Starzy ludzie nie istnieją

Reportaż opisujący starość z wielu różnych perspektyw, będący otwarciem drzwi do spotkania międzypokoleniowego i do zrozumienia dlaczego postrzeganie starszych osób tak bardzo się zmienia.

Czego się dowiesz z tego tytułu?

Czym się różni wiek metrykalny od wieku biologicznego, o zmarszczkach, o tym czym jest cohousing, czy starość na wsi i w miastach się czymś różni, jak oswoić starość oraz czym zajmuje się geriatria i jak to jest z tymi sanatoriami i DPSami.

Każdy rozdział porusza inny aspekt starości, a przekrój tematyczny jest tu bardzo szeroki. Dużym plusem jest mnogość spojrzeń i doświadczeń zamieszczonych na kartach tej lektury. Autorka przeprowadza wywiady z osobami, które są doświadczone w danej kwestii np. w pracy w DPSie, w geriatrii. Znalazły się tu wypowiedzi seniorów z różnych środowisk. Dzięki takiemu podejściu do stworzenia reportażu czytelnik jest znacznie bogatszy w wiedzę niż w przypadku jednoosobowej narracji i to mi się bardzo spodobało.

Autorka pokazuje czytelnikowi starość, zdradza jej szczegóły, blaski i cienie, ale w żadnym momencie niczego nie narzuca. To co lubię w literaturze faktu to właśnie przedstawianie faktów, a nie podstawianie ich pod konkretną tezę. Za tak rzetelne podejście do sprawy i widoczny szczegółowy research odnośnie starości duże brawa. Każdy z tematów poruszony został w konkretnym rozdziale i miałam uczucie, że każdy z nich został wyczerpany i pozostawiał mnie z jasnymi informacjami i satysfakcją ze szczegółowego rozpatrzenia danej kwestii. się za tymi

Jest to przystępnie napisany reportaż zarówno dla młodszych jak i dla starszych. Młodsi poznają z niego trudności i spojrzenie osób starszych. Z kolei starsi dowiedzą się o wielu inicjatywach pomocnych w szukaniu towarzystwa, pracy czy miłości w ich wieku. Ciekawa i poruszająca ważny temat, który za często jest pomijany. Bardzo polecam!

" Żyjemy w świecie, gdzie wszystko musi dziać się szybko, pędzimy byle dalej, byle lepiej. W naszym świecie starzy ludzie nie istnieją."

Nawet nie chce się myśleć, że już jest się coraz bardziej starszym. Zawsze jak byłam nastolatką, mówiłam: "chcę mieć 18 lat", rodzina powtarzała "zobaczysz, zobaczysz, po 18 szybciej leci". Ze śmiechem to przyjmowałam, ale fakt po 18 leci i nawet nie wiadomo kiedy, a jak już jest 30,40,...... "Stary" tak każde dziecko lub nastolatka uważa osobę powyżej 30,40,50 lat, tylko jeśli jesteś bliżej tego wieku, już tak nie uważasz, a wręcz czujesz się młodszy. :) Oddalamy od siebie następne cyfry, chcemy, żeby przyszły jak najpóźniej, niestety czasu nie oszukamy, ale też nie musimy zamykać się w domu na "stare lata".

Przyjęło się, że mając 50,60,70 itd., nieraz to są nasi rodzice, dziadkowie, znajomi nie można im niektórych rzeczy robić, bo nie wypada, nie pasuje.

Ale dlaczego? Obecnie nasz świat idzie z postępem nie tylko dla młodych, coraz więcej jest atrakcji i klubów dla osób starszych. Nie jest powiedziane, że muszą siedzieć w domu i tylko pomagać przy wnukach lub spędzać czas samotnie. Wyjście do kawiarni, kina, sport lub nawet na zwykły spacer dodaje energii i poprawia samopoczucie. Realizują swoje pasje, zakochują się, po prostu chcą żyć pełnią życia. Dlaczego nie? Jedno mamy życie i może trzeba lepiej wykorzystać ten czas.

To kiedyś będziemy my.

W Polsce nadal postrzegamy starsze pokolenie przez stereotypy.

"Może wart zmienić nastawienie do jesieni życia?"

Reportaż Małgorzaty Węglarz to ciekawa, fascynująca, zaskakująca lektura dla każdego czytelnika, młodszego i starszego. Opisuje nam, jak starość wygląda oraz jak może wyglądać, a to wszytko jest tylko zależne od nas, wystarczy chcieć.

"To międzypokoleniowa opowieść o nas samych"

Porusza wiele tematów, począwszy od wykluczenia, lękach, pragnieniach, schorowanych jak i aktywnych seniorach, pokazuje różne odcienie starzenia się. Ciekawe rozmowy z osobami starszymi, lekarzami, opiekunem w domu opieki również z założycielką portalu AgeFree " Wolni od metryki".

Możemy przeczytać również o opiece nad starszymi osobami, które w wyniku postępowania choroby są zależne od drugiego człowieka. Nikogo nie interesuje, co przechodzą opiekunowie, z czym się muszą zmagać i to nieraz zostają z tym sami, a oni sami przemilczają dużo. Powinnyśmy bardziej te osoby zrozumieć. Bo jeżeli ktoś nie był w takiej sytuacji nawet sobie nie zdaje sprawy jak zmienia się życie o 180 stopni.

