Stal i śnieg. Nawałnica mieczy. Tom 1

Po dwóch poprzednich tomach tej sagi całkowicie wsiąkłam w ten magiczny świat i nie chcę już z niego wychodzić.

,,Nawałnica mieczy. Stal i śnieg” gwarantuje pełno emocji i wrażeń. Walki trwają nieustannie i każdy rości sobie prawo do tronu. Jak zwykle Martin nie pozwala na nudę. Akcja goni akcję, a wątki w książce można porównać do szeroko rozbudowanej kolei. Jeden wątek prowadzi do dziesięciu kolejnych, przez co nie będziecie mogli odłożyć książki, póki nie dowiecie się, co się wydarzy dalej. Uwielbiam to, że rozdziały są napisane z punktu widzenia różnych bohaterów, dzięki czemu morzem lepiej ich poznać i jednocześnie jednych polubić, a drugich znienawidzić. Każda postać jest dobrze wykreowana i wzbudza różne emocje.

Bardzo podobała mi się ta część, jak i również poprzednie. Książki mają niesamowitą fabułę, są niezwykle obszerne i rozbudowane, ale napisane tak lekkim językiem, że czyta się ją bardzo szybko. Poza wojenną akcja, mamy tutaj całość opruszoną magią, jasnowidztwem, mamy smoki, wilkory, trójokie wrony. Z jednej strony magiczny świat istnieje za lodowym murem, przed którym strzeże nocna straż. Z drugiej nadchodzi Król Stannis i jego Pani Światła.

George R.R. Martin stworzył niesamowite, dzieło dopracowane w każdym calu. Książka jest jak skomplikowana układanka, którą będziemy w raz z każdą stroną układać w jedną całość. Do jej ułożenia zostało nam jeszcze wiele stron, ale mam nadzieję, że autor nas niedługo zaskoczy.

Jeśli szukacie świetnej sagi fantasy, to jesteście we właściwym miejscu.

Bardzo polecam.

Nowe wydanie cyklu Georga R. R. Martina bardzo mi się spodobało, jest estetyczne, ma piękne okładki i treść, którą od dawna chciałam poznać do samego końca. Niesamowite jest to, że w moje dłonie trafiła pierwsza część trzeciego tomu pod tytułem „Nawałnica mieczy. Stal i śnieg”. Cudownie było móc powrócić w świat Starków, Lannisterów czy Targaryenów. Bez zwątpienia ta część jest bardziej poetycka i akcja spowalnia. Mamy wielu bohaterów, każdy znajduje się tutaj w innym momencie swojej historii, przez co angażowałam się w los swoich ulubieńców. Myślę, że każdy czytelnik zaznajomiony z Pieśnią Lodu i Ognia takich ma.

„Nawałnica mieczy. Stal i śnieg” opowiada historię siedmiu królestw, które zostały rozdarte przez wojny, wieczne konflikty, a wszystko to było wierzchołkiem góry lodowej. Nadchodziła zima, a jej oddech dało się wyczuć na karku, wraz z nią ogromne zagrożenie, jednak nie ono jedyne spędzało sen z powiek bohaterom. Nocna Straż trenowała ku temu, aby móc stawić czoła niebezpieczeństwu, ale jak można być przygotowanym na walkę z kimś tak potężnym i niezłomnym. Oprócz niskich temperatur wizja powołanych do życia nieumartych istot mających splądrować, zniszczyć wszystko i wszystkich, co stanie im na drodze nie napawała optymizmem. Jak sobie poradzić, kiedy wśród Nocnej Straży pojawia się rozłam? Czy wyprawa za mur byłą takim dobrym pomysłem? Jon Snow po zabiciu Qhorina Półrękiego przystał do dzikich ludzi i wędruje wraz z Ygritte i jej towarzyszami do Mance’a Raydera. Dzicy są jednak wobec niego nieufni, pomimo tego, że kobieta rozumie jego położenie. Snow musi przekonać ich do swoich intencji, nie będzie to prostym zadaniem, jednak z pewnością nie było niewykonalne. Daenerys była świadkiem wyklucia się jej smoków na stosie pogrzebowym męża, postanowiła pomścić śmierć swojego ojca, ostatniego z Targaryenów zasiadającego na żelaznym tronie. Czy jej się to powiedzie? Dzieje się wiele, każdy z bohaterów ma swoją misję do wykonania.

