Przedwieczni

Kolejny komiks o Przedwiecznych na polskim rynku. Mieliśmy absolutną klasykę w pięknym tomie „Przedwieczni: Gdy bogowie kroczą po ziemi”, mieliśmy świetny, mimo że to Gaiman odpowiadał za scenariusz, album, nomen omen, „Przedwieczni” (po raz pierwszy wydany w 2008 roku i stanowiący pierwszy solowy komiks z ich przygodami, chociaż wcześniej też się u nas pojawiali, choćby w latach 90. w „Avengers: Ex Post Facto”, gdzie przedstawiona była skrótowo geneza tych postaci). Teraz mamy serię w wykonaniu nieszczęsnego Gillena i z tych wszystkich wymienionych albumów ten jest najsłabszy. Co nie zmienia faktu, że wciąż, o dziwo, to kawał fajnego komiksu, który prowadzi nas do wielkiego eventu, jakim będzie „Sądny dzień”.

Największa zaleta tego tomu? Definitywnie ilustracje, Ribic zawsze dobrze robi oczom, jego szkicowane, charakterystyczne, ale znakomicie podkręcone kolorem prace mają klimat, masę realizmu i świetnie wyglądają – tak po prostu. Guiu Vilanova na tym tle wypada strasznie blado i kiepsko, ale nie dla niego sięga się po ten album. Tak, jak i nie dla scenariusza, chociaż ten, jak na Gillena, jest zadziwiająco przyzwoity.

Pomysł na opowieść jest prosty – ktoś zabija jednego z Przedwiecznych, a śledztwo odkrywa szokująca prawdę. Było już tyle razy, że nie będę próbował liczyć. W „Strażnikach” zginął bohater i śledztwo prowadziło do zaskakujących odkryć, które wywracały wszystkim do góry nogami. W „Kryzysie tożsamości” ktoś zabił żonę jednego z bohaterów, co – uwaga – prowadziło do odkrycia sekretów, które wstrząsnąć miały wszystkim. Itp. itd. Tu nie jest wiele inaczej, za to gorzej, niż w powyższych opowieściach, bo jednak, choć sama akcja jest całkiem fajna, to już to, jak Gillen pisze trąci sztampą i mocno zachowawczym, poprawnym, ale pozbawionym większego wyczucia wykonaniem.

Poza tym nie ma tu wielkich zaskoczeń czy rewolucji. Ja wiem, że potencjalnie to wszystko jest, że jest rewolucja i są zwroty akcji, pozorne zaskoczenia, ale jakoś to nie zaskakuje i nie powala na kolana. Całość jest udanym przedsięwzięciem, nie przeczę, ale zarazem bardzo zachowawczym i nie wykraczającym poza inne tego typu historie. Czyta się to szybko, czasem chaotycznie, czasem z przeciągniętą fabułą, a jednak lekko, przyjemnie ale wszystko da się streścić w kilku słowach. Poznać jednak warto, bo i tak to niezły komiks. I stanowi wstęp do największego eventy Marvela od kilku długich lat, a ja jakoś za takimi wielkimi wydarzeniami jednak się stęskniłem.

Kieron Gillen wziął się za bary z nie lada wyzwaniem, ponieważ reinterpretacja odpowiedzi samego Jacka Kirbyego w całej swej monumentalności, gdzie sf splata się z niesamowitą fantazją. Sama konfrontacja Przedwiecznych z Dewiantami stawia filozoficzne pytania o sens istnienia, ale i cenę nieśmiertelności.

Ta historia jest niesamowicie ludzka, ponieważ bohaterowie nie są ukazywanie jako doskonali obrońcy ludzkości, a bardziej jako istoty, którym towarzyszy kryzys tożsamości. Poczucie winy, liczne wątpliwości, czy indywidualne dramaty Thena, Sersi czy Ikarisa sprawiają, że widać w nich takie lustro ludzkich słabości. Prawdziwym kołem zamachowym zmian jest motyw śmierci jednego z Przedwiecznych, która chociaż pozornie niemożliwa pobudza rozważania o zmianach, cyklu życia i czy jakiekolwiek odradzanie jest zasadne i dla mnie fundamentalne pytanie, czy wieczność jest darem, czy jednak bardziej przekleństwem.

Ten komiks nie jest prosty i łatwy, to historia kryzysu wiary w sens własnych poczynań i niejako konfrontacja z prawdą i zmianami, które chociaż nie zawsze są łatwe i przyjemne, to jednak są konieczne. Ten album jest dużo bardziej ambitny, niż przypuszczałam, wymaga skupienia i otwartego umysłu, ponieważ nie brakuje tu metafor.

Graficznie charakter komiksu jest nadal epicki i monumentalny, rysunki mają w sobie patos, niepokój i odczuwalne obcowanie na pograniczu snu i jawy. Fantastycznie stworzona jest gra kontrastowymi barwami między boskością, a niechybnym mrokiem katastrofy. Podczas czytania, czułam się trochę jakbym była w galerii sztuki.

Dla mnie ta historia jest wizjonerska w najlepszym tego słowa znaczeniu, ta historia więcej pyta niż daje odpowiedzi. Ukazanie tutaj boskości w sposób tak boleśnie ludzki zdecydowanie zyskała moje uznanie.