Śpiące królewny

Najgorsza książka Kinga jaką do tej pory czytałem. Całkowite nieporozumienie. Ledwo dobrnąłem do końca. Bardzo słaba fabuła, maksymalne przeciąganie wątków, politycznie poprawne moralizowanie i morały. Strata czasu.

"Dobro jest towarem deficytowym, reszta to w przeważającej części zgnilizna."

Książki Stephena Kinga często umilają mi wieczory, chętnie po nie sięgam, gdyż oprócz ulubionych literackich dreszczy grozy i przerażenia, fantastycznie bazują na doskonałej znajomości natury człowieka, psychologicznych aspektach, a także nakłaniają do snucia mrocznych refleksji. Odpowiada mi płynny styl narracji, plastyczność opisów, dbanie o szczegóły, frapujące wykreowanie osobowości postaci, zręczne przeplatanie wątków, jak również intensywne budowanie napięcia. W "Śpiących królewnach" wszystko to odnajdziemy, powieść ma szczególny, podszyty osobliwością klimat, w którym niemal natychmiast dobrze zadamawiamy się.

Ciekawy pomysł na fabułę, przedstawiony w rozbudowanej formie, nasycony elementami postapokaliptycznymi. Żeńskie przedstawicielki gatunku ludzkiego zapadają w dziwne stany letargu, zasypiają otulone w zagadkowe pajęczynowe kokony. Kiedy próbuje się im pomóc, wówczas wykazują się agresją i morderczymi instynktami. Obserwujemy zmieniającą się rzeczywistość, w której mężczyźni pozostawieni sami sobie wpadają na zdumiewające pomysły, w których chaos, przemoc i konflikty stają się codziennością. Ale także przenosimy się do tajemniczego świata zahipnotyzowanych kobiet, stojącego w kontraście do męskiego. Jedynie Evie wydaje się wymykać siłom epidemii, postać, która pojawiła się dosłownie znikąd. Czyżby była źródłem anomalii, a może właśnie lekarstwem na rozgrywane dramaty? Jaką rolę odgrywają we frapującej historii pensjonariuszki więzienia w Appalachcach?

Patrzymy jak do głosu dochodzą ludzkie wady i słabości, ale też jaką siłą okazują się zalety i dodatnie cechy. Panika i histeria zbierają żniwo ofiar, zaś dobre uczynki, współczucie i chęć pomocy skrywają się w cieniu. Echa decyzji podejmowanych w tragicznych okolicznościach towarzyszą już przez całe życie. Trzeba przyznać, że autorzy postawili na oryginalność, udaje się im w wielu sytuacjach zaskoczyć czytelnika, wplatając w thrillerowską atmosferę fantastyczne detale, decydując się na mnogość postaci, zmuszając do zastanowienia się nad podsuwanymi tematami odnośnie kondycji społecznej, interpretacji zachowań bohaterów, ustosunkowania się do postaw małomiasteczkowych mieszkańców. Powieść dobrze mi się czytało, błyskawicznie mknęłam po kolejnych stronach wiedziona ciekawością, może gdzieś tam w połowie poczułam lekkie zagadanie, ale to tylko chwilowe wrażenie, które nie zepsuło ogólnie pozytywnego spotkania z książką. Nie ukrywam, że liczyłam też na mocniejsze zakończenie przybliżanej opowieści.

[Adres usunięty]

Juliusz Machulski w swoim genialnym filmie „Seksmisja”, pokazał jak wyglądałby świat, gdyby pozostały na nim wyłącznie kobiety. A co by się stało, gdyby zabrakło wszystkich przedstawicielek płci pięknej i na Ziemi zostaliby wyłącznie mężczyźni? Na to pytanie odpowiedział tandem Kingów w książce „Śpiące królewny”.

