Sroczy sejmik. Raz i na zawsze. Tom 3

W trzecim tomie „Raz i na zawsze” powracamy do świata legend arturiańskich, by kontynuować historię rozpoczętą w poprzednich częściach.

Spokój bohaterów nie trwa długo. Duncan i Rose tylko chwilę cieszą się sobą, a babcia Duncana swoją sielankę w domu spokojnej starości kończy strzelaniną.

W „Smoczym sejmiku” poznajemy dalszy ciąg historii. Legendy nie dają o sobie zapomnieć i kolejne bestie przenikają do naszego świata. Na scenę wkraczają Zielony rycerz, Lancelot z Jeziora, a opowieść staje się jeszcze ciekawsza. Oczywiście nic nie jest dziełem przypadku, bo we wszystkim macza palce matka Duncana (głównie za sprawą niebezpiecznego rytuału magicznego, który odprawiła).

Seria komiksowa opowiada o tym, co dzieje się, gdy postacie z legend i światy wymyślone w dawnych podaniach przenikają do naszej rzeczywistości. Nie zdradzając szczegółów, aby nie popsuć wam przyjemności z czytania, powiem tylko, że będzie dużo się działo (a chwilami krew poleci strumieniami).

„Raz i na zawsze, tom 3: Sroczy sejmik” to bardzo dobra kontynuacja serii, która spodoba się fanom fantastyki, a w szczególności wielbicielom legend o królu Arturze. Na koniec wspomnę jeszcze o fajnym dodatku, jakim jest galeria okładek poszczególnych zeszytów serii. Polecam i czekam na kolejny tom.

PopKulturowy Kociołek:

Dwie poprzednie części serii dużo treści poświęcały konkretnym przeciwnikom, z którymi musieli zmierzyć się bohaterowie (Artur, Beowulf) i w pewnym sensie można je uznać za zamknięte opowieści. Tym razem scenarzysta znacznie więcej czasu przeznacza na mocniejsze rozbudowanie stworzonego wszechświata i jeszcze dokładniejsze zaprezentowanie głównych bohaterów. Kieruje on uwagę na babcię Bridgette i jej wnuka Duncana, a dokładniej rzecz ujmując na ich przeszłość i związane z tym tajemnice. Dowiemy się tutaj między innymi coś więcej na temat matki mężczyzny, co jest mocno powiązane z toczącą się walką. Odkrywania pewnych fabularnych sekretów jest tutaj znacznie więcej, jednocześnie na ich miejsce pojawiają się nowe angażujące niedopowiedzenia.

Napisać, że albumie naprawdę dużo się dzieje, to nie napisać nic. Kolejne kadry komiksu wypełnia wartka akcja, która do tego stopnia nas porywa, że zanim zdamy sobie z tego sprawę, to już jesteśmy na ostatniej stronie albumu. Zachwyca nas tu nie tylko widowiskowość ukazanych scen, ale również niesamowity klimat opowieści.

Gillen w naprawdę rewelacyjny sposób wykorzystuje klasyczną arturiańską legendę do ulepienia z niej czegoś bardzo nietuzinkowego, co pobudza naszą wyobraźnię. Historia oczywiście nie jest może jakoś nadmiernie „głęboka”, ale na pewno nie można jej odmówić gigantycznych pokładów doskonałej komiksowej rozrywki. Na plus należy tu zaliczyć również świetne dialogi, w których prym wiedzie sarkastyczna babcia. Znacząco podbija ona swoimi wypowiedziami humor tytułu i staje się bezkonkurencyjną gwiazdą serii...