DC Black Label Superman kontra Lobo

Komiks, który z pozoru powinien być gwarantem sukcesu, a niestety nie jest. Jako całokształt jest burzliwie, hałaśliwie, trochę komediowo, absurdalnie w pozytywnym tego słowa znaczeniu, ale i refleksyjnie i dość trafnie w temacie zachowań społecznych. Kontrast tego albumu od początku mnie zachęcił, bo zahukany majtasowy harcerz Superman, kontra kosmiczny dzikus, no to musiało się udać, a momentami rozjechało się to jak motocykl Lobo.

Sama koncepta w postaci satyry internetu i superbohaterskich schematów jako pomysł jest jak najbardziej ok, jednak autorzy w swoją kompozycję za dużo nut puścili równocześnie. I pojawiły się lekki fałsze, to wszystko sprawiło, że historia jest chaotyczna, a nie każdy żart jest trafiony w punkt.

Odświeżający mógł być Numen, jednak mnie rozczarował, bo zamiast fabularnej rewolucji wszystko okazało się tylko pretekstem, by popychać bohaterów w nowe dziwne rewiry jednak nie do końca było to wszystko uzasadnione, co też przełożyło się na fakt, że komiks mnie nie angażował tak, jak bywało to zazwyczaj, a sam konflikt tytułowych bohaterów zawisł gestem i mocnej historii stał się zlepkiem gagów i to takich nieco przeterminowanych z czasów początku internetu.

Graficznie jest znacznie lepiej, bo karty są ekspresyjne, kolorowe i niezwykle dynamiczne. Jednak jak to bywa, samą grafiką niedociągnięć fabularnych nie można nadrobić.

Komiks energiczny jednak dla mnie pozostanie symbolem niewykorzystanego potencjału, a sama energia nie zawsze znajduje ujście w fabule. Natłok żartów mnie nieco znużył, a tytuł który zapowiadał się, jako jazda bez trzymanki okazał się czymś zupełnie innym.


POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Miniseria (trzy zeszyty) autorstwa duetu Tim Seeley i Sarah Beattie stawia na bardzo wyrazisty kontrast dwóch dobrze znanych postaci. Idealistycznego Supermana i bezwzględnego Lobo. W teorii jest to recepta na świetną, intensywną przygodę. Teoria jednak dość często nie przekłada się w pełni na rzeczywistość i tak też jest w przypadku tego albumu. Komiksu, w którym twórcy zamiast zaoferować czytelnikowi w ramach linii DC Black Label kolejną dojrzałą mocną opowieść, postanowili pójść w kierunku prostej komedii akcji.

Humor i satyra, które w zamierzeniu miały być siłą napędową albumu, wypadają tutaj co najwyżej poprawnie. Sceny, w których Lobo staje się internetowym influencerem i manipuluje opinią publiczną w Metropolis, są momentami zabawne, ale często przesadnie oczywiste, a momentami nawet trochę żenujące. Z kolei Superman jawi się jako postać niekonsekwentna. Raz wzorcowy obrońca, innym razem wpadający w przesadną frustrację, co zaburza odbiór jego charakteru. Dość nieporadnie twórcy biorą tu również na celownik media społecznościowe, kulturę „cancel culture” oraz dezinformację. Chcą oni, aby ich żarty kryły pod wierzchnią warstwą coś poważniejszego i głębszego, ale niespecjalnie to wychodzi. Komentarz społeczny serwowany przez autorów jest niezwykle ciężki, pozbawiony subtelności i momentami wręcz toporny.

Poważnym problemem komiksu jest również sama fabuła, która raz traci swój impet, innym razem zaś niepotrzebnie się rozwleka. Ponadto liczba wprowadzanych postaci i wątków dodatkowych potęguje poczucie chaosu. Potęguje to również epizodyczna struktura dzieła, która sprawia, że całość czyta się dość trudno. Mamy tu bowiem wrażenie obcowania z materiałem, który jest po prostu za długi w stosunku do treści, jaką oferuje. Na dodatek większość z tej treści daje wrażenie dodanej na siłę, aby tylko czymś wypełnić strony....

Oj było już starć między nimi sporo. Po polsku też się coś trafiło, chociaż zdecydowanie więcej działo się na rynku amerykańskim. Ale nie o to chodzi. To, co tu mamy, to jeszcze jedno mordobicie pomiędzy oboma postaciami. Komiksowy przeciętniak, w którym nie chodzi o sens i logikę, ani żadną ambicję, a o rozrywkę. Ta, jak na współczesnego „Supermana” jest typowa, ale niezła, jak na „Lobo”… no sami się domyślcie. Ale to starcie, w odróżnieniu od poprzednich, jest dłuższe i bardziej rozbudowane.

Czasy kiedy Lobo był gwiazdą, minęły dawno temu. W sumie nie ma się co dziwić, bo w czasach, kiedy komiksy nie tylko są najczęściej nijakie i pozbawione jaj, postać taka, jak Ważniak, która łamała nie tylko czwartą ścianę zanim Deadpool w ogóle błądził po zwojach mózgowych twórcy, ale i konwencje, z równą łatwością, co kości, karki i żywoty ludzi, jest zbyt odważna, zbyt postmodernistyczna i zbyt dobra, by kontynuować jej losy. Dlatego DC nawet jeśli do niego wraca, łagodzi go, zmienia, upraszcza.

I złagodzony jest też tutaj. To Lobo taki, jak współczesne komiksy, niby podobny, a jednak jakby bez jaj, jak to się mówi. Ułagodzony rozrabiaka, zabijaka może, ale nie ten Ważniak, którego pokochaliśmy w latach 90. Komiks z nim jest jednak niezły, bardziej Supermanowy niż Lobowy i to na uwadze mieć trzeba, jednak czyta się go całkiem przyzwoicie. Szybka, lekka rozrywka, gdzie dzieje się dużo, nawet jeśli bez większego znaczenia. Za to z humorem i szaleństwem rodem z growych nawalanek, gdzie liczy się wymiana ciosów, a nie treść.

Rysunki są podobne. Specjalistka od romansideł i erotyków nie była najlepszym wyborem. Stara się jednak, coś tam jej wychodzi, a całość, choć to nie Bisley, nie Dwyer ani Kennedy, którzy po mistrzowsku ilustrowali „Lobo”, nie wypada źle. Po prostu dość łagodnie, prosto, z mangowym zacięciem, a liczyłem na mocną, mroczną i krwawą, a jednocześnie dynamiczną szatę graficzną. Całość jednak jest po prostu przyzwoitym przeciętniakiem, komiksem, jakich na rynku wiele, ale ładnie wydanym i nie rozczarowującym. Mam jednak nadzieję, że ta publikacja w temacie „Lobo” coś ruszy i doczekamy się wznowień nie tylko „Portretu bękarta”, który niedawni trafił na rynek ponownie, tym razem w edycji kieszonkowej w zasadzie, ale i całej masy legendarnych historii, które od dekad krążą z drugiej ręki w astronomicznych cenach.