Stephen King (pisze także pod pseudonimem Richard Bachman) urodził się 21 września 1947 w Portland. Jako dziecko był świadkiem nieszczęśliwego wypadku – jeden z jego przyjaciół został potrącony przez pociąg i zmarł. King zanim odniósł sukces, jako pisarz pracował, jako nauczyciel języka angielskiego w szkole. W 1973 roku ogromny sukces literacki odniosła jego pierwsza powieść „Carrie”. Od tamtej pory jego książki rozeszły się w nakładzie przekraczającym 350 milionów egzemplarzy, co czyni go jednym z najbardziej poczytnych pisarzy na świecie. Jest wielokrotnym zdobywcą Nagród Brama Stokera i British Fantasy Award. W 1999 roku został potrącony przez samochód. Jego obrażenia – wielokrotne złamanie biodra, połamane żebra i uszkodzone płuco – unieruchomiły go w szpitalu na prawie trzy tygodnie. King przez ponad dziesięć lat miał problemy z alkoholem i narkotykami. Jego dwaj synowie – Owen King oraz Joe Hill – są również pisarzami.

Owen King urodził się 21 lutego 1977 w Bangor w stanie Maine. Amerykański pisarz. W 1999 roku ukończył Vassar College, a w 2002 Uniwersytet Columbia. Zadebiutował w 2005 roku zbiorem opowiadań „Jesteśmy w tym wszyscy razem”. Jest nauczycielem akademickim, kierunek: kreatywne pisanie.

W przyszłości tak realistycznej i bliskiej, że mogłaby być współczesnością, coś dziwnego dzieje się z kobietami, które zasypiają: szczelnie owija je zwiewna substancja przypominająca kokon. Gdy ktoś je budzi, gdy obrastający je materiał zostaje naruszony bądź zerwany, uśpione kobiety wpadają w dziką furię i stają się szaleńczo agresywne; śpiąc, przenoszą się do innego świata − świata, w którym panuje harmonia, a konflikty są rzadkością. Tajemnicza Evie jest jednak odporna na błogosławieństwo, bądź klątwę, niezwykłej śpiączki. Czy jest medyczną anomalią, którą należy przebadać? A może demonem, którego trzeba zabić? Porzuceni mężczyźni, zdani na siebie i swoje coraz bardziej prymitywne odruchy, dzielą się na wrogie frakcje, niektórzy pragną zabić Evie, inni ją ocalić. Część wykorzystuje panujący chaos, by zemścić się na starych bądź nowych wrogach. W świecie nagle opanowanym przez mężczyzn wszyscy uciekają się do przemocy.

„Śpiące królewny”, to druga po „Pudełku z guzikami Gwendy” książka autorstwa Stephena Kinga, która trafiła do rąk polskich czytelników w tym roku i druga, którą mój ulubiony pisarz napisał do spółki z innym autorem. Nie ukrywam, że zdecydowanie bardziej byłem ciekawy pierwszego z tych tytułów. Lubię książki Mistrza grozy, które ze względu na ilość stron, można zaliczyć do tak zwanych „cegieł”, a niektóre z nich, jak „Dallas’63” i „Bastion” należą wręcz do moich ulubionych tytułów w dorobku autora.

Powieść zaczyna się od prawie czterostronicowego spisu wszystkich postaci występujących w książce, co na początku trochę mnie przeraziło. Jednak w miarę upływu kolejnych stron spokojnie połapałem się, kto jest, kim i nie miałem większych problemów z zapamiętaniem bohaterów. Chociaż muszę uczciwie przyznać, że w czasie czytania zdarzyło mi się trzy lub cztery razy wrócić do wspomnianej listy, dlatego koniec końców uważam ją za pożyteczny dodatek. Kolejne sto stron wprowadza nas w małomiasteczkowy świat Dooling, czyli to, co fani Stephena lubią najbardziej, a w czym King jest najlepszy. Od momentu zaśnięcia pierwszej z kobiet, akcja zaczyna przyśpieszać, a autorzy zaczynają na przemian przedstawiać nam realny i fantastyczne świat. Mnie osobiście zdecydowanie przyjemniej czytało się rozdziały, które opisywały rzeczywistość, a za najlepszy fragment „Śpiących królewien” uważam obronę więzienia, który to miał w sobie coś z klimatu filmowych westernów „Rio Bravo” i „Alamo”. Kolejnym plusem tej powieści, jest jej całkiem niezłe i tak naprawdę otwarte zakończenie. Ostatni rozdział, który jest napisany kursywą, powoduje, że teoretycznie jasny i klarowny koniec, pozostawia nas jednak ze sporym znakiem zapytania i wątpliwościami.

Sporym minusem tej książki są występujące w niej postacie. Pomimo tego, że przez „Śpiące królewny” przewija się kilkadziesiąt mniej lub bardziej istotnych dla rozwoju akcji bohaterów, to tak naprawdę poza Evie i Willym, żaden z nich nie wzbudził mojej większej sympatii. Może właśnie tak duża ilość osób sprawiła, że praktycznie z żadną z nich nie byłem w stanie emocjonalnie się związać.

Zupełnie nie znam twórczości Owena, bo do tej pory nie miałem okazji przeczytać żadnej z jego książek, ale po przeczytaniu „Śpiących królewien” mogę zaryzykować stwierdzenie, że zdecydowaną większą część tej powieści napisał starszy z Kingów. Styl, w jakim została napisana ta książka, język i kilka fragmentów uderzających w obecnego prezydenta Stanów Zjednoczonych (Stephen, jako demokrata, jest wielkim przeciwnikiem Donalda Trumpa)

„Raz za Pennsylvania Avenue napotkały prezydencką kolumnę, orszak błyszczących czarnych limuzyn i SUV-ów. Przemknęła obok, nie zatrzymując się.

– Zobacz – Michaela pokazała palcem

– Kogo to obchodzi? – rzuciła Jeanice. – Jeszcze jeden [motyla nóżka].”

utwierdzają mnie w przekonaniu, że raczej nie mylę się w swoim założeniu.

„Śpiące królewny” na pewno spodobają się wielbicielom twórczości Stephena Kinga, a zwłaszcza tym, którzy zachwycają się „Bastionem” lub „Pod kopułą”. Pomimo tego, że autorom niespecjalnie udali się bohaterowie, to uważam tę książkę za naprawdę dobrą, chociaż do ścisłej czołówki powieści mojego ulubionego pisarza, jest jej bardzo daleko. Z dwóch tegorocznym tytułów, jednak minimalnie lepiej oceniam „Pudełko z guzikami Gwendy”.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Kiedy wszystko to zgnilizna

Dla fanów Stephena Kinga każda jego nowo wydana książka to małe święto. Chociaż ja do prawdziwych fanów pisarza raczej się nie zaliczam - może niedzielnego czytacza, nazwijmy to tak - to jednak bardzo nie mogłam doczekać się premiery Śpiących królewien, okrzykniętej jako najbardziej feministyczna powieść autora i jego syna.

Na początku muszę przyznać, że nie mam pojęcia, jaki wpływ na książkę miał Stephen King, a jaki Owen King - nie jestem w stanie rozróżnić ich charakterystycznych "znaczników", bo raz - w Polsce nie wyszła jeszcze żadna powieść Owena, a dwa, Śpiące królewny wydają mi się tak bardzo klasycznym Kingiem, że chyba nawet jakbym czytała którąś historię Owena Kinga, to nie potrafiłabym odróżnić jego warsztatu pisarskiego od jego ojca. Niemniej książkę czyta się fenomenalnie. Na swojej prywatnej skali umiejscowiłabym tę powieść gdzieś pomiędzy Dallas'69 a Ręką Mistrza - moimi dwoma ulubionymi historiami króla grozy. Tradycyjnie, jak to już u tego amerykańskiego pisarza bywa, początek Śpiących królewien jest strasznie powolny, odrobinę przynudza i trudno jest wciągnąć się w opowieść. Mogłabym postawić dwie ulubione powieści na to, że ten początek jest wpływem starszego Kinga. Im dalej jednak zagłębiamy się w treść, tym trudniej jest się od niej oderwać.

