Surrealistka

"Surrealistka" to bardzo ambitna pozycja, skierowana głównie do miłośników sztuki. Dotyczy ona złożonego ruchu artystycznego, skomplikowanych postaci i scenerii związanej z II wojną światową. Książka jest wypełniona obrazami i pokazuje kontrast między rzeczywistością a wyobraźnią. Przed przystąpieniem do lektury miałem dość szczątkową wiedzę dotyczącą historii sztuki, zwłaszcza tej skupionej na surrealizmie. Pomimo to, w pełni zaangażowałem się w historię, z ciekawością zapoznając się z dziełami. Dało mi to jeszcze lepszy wgląd w geniusz artystów. Polecam tę książkę czytelnikom, którzy lubią fikcję historyczną skupiającą się na artystach i historii sztuki. Pismo jest eleganckie i sugestywne, miejscami kuszące a miejscami surowe. Czysty geniusz!

To jednak dzieje się później, kiedy świat dziecka staje się światem artysty, a choć oba są do siebie podobne, odróżnia je istotna rzecz: artysta jest świadom niebezpieczeństw takiego świata...

Młoda Leonora wchodzi w świat surrealistów, zakochując się przede wszystkim o prawie trzydzieści lat starszym mężczyźnie Maxie. Cała powieść opiera się na ich miłości, a także przeciwnościach losu, jakimi jest wojna, inne kobiety czy ich własne uczucie.

Nie da się czytać tej książki, nie zaglądając w internet i sprawdzać prace i biografie wspomnianych w książce artystów. Para naszych głównych bohaterów jest uważana, za jednych z pierwszych surrealistów. Ich prace są bardzo ciekawe, a niektóre naprawdę powodują, że chce się zrozumieć to, co siedziało w głowie malarzowi. To, że książka oparta jest na prawdziwych wydarzeniach pobudza wyobraźnie i daje w jakimś stopniu alternatywny obraz rzeczywistości.

Uważam, że Autorce należą się ukłony w pas za zrobienie niesamowitego reaserchu na temat surrealizmu i ich przedstawicieli, że bardzo dobrze opisała życie Maxa i Leonory. Że w niesamowity sposób pokazała czasy II Wojny Światowej i tułaczce artystów na Zachód. Jednak mnie osobiście trochę powalił styl pisarski. Był dla mnie zbyt kwiecisty, powodujący, że po prostu się męczyłam czytając, mimo że byłam ciekawa co wydarzy się dalej z naszymi bohaterami. Osobiście uważam, że książka ta nie tylko zabawia, ale i uczy. Jest świetną nauką na poznanie świata surrealistów jak i surrealizmu.

Książka namalowana słowem

Przepiękny język, przepiękna historia… Cudowna magia sztuki (także sztuki pisania), która w nieprawdopodobny sposób wplata w opowiadanie historię malarki Leonory Carrington, w tym jej burzliwego uczucia do Maxa Ernsta.

Wielki ukłon za wierne i barwne tłumaczenie. Wyjątkowo udany przekład, z zachowaniem różnorodności form i wyjątkową poprawnością, wręcz puryzmem językowym. I to bogactwo językowe, po prostu coś cudownego.

Kocham surrealizm całym sercem, i kocham literaturę. Ta książka po raz drugi (po Dzienniku geniusza) w moim życiu połączyła te miłości w jedną formę. Nieważne czy ktoś interesuje się artystami, obrazami, każdy miłośnik książek pokocha Surrealistkę.

Jest to książka o miłości, talencie, wielkiej pasji, poświęceniu, o wojnie, o życiu i o upływającym czasie. Z porywającą melodią surrealizmu, która scala całość. Dla koneserów autorka zaprosiła do narracji persony takie jak Salvador Dali czy chociażby Pablo Picasso (lecz nie tylko ich!). Poznajemy na początku dwoje dzieci, wyjątkowych, z wyjątkowymi umysłami oraz zdolnością do nieprawdopodobnych marzeń. A potem wyrasta przed nami obraz pewnej kobiety, tytułowej bohaterki. Kreacja postaci jest niesztampowa, podobnie jak jej życie. Niemal w każdym rozdziale pojawia się powrót do myśli z pierwszych stron- że artyści i dzieci mają podobne marzenia, naiwne umysły i generalnie artyści zachowują poniekąd duszę dzieci z całym bagażem tej niedojrzałej naiwności. To czyni ich wielkimi... Nieoczywistymi... Podziwianymi... Może spełnionymi? Często niestety niezrozumianymi. Surrealizm nie jest prosty w odbiorze, nie jest to martwa natura ani sztuka portretowania. To gatunek inspirowany marzeniami sennymi umysłowo chorych, przekraczaniem granic i nieoczywistością. I poniekąd taka jest Surrealistka. Nieoczywista, nieoczywiście wspaniała, nieoczywiście genialna, ale i nieoczywiście ludzka. Artyści są ludźmi jak wszyscy inni, kochają, cierpią, a dokumentuje to Michaela Carter.

