Strefy. Tom 1

Czasami dobrze jest wyjść ze swojej strefy komfortu i zapoznać się z wydaniami, które okazują się wydane nie w ulubionym gatunku. Po science fiction sięgam naprawdę bardzo rzadko. Zainteresowana fabułą tej lektury postanowiłam skusić się właśnie na ,,Strefy. Tom 1" Kingi Chojnackiej. Takie postanowienie powzięłam również z tego powodu iż wiedziałam, że jeśli mi się spodoba od razu w krótkim odstępie czasu będę mogła zapoznać z dalszą częścią. Już teraz zdradzę, że pomysł na fabułę jest ciekawy, a dzięki temu, że pozycja jest obszerna jak najbardziej warto jest się w nią zaopatrzyć. Ze względu na jej obszerność oraz stosunkowo małą czcionkę jest się w czym zaczytać przez dłuższy czas.

Nie mam wielkiego porównania jeśli chodzi o ten gatunek. Myślę jednak, że nawet jeśli fabuła w jakimś stopniu jest powtarzalna i tak najważniejsze jest budowanie napięcia. Tego Kindze Chojnackiej na pewno nie można odmówić. O czym są ,,Strefy. Tom 1"? Główną bohaterką została Marion Dallas. Była ona zabójczynią pracującą na zlecenie. Choć bardzo długo nie miała o tym pojęcia miała dowiedzieć się o tym, że na jej siostrze są przeprowadzane eksperymenty. Dodatkowo jej matka zmarła, a Marion postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Czy udało jej się coś zmienić?

Ze względu na to, że ,,Strefy. Tom 1" Kingi Chojnackiej są dopiero początkiem cyklu po tej lekturze można było spodziewać się zaskakującego zakończenia i tak też się stało. Na pewno ostatnie strony sprawiają, że czytelnik już od razu chciałby zapoznać się z jej kontynuacją. Są one nieco przewrotne i już teraz jestem ciekawa co wydarzy się niebawem. Świat science fiction rządzi się swoimi prawami. W związku z tym w lekturze nie zabrakło fantastycznego świata przedstawionego oraz różnych sytuacji, zapierających dech w piersiach odbiorcy.

⭐RECENZJA⭐

Pustynie, ruiny miast, wirus. Tylko to zostało po katastrofie Ziemi. Przez całą tę sytuację, ludzie nie mogą opuszczać schronów, gdyż grozi to śmiercią.

Marion Dallas ma już tego dość, gdy odkrywa, co się stało z jej bliskimi, postanawia się zemścić. Czy to się jej uda? Czy przetrwa wszelakie niebezpieczeństwa?

☄️

Powieść "Stefy" jak na debiut @strefa_pisarza, to wyszedł całkiem nieźle. Wiadomo, nie wszyscy lubią książki gatunku fantasy, science-fiction 😉 Ja sama nie sięgam po taką literaturę zbyt często, ale jak już sięgnę, to przeważnie jestem zadowolona 😃 Tym razem też tak było. Na początku przeraziła mnie grubość lektury - 556 stron 😱 to było wyzwanie 😅 Ale dałam radę i się nie poddałam! 😁 Fabuła bardzo interesująca. Są tu ruiny, różne strefy, schrony, a nawet wirus, który dziesiątkuje ludzkość. Skojarzyło mi się to z naszą obecną sytuacją, ale również z dwoma seriami:"Igrzyska śmierci" oraz "Niezgodna". Właśnie dzięki temu tak mnie wciągnęła! 😃 Świat stworzony przez autorkę jest bez żadnych zasad, można napisać, że deczko brutalny, ale właśnie przez to jest tak intrygujący. Walka bohaterów o wszystko szokuje. W ogóle jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Język i styl jest naprawdę lekki i dzięki temu przyjemnie czyta się tę lekturę. Całość jest spójna i ma ręce i nogi. Jedyny minus to zbyt długie rozdziały, co doprowadzało mnie nieraz do białej gorączki. Już nieraz pisałam, że lubię rozdziały gdzie jest krótko, zwięźle i na temat. Ale to taki niuans 😉 Jeśli lubicie sięgnąć czasem po książki z gatunku fantasy, science-fiction, to zachęcam. Przy niej nie będziecie się nudzić 😃 Polecam!

☄️

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @strefa_pisarza @wydawnictwo_novaeres

☄️

Po licznych katastrofach ekologicznych, Ziemia zmienia się w miejsce niebezpieczne i niesprzyjające życiu ludzkiemu. Miejsca, gdzie gromadzili się ocaleli ludzie nazywano "strefami". Nie dla wszystkich znalazły się miejsca. Bezstrefowi muszą radzić sobie z kwaśnym deszczem, palącym słońcem oraz brakiem wody.