Jak zwykle dostajemy wielowątkową i wielowymiarową historię o zwykłych ludziach postawionych w niezwykłej sytuacji. Kingowie mają to do siebie, że w niemalże każdej powieści potrafią stworzyć barwnych, żywcem z życia wziętych bohaterów - takich szaraczków o normalnych problemach, słabostkach i wadach charakteru. Stoją dwoma stopami na ziemi i przez większość czasu obce im są jakieś heroiczne postawy czy bujanie w obłokach. Także w Śpiących królewnach - chociaż to opowieść o tym, jak nagle kobiety zaczynają nienaturalnie zasypiać i się nie wybudzać, a na ich twarzach wytwarza się dziwna, kleista powłoka - najbardziej zaciekawił mnie wątek szeryf małego miasteczka, która już w pierwszych rozdziałach powieści odkrywa, że mąż ma nieślubne dziecko - gorzej; dziecko, które jest w wieku ich syna. Poza tym mamy też tutaj weterynarza Franka, który zmaga się z problemami z kontrolowaniem złości, od niedawna żyje w separacji z żoną, ale nad życie kocha swoją małą córeczkę, dla której byłby w stanie zrobić wszystko. Oprócz tego większość akcji dzieje się w więzieniu dla kobiet, gdzie niemalże każda z bohaterek dostaje swój wątek i ma niemały wpływ na fabułę. Nie wspomniawszy, że właśnie tam obecnie znajduje się młoda, piękna kobieta, która zasypia i budzi się normalnie...

Śpiące królewny Kingów można potraktować na dwa sposoby. Jako zwykłą, fikcyjną historię, którą miło nam się czyta, a jeszcze przyjemniej wypełnia nią wolny czas, albo jako bardzo rozbudowany i ciekawie osadzony komentarz polityczny na temat obecnej polityki prowadzonej przez Stany Zjednoczone. Naprawdę trudno nie zwrócić na to uwagi w książce, która porusza takie tematy jak prawa kobiet, rasizm czy problematykę agresywniejszego zachowania służb prawa odnośnie podejrzanych, którzy mają ciemny kolor skóry. Można to zauważyć i o tym rozmawiać, można bardziej skoncentrować się na samej historii, podziwiając warsztat pisarski i styl obydwu pisarzy, trudno mi jednak nie wspomnieć w recenzji, że fakt, że powieści fantastyczne wciąż wspaniale spełniają swoją funkcję i celnie komentują naszą szarą rzeczywistość, bardzo mi się podoba. To jedna z tych rzeczy, które w tych książkach cenię najbardziej. W podziękowaniach Kingowie piszą, że Śpiące królewny to historia, gdzie niektóre wątki zostały odrobinę uproszczone czy spłaszczone, aby wpasować się w ramy fabuły. Zapoznając się z książką, można dostrzec, że pewne opisywane sytuacje są traktowane jako łatwy środek do celu, ale biorąc pod uwagę, że Kingowie za każdym razem osiągają taki skutek, jakiego chcieli, trudno się o to gniewać.

Odkładając najnowszą powieść Kingów na półkę, nie mam żadnego problemu, aby dostrzec, jakim sposobem Stephen King stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych pisarzy grozy i jak zaraził miłością do pisania swoich synów. Śpiące królewny to wciągająca, zmuszająca do myślenia powieść o ludzkiej naturze i naszych słabościach. Wieloaspektowa oraz niesamowicie złożona; sprawia, że jednocześnie martwimy się losami postaci, ich własnymi problemami, lecz także potrafimy dopasować kłopoty, z którymi się zmagają, do naszego zwykłego życia. Do samego końca nie byłam pewna, jaki to wszystko będzie miało finał i, chociaż zakończenie jednak odrobinę mnie rozczarowało, to jestem pewna, że Śpiące królewny są książką, którą w tym roku po prostu trzeba przeczytać i o której trzeba mówić.