Tak, tak, tak, polecam. Nie umiem napisać o tej pozycji ani jednego złego słowa. To jest genialnie dobra, mocna i piękna książka.

Surrealiści to artyści obdarzeni nieokiełznaną wyobraźnią. Obrazy przez nich tworzone są jak wizje ze snu, bajki albo koszmaru. Rzeczywistość miesza się z wytworami wrażliwych umysłów.

Leonora Carrington to Angielka z dobrej i bogatej rodziny. Już jako dziecko sprawiała rodzicom kłopoty wyrzucana z kolejnych szkół za złe zachowanie. Wymogła na ojcu zgodę na studiowanie malarstwa, zamieszkała na stancji. Jako dwudziestolatka poznaje Maksa Ernsta, starszego od niej o 26 lat, żonatego malarza pochodzącego z Niemiec a zamieszkałego w Paryżu. Rażeni strzałą Amora wyjeżdżają do Paryża. Eleonora zrywa kontakt z rodziną, ale chętnie korzysta z funduszy przysyłanych przez matkę. Zakochana w Maksie poznaje słynnych surrealistów: Picassa, Dalego, Bretona, Eleonorę Finn. Światek artystyczny żyje hedonistycznie, czerpie z życia przyjemności pełnymi garściami, czują się wolni, nie stronią od alkoholu, łamią zasady moralne.

Gdy Hitler dochodzi do władzy stwierdza, że surrealiści to "degeneraci". Maks Ernst staje się personą wrogą i poszukiwaną. Musi się ukrywać, uciekać. Wojna rozdziela kochanków, Maks poszukuje swojej muzy, podąża za nią przez Europę; Leonora chce wyjechać z przyjaciółmi do Stanów, przeżywa załamanie nerwowe, trafia do szpitala psychiatrycznego

Ich dalsze losy są także ciekawe, oboje rozwijają się artystycznie ale już w Stanach.

Warto przeczytać by poznać życie i twórczość znanych malarzy. Czyta się szybko. Przyjaźń, miłość, namiętność, zazdrość, mieszanina tych emocji sprawia, że ciekawi nas życie artystów, mimo, że ani Maksa ani Leonory nie polubiłam jako ludzi, ale świat artystów rządzi się swoimi prawami. Polecam!

„Surrealistka” – Carter Michael

Surrealizm – „kierunek w sztuce powstały w 1924 roku we Francji […] W malarstwie założeniem surrealizmu było „wyrażenie wizualne percepcji wewnętrznej”. Artyści starali się wykreować obrazy burzące logiczny porządek rzeczywistości”- cytat pochodzi w portalu [Adres usunięty]

Książka opowiada historię życia i twórczości Leonory Carrington. Zmarłej w 2011 roku surrealistycznej malarki oraz pisarki. Jest oparta na faktach. Porusza takie tematy jak: jej miłość to sztuki oraz burzliwy związek z Maxem Ernstem, aż wreszcie chorobę psychiczną.

Artystkę poznajemy w bardzo młodym wieku. Kiedy to zaczyna żyć po swojemu. Z panny z dobrego domu zaczyna przeistaczać się w wyzwoloną kobietę, feministkę. Po przyjeździe do Paryża natchniona twórczością między innymi Picassa, Daliego, Leonor Finn, zaczyna eksperymentować z własną sztuką. Następnie jej stabilizacja zostaje zachwiana poprzez II Wojnę Światową, kiedy to artyści tacy jak ona zostają uznani za „degeneratów”. Jest zmuszona do opuszczenia Francji. Niestety zostaje rozdzielona ze swoim partnerem.

Pomimo sporej ilości tekstu na stronie, małej ilości dialogów oraz niezbyt dużej czcionki, powieść czytało mi się nad wyraz szybko. Mimo, iż bohaterowie przedstawione w książce wywołują u mnie wachlarz skrajnie odmiennych emocji, to samej zaś autorce należą się wyrazy uznania za styl, język oraz sposób przekazania historii postaci.

Podsumowując książka przedstawia trudne, momentami pełne bólu, a jednocześnie przepełnione specyficzną miłością życie wybitnej surrealistycznej malarki. To właśnie ciężkie chwile ukształtowały ją jako artystkę. Czy powieść jest dla każdego – wątpię. Nie jest to łatwa lektura, momentami może powodować niechęć, pewnego rodzaju odrazę, oburzenie. Wymaga od czytelnika skupienia oraz bycia ciekawym tego rodzaju tematyki. Nie oszukujmy się, jeżeli nie lubisz czytać literatury pięknej, a w szczególności opisującej życie i twórczość malarki to nie jest to lektura dla Ciebie. Jeżeli jednak szukasz czegoś innego to właśnie trafiłeś/łaś w dziesiątkę.