Spirytystka. Honoriusz Mond. Tom 2

Okolice Krakowa i wynaturzony morderca, który zostaje zastrzelony podczas jednego ze swoich iście kreatywnych 'rytuałów'. Nie żyje, więc wydawać by się mogło, że sprawa rozwiązana. Ale czy na pewno? Kilka dni później ktoś dokonuje kolejnego morderstwa w podobny sposób jak te wcześniejsze. Kto? 🤔 Mond wraz z policją rozpoczynają wyścig z czasem, by odnaleźć sprawcę zanim zginie kolejna niewinna osoba!

Sprawa morderstwa jak dla mnie bardzo ciekawa. Osobiście do samego końca nie wiedziałam kto za tym stoi. Nawet nie wiedziałam za bardzo kogo podejrzewać, więc mój umysł bawił się świetnie podczas rozwiązywania tej zagadki 😅 Ale morderstwa swoją drogą. To co najbardziej lubię w tej serii to główny bohater. Honoriusz Mond już w pierwszej części skradł moje serce, teraz jedynie utwierdziłam się w swoim uwielbieniu. Kocham tego gościa! ❤ Totalnie chciałabym go poznać w prawdziwym życiu. Jego sposób bycia i humor jest bardzo w moim klimacie. Na palcach jednej ręki mogę policzyć bohaterów, którzy aż tak by mnie zaciekawili. Świetnie wykreowany! Nie mogę się doczekać, aż w końcu autor wyjawi nam co wydarzyło się w jego życiu. Dlaczego taki jest? Myślałam, że już w drugiej części dowiem się jakiś szczegółów, ale jednak nie 😔 oby w kolejnej jakieś karty zostały odkryte! Obecnie nic nie ciekawi mnie tak jak jego przeszłość! 🔥

Jest jeszcze Allegra... Do niej znowu nie mogę się przekonać. Jakaś taka zbyt radosna. Radośnie-dziwna. Nie pasuje mi do Honoriusza. Mam nadzieję, że nigdy ze sobą nie będą i żeby on mi się czasem dla niej nie zmieniał!!!! Przydałaby się jakaś nowa kobieta w trzeciej części, godna Monda 😁

Ogólnie mówiąc historia świetna i bohater ciekawy, nic tylko czytać! Polecam tę serię! 🔥

PS okładka! 😍

W sieci pojawia się relacja na żywo, w której brutalny morderca nagrywa swoje ofiary.

Mortalista tym razem pomaga policji dotrzeć do miejsca z nagrania. Oczywiście towarzyszy mu Allegra, która dziwnym trafem zjawia się zawsze w takich sytuacjach. Policja dociera na miejsce i by uratować kobietę oraz dwójkę dzieci zabija mordercę.

I tu nasunęło mi się pytanie o czym będzie dalej?

Jednak pojawiają się kolejne zaginięcia i morderstwa. Wszystko jest owiane tajemnicą, a tylko nieliczni są we wszystko wtajemniczeni. Problemem jest to, że Honoriusz przestaje wierzyć swoim zmysłom.

Kto jest mordercą? Czy Mortaliscie uda się rozwiązać zagadkę? Kto jest spirytystką?

Drugi tom z serii o Honoriuszu Mondzie moim zdaniem wypadł ciut lepiej od poprzedniej części. Już na początku czytając nie raz przeszedł mnie dreszcz, aczkolwiek to nie była jeszcze taka brutalność jakiej się spodziewałam.

Przyznam, że autorowi udało się mnie zaskoczyć. Zupełnie nie przewidziałam się takiego rozwiązania. Jak wspomniałam wyżej był moment, że nawet nie wiedziałam o czym będzie dalsza część książki, skoro morderca został zastrzelony.

Nie nudziłam się przy tej historii, naprawdę już od pierwszych chwil byłam bardzo zaciekawiona tym, co się wydarzy. Może trochę zabrakło mi zleceń do sprzątania, odniosłam wrażenie, że Honoriusz bardziej jest zatrudniony w policji niż u Allegry. A Mortalista jednak mimo, iż chce się przestać angażować w śledztwa, to jednak jest to silniejsze od niego. W stu procentach skupia się na rozwiązaniu sprawy.

Główny bohater przeżywa również jakieś załamanie, bo przestaje ufać swoim zmysłom. I to mi się nawet podobało bo postać nie jest kreowana na taką nieomylną i genialną. Każdy z nas może mieć gorszy moment w życiu i mieć chwile słabości.

Już niedługo oczywiście pojawi się również recenzja trzeciej części. Jeśli jesteście ciekawi to czekajcie. A tu zachęcam was do przeczytania tej serii, jeśli jeszcze jej nie znacie, a interesują was kryminały.

Nie jestem na bieżąco z twórczością Maxa Czornyja ale jeśli wpadnie w ręce jego książka to biorę w ciemno,bo wiem,że będzie się działo.No i jakież zdumienie,bo "Spirytystka" nie powaliła mnie na nogi.Sprawa kryminalna ,trzeba przyznać,jest typowo czornyjowska - brutalna i okrutna. Uwielbiam takie klimaty, ale tym razem tego mi zabrakło.

Fabuła jest dobrze skrojona, trzyma w napięciu i nie jest łatwo odgadnąć, kto stoi za kolejnymi morderstwami. Jednak, mimo całej tajemniczości, która jest w książce obecna, jest ona monotonna i mi było trudno się skupić.I choć książkę w miarę szybko się czyta,bo pewnie w jeden dzień bym ogarnęła to męczyłam się z nią dwa dni Ogólnie "Spirytystka" nie była może rozczarowaniem, ale brakuje mi już tego ognia, którym od samego początku oczarował mnie Max Czornyj.

„Spirytystka” to kolejna książka spod pióra autorka, po którą sięgnęłam i z którą spędziłam dość dobrze czas. Zarówno pierwsza część, jak i druga czyta się niemal błyskawicznie.

Gdzieś czytałam w opinii, że ta część jest bardziej krwawa i zgadzam się z tym stwierdzeniem, aczkolwiek mnie to całkowicie nie przeszkadzało — wręcz przeciwnie, dzięki temu czytało mi się tę książkę o wiele lepiej niż pierwszy tom. Książka wciąga od pierwszych stron, dostarczając nam odpowiednią dawkę emocji. Przed naszymi bohaterami kolejna zagadka do odgadnięcia. I ta sama zagadka była bardzo fajnie przedstawiona. Aura tajemniczości, mroku i posępności, i niepokoju towarzyszy już od samego początku — co uwielbiam w pozycjach.