Został również poruszony kult młodości-piękna, próbując zatrzymać czas przez różne kremy przeciwzmarszczkowe, medycynę estetyczną, operację i wiele innych poprawiających swoją atrakcyjność.

Mamy tutaj również pozytywne strony, które czytałam z lekkim uśmiechem.

Książka daje nam dużo do myślenia, wywołuje wiele emocji. Pomaga nam poznać i zrozumieć osoby starsze. Zmusza nas do refleksji, otwiera nam oczy na wiele spraw. Temat jest ciężki i nie chcemy o nim mówić ani myśleć, ale co zrobić? Lata lecą.

Książka ciekawa i zaskakująca, ale warta uwagi, polecam sięgnąć po tą pozycję.

Starość też może być radosna.

Dziękuję Wydawnictwu Muza za egzemplarz do recenzji :)

Małgorzata Węglarz „Starzy ludzie nie istnieją”

Chodzi o to, żeby umrzeć młodo, najpóźniej jak się da

~ Tao Parchon-Lynch

Każdy z nas się starzeje, z minuty na minutę i nie jesteśmy w stanie tego zatrzymać, musimy z tym żyć. To jest nieodwracalne. Ważne jest zrozumienie pozytywnych aspektów starzenia się. Autorka podzieliła się z nami swoimi materiałami i przeprowadziła rozmowę z różnymi osobami [Adres usunięty]. psychoseksualogiem. Omawia rolę starszych ludzi w naszym społeczeństwie, jak widzą ich młodsze pokolenia, obala stereotypy, wskazuje największe pragnienia. Ciekawy reportaż oparty na badaniach i wiedzy.

Wiek jest naszą ulubioną wymówką.

Jakie wy macie zdanie o starym człowieku?

„Wraz z wiekiem stajemy się niewidzialni. Młody starego nie zauważa. Przynajmniej dopóki nie musi”.

„Starzy ludzie nie istnieją” to reportaż Małgorzaty Węglarz wydany przez Wydawnictwo Muza.

Autorka skupia się na ukazaniu stereotypów, które dotyczą starszych ludzi. Omawia sposób postrzegania tej grupy przez młodsze pokolenia, opisuje ich rolę w społeczeństwie. Nie boi się poruszania kwestii wykluczenia wiekowego. Autorka opowiada o lękach starszych ludzi i ich pragnieniach.

W książce opisany jest pełen obraz grupy, jaką są starsi ludzie. Istnieją ci, którzy usuwają się w cień, ci szukający pomocy, a także ci aktywni, nadal szukający wrażeń, przygód, spełniający jeszcze dotąd niespełnione marzenia... Starszy człowiek jest nierówny drugiemu starszemu człowiekowi. Obraz przedstawiony przez autorkę jest wielowymiarowy – autorka nie skupia się tylko na pozytywnych lub tylko na negatywnych aspektach procesu starzenia się i starości. Małgorzata Węglarz koncentruje się na oczekiwaniach społeczeństwa wobec ludzi starszych. Bo przecież wypada usunąć się w cień w pewnym wieku, prawda?

Autorka w bardzo ciekawy sposób pokazuje prawa funkcjonowania świata. To, co zauważamy, a czego nie jesteśmy w stanie, gdy jesteśmy skoncentrowani na czymś innym. Jako przykład podaje już we wstępie test „selective attention test” i pokazuje jego przełożenie na tematykę z obszaru starości i społeczeństwa. Przykłady podawane przez autorkę są ciekawe, zrozumiałe i zapadają w pamięć. Tak samo teoria znajdująca się w książce – jest przystępna i nie przedłużana na siłę.

Autorka porusza także temat demencji (tutaj z sugestią sprawdzenia jak działają symulatory demencji, o których istnieniu wcześniej nie miałam pojęcia), niedostrzegania starszych osób, ich samotności, przebywania osób starszych w domach opieki. Książka z pewnością otworzy oczy młodych ludzi na problem zjawiska starzenia się i postrzegania starości. Kiedyś odnosiliśmy się do starszych ludzi z szacunkiem ze względu na ich mądrość życiową i doświadczenie. Teraz patrzymy na nich jak na nieporadne dzieci. Czy musi to tak wyglądać?

Istotną rolę w książce pełni kult młodości, kult piękna. To, jak bardzo pragniemy zatrzymać czas, zahamować proces starzenia się za wszelką cenę.

Lektura nie jest łatwa. Jest ciężka, ponieważ wywołuje wiele emocji. Jest dobijająca, ale też otwierająca oczy, bardzo refleksyjna i motywująca. Książka skłania do myślenia i do działania. Póki nie jest za późno. Pomoże lepiej zrozumieć osoby starsze i problemy, z którymi się oni zmagają. Wpłynie to na polepszenie sytuacji osób starszych i możliwość reagowania w porę.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Muza.

Super książka poruszająca bardzo ważny temat starzenia się i jego procesu