelników. Jeśli lubisz książki, które łączą kryminał z psychologiczną głębią i tajemnicami, ta powieść będzie idealnym wyborem.

Usiądź wygodnie, zaprowadzę Cię w pewne piękne miejsce, gdzie czas niespiesznie leci. W cieniu starego kasztana, w sercu podkarpackiego miasteczka, życie toczy się swoim rytmem.

Zuzia, stojąca u progu dorosłości, nie wie jeszcze, którą ścieżką pójdzie. Niestety nie udaje jej się zdać egzaminów i musi przystąpić do poprawki po wakacjach. Tymczasem planuje wypocząć, zapomnieć o studenckim życiu, zapomnieć o troskach i przeciwnościach, a przede wszystkim nie chce pamiętać o koszmarnym profesorze, który z satysfakcją powiedział o negatywnym wyniku.

Nie jest to jeszcze koniec przykrych informacji.

Dostaje telefon od dziadka, że jej ukochana babcia trafiła do szpitala i nie wie, czy z tego wyjdzie.

Niestety, nim zdołają dojechać do szpitala, kobieta umiera.

Pozostawia po sobie mnóstwo pięknych i wzruszających wspomnień. Była bardzo dobrym człowiekiem, w ostatniej ziemskiej podróży towarzyszyła jej cała wioska.

Zuzia, wykazując się ogromną charyzmą i miłością do dziadka, postanawia u niego zamieszkać, przynajmniej na czas wakacji, i się nim zaopiekować. Wie, że mężczyźnie ciężko będzie odnaleźć się w nowej rzeczywistości, bez ukochanej u boku.

Pewnego pięknego weekendu, rodzice przywiozą dziewczynie niespodziankę, towarzyszkę nadchodzących- Walerkę, najlepszą przyjaciółkę z Krakowa.

Dziewczyny wspólnie uczą się dorosłego życia. Starają się godzić chęć korzystania z życia, z opieką nad dzieckiem.

Podczas jednego ze spacerów po okolicy, poznają ciekawego chłopaka, który im obu zawrócił w głowie. Tak jak one, uwielbia wiersze zarówno znanych pisarzy jak i pisanie swoich.

Jak potoczy się ich potrójna przyjaźń?

Co ich czeka po wakacjach?

*

Książkę czyta się niezwykle przyjemnie i szybko. Idealna do odreagowania, zapomnienia o codzienności. Przypomina, jak ważne jest celebrowanie każdego dnia, czerpania z życia ile tylko się da.

Bardzo się cieszę, że miałam możliwość przeczytania tej książki i mam nadzieję, że Wy także się na nią skusicie.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Natalii, ale na pewno nie ostatnie!

Zaczytanego weekendu kochani.

We wtorek swoja premierę miała najnowsza powieść Natalii Przeździk „Dom pod kasztanem”. Jej bohaterką jest Zuza, studentka polonistyki UJ. Poznajemy ją w momencie końcowego egzaminu i mimo, że dziewczyna była dobrze przygotowana to niestety czeka ją „kampania wrześniowa”. Pociesza ją jej przyjaciółka z roku – Walerka, która także snuje wakacyjne plany a Zuza ustala swój.

Niestety, zgodnie z powiedzeniem, że „Jeśli chcesz Pana Boga rozśmieszyć powiedz mu o swoich planach” tak się stało w przypadku naszej bohaterki, która traci babcię. Zostaje chory dziadziuś i Zuza postanawia po pogrzebie nie wracać z rodzicami do Krakowa a zająć się nim. W pewnym momencie do dziewczyny przyjeżdża Walerka i przyjaciółki zaczynają wspólne odpowiedzialne życie. Zupełnie inne niż to studenckie.

Zuza, porządkując rzeczy po zmarłej babci przegląda jej przepiśniki, albumy z dawno już nieżyjącymi krewnymi, notatki i w ramach poznania historii swojej rodziny pod szerszym kątem, słuch opowieści dziadka chociażby skąd u nich w Beskidzie Niskim znalazły się kluski śląskie.

Dziewczynom spodobał się także ten sam chłopak. zaprzyjaźniają się z nim i wspólnie zwiedzają okolice Jasła.

Co wyniknie z tej znajomości?

Zuza po niezadanym egzaminie była rozgoryczona, jednak w miarę upływu czasu lepiej rozumie słowa matki, która oznajmiła, że „Czasem trzeba zejść z głównego toru, żeby z dala od tłumu nauczyć się czegoś ważniejszego (...)”. I Zuza uczy się tych ważnych rzeczy każdego dnia. Przewartościowuje swoje życie i poważnie zastanawia się jak teraz jej przyszłość ma wyglądać.

„Dom pod kasztanem” to powieść, która może nauczyć jak celebrować miłość do bliskich. Jak dbać o zdrowe relacje pomiędzy przyjaciółmi. W jaki sposób docierać do własnych korzeni i dlaczego rodzinna historia jest taka ważna. Czytelnicy mogą zaznajomić się z wycinkiem historii wschodniej Galicji, Kaszub i Mazur a także nauczymy się, że nie tylko ta życiowa ścieżka którą sobie obieramy, jest tą najwłaściwszą.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Filia.