Relacja między głównymi bohaterami rozwija się dość powoli, aczkolwiek bardzo fajnie się na to wszystko patrzy. Książkę czyta się płynnie i dobrze.

„Spirytystka” w moim odczuciu okazała się lepsza niż „Moralista”. Nie jest to jakaś mocna książka, ale taka dość przyjemna. W sam raz na jeden wieczór. Nie obciąża psychicznie, choć temat jest dość ciężki — morderstwo dzieci zawsze wywołuje sporo emocji, aczkolwiek autorowi udało się „zrobić to tak”, by te emocje nie przytłoczyły. Na pewno ta seria ląduje na półce z ulubionymi, ponieważ jest tu Czornyj, jakiego lubię. Czekam z niecierpliwością na kolejny tom i mam nadzieję, że niedługo wpadnie w moje ręce.

Jak dla mnie to Max Czornyj jest moim guru, jeżeli chodzi o opowieści w tak mrocznym klimacie. Nie spotkałem dotąd żadnego innego autora, który potrafiłby pisać na tak dobrym i wysokim poziomie. Wartka akcja i nigdy tak naprawdę nie można być pewnym tego, z jakim zakończeniem finalnie będzie się miało do czynienia. Za to właśnie tego autora uwielbiam i tak właśnie jest w tej książce. Muszę jednak dodać, że często ma się tu do czynienia z brutalnymi scenami, więc osoby wrażliwe raczej takie książki powinny omijać.

Jestem zagorzałem fanem wszelkiej maści kryminałów, thrillerów i tym podobnych wyrobów, zatem obok książki Maxa Czornyja nie mogłem przejść obojętnie. Książka niewątpliwie wciąga i to na długo. Bohaterowie zbudowani są bardzo ciekawie i można się z nimi identyfikować, zaś sama fabuła stworzona jest w taki sposób, że do ostatniej strony nie jesteśmy pewni tego, co nas czeka. Max Czornyj to z całą pewnością zdolny pisarz i z chęcią poznam resztę jego twórczości. Jeżeli jest taka, jak "Spirytystka", zapowiada się niezła zabawa.

Jestem zagorzałem fanem wszelkiej maści kryminałów, thrillerów i tym podobnych wyrobów, zatem obok książki Maxa Czornyja nie mogłem przejść obojętnie. Książka niewątpliwie wciąga i to na długo. Bohaterowie zbudowani są bardzo ciekawie i można się z nimi identyfikować, zaś sama fabuła stworzona jest w taki sposób, że do ostatniej strony nie jesteśmy pewni tego, co nas czeka. Max Czornyj to z całą pewnością zdolny pisarz i z chęcią poznam resztę jego twórczości. Jeżeli jest taka, jak "Spirytystka", zapowiada się niezła zabawa.

„Spirytystka” chociaż równie ciekawa i intrygująca co poprzedniczka, wypada od niej nieco słabiej. Zagadka kryminalna jest dobrze skrojona, trzyma w napięciu i nie jest łatwo odgadnąć, kto stoi za kolejnymi morderstwami. Jednak, mimo całej tajemniczości, która jest w książce obecna, jest ona bardziej monotonna i brak jej świeżości pierwszego tomu. Wydaje mi się, że może chodzić o bohaterów, którzy przy pierwszym z nimi spotkaniu stanowili pewnego rodzaju atrakcję. Oboje noszący niecodzienne imiona, zajmujący się sprzątaniem, chociaż to akurat dziwne nie jest, gdyby nie fakt, że bardziej niż sprzątaniem oboje zajmują się rozwiązywaniem spraw kryminalnych. I o ile nie weźmie się poprawki na fakt, że Honoriusz Mond to były kierownik katedry mortalistyki, znający się na śmierci jak nikt inny.

W „Spirytystce” relacje bohaterów idą do przodu, rozwijają się i bardzo fajnie się na to patrzy, a właściwie o tym czyta. Podobnie jak w poprzedniej części, klimat powieści jest nieco posępny, mroczny, dokładnie tak samo jak Mond, który pozostaje postacią totalnie niedzisiejszą, trochę może mniej nieprzystępną niż poprzednio, ale nadal skupioną na wykonywanym zadaniu, roztaczającą wokół siebie aurę tajemniczości i majestatyczności. Honoriusz jest bardzo specyficzny, Allegra jest równie niepospolita i wyrazista jak on, jednak nie stanowią już takiej atrakcji jak poprzednio. Czytelnik zwyczajnie przyzwyczaja się do ich sposobu bycia, a nawet do ich rzadko spotykanych imion. Poprzednio można było poznać trochę bliżej specjalne zdolności Monda jako specjalisty mortalistyki. W tym tomie pewnie umiejętności, a może raczej zdolności zaczyna zdradzać Allegra. Że coś takiego nastąpi, możemy spodziewać się już po samym tytule i nie stanowi to dla czytelnika zbyt wyrafinowanej zagadki. Wprowadzenie tego motywu do powieści uważam za ciekawy pomysł, nieco urozmaicający fabułę. Jednak zdolności kobiety mnie nie przekonują, zbyt są rozmyte. Niejasne jest dla mnie, co tak naprawdę potrafi i do czego może się to w praktyce przydać. Poza tym, że czasem ma jakieś przeczucia, jest w stanie wyczuć więcej niż inni. Ciekawy jest to dodatek, ale i bez niego powieść poradziłaby sobie równie dobrze. Niezależnie od tego, co który z bohaterów potrafi, trzeba oddać im to, że każdy z nich jest niezwykle barwny i to na nich skupia się fabuła, chociaż w założeniu skupia się na prowadzonej sprawie. To jednak oni błyszczą i oni przyciągają uwagę. Ciekawie rozpisane są też postaci drugoplanowe. Komisarz, który nie potrafi sobie poradzić z samym sobą, a co dopiero ze średnio skomplikowanym śledztwem (no chyba że w grę wchodzi porwanie członka jego najbliższej rodziny, wtedy jest w stanie dać z siebie więcej), kobieta – ofiara porwania, która nie tylko była świadkiem strasznych rzeczy, ale została zmuszona do zrobienia jednej z nich.

Książkę czyta się dobrze i płynnie, chociaż, jak już wspomniałam, jest nieco bardziej monotonna niż poprzedniczka. Polubiłam się ze stylem autora już przy okazji „Mortalisty” i nadal uważam, że Czornyj snuje swoją opowieść w sposób niemalże kunsztowny i na pewno niecodzienny. Który zresztą idealnie pasuje do stworzonych przez niego postaci. Sam pomysł na fabułę powieści jest oryginalny, nie brakuje w niej również wielu nieszablonowych rozwiązań. Dlatego, mimo że ta część podobała mi się mniej, nadal oceniam ją wysoko i czekam na więcej.

