Swąd

Bardzo chciałam ją przeczytać, bo miała być nawiązaniem do tragicznego w skutkach pożaru, który dotkną jedną z rodzin zamieszkujących Śląsk.

Do tragicznego w skutkach pożaru dochodzi 10 mają 2013 roku. Mąż i ojciec, powszechnie szanowany. Uchodzący za dobrego człowieka, pobożnego, śmiał mianować się Hiobem.

Okazał się brutalną hieną, która dla pieniędzy spaliła swój dom i rodzinę. W pożarze ocalał zaledwie syn. Jego żałoba i bol były pokazowe, wymuszone. Już po krótkim czasie od tragedii układał sobie życie na nowo. Co ciekawe, nowa narzeczona dostała pierścionek zaręczynowy jego zmarłej żony.

Co ma wspólnego książka "Swąd" z tą historią? A no nic, no może za wyjątkiem pożaru i osoby, która go spowodowała. Gdybym nie wiedziala czego będzie dotyczyć fabuła w życiu bym się nie domyśliła. Książka jest napisana w formie dziennika poszczególnych osób. Mało w niej o tym co trzeba, dużo nie potrzebnych wątków. Co mnie obchodzi praca znudzonego dziennikarza, albo to, ze policjantka po służbie poszła się napić?! No nic, bez sensowne przedłużanie wątków. Wciskanie przekleństw- nie znoszę tego. Raz na rozdział, no dobra, ale nie Co 2 zdania. Prawdziwa, ciekawa akcja toczy sie od 13 rozdziału do 16. Pozostałe sa nudne jak flaki z olejem. Ciągną sie historie osób, ktore mnie najmniej obchodzą z całej tej historii.

Czytałam ją szybko, literki były duże, czyli to co lubie najbardziej.

„Swąd” to powieść kryminalna luźno oparta na zdarzeniach prawdziwych napisana przed duet: dziennikarza Bartosza Wojsę oraz autora kryminałów Roberta Ostaszewskiego. Od razu zaznaczę, że sprawy, która była inspiracją do tej książki, nie znam, więc nie będę uciekać się do porównań, co prawdopodobnie działa na plus – w końcu to przecież fikcja literacka. Jest to historia tragedii, do której doszło na jednym z rodzinnych osiedli w Jastrzębiu-Zdroju. Pewnej letniej nocy jeden z domów stanął w płomieniach, w którym zginęło pięciu członków siedmioosobowej rodziny, w tym najmłodsze dzieci. Taka tragedia szybko przyciągnęła uwagę śledczych i mediów, a każdy z nich na własną rękę stara się dotrzeć do jej sedna – czy był to nieszczęśliwy wypadek czy czyn popełniony z premedytacją? Historia przedstawiona jest z punktu widzenia kilku postaci oraz opatrzona w retrospekcje, które mają za zadanie nakreślić czytelnikowi relacje panujące w tej rodzinie. Bo to co z zewnątrz poznajemy już z perspektywy tragedii, przez śledczych wypytujących sąsiadów i inne bliskie tej rodzinie osoby. Czy faktycznie była to rodzina idealna, dobra, kochająca i bogobojna, za którą tak bardzo każdy z tej społeczności staje murem? A może to po prostu iluzja, wynikająca z przekonania, że o zmarłych nie mówi się źle, a wspólnota Kościoła zobowiązuje do silnego poczucia zamkniętej społeczności? Intryga kryminalna może nie jest bardzo rozbudowana, ale ciekawi i zajmuje czytelnika. Postacie również, mimo iż ich rysy psychologiczne oddane są raczej oszczędnie. Rozpatrując książkę jako fikcję literacką, z pewnością będzie to dobry, szybki przerywnik pomiędzy innymi kryminałami, skupiający uwagę na zagadce i poczucia społeczności. Mimo to jednak nie da się zapomnieć, że coś w tej historii wydarzyło się naprawdę i właśnie to przeraża i zostawia czytelnika z pewnym mętlikiem w głowie. Bo czy tak naprawdę, bazując na słowie innych, można dojść do faktycznej prawdy?

Swąd" to debiutancka powieść Roberta Ostaszewskiego i Bartka Wojsy, która opowiada o tragedii, która wydarzyła się w małym śląskim mieście. Ta niezwykła kryminalna historia sprawia wrażenie "na czasie", ponieważ opowiada o prawdziwych wydarzeniach, które wstrząsnęły całym krajem.

Głównym bohaterem powieści jest młody prokurator, Artur Rogalski, który wraz z doświadczoną policjantką stara się odkryć prawdę dotyczącą pożaru, w którym zginęła matka i czworo dzieci. Powieść zaczyna się od momentu, w którym Artur zostaje awansowany na nowe stanowisko i podejmuje się prowadzenia śledztwa. Co ciekawe, na początku odnosi się do sprawy dość nieufnie, ale z upływem czasu i kolejnych dowodów przekonuje się, że wszystko jest znacznie bardziej skomplikowane, niż się wydaje.

Twórcy "Swądu" wprowadzają czytelnika w świat, w którym nic nie jest takie, jakie się wydaje i w którym każdy ma coś do ukrycia. Powoli odkrywamy kolejne tajemnice i niebezpieczeństwa, które czekają na Artura i jego zespołę.

Co ciekawe, powieść opiera się na prawdziwych faktach, co tylko podkręca emocje czytelnika. Nasuwa się pytanie: jak mogło dojść do tak groźnego pożaru? Czy faktycznie wszystko było tylko przypadkiem? I kto tak naprawdę stoi za tą tragedią? Hypnotyczna fabuła wprowadza nas w wir wydarzeń, które prowadzą do zaskakującego finału.

Podsumowując, "Swąd" to dobra propozycja dla miłośników kryminałów, którzy interesują się prawdziwymi historiami. Powieść jest pełna napięcia, tajemnic i zagadek, które z pewnością przykuwają uwagę nawet najbardziej wymagającego czytelnika. Polecam!

Zawiodłam się lekturą "Swądu". Autorzy mieli świetny materiał na genialną książką, ale ponieśli porażkę. W pożarze domu ginie matka i czworo dzieci, przeżywają jedynie ojciec i najstarsza córka. Na pierwszy rzut oka wygląda na nieszczęśliwy wypadek, jednak z czasem wychodzi na jaw, że rodzina zostaje zamordowana...

Denerwuje mnie sposób skonstruowania książki. Czytelnik jest atakowany przez kilka perspektyw (prokurator, policjantka, dziennikarz, córka podejrzanego, żona podejrzanego, kochanka i sam podejrzany). W tym przypadku pasuje powiedzenie " co za dużo to nie zdrowo", bo kto jest głównym bohaterem tej powieści? Ja nie wiem.

Poznajemy pobudki mordercy -> przygotowania-> przebieg pożaru-> śledztwo + szopki odstawiane przez lekarza -> proces -> wyrok (czytelnik nie dowiaduje się, tego wszystkiego w porządku chronologicznym).

Książka wieje nudą. Męczyłam się podczas czytania, ale dobrnęłam do końca. Według mnie fabuła powinna skończyć się w momencie ogłoszenia wyroku. Jako czytelnika nie interesuje mnie, co się później stało z policjantką, dziennikarzem czy prokuratorem już po całym procesie. Zakończenie dziwne i bez sensu...

Dwóch autorów nie dało rady napisać jeden dobrej książki.