„Nawałnica mieczy. Stal i śnieg” autorstwa George’a R.R Martina jest dziełem, które pokazuje autora w innym świetle, stał się wspaniałym rzemieślnikiem słowa, który zademonstrował, jak wiele jest warta, każda jego opowieść. Świat przedstawiony w jego książkach jest ogromny, nic tutaj jednak nie zostało pominięte. Klimat ciężkiego życia, zagrożenia i presji dało się wyczuć niemalże na każdej stronie powieści. Każdy bohater wnosi coś do historii, nie został wrzucony po to, aby być zaledwie tłem. Wiele brutalności, nieszczęścia i sytuacji zagrożeń pojawia się, aby każdy z nich musiał postąpić właściwie, bądź nie. Każda postać nosi swoje brzemię, musi się mierzyć z trudnymi sytuacjami, którym musi sprostać. „Nawałnica mieczy. Stal i śnieg” była przyjemną, choć niezbyt burzliwą książką. Mimo to była bardzo wciągająca i stanowiła idealną scenerię dla przyszłych wydarzeń. Sposób w jaki została wykreowana i opisana sprawił, że czułam, jakbym doświadczała wszystkiego po raz pierwszy, nawet jeśli wcześniej miałam okazję obejrzeć serial. Przez całą lekturę starałam się być ostrożna, czułam się, jakbym stała na krawędzi spoglądając w dół w oczekiwaniu na kolejną zdradziecką intrygę lub śmierć kolejnego bohatera. Dowcip Tyriona Lannistera jest jedną z godnych uwagi rzeczy, ma niezwykłą umiejętność używania sarkazmu jako broni i to jest inspirujące.

„Nawałnica mieczy. Stal i śnieg” to trzeci tom „Gry o tron”. I jak sam tytuł mówi, jest tutaj dużo walki, intryg i krwi. Armia Starków walczy z Lannisterami, Daenerys na czele Nieskalanych i Dothraków podbija kolejne krainy. Nocna Straż nie śpi. Przygotowują się na spotkanie z żywymi trupami i chłodem.

Jak zawsze w tej serii występuje ogrom postaci. I każda z nich na przestrzeni poprzednich dwóch tomów zmieniła się. Zmieniło się jej również położenie. Tych za którymi nie przepadało się, jak np. za Jaimi nagle zyskują w oczach. Ale ta część nie jest tylko o nim. Autor pisząc tę serię nie prezentuje jednego czy dwóch głównych bohaterów. Tutaj jest ich wielu i każdy z nich jest barwną i ciekawą postacią.

Martin oprócz wspaniale wykreowanych bohaterów z niezwykłą dokładnością i precyzją przedstawia nam świat Siedmiu Królestw. Poruszamy się po Królewskiej Przystani, po Murze i po pustyni Essos. I zazwyczaj obawiam się takiej mnogości miejsc i bohaterów, ale autor napisał tak tę książkę by nie zanudzić i nie zmęczyć czytelnika. Lektura jest prawdziwą gratka na fanów fantastyki.

Tempo akcji jest takie jakie lubię. Dość dynamiczne, ale nie aż tak by pogubić się. Każda książka z tej serii nie jest cienka, ale w ogóle tego nie czuć. Czyta się ją pomimo wszystko bardzo szybko i z zapartym tchem.

Najnowsze wydanie „Gry o Tron” posiada większą czcionkę, przez co lepiej się czyta. Posiada również twardą oprawę, dzięki czemu przepięknie prezentuje się na półce. Polecam!