Stokrotki w grudniu

„Stokrotki w grudniu” to poruszająca i bardzo ciepła opowieść o rodzinie, która przyjmuje pod swój dach psa. Rocky szybko staje się częścią ich życia, a jego obecność wnosi do domu radość, energię i wiele wzruszających momentów. Książka zachwyciła mnie swoją prostotą i autentycznością.

Bohaterowie są zwyczajni, pełni emocji i niedoskonałości, dzięki czemu łatwo ich zrozumieć i im kibicować. Autorka pięknie pokazuje, jak codzienne drobiazgi potrafią zbudować coś naprawdę ważnego. Każdy rozdział niesie ze sobą czułość, spokój i przypomnienie, że czasem największym szczęściem są właśnie te małe chwile.

To jedna z tych historii, które zostają w pamięci, bo czytelnik nie tylko je poznaje, ale wręcz je czuje. Idealna lektura na spokojny wieczór, kiedy chce się odpocząć od zgiełku i zanurzyć w czymś dobrym i prawdziwym. Zdecydowanie polecam🩶

Lubicie czytać książki o zwierzętach? Poznawać je bardzo blisko, dobrego stopnia by poczuć z nimi więź? Ja bardzo lubię. Nie czytam takich książek jednak często, więc gdy tylko "Stokrotki w grudniu" trafiła w moje ręce byłam niezwykle szczęśliwa. Totalnie zakochałam się w tej okładce, i tych pięknych oczach psiaka. Lecz jak z treścią? 🫶

📚 Recenzja 📚

"Stokrotki w śniegu" to niebanalna i nieśpieszna opowieść o pewnej rodzinie w której skład wchodzą: mama, tata, córka i babcia. I jak się okazuje od całkiem niedawna pies o imieniu Rocky 🐕. Tą książkę czyta się powoli, i to nie dlatego, że jest nudna. Absolutnie nie! Tą książkę się po prostu smakuje. Ja się czułam podczas jej czytania jakbym była na spotkaniu z przyjaciółmi i słuchała ich opowieści. O przygodach z nowym członkiem rodziny: spacerach, jedzeniu, szaleństwach. Problemy czy perypetie rodzinne też są w niej przedstawione 🥹. Trzeba zrobić sobie kakao lub herbatę i delektować się tym tytułem.

Akcja książki dzieje się gdzieś na początku lat 90 i trzeba przyznać, że Autorka oddała w pełni ten klimat, nie raz i nie dwa podczas lektury, sama przywoływałam sobie obrazki ze swojego życia. Teraz wszyscy wiemy, że pies ma swoje jedzenie, ludzie swoje. Kilka lat temu jak pies dostsk duchu chleb to był szczęściarzem, a tutaj? Piesek miał nie raz i nie dwa lepsze jedzonko od rodziny lub podjadał im z obiadu 🥹. Niech pierwszy rzuci kamieniem tej, kto nigdy nie dokarmił psa. Godne podziwu jest przedstawienie relacji człowiek - pies. Rocky jako psiak jest oddany, wierny, pocieszny i wdzięczny, jednak cała rodzina ... Jest absolutnie zaangażowana w opiekę nad pieskiem. Nawet babcia, która czuła że to na nią spadną spacery, bo przecież dorośli w pracy, wnuczka w szkole, a z psem wyjść trzeba. 🥹 Jak o tym czytałam to wzruszyłam się przede wszystkim sercem do zwierzęcia. Rocky był równie ważnym członkiem tej rodziny.

Czy Wam polecam? Tak! Tą książkę pokochają miłośnicy zwierząt, a fani psów to po prostu się rozpłyna ♥️ polecam też wszystkim tym, którzy twierdzą, że pies to tylko na podwórku.. może otwarzą się niektórym oczy 🥹♥️

Moje dzieciństwo kojarzy mi się z zapachem natury, pól i lasu. Z beztroskim bieganiem od rana do zmierzchu, z wpada­niem do domu tylko po to, by coś zjeść, i natychmiastowym powrotem na dwór. Z ciepłymi racuchami pachnącymi wanilią i domowym ciepłem.

„Stokrotki w grudniu” zabrały mnie w podróż do tamtych czasów — do mojego dzieciństwa, kiedy życie toczyło się zupełnie inaczej. Przypomniały mi świat, w którym nie dominowała jeszcze technologia ani internet, a szczęście kryło się w prostocie — w wyjazdach na wieś, w obserwowaniu natury, w odnajdywaniu radości w drobnych rzeczach.

