Surogatki. Historie kobiet, które rodzą "po cichu"

Jestem zaszokowana zarówno tematyką jak i podejściem surmam (inaczej surogatek) do swojej ,,pracy". Co innego surogacja altruistyczna, a co innego wielki biznes, który co roku dostarcza dzieci tysiącom rodzin i oczywiście nie mam nic przeciwko takiej formie rozwiązywania problemów z bezpłodnością, ale słusznie autor ukazał tu wiele aspektów, które rzeczywiście mogą stanowić problem, jak zagadnienia prawne czy kwestie bezpieczeństwa przyszłych mam - i tych biologicznych i tych genetycznych, no i nie zapominajmy o ojcach, którzy też są tu nie bez znaczenia.

Trzeba jednak przyznać, że reportaż jest rzetelny, bardzo aktualny bo Jakub Korus jako punkt zaczepienia obrał sobie właśnie czas kiedy przez pandemię wiele matek i rodzin zostało postawionych w stresującej, niewiadomej sytuacji co do ,,sfinalizowania transakcji", że tak brzydko powiem :P

Nie sądziłam, że reportaż o surogacji tak mnie wciągnie. Serdecznie polecam

Jak daleko posunęłabyś się, by spełnić swoje największe marzenie? Co zrobiłabyś, by mieć swoje upragnione dziecko, którego sama nie mogłabyś urodzić? Jak stworzyć genetyczną kopię rodzica/rodziców nie będąc w ciąży? Z pomocą przychodzi surogacja. Mówi się - macierzyństwo zastępcze, ale z tego reportażu wyłania się zaprzeczenie tego zwrotu. Bo to nie macierzyństwo, to biznes - ciało do wynajęcia. I tu nie do końca jestem w stanie pojąć, że można takim dystansem traktować tę "robotę". Rozum rozumem, ale emocje, hormony, biologia i instynkt... co one na to?

Nie umiem sobie wyobrazić dramatu sytuacji obu stron tej transakcji: z jednej zdesperowani kandydaci na rodziców, chwytający się ostatniej deski ratunku, powierzający zarodek zupełnie obcej kobiecie, pełni obaw, czy ona prowadzi zdrowy tryb życia, zapewniający bezpieczny jego rozwój i czy formalnie wszystko przebiegnie bez problemu... A z drugiej kobiety borykające się z ubóstwem, gotowe na taki zarobek, pełne lęku o przebieg ciąży i prawidłowe zakończenie "kontraktu", ale też o życie prywatne, rodzinne, o napiętnowanie społeczne.

Jakub Korus podzielił reportaż na trzy części: Ukraina - gdzie surogacja kwitnie, Polska - w której matką jest zawsze i wyłącznie ta, która urodzi, a adopcja ze wskazaniem przestała być oficjalnie możliwa i część trzecia - świat - który coraz bardziej potrzebuje surogatek i wypracowuje różne rozwiązania, jak na przykład surogacja altruistyczna.

Uwielbiam reportaże, które pozwalają mi sięgnąć tam, gdzie nawet nie patrzyłam, które zostawiają mnie z pytaniami, na które nie ma łatwej odpowiedzi. Surogatki. Historie kobiet, które rodzą "po cichu", zdecydowanie warte są, by się z nimi zapoznać. Rozmowy ze wszystkimi zainteresowanymi stronami tego "biznesu" dają szeroki obraz sytuacji wszystkich stron. Oczywiście, przypadków jest bardzo dużo, a każdy jest indywidualny, dlatego nie ma jednej słusznej wersji. Nie umiem Wam powiedzieć, czy potępiłabym, czy wsparła taki proceder. Na szczęście nie muszę decydować. Bardzo bym nie chciała musieć. Jeśli wszystko odbywa się na zasadzie obopólnej zgody, bez przymusu i niczyjej krzywdy, to nie ma problemu. Niestety pole do nadużyć jest tutaj szerokie... Wszystko jest dobrze, gdy ciąża przebiega zgodnie z planem i prawidłowo, a co dzieje się, gdy cos pójdzie nie tak?

To trudny, kontrowersyjny temat, będący tabu. Czy można udawać, że nie istnieje? Przecież to się dzieje.

Jedna z najlepszych książek, które przeczytałem w tym roku. Poruszająca i wstrząsająca, na długo zapada w pamięć. Opowiada o tym jak wygląda zjawisko surogacji w Polce i na świecie. Bohaterami książki są kobiety, które zdecydowały się zostać surogatkami, ale także małżeństwa, które zdecydowały się na ich zatrudnienie. Dowiadujemy się, jakie były motywy tych osób, co nimi kierowało. Dowiadujemy się co przeżywały w poszczególnych momentach, co czuły kiedy musiały oddać dziecko, które nosiły przez 9 miesięcy, a które tak naprawdę nie było ich. Autor w niezwykle obiektywny sposób opisuje całe zjawisko, nie staje po żadnej stronie, dzięki czemu w żaden sposób nie wpływa na to, co czuje i myśli czytelnik. Każdy z nas po przeczytaniu tej książki na pewno będzie miał szereg własnych przemyśleń na temat całej tej sytuacji. Mimo trudnego tematu książka napisana dość przystępnym językiem. Z czystym sumieniem polecam.

Bezprecedensowy, rzetelny, odważny i jakże ważny reportaż o surogacji - jego ofiarach i tych, którzy się na niej dorabiają wielkich pieniędzy i nie mówię tu o matkach, które powinny być tu najważniejsze... Nie będą najważniejsze dopóki politycy nie podejdą poważnie do tematu i przestaną zamiatać go pod dywan, bo ON i tak w końcu wylezie... Zdecydowanie warto sięgnąć po ,,Surogatki'' i poznać historię ludzi, dla których to ostatnia szansa na założenie rodziny. Polecam

Pandemia obnażyła wszystkie słabości całego systemu surogacji i to jest punkt wyjścia reportażu Jakuba Korusa, który wszystkie te słabości, niebezpieczeństwa i niedorzeczności skrzętnie wylicza i rozlicza rządzących. Matki, które decydują się na wzięcie udziału w programie surogacyjnym robią to z wielu różnych powodów - dla rodziców pragnących mieć dzieci powód jest jeden - marza o dziecku, a z różnych względów nie mogą go mieć. Ciekawe wydało mi się, że cały świat praktycznie milczy o tym problemie, a jestem pewna, że już niebawem, za kilka - kilkanaście lat nie tysiące rodzin, ta jak dziś, ale dziesiątki tysięcy ludzi będzie chciało decydować się na surogację czy będzie ona zakazana czy nie. Każdy powinien mieć prawo do założenia rodziny. Koniec - kropka, a politycy powinni bezwzględnie wspierac swoich obywateli. Niestety nie żyjemy w idealnym świecie, ale ta publikacja to według mnie krok milowy do poprawienia sytuacji, bo ludzie mogą się dzieki niemu dowiedzieć, czym dokładnie jest macierzyństwo zastępcze, jakie ma zasady, jak przebiega i kto się na nie decyduje. Wiele historii w książce na długo zapadnie mi w pamięć. Serdecznie polecam