Co tu się wydarzyło?

Pomimo całej tej specyficzności to była naprawdę dobra lektura. Muszę przyznać, że Autor wymyślił dobrą fabułę i udało mu się mnie zaskoczyć. Sama nie domyśliłam się tutaj sprawców. Mylnie podsuwał nam błędne wskazówki.

Jeśli chodzi o głównych bohaterów, to znów się powtórzę, ale są po prostu specyficzni :D Trochę wynika to ze sposobu ich bycia, a trochę ze stylu Autora – przynajmniej tak uważam. Jednak idealnie do siebie pasują i wzajemnie się uzupełniają. Pełno tutaj zagadek i prób ich rozwikłania. Nie brakuje nam opisów i rozmyślań. Momentami bywały dla mnie nużące, ale całe szczęście bywało to tylko przez chwilę 😊

Jeśli nadarzy się okazja to z pewnością sięgnę po inne tytuły!

Thrillery oraz opowieści z dreszczykiem to moje ulubione gatunki powieści. Skuszona świetną recenzją oraz pochwałami nad autorem tej powieści postanowiłam zapoznać się z nią bliżej i kupiłam tę książkę. Nie zawiodłam się, napisana jest świetnym językiem, a fabuła wciąga nas od pierwszym stron powieści. Niewątpliwie Max Czornyj jest od dziś jednym z moich ulubionych pisarzy. Właśnie zapoznaje się z resztą jego twórczości i zamierzam zakupić inne jego książki. Spirytystkę oceniam na zasłużone 10/10. 

Nawet nie próbuję być na bieżąco z twórczością Maxa Czornyja, wyjątek stanowi tu seria z Erykiem Deryło i póki co najnowszy cykl, który zapowiadał się na coś zupełnie nowego, ale wszystko wskazuje na to, że podąży w tym samym kierunku, co inne książki autora.

"Mortalista" mnie zafascynował, bo nigdy nie czytałam czegoś podobnego i kreacja bohatera takiego jak Honoriusz Mond zrobiła na mnie ogromne wrażenie. W końcu interestuję się też trochę kryminalistyką i liczyłam, że trafię na różne smaczki. I rzeczywiście ten pierwszy tom był inny, specyficzny, wyjątkowy.

"Spirytystka" to już nie to samo. Allegra i Honoriusz sprawiają tu już wrażenie ekscentrycznych dziwaków, a nie intrygujących osobowości. Dodatkowo sprawa kryminalna jest typowo czornyjowska - brutalna i okrutna. Normalnie uwielbiam takie klimaty, ale tym razem liczyłam po prostu na kontynuację tej otoczki z "Mortalisty" i tego mi zabrakło.

Nie zmienia to jednak faktu, że książka mi się podobała. Styl Czornyja cenię sobie od samego początku, nawet jeśli nie zawsze odpowiada mi to w jakim kierunku prowadzi fabuły, to pochłaniam jego powieści w ekspresowym tempie. Tym razem także tak było, ocknęłam się dopiero przy zakończeniu, bo ono było naprawdę brawurowe. Za nic bym nie wpadła na takie rozwiązanie, nie dlatego że było niewiarygodne, po prostu chyba za bardzo sugerowałam się schematami, jakie zazwyczaj są stosowane przy takiego rodzaju zbrodniach.

Jestem też pod ogromnym wrażeniem wiedzy Monda. To jak potrafi on łączyć fakty będące pozornie bez znaczenia, to z jakich szczegółów wyciąga przełomowe dla śledztwa wnioski. Bez jego pomocy policja z pewnością miałaby problem z tak sprawnym znalezieniem sprawcy.

"Spirytystka" to książka, której tytuł mógłby sugerować, że będzie się ona koncentrować na Allegrze, ale wcale tak nie było. To po prostu klasyczny, mrożący krew w żyłach kryminał, do jakie Czornyj przyzwyczaił swoich fanów. Ciekawa jestem, czy powstanie kolejny tom i jeśli tak, to czym w nim zaskoczy nas autor.

Moje 7/10.

Po ostatniej rozwiązanej przez Honoriusza Monda zagadce tajemniczego mordercy, w okolicach Krakowa ponownie dochodzi do serii brutalnych zbrodni.

Choć były kierownik katedry mortalistyki nie chce zagłębiać się w nie, zostaje przez policję poproszony o pomoc. Nikt bowiem tak jak on nie zna tajemnic śladów pozostawianych po sobie przez śmierć.

Mondowi udaje się po raz kolejny wraz z pracodawczynią Allegrą Szmit dotrzeć do mordercy, który ginie podczas nagonki policyjnej.

Sprawa jednak nabiera tempa, gdy Allegra znika a zbrodnie dokonywane są nadal.

Kto tym razem stoi za bestialskimi mordami? Kim okaże się naśladowca kata i jakimi motywami się będzie kierował?

Czy Honoriuszowi uda się odnaleźć chlebodawczynię, która nie pozostaje mu obojętna?

Jak zakończy się tym razem czarna seria Czornyja?

Czyżby śmiercią pani Szmit???

Kolejny, drugi tom o mortaliście to jak wiadomo moja ulubiona tematyka. To przy niej bije mi szybciej serce, które być może podświadomie karmi się brutalnością a nie miłością, w którą zwyczajnie nie wierzę.

Co by się nie działo i jak by nie było, śmierć to zawsze temat owiany tajemnicą i mnóstwem niedopowiedzeń.

Robactwo, zgnilizna, okrutna śmierć, cierpienie, grzebanie żywcem bądź patroszenie i wszelakie ćwiartowanie…. 🫣😁😇

Przyznam, że zaczyna otaczać mnie aura pierwszego listopada, która przecież osnuta jest dziwną, mroczną mgłą wypełnioną szeptem dusz…

#maxczornyj #mortalista #spirytystka #filia #wydawnictwofilia #filiamrocznastrona #zaczytanarolniczka #fascynacjasmiercia #mroczneklimaty #czarnaseria #seryjnymorderca #sladamismierci #mortalistyka

BRUNETTE BOOKS

Coś dla fanów mrocznych i krwistych klimatów!

"Spirytystka" to drugi tom przygód Honoriusza Monda. Czekałam na ten tom z niecierpliwością i jestem zachwycona!

W okolicach Krakowa grasuje psychopatyczny morderca, który porywa opiekunkę z trójką dzieci. Porywacz zmusza ją do do zabicia jednego z dzieci inaczej wszyscy zginą. Co zrobi kobieta?

