Stulecie kryminału

Ta antologia trochę się różni od innych. Przede wszystkim jest podzielona na 3 okresy. Dostajemy opowiadania kryminalne, które toczą się 100 lat temu, obecnie i za 100 lat. Ciekwie pokazane są sposoby zbierania dowodów, czy prowadzenia dochodzeń. W każdej "epoce" mimo podobieństw jest jednak wiele różnic.

Obecnie wszystko jest w bazie, ale przecież kiedyś trzeba było tę bazę stworzyć. Bardzo fajnie opisane są momenty kiedy dopiero dowiadywali się o odciskach palców czy kodzie DNA i o tym jak to można wykorzystać. I jak kobiety dopiero dochodziły do służby.

A także, w sposób ciekawy przedstawione są teorie na temat bazy danych w przyszłości. I bardzo możliwe że właśnie w taki sposób to będzie wyglądać. Trochę to przerażająca...

Książka dla każdego fana kryminałów, dla wszystkich co lubią ciekawostki i nowinki.

Plus jest taki, że niektóre opowiadania to historie konkursowe, napisane przez osoby które dopiero próbują pisać. A to naprawdę dobry ich start!

Praca zbiorowa ma to do siebie, że nie zawsze wszystkie opowiadania są udane, tym bardziej, jeśli są one wynikiem konkursu. W tym zbiorze było inaczej.

Publikacja składa się z 18 krótkich historii, które napisali zwycięzcy konkursu w 3 kategoriach tematycznych oraz jury. Pojawia się więc sporo nowych nazwisk, co może budzić pewien niepokój. Zupełnie niepotrzebnie. Wszystkie opowiadania okazały się być na najwyższym poziomie.

Jak to z kryminałami bywa, kluczowe jest, by do końca nie wiedzieć kto zabił, czy jest winien danej zbrodni. Tutaj to wszystko zostało podane w jak najlepszym wydaniu. Zagadka jest nierozwiązana do samego końca.

,,Stulecie kryminału" Praca zbiorowa to jeden z lepszych zbiorów, z którymi miałam okazję zapoznać się w ostatnim czasie.

Zbiór „Stulecie kryminału” powstał jako wynik konkursu ogłoszonego przez Biuro Programu „Niepodległość” oraz Komendę Główną Policji organizowanego z okazji setnej rocznicy powołania Polskiej Policji. Dochód ze jego sprzedaży przeznaczony zostanie na Fundację Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach.

Muszę przyznać, że poziom opowiadań mnie bardzo pozytywnie zaskoczył. W kategorii 'kryminału teraz' cała piątka wzbudziła mój entuzjazm, każde z nich było zaskakujące, ciekawe i poprowadzone w intrygującej narracji. Kryminał retro, tak jak zakładałam, entuzjazm wywołał najmniejszy, ale to raczej dlatego, że w tym podgatunku bardzo ciężko mnie zadowolić. Kryminał przyszłości z kolei, który ciekawił mnie najmocniej, trochę poszedł w kierunku fantasy, niemniej jednak i tutaj znalazłam perełkę – opowiadanie Macieja Koncmana pt. „Punkt odcięcia” – ciekawa wizja prowadzenia śledztw oraz dosyć przerażające wnioski dotyczące przyszłości.

Gdybym z całości miała wybierać najlepsze opowiadanie, to jednak musiałabym ogłosić nim opowiadanie członka jury - Wojciecha Chmielarza, który również pokusił się o kryminał przeszłości, ale prócz postępu techniki mocno uwzględnił też zmianę klimatu.

Ogólnie całość bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. To dobry przerywnik pomiędzy wielostronicowymi powieściami, serdecznie polecam!

Po przeczytaniu zbioru opowiadań kryminalnych, które zwyciężyły w konkursie zorganizowanym z okazji stulecia istnienia Policji Państwowej, nasunęło mi się porównanie do sznura pereł, prawdziwych pereł. I nie tylko dlatego, że znajdziemy tu opowiadania napisane przez szanowne jury, ale i dzięki trzem tematom, w których się można było wykazać. Czy zajrzenie przez ramię policjantom pracującym przed stu laty, współcześnie i za lat sto nie jest intrygujące?

Jak wielki skok technologiczny nastąpił w tym czasie w kryminologii? Jak zmieniały się metody wykrywania przestępstw? Jak wyglądały początki kobiecej policji? Te ciekawe informacje można uznać za bonus czerpany z opowiadań na naprawdę wysokim poziomie.

W kryminałach retro bardzo podobało mi się powoływanie na istniejące dokumenty (Ryszard Ćwirlej „Świnia, czerwona chusteczka i daktyloskopia”), czy wplatanie w fabułę prawdziwych postaci jak Stanisława Paleolog, szefowa kobiecej policji(Anna Bińkowska „Prima inter pares”, Marcel Woźniak „Granatowa cisza”).

Kryminały przyszłości czytało się jak najlepsze science fiction. Czy rzeczywiście rolę człowieka zdominuje technologia, a może modyfikacje genetyczne? Czy prorocze okażą się słowa Wojciecha Chmielarza, że zarobki policjantów nadal będą niskie, za to zwiększą się ich uprawnienia? Oby nie.

Z opowiadań współczesnych jak zwykle nie zawiódł Robert Małecki, ale i zwycięskie były niesamowite, jak choćby „Teczka” Magdaleny Lewandowskiej-Rosy, czy „Tyś jedność, jam pełnia” Katarzyny Skręt.

Gorąco Was zachęcam do zapoznania się z antologią, tym bardziej, że zysk z jej sprzedaży zostanie przeznaczony na Fundację Pomocy Wdowom i Sierotom Po Poległych Policjantach. Można więc połączyć przyjemne z pożytecznym.

W lipcu 1919 roku ogłoszono w Polsce dekret o powołaniu Policji.

Sto lat później Biuro Programu ,,Niepodległa" we współpracy z Komendą Główną Policji ogłosiło konkurs na opowiadanie kryminalne.

Uczestnicy mieli do wyboru trzy kategorie:

-kryminał retro

-kryminał współczesny

-kryminał przyszłości

Osiemnaście mistrzowskich opowiadań laureatów i jurorów(!) znajdziecie właśnie w tej wspaniałej książce.

Ja postanowiłam skorzystać z rady koleżanki i książkę sobie ,,dawkować".

Jeśli chodzi o kryminały retro-w ogóle mi to nie wyszło,ponieważ akurat je kocham miłością bezgraniczną i nawet nie wiem kiedy przeczytałam wszystkie.

Potem czytałam i co jakiś czas odkładałam.

Wszystkie opowiadania były naprawdę fajne,ale mi najbardziej podobały się te cztery:

1.Anna Bińkowska ,,Prima inter pares" (panna Pola szturmem podbiła moje serce)

2.Joanna Jędrusik ,,Między cmentarzem a brzegiem pucharu"

3.Stefan Weisbrodt ,,Zasłona"

4.Rafał Lewandowski ,,Śmietnik"

Bardzo,naprawdę bardzo gorąco zachęcam Was do zapoznania się bliżej ze ,,Stuleciem",tym bardziej,że zysk z tej książki zostanie przekazany Fundacji Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach.