Spuścizna. Zaginone Narzeczone. Tom 1

„Spuścizna” to powieść będąca pierwszym tomem trylogii, który trudno umiejscowić w jednym gatunku literackim. To historia, która posiada elementy thrillera, romansu i literatury pięknej. Ponad to nie zabraknie tutaj fantastyki paranormalnej, a wszystko to osadzone na kanwie dwóch płaszczyzn czasowych. W końcu to książka przepełniona sekretami i tajemnicami z przeszłości, w której nie brakuje rodowych klątw obciążających kolejne pokolenia…

Graficzka Sonya dowiaduje się, że jej zmarły ojciec miał brata bliźniaka. Nie byłoby w tym nic dziennego, gdyby nie fakt, że ów człowiek właśnie umarł i pozostawił jej ogromny spadek, [Adres usunięty]. wiktoriańską posiadłość. Owa posiadłość staje się dla niej ratunkiem, bowiem kobieta odwołała ślub, rzuciła pracę i postanowiła zacząć działać na własny rachunek. Jest tylko jeden warunek – w odziedziczonej rezydencji musi mieszkać sama przez najbliższe 3 lata…

Nora Roberts na kartach tej historii stworzyła gotycką powieść z klimatem grozy. Taką w której rozwiązanie tajemnic i sekretów z przeszłości pozwoli na to, aby postawić krok w przyszłość.

To jedna z tych książek w których podczas lektury czuje się obecność minionych pokoleń, czy oddechy przodków. Gdzie przedmioty zmieniają swoje miejsce i gdzie, widoczne są poruszające się za oknami cienie.

Czy z niecierpliwością wypatruję już drugiego tomu tej trylogii? Oczywiście!

Bardzo sobie cenię historie, w których bazą jest stary, wielki dom, jednak wolę je rozpatrywać w gatunku thrillera, bo są to książki, które nie odbiegają poziomem realności od tego, co w naszym świecie możliwe. A jednak mimo to skusiłam się na coś, co można określić powieścią grozy, powieścią zbudowaną na bazie motywów gotyckich. Jej autorką jest Nora Roberts, jej tytuł to “Spuścizna” i jest pierwszym tomem nowej trylogii tej autorki. I jestem nią naprawdę bardzo pozytywnie zaskoczona! Bo Nora zrobiła coś, na co nigdy bym nie wpadła - stary motyw historii o duchach połączyła z lekką, pozytywną, dodającą pozytywnej siły powieścią obyczajową o współczesnej, samowystarczalnej kobiecie. Sonya dostała spadek - starą rezydencję z ramienia rodziny, o której istnieniu nie wiedziała. By go przyjąć, musi najpierw w domu pomieszkać, a po przyjeździe okazuje się, że wbrew pozorom wcale nie jest tam sama. Są momenty, w których przebiegał mnie dreszcz strachu (szczególnie w nocy, choć zaznaczam, że daję się łatwo przestraszyć), są i takie, gdzie nie tylko się uśmiechałam, a wręcz śmiałam w głos! Dialogi są lekkie i prowadzone z wyczuciem, postacie bardzo pozytywne, a historia rodziny Sonyi, którą powoli wraz z biegiem lektury odkrywa i która przecież jakoś musi się wiązać z tym, co dzieje się w tym domu, dobrze rozłożona, tak że zachowuje ciekawość czytelnika i daje nadzieję, na rozwinięcie w dalszych tomach tej opowieści. Są zresztą fragmenty z przeszłości pisane w pierwszej osobie z perspektywy ofiar, których los istotny będzie do rozwiązania tajemnicy rezydencji. Całość wypada bardzo klimatycznie, nowocześnie i przyjaźnie - dobrze się przy tej historii zrelaksowałam, świetnie się bawiłam i już nie mogę doczekać się tomu drugiego!

Czy przepadłam przy lekturze "Spuścizny” Nory Roberts? Oczywiście! Czy czekam na ciąg dalszy? Niecierpliwie! Czy to doskonała lektura na jesienną pogodę za oknem? Powiem tak: przyszykujcie wygodne siedzisko, kocyk, kubek herbaty albo kawy i, a potem czas zabrać się za lekturę. A jeśli sięgniecie po nią w innej porze roku i tak zostaniecie przez nią wciągnięci. Tym razem to nie kryminalna zagadka, chociaż tego bym wcale nie wykluczała. Rodzinne sekrety, nawiedzona wiktoriańska rezydencja na wybrzeżu Maine i urocze miasteczko nieopodal. Czego chcieć więcej? Pisarka jeszcze dorzuca uczucia, w liczbie mnogiej i mające co nieco, a z kolejnymi rozdziałami coraz więcej, do powiedzenia w fabule. Gotycki klimat i atmosfera grozy uzupełniają się po prostu doskonale, a do tego współczesność oraz humor. W sumie przepis na naprawdę doskonałą lekturę, przy jakiej, bez jakiekolwiek problemu, spędzimy popołudnie, wieczór, a nawet zarwiemy noc. Słynne „jeszcze jeden rozdział” w tym przypadku pasuje jak najbardziej. „Spuścizna” to także saga rodzinna, mniej typowa, z wieloma sekretami i wyraźnie odczuwalną na każdym kroku obecności poprzednich pokoleń. To ostatnie jest dosłowne i równocześnie bardzo tajemnicze, odsłaniające bardzo powoli prawdę o sobie. No i pozostali jeszcze bohaterowie z krwi i kości oraz ci dużo mniej materialni. Jedni i drudzy są równie istotni, a ich wzajemne powiązania to część skomplikowanej szarady, której rozwiązanie jest częścią motywu.