Dzięki wskazówkom Honoriusza Monda, byłego kierownika katedry mortalityki, brutalny morderca zostaje złapany i zastrzelony w trakcie odprawiania makabrycznego rytuału.

Wkrótce dochodzi do kolejnego morderstwa. Zostaje ono dokonane identycznie jak wcześniejsze. Problem w tym, że szczegóły znał tylko sprawca i Honoriusz Mond.

Czy morderca żyje?

A może to naśladowca?

Przeczytajcie, a dowiecie się.

@maxczornyj to autor, którego książki biorę w ciemno i za każdym razem jestem totalnie oczarowana. Uwielbiam styl autora oraz mocne historie.

Tym razem dostałam książkę, w której rozgrywa się śledztwo, a ja wraz z bohaterami powieści próbowałam rozwiązać zagadkę. Nie mogłam przestać czytać tej książki, aby jak najprędzej dowiedzieć się, kto stoi za tą brutalną intrygą.

Autor wymyślił genialną fabułę. Ciekawie wykreowani bohaterowie. Podczas lektury towarzyszyło mi napięcie oraz wiele emocji. Autor rewelacyjnie manipuluje czytelnikiem i zapewnia świetne zwroty akcji.

Do samego końca nie trafiłam z tym, kto jest mordercą.

Jeśli lubicie przerażające historie z brutalnymi i krwawymi opisami to będzie to dla Was idealna lektura.

Poproszę autora o więcej książek o Honoriuszu Mondzie. Bawiłam się świetnie i chętnie sięgnę po kolejne tomy z tym bohaterem.

Gwarantuję, że nie będzie nudzić się ani przez moment i przepadniecie na wiele godzin z tą książką.

Rewelacja! Gorąco polecam!

Maxa Czornyja chyba nikomu nie muszę przedstawiać, myślę, że większość czytelników natrafiła już na swojej książkowej drodze na jego historie. Jakie zatem macie pierwsze skojarzenie z nimi?

Dla mnie to przede wszystkim brutalnoś. W tych opowieściach nie ma miejsca na sentymentalizm. Jest okrucieństwo, nieugiętość, surowość, bestialstwo i można tak jeszcze długo wymieniać. Jednym słowem są to pozycje dla ludzi o mocnych nerwach.

Czym tym razem uraczył nas autor?

Wracamy do świata Honoriusza Monda, mortalisty. To specyficzna osobowość, człowiek zamknięty w sobie, bardzo inteligenty, w wolnych chwilach grający na szpinecie i pomimo pewnych życiowych wyborów cały czas „otacza” go śmierć, od niej po prostu nie można uciec. Staje się konsultantem w pewnej mrocznej sprawie, otóż właśnie dzięki niemu policja znajduje bezpardonowego mordercę, który w trakcie odprawiania straszliwego rytuału zostaje zastrzelony przez mundurowych. Czy to koniec? O nie, to byłoby zbyt proste! Niebawem dochodzi do kolejnych morderstw. Czy w takim razie mamy do czynienia z naśladowcą?

Nie ukrywam, że lubię sięgać po tak bezlitosne historie chociaż sama przyznaję, że podczas lektury zdarzały się momenty kiedy musiałam odwracać głowę i zamykać oczy. Momentami przerastało mnie to wszystko, ale postać bohatera jest na tyle frapująca, że Mond po prostu przyciąga do siebie czytelników. Bardzo jestem ciekawa jak wykreowany by został w filmie lub serialu, ja mam już swoja wizję 😏

W tej części autor skupia się również na Allegrze, która wprowadza elementy niepewności, strachu poprzez swoje przeczucia,. On twardo stąpający po ziemi i ona metafizycznie patrząca na świat. Dwie kompletnie różne osobowości, a idealnie do siebie pasujące i uzupełniające się wzajemnie.

Zaczynasz czytać i nagle, chwilę później jest już po wszystkim, a to dlatego, że zwyczajnie wpadasz w wir wszystkich wydarzeń i przechodzisz, w zasadzie pędzisz przez historię w błyskawicznym tempie.

Ja jestem na tak, czy będzie kontynuacja? W posłowiu autor wspomina, że sam jeszcze do końca nie wie, ale podkreśla, że ta para bohaterów z pewnością nie da mu spokoju, więc czekam cierpliwie 🙂

Mortalista zadaje się ze spirytystką?

Idealne połączenie dwóch osobowości które nie tylko dobrze sprzątają, ale i rozwiązują zagadki kryminalne!

Często podchodzę dość sceptycznie do nowych serii. Szczególnie jeśli chodzi o nowe serie autorów których pokochałam. Mortalista podobał mi się bardzo, a więc z chęcią sięgnęłam bo Spirytystkę.Początek tej historii, wywołał we mnie ogromne zaciekawienie . Dodatkowo pomysł z pubem w byłym prosektorium - myślę że to miejsce miało by wielu klientów !

Myślę że fabuła jaka została stworzona w tej części idealnie współgrała z wyobraźnią i upodobaniami ksiązkowymi autora. Momentami było brutalnie krwawo i zagadkowo.

Pomysł z naśladowcą zbrodniarza a także transmisją znęcania się i mordowana ludzi był trafny. Takie niecodzienne sytuacje bardzo przyciągają czytelnika :)

To co od razu wpadło mi w oko to trochę odmienne zachowanie naszego mortalisty Honoriusza. W pierwszej części urzekła mnie jego staroświeckość, używanie starych słów którego znaczenia nie każdy dzisiaj zna. W tej czesci autor bardziej go znormalizował. Trochę mnie to zabolało. Pierwowzór jaki został wykreowany bardziej mi się podobał. Fakt w tej części także był wycofany względem techniki jednak bardzo mało było tych trudnych słów.

To co mi się najbardziej podobało to takie pojedyncze opisy co dzieje się z ciałem po śmierci. Jest tu taki fragment właśnie, co pierwsze zaczyna się rozkładać już po paru godzinach od zgonu i zaskoczyło mnie ale to musicie doczytać o co chodzi :)

Całość utrzymana jest w tajemniczym klimacie aczkolwiek przez dłuższy czas odczuwałam napięcie i frustrację, tym bardziej że moi główni bohaterowie w pewnym momencie stali się podejrzani. Wzmianki o diabłach także spowodowały ciarki na mojej skórze tym bardziej że książkę czytałam wieczorem.

Reasumując książkę czytało mi się bardzo dobrze, szybko i co najważniejsze czułam się zaciekawiona. Jak najbardziej polecam !:)

Max Czornyj

"Spirytystka"

* "Cichy szept brzmiał kojąco. Dobrze było ze sobą rozmawiać, a nie krzyczeć na siebie, jak zdarzało się dawniej. Może właśnie ton zwracania się do do samego siebie pozwala określić poziom szaleństwa?"

* "Wiem, że ból jest całą odpowiedzią... Długotrwały, przenikający wszystko ból. Cierpienie, które pozostawia ślad na zawsze i które można zagłuszyć, tylko je zwielokrotniając."

Mrok, ciemność, ból, złość, cierpienie, krzywda, rany, wsparcie, zrozumienie, miłość to dostaniecie na pewno, a co z resztą? Resztę odkryjecie sami, bo gdy raz zetkniesz się ze złem, nie będzie już odwrotu. Ale od początku.

W okolicach Krakowa czai się morderca i dzięki wskazówką Honoriusza policji udaje się zastrzelić szaleńca, aby nie dokończył rytuału. Nasz Mortalista pragnie odciąć się od śledztw, dlatego skupia się na pracy razem z Allegrą Szmit. Niestety okazuje się, że od śmierci nie można uciec. Dochodzi do kolejnego morderstwa, które zostaję dokonane w podobny sposób jak wcześniejsze, lecz szczegóły znał morderca oraz Honoriusz Mond.

Idące szybko do przodu śledztwo, pełne akcji, niespodziewanych zwrotów, nagłych zdarzeń, powoduje że książkę czyta się szybko z przyspieszonym biciem serca, bo co jak co ale czego winne są dzieci?

Honoriusz skradł moje serce w pierwszej części i tak jest skradzione i po tej historii 🥰

Lubię jego tajemniczość, i mrok wokół niego. Tak jak w przypadku mordercy jego wewnętrzne monologi również fascynują.

Allegra to taka moja weselsza wersja i lubią ją bardzo. Dla mnie ona i Honoriusz idealnie do siebie pasują ona jest dzika emocjonalnie nic nie ukrywa (tak jak ja), a on tajemniczy i mroczny. Idealnie się dopełniają.

Podobała mi się postać mordercy jego wewnętrznych rozmów i wyborów jakie musiał dokonać. Sam fakt, że coś mu się odkleiło spowodowało, że tylko to mi się w nim podobało, reszta nie koniecznie.

Podsumowując dostaniemy dobrą zagadkę kryminalną, genialnie poprowadzone śledztwo, fabułę która wciąga i nie chce wypuścić. Bohaterów wykreowanych na najwyższym poziomie i to nie koniecznie tylko głównych. Emocje, które będą towarzyszyły każdemu.

Tylko czegoś mi tutaj zabrakło, czuje niedosyt taki który wręcz mnie męczy 🤭

Może to zbrodnie były takie mało brutalne?

Albo mało opisane? Brakuje mi tutaj czegoś i to dziwne uczucie nie chce odejść 🥲

⭐RECENZJA PREMIEROWA⭐

"Spirytystka" to drugi tom serii o Honoriuszu Mordzie autorstwa @maxczornyj. Czekałam na tę powieść bardzo, bardzo! Kto zna pisarza to wie, że przyzwyczaił on nas do nietuzinkowych, niepowtarzalnych, pełnych napięcia książek. Po raz kolejny autor stworzył świetną, zaskakującą oraz szokującą historię. Tutaj nie ma czasu na nudę, tutaj my - czytelnicy - razem z bohaterami myślimy, analizujemy, szukamy rozwiania danych spraw, zastanawiamy się, dlaczego morderca działa tak, a nie inaczej. Oczywiście od samego początku nic nie jest tutaj jasne, nic nie jest postawione na tacy. Stąd lektura tak wciąga. Bohaterów cenię sobie z pierwszego tomu, polubiłam ich oraz bardzo cenię sobie ich zawziętość i to, że nie dadzą sobie zamydlić oczu. Uważam ich kreację na wysokim poziomie. Pisarz w tej powieści pokazał nam, że nie tylko potrafi pisać książki brutalne, faktu, obyczajowe, lecz uzmysłowił nam również, że bardzo dobrze wychodzą mu takie logistyczne powieści. Nie wiem dokładnie, jak mam Wam to opisać 🤔 O piórze Maxa nie będę wspominać, bo jak każdy już wie, jego pióro jest świetne! Zakończenie to 🤯🤯🤯 Właśnie tyle mam do powiedzenia 😆😅 Kończąc mój cudowny wywód, zachęcam Was do zapoznania się z tą książką, jak i poprzednią, jak i wszystkimi lekturami pisarza @maxczornyj 😁

Panie Czornyj czekam na więcej!

Ukłony!

😳

Współpraca z @wydawnictwofilia @filiamrocznastrona 💚

😳

,,Przed nagrywającym leżało troje dzieci w nienaturalnych pozycjach. Chłopczyk oraz dwie dziewczynki w wieku około jedenastu lub dwunastu lat. Wszyscy troje byli ubrani w białe piżamy. Na ich twarzach rysowało się bezgraniczne przerażenie, choć w usta mieli wciśnięte szmaciane kneble. Z czoła jednej z dziewczynek ściekała cienka stróżka krwi, a chłopiec miał nienaturalnie wytrzeszczone oczy".

Postanowiłam, że wybiorę z tekstu najdelikatniej oddający klimat książki cytat. Po tym jak doszłam do końca, to naprawdę wydawał się być pikuś w porównaniu z tym jakie przejścia i decyzje musieli podejmować bohaterowie, by ocalić czyjeś życie. Nie wiem skąd u autora taka pomysłowość zdarzeń, ale on naprawdę potrafi pisać dobre thrillery. Mi to aż gęsia skórka przechodziła, kiedy czytałam o tych dzieciach i małych trumienkach. Kobieta stanęła przed wyborem z którego nie było dobrego wyjścia. Odprawiał przy tym dziwny rytuał, który sugerował, że to jeszcze nie koniec jego historii. Niby policja go zastrzeliła, ale tak jak i my, tak inne postacie nie mają na to dowodów. Do tego po jego śmierci ponownie jakby trwa kontynuacja mordów. I tu każdy zadawał sobie pytanie czy to możliwe, by jego duch kończył jego dzieło? A może w pobliżu znajduje się zwykły naśladowca? Czy takich ludzi może być więcej?

A wy wierzycie w duchy? A może bardziej w dusze zmarłych? Czy wiecie co należy zrobić, by się z nimi skontaktować? Ten, kto wierzy, zobaczy...

Dla mnie genialna opowieść! Jak sądzicie, czy pośród nas żyją ludzie, którzy naprawdę mogą mieć przeczucia, czy też widzenia aury nieszczęścia? Mieliście kiedyś do czynienia ze spirytystką? Jeśli interesuje was ten temat, to idealnie trafiliście. Książka bowiem zdradzi wam to i owo na te tematy. Pokaże jak ludzie ich odbierają i co potrafią. Wciągająca fabuła oplecie was jak pająk muchę i nie będzie odwrotu. Krewa w waszych głowach się przeleje, serce przyspieszy bieg i zmusi was do patrzenia na sceny jak z horroru. Aż żałuję, że nie czytałam tomu pierwszego:-(((

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Spirytystka autorstwa Maxa Czornyja. Nie zliczę ile mam na koncie spotkań z twórczością autora, ale bez wątpienia było ich mnóstwo, gdyż jest to jeden z moich ulubionych pisarzy. Bardzo ucieszyłam się na wieść o nowej serii, którą otworzył Mortalista. Tytułowy bohater bardzo przypadł mi do gustu. Nie inaczej było podczas lektury drugiej części przygód Honoriusza Monda. Przyznaję, że postać byłego kierownika katedry mortalistyki niezmiennie mnie fascynuje i intryguje. Nadal nie mogę go jednak rozgryźć. Honoriusz jest do bólu niedzisiejszy, jakby żywcem przeniesiony z innej epoki. Co jest dla niego charakterystyczne to niebywała skuteczność. W Spirytystce również się nią popisał. Dzięki jego wskazówkom udało się dotrzeć do szaleńca, który uprowadził i torturował Ilonę Retlow oraz trójkę dzieci, które kobieta zabrała na wycieczkę. Dodatkowo sprawca uwiecznia swoje działania i puszcza je w sieci. W wyniku policyjnej akcji szaleniec zostaje zastrzelony. Honoriusz postanowił wycofać się z pomocy przy śledztwach i poświęcić w pełni pracy w firmie sprzątającej Allegry Szmit. Za jakiś czas dochodzi jednak do kolejnego morderstwa. Jest ono bliźniaczo podobne do poprzednich zbrodni, których szczegóły znali tylko Mond i zastrzelony sprawca. Jak to możliwe? Czyżby szaleniec jednak żył? Czy może to Honoriusz traci zmysły? Wszystko wyjaśni lektura Spirytystki. Warto po nią sięgnąć, gdyż mamy tu powrót do starego, dobrego i krwawego Czornyja. Wiele osób zarzucało autorowi, że Mortalista jest zbyt łagodną książką. W Spirytystce mamy mocne uderzenie już od samego początku. Świetnie prowadzone wątki i nad wyraz osobliwi bohaterowie sprawiają, że książka jest nieodkładalna. Polecam!

Jaka jest Wasza ulubiona książka @maxczornyj? ❤️

W moim przypadku od jakiegoś czasu był to "Mortalista", a właśnie dziś obchodzimy premierę jego kontynuacji, czyli książki SPIRYTYSTKA❤️ Nawet nie wiecie jak bardzo ucieszyłam się, że mogę przeczytać ją przedpremierowo i napisać dla Was recenzję😍

Zacznijmy od tego, że uwielbiam kreację postaci w tej serii. Zarówno Honoriusz, jak i Allegra są dość nietypowi, co sprawia, że łatwo ich polubić. W pierwszej części zagadka była naprawdę trudna i makabryczna, a w SPIRYTYSTCE wcale nie zrobiło się ładnie, kolorowo i beztrosko😳

Ta część podobała mi się odrobinkę mniej, niż "Mortalista", co jednak nie oznacza, że się zawiodłam. Autor sam sobie postawił poprzeczkę tak wysoko, że trudno było to przebić😁 Mimo to w SPIRYTYSTCE dostajemy wszystko, co powinien posiadać dobry kryminał - świetnych, ciekawych bohaterów, mroczną zagadkę do rozwiązania, wyścig z czasem, niespodziewane zwroty akcji i zaskakujące zaskoczenie. Według mnie to pozycja obowiązkowa nie tylko dla fanów autora, lecz całego gatunku. Niesamowicie trzymała w napięciu i udowodniła, że nie mam jednak talentu do typowania sprawców😂 Gorąco Wam polecam tę pozycję❤️

Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem @filiamrocznastrona ❤️

Honoriusz Mond swoimi wskazówkami nakierowuje stróżów prawa na kolejnego wynaturzonego mordercę, który zostaje przez nich zastrzelony w trakcie odprawiania makabrycznego rytuału. Po tym zajściu Mortalista postanawia oddać się całkowicie pracy u swojej protegowanej, uciekając przy tym poniekąd od otaczającej go śmierci. Ta jednak nie daje o sobie zapomnieć, podążając za nim krok w krok. Dochodzi bowiem do kolejnego morderstwa zaskakująco podobnego do wcześniejszego, a sam Mond zaczyna powątpiewać w swoje zmysły. Zaczyna się kolejna mordercza gra pełna niezrozumiałych przez nikogo reguł…

Max Czornyj to niekwestionowany mistrz makabry i z tym faktem zwyczajnie nie należy polemizować. Autor przyzwyczaił już czytelników to tworzenia wyjątkowo paskudnych historii przepełnionych ludzkim zepsuciem. Szczegółowo opisuje przy tym obrzydliwe zbrodnie wystawiając nasze żołądki na próbę, której nierzadko nie jesteśmy w stanie podołać. Nie inaczej jest także w tym przypadku.

„Spirytystka” to jednak coś znacznie więcej, niż kolejna niesmaczna produkcja. Jednym z jej największych atutów jest rzecz jasna sama osoba Mortalisty, która będąc wyrwana niczym z innej epoki swoją ponadprzeciętną inteligencją, rzadko spotykanymi dziś manierami oraz nienaganną prezencją budziła we mnie wiele sympatii. Ponadto książka ta, podobnie jak jej poprzedniczka jawi się w mojej głowie jako inteligentna historia, którą autor zechciał mi opisać, uciekając nieco od swoich wcześniejszych schematów, stosowanych chociażby w przypadku słynnej już serii z Erykiem Deryło i Tamarą Haler. Z ogromną przyjemnością poddałem się temu zabiegowi, zanurzając się w świecie wyobraźni Maxa Czornyja. Świecie, którego wcześniej nie do końca odkryłem, a którym teraz chcę się delektować, chłonąc każdy fragment wierząc, że zostanę do niego zaproszony po raz kolejny…

Współpraca z wydawnictwem Filia.

Po przeczytaniu „Mortalisty” byłem przekonany, że Honoriusz Mond będzie bohaterem, który zapisze się we współczesnej polskiej literaturze. Wszak wykreował go Max Czornyj, pisarz posiadający niewyobrażalny talent do tworzenia postaci oraz historii, której są bohaterami. Teraz gdy „Spirytystka” ujrzała światło dzienne, mogę przyznać, że pochodzący z Lublina pisarz charakteryzuje się maxymalną maestrią słowa. Myślę, że każdy, kto zna twórczość autora, wie, że nie przesadzam. A Ci zaś, którzy nie dowierzają mym słowom, niech czym prędzej sięgną po „Spirytystkę”. Ona otworzy oczy wszystkim niedowiarkom.

Max Czornyj w niebywały sposób utkał nitki fabuły tej książki. A każdą z tych nitek połączył, tworząc kolejny materiał na bestseller. Honoriusz Mond oraz Allegra Szmit to duet, z którym chce się przebywać. I choć Mond pracuje w firmie sprzątającej Szmit, to śmiertelne zagadki lgną do niego, łącząc go niczym igłę z nitką. A dzięki temu czytelnik może zszyć się ze sprawą, w której bohaterowie tej książki będą uczestniczyć. Nie da się ukryć, że już od pierwszej strony chce się towarzyszyć im w rozwikłaniu kolejnej morderczej zagadki, która trapi krakowską policję.

Czy Mond im pomoże? Czy będzie chciał? A może demony przeszłości będą tak silne, że nie udźwignie on ciężaru tej sprawy? Co ważne nie będzie sam – pomoże mu Allegra oraz każdy czytelnik, który rozpocznie swą czytelniczą przygodę ze „Spirytystką”.

Niedaleko Krakowa grasuje bestia w ludzkiej skórze. Morderca sieje strach wśród okolicznej społeczności. Porywa on kobietę z trójką dzieci. Obraz z przeprowadzonych na nich torturach umieszcza w sieci. Dzięki wsparciu Monda policja trafia na ślad szaleńca, który zostaje zastrzelony podczas odprawiania rytuału. Czy zatem mieszkańcy mogą spać spokojnie? Czy policja może ogłosić swój spektakularny sukces? Niestety w niedługim odstępie czasu dochodzi do kolejnej, podobnej zbrodni. Sęk w tym, że jej szczegóły znają tylko dwie osoby – zamordowany szaleniec oraz Honoriusz Mond. Czy zatem nasz bohater uwikłany jest w morderstwo? A może jego umiejętność spoglądnięcia śmierci w oczy, pomoże odnaleźć mordercę?

Ważne, abyście w natłoku codziennych obowiązków znaleźli czas na lekturę „Spirytystki”. Nawet nie zorientujecie się, kiedy przeczytacie tę książkę. Jej fabuła sprawi, że wręcz płyniecie po kolejnych stronach, zatapiając się w śledztwie. Jego rozwiązanie nie jest tak oczywiste – przecież zagadkę tę utkał Max Czornyj – mistrz operowania słowem i ludzkimi emocjami. Brutalne opisy, krwisty język to mocne znaki rozpoznawcze twórczości pisarza, które zapisane są również na kartach „Spirytystki”. Zdecydowanie polecam i czekam na kolejną książkę z Honoriuszem Mondem i Allegrą Szmit.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Mroczna Strona

"Spirytystka" - Max Czornyj Tom 2 Honoriusz Mord (Można czytać osobno)

Premiera: 07.09.22

"Gdy raz zetkniesz się ze złem, nie będzie już odwrotu".

Mortalista powraca

W okolicach Krakowa grasuje wynaturzony morderca. Policja dociera do niego dzięki wskazówkom Honoriusza Monda. Szaleniec zostaje zastrzelony w trakcie odprawiania makabrycznego rytuału. Były kierownik katedry mortalistyki pragnie odciąć się od śledztw. Jednak po raz kolejny okazuje się, że od śmierci nie można uciec.Dochodzi do kolejnego morderstwa. Zostaje ono dokonane w podobny sposób, jak wcześniejsze. Problem w tym, że szczegóły znał tylko zastrzelony sprawca oraz Honoriusz Mond. Tymczasem Mortalista sam nie do końca ufa swoim zmysłom.

Już od pierwszych stron jest dużo krwawych szczegółów. Autor w swojej powieści porusza tematykę bólu, psychicznego jak i fizycznego. Pokazuję że człowiek próbuje zapomnieć o nim za wszelką cenę, nawet gdy jedyna ulga to widok cierpienia innych.

Honoriusz zawsze nosi poprawnie i ciasno zawiązany krawat, nawet w trakcie sprzątania. Wiadomo że schludny pracownik jest najlepszą wizytówką dla firmy sprzątającej. Mam wrażenie że Mond jest człowiekiem wyrwanym z innej epoki, o innej wrażliwości, oraz nieznanym współczesnemu światu zasadach. Tym razem zamiast jeżdżenia Jaguarem, najczęściej jeździ hulajnogą elektryczną. Taka ciekawostka 🙂

Mamy też trochę wątków związanych z relacją Monda i Allegry, czyli jego szefowej w firmie sprzątającej. Widać że coś jest na rzeczy z obydwu stron, ale Honoriusz ma problem z okazywaniem emocji. Myślę że ten wątek może się ciekawie rozwinąć i liczę na kontynuację serii, fabuła spokojnie na to pozwala. Książka wzbudza emocje i trzyma w napięciu, przy niektórych scenach aż miałem ciarki... Autor nikogo nie oszczędza jeśli chodzi o śmierć i sposób jej zadawania. Jak to zwykle mam z książkami Czornyja, szybko się czyta.

Super książka, gorąco polecam 🙂👌

Zapraszam na mój Instagram/Bookstagram - @lukasz_czyta

Mortalista powraca. Jednak tym razem nie ufa nawet sobie.

Uwielbiam styl Czornyja. Lubię brutalność i jej wybitnie plastyczny obraz w książkach autora. Cieszę się jednak, że to nie jest jedyna dobra strona. Kolejnymi są pomysły, wątki poboczne, sposób prowadzenia akcji, są też postaci. W Honoriuszu jestem absolutnie zakochana. Rzadko się zdarza, że aż tak mocno przywiązuję się do bohatera, a tutaj jestem z Mondem i ślubuję mu wierność czytelniczą do końca życia


W tej powieści działo się dużo i akcja nie toczyła się po mojej myśli. Ba! Nawet przez moment byłam ciężko obrażona, by na koniec odetchnąć z ulgą. Ulga jednak minęła szybko, bo przeczytałam posłowie, a tam Max Czornyj mówi, że nie wie czy będzie jakiś ciąg dalszy. No Panie autor, bez żartów. Monda mi trzeba jak powietrza! Proszę mnie tego nie pozbawiać!

Czytajcie „Spirytystkę”, bo to jest ogień! Być może nawet piekielny…

Szalenie fascynująco skrojony motyw śmierci, niebanalnie wykreowani bohaterowie, wzbudzająca dreszcz niepokoju kryminalna układanka – nietuzinkowa kompilacja fabularnych elementów do głębi zatrważa, ale również w przyjemny sposób intryguje. „Spirytystka” to drugi tom historii osadzonej na ekscytującej w odbiorze mortalistyce, dostarczającej całego przekroju skrajnych doznań, odczuwalnych na skutek precyzyjnie nakreślonych obrazów nasączonych bestialstwem i niedosłownym brudem oblepiającym brutalność. Sportretowanemu obliczu zbrodni nie jest obcy odstręczający wydźwięk, a naturalistyczny sznyt wręcz deprymuje, napawając wyraźnie odczuwalnym wstrętem. Jednak ta awersja do surowej wizji utraty życia kontrastuje z jawnie wyczuwalnym pod skórą entuzjazmem, który absorbuje wszystkie zmysły odbiorcy. Naznaczoną nieobliczalnością warstwę kryminalną skorelowano z misternie oddaną odsłoną psychologiczną, ocierającą się gatunkowo o thriller, która dotyka zarówno samej zagadki, będącej centrum fabuły, jak i rysu postaci. Usytuowane w tekście wizerunki splatają nieuchwytność i enigmatyczność, wyrwane jakby z innej epoki, zamaszyście naszpikowane błyskotliwością i niepojętą inteligencją, ze stabilnie zakotwiczoną w rzeczywistości aurą wierzeń, tym samym nadając tej historii osobliwej ekscentryczności, która lokuje się na długo w pamięci. To tytuł owiany swoistą nieszablonowością – tylko Max Czornyj potrafi w jednej książce spoić ze sobą ból, ewidentnie udzielający się zakończeniom nerwowym czytelnika, z eksponowaną ironią, a nawet nutą czarnego humoru. Fundamentalnie ryzykowna kompozycja opiewa w dyferencyjne kontrowersje, analogicznie wzbudzając równie odmienne emocje, przejawiające się albo permanentną ciekawością, albo nieustannym zniesmaczeniem. „Spirytystka”, identycznie jak „Mortalista”, otulona całunem mroku, który tak jaskrawy może mieć swoje źródło tylko w dojmujących w duszy traumach, nieznacznie przekracza granice realizmu, implikując w związku z tym refleksyjny ton. To mocna w wymowie wariacja na temat rozgrywającego się widowiska zła, mającego swoje korzenie w psychice ludzkiej, w takim samym stopniu wynaturzonej, co bezbronnej na bodźce empatii – ta historia demonstruje wizualną definicję charakterności, gęstego klimatu, niesztampowego humoru i analizy umierania, z pasją angażując w treść. Taka kombinacja wręcz musi być spowita nietypowością doświadczeń, które nabywa się podczas lektury.

Czarny humor i bestialskie zbrodnie, czy to może się udać? Tak, w przypadku takich bohaterów jak Honoriusz Mond i Allegra Szmit.

On jakby żywcem przeniesiony z poprzedniego wieku, jako były kierownik katedry mortalistyki, na temat śmierci wie wszystko. Hobbystycznie zajmuje renowacją starych mebli, pracuje w firmie sprzątającej ekscentrycznej Allegry, która w tej części, wykaże się pewnymi niezwykłymi umiejętnościami.

Fabuła jest mroczna i brutalna, czyli taka, do jakiej autor zdążył nas przyzwyczaić.

Wyobraź sobie, że stajesz przed wyborem: zabijesz jedno z trojga porwanych z Tobą dzieci lub zginą wszyscy. Masz pięć minut.

Na taki oto filmik nadawany na żywo w sieci trafia przypadkiem Allegra. Dzięki Honoriuszowi udaje się unicestwić porywacza. Dochodzi do kolejnej zbrodni, która zdaje się być dziełem naśladowcy. Charakteryzują ją jednak pewne szczegóły, które znał tylko martwy porywacz oraz Mond.

Mimo sporej ilości makabry nie brak tu czarnego, pełnego ironii humoru, który uwielbiam. Akcja jest niezwykle dynamiczna, a fabuła z rozdziału na rozdział coraz bardziej nieoczywista, a że każdy z nich zakończony jest dość nieoczekiwanym plot twistem, książki nie sposób odłożyć na później.

"Spirytystkę" Maxa Czornyja zaczęłam czytać zaraz po tym, jak tylko wpadła w moje ręce. Po części poprzedniej wiedziałam, czego mogę się spodziewać i właśnie to dostałam: kawał świetnej rozrywki.

W Krakowie grasuje wynaturzony morderca. Na szczęście firma sprzątająca Szmit jest zwarta i gotowa do kolejnego zadania.

Od pierwszych stron Autor nie bawi się w podchody. Bez skrupułów serwuje brutalne sceny. Daje mocno do myślenia i gra na emocjach.

Honoriusz to człowiek wyrwany z innej epoki. Odznacza się ponadprzeciętną dedukcją. Znakomicie łączy fakty i widzi to, czego inni śledczy nie dostrzegają. Jednak tym razem również Allegra odegra znaczącą rolę i pokażę trochę inne oblicze.

Relacja między tą dwójką rozwija się na zasadzie "kto się czubi ten się lubi". Myślę, że w tym aspekcie Autor może jeszcze sporo namieszać i nie raz zaskoczyć.

Fabuła w głównej mierze opiera się na odczuwaniu szeroko pojętego bólu, fizycznego, ale przede wszystkim psychicznego. Nie ogranicza się on do jednej postaci, co może sporo namieszać i sprawić by fabuła stała się jeszcze bardziej intrygująca i mroczna. Wiadomo, że to psychiczne rany bolą najbardziej, jątrzą się i pozostawiają ohydne blizny. Wypaczają rzeczywistość i burzą wewnętrzny spokój. Niekiedy doprowadzają do upadku, z którego ciężko się już podnieść.

"Spirytystka" to kolejna świetna powieść kryminalna. Odnosząc się do posłowia Autora, nie wyobrażam sobie, by nie było dalszego ciągu losów Allegry i Honoriusza