To także opowieść o nowym członku rodziny — psie o imieniu Rocky. Dla domowników jego pojawienie się stało się czymś wyjątkowym: więcej spacerów, trochę więcej zamieszania, ktoś, kto zawsze kręci się pod nogami, kto wślizguje się do łóżka i zasypia u stóp. A przede wszystkim — ktoś, kto zostaje z rodziną na zawsze, aż do starości.

Historia pokazuje, jak ogromną wdzięczność i miłość potrafi okazać zwierzę, które dostało nowy dom. Rocky odwdzięcza się swojej rodzinie bezgraniczną wiernością i oddaniem — idąc przy ich boku niezależnie od wszystkiego.

Jestem wdzięczna, że mogłam przeczytać tę książkę i choć na chwilę przenieść się za sprawą wspomnień do tamtych beztroskich lat. Mimo to, momentami zabrakło mi w tej opowieści większej dynamiki — zwrotów akcji, które mogłyby wnieść odrobinę emocjonalnego napięcia. Myślę też, że ciekawym zabiegiem byłoby przedstawienie historii z perspektywy Rockiego. To mogłoby nadać jej wyjątkowego charakteru i głębi.

Nie pogniewałabym się również, gdyby autorka wplotła w fabułę więcej odniesień do realiów lat 90. lub początku 2000 — detali, które jeszcze mocniej przywołałyby klimat tamtych czasów. Większość historii skupia się na codzienności rodziny i ich problemach, co jest ciepłe, ale momentami zbyt spokojne.

Na duży plus zasługuje jednak przesłanie, że każda rodzina, niezależnie od trudności, może ułożyć sobie życie po swojemu. Wystarczy, by była nie tylko rodziną — ale też zgranym zespołem, który wie, czego chce i potrafi wspierać się nawzajem.

Są takie historie, w których odnajdujemy cząstkę siebie — i właśnie tak było w przypadku książki „Stokrotki w grudniu” autorstwa Marianny

Olszewskiej.

Na pozór to zwykła opowieść o psim życiu u boku kochającej rodziny, a jednak niezwykle chwytająca za serce i pełna emocji.

Na wstępie dziękuję Panu mężowi autorki, który zrobił wszystko, aby książka jego żony mogła ujrzeć światło dzienne. 🩵

Dzięki temu czytelnicy mogą poznać losy cudownego psiaka Rocky’ego i jego rodziny.

Rocky trafia do nich ze schroniska, a dom, który dla niego tworzą, staje się pełen ciepła, radości i codziennych drobiazgów. To pies odważny, łakomy i zawsze gotowy, by rozweselić swoich bliskich. Śledzimy jego życie przez czternaście lat — od pierwszych chwil w nowym domu aż po wzruszające pożegnanie.

Ostatnie strony tej historii były dla mnie szczególnie trudne, bo trudno było powstrzymać łzy, gdy Rocky gasł z dnia na dzień.

Książka urzekła mnie nie tylko samą opowieścią o psie, ale też klimatem dzieciństwa i wspomnień. Wakacje na kaszubskiej wsi, beztroskie dni wśród natury, kury biegające po podwórku i rodzinne przygody — wszystko to przypomniało mi moje własne młodzieńcze lata.

Autorka w prosty, a jednocześnie ujmujący sposób pokazuje, że do szczęścia nie potrzeba wiele: wystarczy rodzina, trochę miłości i wspólne chwile.

Czytając uświadomiłam sobie ,że kiedyś czasy były inne ,młodzież była bardziej odważna ,cieszyliśmy się z małych rzeczy

Styl Marianny Olszewskiej jest lekki, przyjemny i bardzo naturalny, dzięki czemu książkę czyta się jednym tchem. Postacie są ciepłe i realistyczne, a Rocky zdecydowanie kradnie serca czytelników.

Od tej lektury ciężko się oderwać ,autorka pisze w sposób bardzo przyciągający!

Czuć ciepło w słowach przelanych na kartki 🩵

„Stokrotki w grudniu” to poruszająca, pełna czułości opowieść o miłości, przemijaniu i tym, jak ważne są wspomnienia. Dla mnie była to nie tylko wzruszająca lektura, ale też podróż w przeszłość — do czasów, gdy wszystko wydawało się prostsze, a radość płynęła z najdrobniejszych rzeczy.

Ta książka zostanie ze mną na długo i z czystym sercem mogę ją polecić każdemu miłośnikowi zwierząt i pięknych, życiowych historii.