Marion za cenę bezpiecznego życia siostry i matki oraz ich miejsc w Strefie C, została morderczynią na usługach przewodniczącego swojej Strefy. Wyzbyła się wszelkich emocji, które mogłyby w jakikolwiek sposób wpłynąć na jej działania. Znosi to wszystko, aby tylko chronić swoich bliskich. Wyrusza w pełną niebezpieczeństw podróż, aby dowiedzieć się prawdy o losach matki i siostry. Towarzyszy jej Ethan, ocalony przez nią mężczyzna.

Bohaterowie są złożonymi postaciami. Przeszłość ma znaczny wpływ na ich postępowanie. Odkrywana przez nich tajemnica i sekrety działania poszczególnych Stref, są poprowadzone i przedstawione w bardzo ciekawy, interesujący sposób. Pomysł na fabułę jest bardzo dobry. Autorka ma intrygującą wizję świata, dotkniętego katastrofami i przedstawia ją w dokładny sposób. Czytelnik nie jest w stanie przewidzieć kolejnych kroków bohaterów, jest zaskakiwany.

Książkę czyta się dobrze, a przedstawiony w niej świat jest bardzo plastyczny dla Czytelnika. Rozwinięcia wątków nie są oczywiste i komplikują się w najmniej spodziewanym momencie. Historia godna polecenia.

“Marion odpięła od paska pistolet i wycelowała w kłódkę. Strzeliła i natychmiast przeklęła. Zawsze trafiała, a akurat teraz musiała spudłować. Strzeliła jeszcze raz. Strzeliła jeszcze raz. Kłódka rozleciała się, a mosiężny łańcuch spadł z hukiem na ziemię”

“Strefy” to moje drugie spotkanie z gatunkiem Science Fiction.Pierwsze było bardzo nieudane. Natomiast moje spotkanie ze strefami Kingi Chojnackiej uważam za bardzo udane. Już dawno nie spotkałam się z tak dobrym debiutem.

Autorka zabiera nas Ziemię która została zniszczona przez serię wielkich katastrof. Teraz zostały z niej tylko pustynie i ruiny miast. Teraz ludzie mieszkają w specjalnie wydzielonych Strefach, a na Ziemi szaleje śmiertelny wirus. Opuszczenie Stref grozi śmiercią, bo mało kto jest w stanie przeżyć poza nimi.

Marion Dallas jest zabójczynią pracującą na zlecenie przewodniczącego Strefy A. Kobieta odkrywa, że jej matka nie żyje, a na siostrze są przeprowadzane brutalne eksperymenty. Postanawia uciec ze Strefy i zemścić się za wszystko, co wyrządzono jej bliskim. Będzie musiała zmierzyć się z upałem, kwaśnymi deszczami i atakami gangu. Razem z nią w podróż wyruszy, w ostatniej chwili uratowany z egzekucji, Ethan.

Gdybym nie wiedziała, że to debiut to po skończeniu “Stref” udałabym się na poszukiwanie innych książek tej autorki. Kinga stworzyła bohaterów kompletnych, którzy mają za sobą przeszłość, plany na przyszłość, cele i przemyślenia. W “Strefach” nie znalazłam zbędnej akcji ani dialogów, które nie wniosłyby nic do fabuły. Akcja jest szybka (ale nie taka, że się można pogubić) i zaskakująca. Uważam, że “Strefy” to bardzo dobre Science Fiction, które wciąga i nie da się w nim pogubić ani nudzić. Bardzo polecam i z niecierpliwością czekam na drugi tom !

Czasem jest tak, że przeczytana książka Cie zachwyci. Czasem rozczaruje…. A czasem sam nawet nie wiesz co masz o niej myśleć.

Dystopijna przyszłość. Po tym jak ziemie nawiedziły serie katastrof, przestała być ona przyjaznym miejscem do życia. Nieliczni, którym udało się przeżyć, każdego dnia muszą mierzyć się z kwaśnymi deszczami, wirusem, który dziesiątkuje ludzkość czy czterdziestostopniowymi upałami. Gleba nie nadaje się już do uprawy roślin, a ludzie jeśli nie z powodu zarazy, umierają z głody i pragnienia.

Część ocalałych skryła się w Strefach. Samowystarczalnych kopułach, będącym jedynym bezpiecznym azylem ludzkości.