Opis tej fabuły brzmi bardzo zachęcająco, a okładka jest piękna i rzuca się w oczy. Zaciekawiona, chętnie zabrałam się do lektury, by zagłębić się w historię ukrytą na stronach tej książki. Z początku było spoko, jednak im głębiej w las, tym mniej mi się podobało. Nic w opinie się sugeruje, że będziemy mieli do czynienia z wierszami i to nie gdzieś w te, a będą się one pojawiały dość często, za czym ja osobiście nie przepadam, jednak nie jest to coś, co skreśla dla mnie lekturę. To, co najbardziej raziło mnie w oczy to hipokryzja głównej bohaterki. Przykładem jest, chociażby to, że chce być traktowana w związku poważnie, być szanowana, a sama „zaklepuje” sobie kolegę jako wyjście awaryjne w razie, gdyby jej główny cel nie był nią zainteresowany. Czy liczy się z uczuciami przyjaciółki do tego chłopaka? Nie. Czy w ogóle bierze pod uwagę, że ten chłopak może nie być zainteresowany nią? Nie. Dziewczyna wyznaje zasady moralności, czując się lepsza od rówieśników, ale sama tych zasad nie przestrzega. Druga sprawa, która mnie zniesmaczyła to nagonka na książki czytane dla rozrywki, np. kryminały. Autor piszący je dla pieniędzy pod pseudonimem, bo się tego wstydzi, a z „poważnej literatury” nie jest w stanie się utrzymać. „A przy okazji powstaną produkty uboczne… Kryminały retro w klimatach galicyjskich to moja specjalność. Dużo krwi, opisów zbliżeń, prymitywna konstrukcja i prosty język. Ludzie to kochają. – Wzniósł oczy do nieba.” Serio? I właśnie takie teksty i zachowanie bohaterów sprawiły, że książka straciła dla mnie resztki uroku. Osobiście jestem na nie.

W powieściach obyczajowych szukam spokoju. To właśnie one są dla mnie balsamem dla duszy i przy nich naprawdę wypoczywam. W "Domu pod kasztanem" znalazłam to wszystko, ale też i kilka innych rzeczy i z rozkoszą się nimi dzielę.

Opowieść rozpoczyna się szalenie sielsko i spokojnie. Autorka powoli, sukcesywnie wprowadza czytelnika w świat pełen zapachów, smaków i nostalgii. Snuje swoją historię z wprawą barda i coraz bardziej oplata czytelnika swoimi mackami. Niezauważalnie i bezboleśnie zaciekawia baśniowością i obietnicą spędzenia cudownych, absolutnie relaksujących scen.

Wszystko się tu zgadza. Są i elementy baśniowe, które wprowadzają do powieści nieco magii, są i sceny przygodowe, ciekawe i przyciągające wzrok. Ale są też opowieści stricte obyczajowe, swojskie, znajdzie się szczypta romansu, przyprawiająca o szybsze bicie serca i to, co powoduje, że książka jest inna niż wszystkie, czyli kilka ładnych i sensownych słów o poszukiwaniu siebie.

Tak, znajdują się tutaj mądre sentencje, które z powodzeniem mogą służyć jako cytaty na dobry początek dnia/tygodnia/życia. Można je interpretować dowolnie i dopasowywać do własnych celów. Ta uniwersalność jest szalenie plastyczna.

To też historia o tym, że w życiu ważna jest miłość, zaufanie do drugiej osoby i bezinteresowna przyjaźń. To wskazówka, by czasem zwolnić i rozejrzeć się wokół, przemyśleć to i owo i ewentualnie coś zmienić. Bo przecież zmiany nie są złe!

Natalia Przedzik napisała książkę cudownie ciepłą i mądrą, ociekającą wiejskim życiem i odkrywaniem tajemnic własnej duszy. Bardzo polecam!

„Dom pod kasztanem” to powieść, którą potrzebowałam. Lekka, przyjemna, a przy tym odprężająca. Jej klimat przywołuje wiosnę i lato. Posiada również nostalgiczny nastrój.

Jest to książka o Zuzannie, która po nieznanym egzaminie na studiach, udaje się na wieś by zaopiekować się dziadkiem. Dom dziadka znajduje się w malowniczej okolicy, w której życie biegnie inaczej niż w mieście. Dołącza do niej Werka, przyjaciółka. Wspólnie poznają lokalną ludność, przeżywają pierwsze miłości i podejmują ważne decyzje.

Powieść przepełniona jest wspomnieniami z przeszłości. Posiada cudowne opisy przyrody, które przenoszą do domku na wsi.

Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Jednak tempo akcji może niektórych rozczarować. Jest raczej wolne i momentami wkrada się nuda. Na szczęście są to tylko momenty, które nie wpływają na całkowity odbiór książki. Polecam!