Władza absolutna. Tom 3. Finałowe starcie

„Władza absolutna” dobiega końca. I zanim przejdę do omawiania tego tomu, już za tempo wydania tej opowieści muszę pochwalić Egmont. Wydawca nie czekał bowiem, nie odwlekał – miesiąc po miesiącu rzucił nam trzy, całkiem grubaśne tomy (a tu kolejna pochwała, bo mógł wypuścić tylko samą miniserię i po sprawie, ale nie, Egmont poszedł w kompleksowe i wydał wszystkie tie-iny, wprowadzenia etc.). nie musieliśmy wiec czekać, nie zdążyliśmy zapomnieć, co było poprzednio, a wreszcie w nasze ręce trafiła po prostu kompletnie wydana rzecz. Czy dobra? Tak, chociaż mało oryginalna, ale zapewniająca fajną rozrywkę i mająca swoje dla uniwersum znaczenie.

Trzeci tom to po prostu już jazda bez trzymanki i na całego. Nie ma tu miejsca na wprowadzanie, czy rozwijanie albo budowanie pewnych elementów. W zasadzie do tej pory wszystko zostało już powiedziane i pokazane, każdy element niemal wskoczył na swoje miejsce. Co zostało? Szybka, szalona, widowiskowa akcja, gdzie dzieje się tak dużo i tak konkretnie, jak to możliwe. O tym, że cały pomysł oparty jest na znanym już motywie wspominałem poprzednio, więc nie będę już w temat wnikał, ale po finale mocno widać jedną rzecz: ta historia jest kanonem i ma naprawdę znaczący wpływ na uniwersum. Po „Władzy absolutnej” pozostają konsekwencje, które będą w seriach odbijać się echem co najmniej jeszcze przez jakiś czas. Dochodzi tu do pewnych… hm… przetasowań i te są mniej lub bardziej znaczące. I chociaż nie jest to rewolucyjna opowieść, warto ją znać.

Bo poza tym wszystkim, to po prostu dobre superhero z całą masą postaci. Jest na co popatrzeć, chociaż rysownicy, jak i scenarzyści, to spora ekipa i nie każdy robi na takim samym, fajnym poziomie, ale to, co najważniejsze, jest autentycznie dobre i świetnie zilustrowane. Co trzeba docenić, rzecz wypada o wiele, wiele lepiej, niż wcześniejsze eventy – właściwie wszystko, co DC na polu wielkich wydarzeń wydało pomiędzy „Batmanem: Death Metal”, a „Władzą absolutną” było o niebo słabsze, więc powrót do nieco lepszej (ale nadal to nie poziom „Zegara zgłady”) cieszy.

W skrócie: kawał fajnej zabawy. Nadal to taki komiksowy odpowiednik wielkich kinowych hitów z olbrzymim budżetem i gwiazdorską obsadą, nadal opiera się przede wszystkim na efekcie, niż zaangażowanej, ambitnej treści, ale swoją rolę spełnia bardzo dobrze. Bo przecież tym właśnie miał być, a cała ta historia zamiast przypominać odgrzewanego kotleta, daje masę frajdy.

Le grande finale historii o świecie gdzie nadzieja nie istnieje, a klasyczne pojedynki dobra ze złem zostały wyparte przez opowieść o strachu, desperacji i kontroli oraz cenie, jaką trzeba za nią ponieść.

Co mnie w tym cyklu urzeka to totalne poczucie beznadziei i wszechobecne poczucie totalnego upadku. Superbohaterowie pozbawienie swojego bycia super i tak Batman przypomina partyzanta, Wonder Woman zmęczona wieloletnia wojna będąca u kresu i symboliczny Superman pozbawiony wszelkiego autorytetu i pozycji frontmana. Właśnie dlatego ten album jest tak inny, bo tu nie ma schematu ratowania świata, tutaj ją ostatnie podrygi w celu odzyskania sensu istnienia.

Czytając jednak ten album miałam nieodparte wrażenie, że spora część wydarzeń ma być łącznikiem przyszłych serii, a nie służyć do domknięcia obecnych wątków. Sporo jest powierzchownej symboliki, przez co niektóre wątki moim zdaniem nie wybrzmiały odpowiednio mocno. Nie sposób jednak odmówić komiksowi tego, że dał poczucie takiego kresu i namacalnego końca, przez co nic nie będzie już takie samo.

Najmocniejszym punktem tego albumu jest jednak grafika, bo muszę przyznać, że dawno nie widziałam tak spektakularnych kadrów, a ich monumentalność i dbałość o emocje robi olbrzymie wrażenie. Barwy są mocne, co idealnie współgra z przytłaczającym wydźwiękiem całego cyklu.

Finał cyklu bez wątpienia jest widowiskowy i emocjonalny, ale i niesamowicie gorzki. Nie jest to album jakich wiele, ten cykl zostawia w świecie superbohaterów pewien ślad, wobec którego nie sposób przejść obojętnie.