Sprawiedliwy oprawca

„Sprawiedliwy Oprawca” to tytuł, który swoją premierę miał kilka dni temu. Książka jest kolejnym, już dwunastym, tomem trzymającej w napięciu opowieści o major Anastazji Kamieńskiej. Caryca rosyjskiego kryminału, bo takim mianem określa się autorkę, pomimo upływu lat nie traci na jakości pisania. Wydawać by się mogło, ze kilkanaście części historii o tej samej bohaterce to wystarczająca ilość, żeby się wypalić – nic bardziej mylnego.

Jak już wspomniałam w jednym z poprzednich postów, Anastazja dostaje nietypowe zadanie: ma zapewnić ochronę niedawnemu więźniowi w drodze do Moskwy. Kim jest i co wie ten człowiek, że wysoko postawieni wojskowi proszą o jego ochronę? Tego zdradzić nie mogę, ale jest to postać, która ma predyspozycje do wywołania niezłego zamieszania w politycznej karierze wielu osób.

Choć podróż nie była prosta, to nasza bohaterka wywiązała się ze swojego obowiązku wzorowo. W niedługim czasie dochodzi do serii nietypowych, tajemniczych zbrodni. Sprawa jest tym bardziej zagadkowa, że ofiarami są groźni przestępcy.

Książka jest dość gruba, bo ma aż 544 strony, mimo to czyta się ją szybko. Polityczne intrygi, tajemnice i splatające się ze sobą historie wielu bohaterów, z każdą kolejną stroną, rozbudzają w czytelniku ciekawość. Zdarzyło mi się usnąć z książką w ręku, bo moje wewnętrzne baterie kompletnie się wyczerpały, mimo że umysł krzyczał: Więcej! Trzeba przyznać, że wspomnianych już bohaterów pojawia się tu naprawdę sporo. Ich duża ilość, liczne dialogi i szybka akcja sprawiają, że można się pogubić podczas lektury… ale spokojnie… z każdą kolejną linijką tekstu wyjaśniają się poszczególne wątki. Same postacie są dobrze wykreowane i poprowadzone. Wielką sympatię, oprócz głównej bohaterki, wzbudza również jej mąż. Uważam, że to naprawdę fajna para 

Aleksandra Marynina przyłożyła też dużą uwagę do przedstawienia pracy śledczych, a w opisach zbrodni widać doświadczenie autorki w pisaniu kryminałów.

Dobra wiadomość, dla tych którzy do tej pory nie mieli przyjemności poznać Anastazji Kamieńskiej, możecie śmiało sięgać po tę książkę. Historie poprowadzone są tak, aby nieznajomość poprzednich części nie zakłóciła odbioru „Sprawiedliwego Oprawcy”.

Adin, dwa, tri... Pamiętacie to odliczanie? Czy hipnoza to blaga, czy niebezpieczna umiejętność?

Paweł Saulak wychodzi z kolonii karnej, jednak bez ochrony długo nie pożyje. Wiadomości, które posiada mogą być niebezpieczne dla kilku kandydatów startujących na najwyższe w kraju stanowisko. Opiekę zapewnia mu Anastazja Kamieńska, która biorąc to zlecenie nawet nie podejrzewa w co się pakuje.

Co wie Paweł Saulak? Kto chce z tej wiedzy skorzystać, a komu zależy na jego śmierci? Czy Nastii uda się go ochronić i dowieźć bezpiecznie do Moskwy?

Niedługo potem Nastia próbuje rozwikłać sprawę tajemniczych zabójstw. Ofiarami są sprawcy brutalnych morderstw popełnionych na bezbronnych kobietach i dzieciach. Czy ktoś na własną rękę wymierza sprawiedliwość? Skąd ma wiedzę, którą nie dysponuje nawet policja?

Nastia ze swą nieustępliwością, skrupulatnością, nieposkromioną wyobraźnią i zmysłem analitycznym nie odpuści dopóki nie znajdzie odpowiedzi na dręczące ją pytania. Nawet jeżeli będą trudne i wykraczające poza wszelkie przyjęte ramy.

To moje drugie spotkanie z Anastazją Kamieńską i uważam je za jeszcze bardziej udane niż poprzednie. Nastia nie jest nudną i poważną panią major, a barwną, nieszablonową postacią podchodzącą do życia z ciekawością i humorem. Niech Was nie odstraszą gabaryty książki, bo to jedna z tych, które warto przeczytać.

A co ma do tego hipnoza, o której wspomniałam na początku? Przekonajcie się sami.