W jednej z takich Stref mieszka Marion, która aby zapewnić rodzinie bezpieczeństwo, wykonuje dla swojego przełożonego brudna robotą. W trakcie jednego z ataku, kobieta dowiaduję się, że została oszukana, a jej rodzina nigdy nie była bezpieczna. Decyduje się wyruszyć w drogę, aby poznać prawdę co się na prawdę wydarzyło. Nawet jeśli okaże się ona niezwykle bolesna.

Zacznę od tego, że sam pomysł na powieść ogromnie mi się spodobał. Uwielbiam historie osadzone w post apokaliptycznej przyszłości, katastrofy, które niszczą ziemie czy niebezpiecznych wirusów. To całkowicie mój konik, więc kiedy tylko przeczytałam opis, wiedziałam, że jest to ta książka, którą chce przeczytać.

Jak na debiut, jest to duże zaskoczenie. Autorka bardzo płynnie operuje piórem i styl jest niezwykle przyjemny. Fabuła została przemyślana i ciekawie poprowadzona. Nie jest to cienka książka i na 550 stronach sporo się dzieję!

Nie zabrakło intrygujących splotów akcji, kilku fajnych twistów, scen walk czy krótkich chwil namiętności, choć wątek romantyczny był bardzo delikatny. Muszę jednak szczerze przyznać, że główni bohaterowie nie są stworzeni do lubienia. I nie uważam tego za wadę, ale obiektywnie trzeba przyznać, że mają oni tak stworzony charakter, że łatwiej byłoby chwycić za broń i strzelić w łeb niż obdarzyć ją sympatią. Marion jest tykającą bombą, wściekłą na wszystkich i o wszystko, a jej towarzysz Ethan potrafił popłakać się więcej razy niż mogłam zliczyć. A przypominam, że to realia, w których mogą przetrwać tylko najsilniejsi.

Największym zaskoczeniem była dla mnie postać Emmy, która okazała się najbardziej intrygująca z całej trójki. Ciepłymi uczuciami obdarzyłam również jedną z pobocznych postaci, Szczura, który ma duży potencjał, aby zawładnąć kolejnym tomem.

A teraz przejdę do tej mniej miłej części.

Nie przepadam za przekleństwami w książkach. Możliwe, że to jest jeden z powodów dla których ostatnia książka Maas tak bardzo mnie drażniła. I tutaj było podobnie. Uważam, że były one zbędne, niepotrzebne i bardziej szkodziły niż pomagały. Rozumiem, że mogły zostać kilkukrotnie użyte, aby podkreślić jak wielką “bad girl” jest Marion, ale zdarzały się nawet w opisie. Strasznie kuło mnie to w oczy.

Niestety powieść jest bardzo niedopracowana. Nie jest to jednak w większości wina autora, ponieważ osoba, która pisze nie wszystko jest w stanie wyłapać i sama nie dostrzeże swoich błędów. Za to odpowiada już redaktor i tutaj redakcja leży i woła o pomstę do nieba. Wiele błędów mogli wyłapać również dobrzy beta czytelnicy. W pewnym momencie, po jakiś kilkudziesięciu stronach chwyciłam w rękę karteczki i zaczęłam zaznaczać fragmenty, w których coś mi się gryzło, zazwyczaj były to błędy logiczne. Bez większego skupienia wyłapałam 43 niedociągnięcia lub nieścisłości, a pod koniec już przestałam zwracać na nie uwagę. Np. W Strefie wiele wysiłku wkłada się w filtrowanie powietrza, aby było czyste i zdatne do oddychania, ale jednocześnie produkuje się papierosy. Czy to ma sens? Ogólnie papierosy to towar, który w post apokaliptycznej przyszłości, gdzie brakuje właściwie wszystkiego, jest łatwo dostępnym dobrem.

Lub chociażby odwieszanie kurtki w taki sposób, że mężczyzna odsłonił cały brzuch i kawałek klatki piersiowej. Pytanie do pani redaktor: jak?

I tutaj jest pies pogrzebany. Ponieważ gdyby wydawnictwu na prawdę zależało, można byłoby z tego zrobić… może nie genialną… ale na prawdę fajną powieść, dobrze napisaną i z ciekawymi bohaterami. Oprawa graficzna wygląda świetnie, zwłaszcza grzbiet książki. Jednak biorąc pod uwagę liczne niedociągnięcia, których łatwo można było uniknąć, nie mogę dać więcej niż 6/10, chociaż ogólnie powieść podobała mi się i czytało się ją dobrze.