„Spuścizna” to pierwszy tom porywającej serii „Zaginione Narzeczone”. Nora Roberts nakreśliła fascynujące połączenie romansu z elementami thrillera oraz gotyckiego horroru, i to właśnie te zjawiska paranormalne nadają całości odurzającego klimatu, który nie pozwala nawet na najkrótszą przerwę w lekturze.

Historia zaczyna się z przytupem – w roku 1806 Astrid Poole zostaje brutalnie zamordowana w dniu swojego ślubu. W czasach obecnych natomiast, Sonya MacTavish zrywa zaręczyny po zdradzie narzeczonego i wyprowadza się do niespodziewanie odziedziczonej po zmarłym krewnym wiktoriańskiej posiadłości. Dom ten jest równie piękny, co tajemniczy, dość szybko okazuje się, że skrywa mroczną historię, a główna bohaterka coraz częściej dostrzega w nim obecność duchów… Czy uda jej się odgonić rodzinną klątwę?

Uwielbiam książki, które nie tylko trzymają w niesamowitym napięciu, ale też silnie mącą w głowie swoją nieprzewidywalnością. Bezsprzecznie, Nora Roberts potrafi zmanipulować i zaczarować słowem czytelnika, co gwarantuje w czasie lektury solidną porcję emocji i niezapomniane wrażenia. Dodajmy do tego genialnie nakreślone portrety psychologiczne oraz tajemniczy, złowrogi, choć przecież równie baśniowy i romantyczny klimat, a otrzymamy nieodkładaną lekturę idealną, jakiej nie da się zamknąć w ścisłych ramach gatunkowych. Ta historia nie tylko trzyma w niemiłosiernym napięciu, ale i funduje emocjonujący spacer po mrocznej, baśniowej krainie, dlatego z pewnością podbije wiele czytelniach serc.

„Spuścizna” jest niesłychanie urzekającą, klimatyczną, baśniową opowieścią, która hipnotyzuje już od pierwszej strony. Ta historia jest niczym samo życie, przepełniona goryczą i poszukiwaniem słodyczy, spaja w jedno piękno i ból miłości, brutalnie obnaża ludzkie cierpienie oraz zazdrość i pragnienie zemsty. Romantyczna, lecz zarazem przepełniona dramatyzmem, życiowa, a jednak dopełniona grozą i zjawiskami nie z tego świata, dostarczającymi moc silnych wrażeń, fundująca duszy istne tortury, po to, by na koniec zostawić w oszołomieniu i niedosycie! Jestem absolutnie zachwycona i od razu zabieram się za kontynuację!💖

Sonya jest projektantką graficzną. Kilka dni przed ślubem nakrywa narzeczonego z inną. Jest załamana i nie bardzo wie, co robić z życiem. Wtedy niespodziewanie dowiaduje się, że jej nieżyjący ojciec miał brata bliźniaka. Nieznany wuj, Colllin, zostawił jej w spadku ogromną wiktoriańską posiadłość, na wybrzeżu Main. Zgodnie z jego wolą-musi mieszkać co najmniej przez 3 lata. Proste? Teoretycznie. Tylko że w domu tym dzieją się dziwne rzeczy… tak. Jest nawiedzony. W trakcie mini śledztwa Sonya odkrywa, że wraz z domem i nazwiskiem otrzymała klątwę. Każda z nowo zaślubionych pań tragicznie ginie. Dziewczyna musi odkryć, co się stało, by móc się od niej uwolnić.

Nie będzie to łatwe, bowiem historia sięga 1806 roku, kiedy Astrid Poole, świeżo poślubiona, zostaje pierwszą ofiarą, a do tego ktoś zdziera z jej palca obrączkę.

Dlaczego? Kto jest mordercą? Co zrobi Sonya?

Autorka zostawia nas z takim Cliff hangerem, że nie wiem, czy wytrzymam z lekturą do polskiej publikacji. Drugi tom tego cyklu już się ukazał w USA i chyba go dziś zamówię.

Nora jak mało kto wciąga mnie w światy, które kreuje, bez względu na to, czy to romans, fantasy, thriller czy obyczajówka. Kocham jej książki i czytam odkąd byłam nastolatką. Ta historia trafia do top 10 tego roku.