„Gdy ktoś ma tak wykoślawione życie, sąd ani kara go nie zmienią. Kat wykonał egzekucję na swojej ostatniej ofierze. Ostatniej na długiej liście. I nie należało mu w tym przeszkadzać.”, czyli caryca rosyjskiego kryminału powraca w dobrym stylu.

Sprawiedliwy Oprawca to dwunasty tom powieści z cyklu o Major Anastazji Kamieńskiej. Caryca rosyjskiego kryminału powraca z kolejną książką.

Anastazja Kamieńska ma zapewnić niedawnemu więźniowi ochronę. Paweł Saulak to mężczyzna, którego z chęcią wielu wykorzystałoby jako kartę przetargową w wyścigu o fotel prezydenta. Anastazja wkrótce rozpoczyna śledztwo w sprawie zagadkowych zabójstw. Kim jest kat, który wymierza sprawiedliwość i karze przestępców?

Sprawiedliwy Oprawca łączy w sobie wiele wątków. Dostajemy bardzo dużo postaci (czasami podczas czytania zapominałam kto, kim jest), których historie łączą się w spójną całość. Sprawy z przeszłości, intrygi polityczne i zwarta akcja nie pozwała się czytelnikowi nudzić.

544 strony to dosyć dużo, dlatego niektórzy mogą być przerażeni, ale nie ma czego się bać. Historia jest naprawdę wciągająca i nie sposób jej skrócić. Język jest przystępny (rosyjskie imiona i nazwiska mogą przysparzać problemu, ale nie wszystkim — dla osób zaznajomionych z językiem rosyjskim to nie będzie żaden kłopot). Opowieść jest podzielona na cztery części: Powrót, Operacja Stella, Nie przeszkadzajmy katu, Czarny kot w ciemnym pokoju.

Aleksandra Marinina po raz kolejny udowadnia, że należy jej się tytuł carycy rosyjskiego kryminału. Mistrzowsko połączyła wątki i postacie, które z pozoru nic nie łączyło. Różnorodni bohaterowie i ich historie nadają autentyczności tej opowieści. Sporo dialogów i ciekawe opisy sprawiają, czytanie nie dłuży się, a wręcz przeciwnie idzie bardzo szybko i płynnie. Jeśli nie czytaliście poprzednich książek o major Anastazji Kamieńskiej, to nic nie szkodzi. Możecie czytać w dowolnej kolejności. W tamtym roku czytałam Niebezpieczną Sekwencję, w tym Sprawiedliwego Oprawcę i nie odczuwam braku znajomości poprzednich części, więc spokojnie możecie zacząć od Sprawiedliwego Oprawcy, a ja wkrótce muszę nadrobić poprzednie tomy.

Caryca kryminału, powraca do nas z kolejną świetną powieścią kryminalną. „Sprawiedliwy oprawca” to dwunasty tom bestsellerowej powieści z cyklu o Major Anastazji Kamińskiej. Często czytelnicy zastanawiają się, czy daną serię trzeba zacząć czytać od pierwszego tomu, wiec od razu mówię, że w tym przypadku kolejność może być naprawdę dowolna. Jest to moje drugie spotkanie z tą autorką i jestem z niego bardzo zadowolona. Powieść Aleksandy Marininy, mimo że jest „grubaskiem”, a ja za takimi nie przepadam, czyta się super, nie jest ciężka i trzymanie jej w dłoniach przez dłuższy czas, nie stanowi żadnego problemu. To że książka jest obszerna nie znaczy, że ciągnie się w nieskończoność, jest nudna i ma masę opisów. Nie, książka jest mega ciekawa, wciąga już od samego początku, a major Kamińska ma pełne ręce roboty. Kamińska Nie dość, że ma pod ochroną byłego więźnia Pawła Saulaka, którego musi bezpiecznie odstawić do Moskwy. To jeszcze musi rozwikłać trudną zagadkę, podejrzanej serii zabójstw. Morderstwa nie są przypadkowe, ginie każdy, kto na sumieniu ma życie innego człowieka. Autorce nie bez powodu, nadano miano carycy kryminału, wiec jeśli masz ochotę przekonać się, kim jest tajemniczy kat, który karze przestępców na własną rękę, to zapraszam do lektury. Ja przekonałam się do „grubasków” mam nadzieję, że i Ty to zrobisz, oczywiście jeśli jest tak potrzeba.

Premiera 24.04.2019 r.

Książkę oceniam 5-/5

(544 str.)