Brzdące z Troy

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Fabuła skupia się tu na codzienności młodych bohaterów których energia życiowa nie zna granic. Każda kilkustronicowa historia stanowi osobną zamkniętą scenkę sytuacyjną gdzie dynamika akcji jest niezwykle wysoka, tak samo jak wszechobecny humor.

Autorzy nie próbują tu budować skomplikowanej sagi lecz stawiają na czystą zabawę opartą na klasycznym slapsticku oraz specyficznym podejściu do magii. Bohaterowie posiadają zarysowane cechy które z czasem staną się fundamentem ich dorosłych osobowości jednak tutaj służą głównie jako napęd dla kolejnych gagów. Tempo jest tak szybkie że czytelnik nie ma chwili na oddech. Taka forma sprawia, że komiks idealnie nadaje się do szybkiej lektury, bez konieczności śledzenia skomplikowanych wątków. Każda strona przynosi nową sytuację, często absurdalną, czasem przesadzoną, ale konsekwentnie utrzymaną w tonie dziecięcej niefrasobliwości.

Brzdące z Troy to komiks, który celuje w humor sytuacyjny, często bardzo bezpośredni, czasem prosty w swojej konstrukcji. Jedni czytelnicy odnajdą w tym lekkość i nostalgiczną zabawę, inni mogą poczuć przesyt powtarzalnością gagów. Znajduje się tu również sporo pikantniejszych żartów, dlatego też album kierowany jest tylko i wyłącznie do dorosłego czytelnika.

W tle, cały tego czas obecna jest magia, ale nie jako poważny system, lecz raczej narzędzie do budowania humoru. Zaklęcia, moce i fantastyczne stworzenia stają się elementem codziennych psot, co nadaje historii lekko anarchiczny charakter. To świat, w którym wszystko może się wydarzyć, a konsekwencje są często drugorzędne wobec samego żartu.

Didier Tarquin w tym wydaniu zdecydował się na stylistykę troszkę bardziej miękką niż w głównych seriach co idealnie pasuje do konwencji dziecięcej komedii. W ogólnym zarysie prac stara się on jednak być wierny swojemu stylowi znanemu z głównego cyklu. Postacie są ekspresyjne, przerysowane, a ich mimika często podkreśla komediowy charakter scen. Kolorystyka jest jasna i przyjazna, co dobrze współgra z lekkim tonem opowieści. Widać tu doświadczenie twórcy w operowaniu światem Troy, który mimo zmiany perspektywy nadal pozostaje spójny wizualnie....

„Brzdące z Troy” to taki sympatyczny, nieco prostszy i trochę niepoważny, ale mający cały zadziorny urok pierwowzoru dodatek, który śmiało można postawić obok takich podserii, jak „Trolle z Troy”. I nie odczytujcie tu słowa „zinfantylizowany” w sposób pejoratywny, bo nie o to mi chodzi. Ja wiem, rozumiem sens i znaczenie, ale tu nie pasują hasła pokroju „ułagodzone” czy coś w ten deseń. To po prostu stare dobre przygody, ale w wersji, gdzie widać pewną niedojrzałość etc., ale o to właśnie chodzi. Tak ma być. I tak jest znakomicie.

Więcej tu komedii, niż akcji i to do serii pasuje. Główny cykl stał akcją, erotyką i niewybrednymi żartami. Tu wiek docelowego odbiorcy został obniżony, podobnie jak i wiek samych postaci, więc niektóre rzeczy musiały wypaść, a całość zmienić charakter. A jednak wciąż to ten sam stary, dobry „Lanfeust”, którego kochamy od równo ćwierć wieku. Tak, tak, pierwszy album z jego przygodami po polsku wyszedł w roku 2001, a choć seria swoimi korzeniami sięga wczesnych lat 90. XX wieku, nic nie straciła na swojej atrakcyjności. I widać, że te postacie i schematy fajnie odnajdują się w różnych formach i w nowych czasach.

Przeuroczo to zilustrowane, świetnie wydane, wypada, jak zawsze znakomicie. Ten zbiorczy tom pięknie wygląda na półce, ale i równie pięknie dopełnia kolekcji. Czy by po niego sięgnąć trzeba znać główny cykl? Absolutnie nie, bo to taka rzecz, jak „Falnfeusta”, jak „Navis” dla „Armady” – samodzielne, zamknięte i idealne dla nowych odbiorców. Ale i znakomite dopełnienie kultowego cyklu. Czego chcieć więcej?