Sobie pisani. Amor fati. Tom 2

„Każdy symboliczny koniec jest nowym początkiem – pełnym wielu niewiadomych, sporego strachu i jeszcze większej nadziei. To także obietnica, że los zapisany w gwiazdach, zwłaszcza tych na letnim niebie, potrafi bawić się przypadkiem, by subtelnie i niepostrzeżenie zamienić go w przeznaczenie.”

„(...) w życiu można… – Przerwał na chwilę, chrząknął i ciszej kontynuował: – Można spieprzyć niemal wszystko, od sernika, przez przyjaźnie, na rodzinie kończąc. Ale większość z tego da się też naprawić. Czasami wystarczy tylko schować dumę do kieszeni, wyłączyć myślenie

Są takie historie, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji ani dramatów, żeby poruszyć czytelnika. Wystarczy kilka szczerych rozmów, drobne gesty, czułość ukryta między uszczypliwościami i bohaterowie, których po prostu nie da się nie pokochać. „Sobie pisani” jest właśnie taką książką.

Kalinę i Piotra nadal łączy skrywana tajemnica. Ich relacja wciąż pełna jest przekomarzanek, docinek i wzajemnego droczenia się, ale z każdą stroną coraz wyraźniej widać, że pod tą maską kryje się coś znacznie głębszego. Piotr wspiera Kalinę na każdym kroku, a ona, choć próbuje zachować rozsądek, nie potrafi już ignorować rodzących się uczuć. Problem w tym, że oboje boją się zrobić ten jeden krok, który może zmienić wszystko. Czy warto zaryzykować przyjaźń dla miłości? A może właśnie największe historie rodzą się tam, gdzie najmniej się ich spodziewamy?

Przygotowania do ślubu matki Kaliny i ojca Piotra tylko dokładają emocji. Wspólnie spędzony czas, rodzinny chaos i codzienność pokazują, że prawdziwa bliskość nie rodzi się z wielkich deklaracji, ale z obecności, troski i gotowości do bycia przy kimś wtedy, gdy najbardziej tego potrzebuje.

Ta książka urzekła mnie swoją naturalnością. Bohaterowie są prawdziwi – mają swoje lęki, wątpliwości i słabości. Popełniają błędy, boją się zaryzykować, a jednocześnie pragną być szczęśliwi. Dzięki temu ich historia wydaje się tak autentyczna, jakby mogła wydarzyć się tuż obok nas.

Autorka po raz kolejny udowodniła, że doskonale potrafi pisać o emocjach. Bez przesady, bez sztuczności, za to z ogromnym wyczuciem. Uśmiechałam się podczas zabawnych dialogów, kibicowałam bohaterom w trudniejszych momentach i z przyjemnością obserwowałam, jak ich relacja powoli dojrzewa. To jedna z tych historii, które otulają czytelnika i zostawiają po sobie ciepło jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Najbardziej urzekło mnie jednak przesłanie tej powieści. Czasami tak bardzo przejmujemy się opinią innych, że zapominamy zapytać samych siebie, czego naprawdę chcemy. A przecież to nasze życie, nasze decyzje i nasze szczęście. Warto mieć odwagę zawalczyć o to, co podpowiada serce, nawet jeśli droga nie zawsze jest prosta.

Zakończenie sprawiło, że natychmiast chciałam sięgnąć po kolejny tom. Ta seria uzależnia od bohaterów, ich relacji i emocji, które wydają się tak prawdziwe, że trudno się z nimi rozstać.

Polecam tę książkę każdemu, kto kocha historie o przyjaźni przeradzającej się w miłość, rodzinnych relacjach i bohaterach, którzy zostają w sercu na długo. To piękna opowieść pokazująca, że czasem los od samego początku wie, kogo powinien ze sobą połączyć. Bo niektórzy naprawdę są sobie pisani.

"Sobie pisani" to drugi tom dylogii "Amor Fati" Karoliny Tomaszewskiej. W pierwszym czytelnik ma okazję poznać (a potem pokochać i znienawidzić równocześnie) Kalinę i Piotra. W drugim natomiast może prześledzić ich dalsze losy i trzymać kciuki, by przeznaczenie w końcu ich dopadło. 😉

Powieść "Na siebie skazani" zachwyciła mnie, ale zostawiła z wieloma niewiadomymi. W tej części autorka zadbała, by rozwinąć i domknąć wszystkie wątki z poprzedniego tomu. Jestem pod wrażeniem, że tak konsekwentnie poprowadziła narrację, jednocześnie uwzględniając komfort tych czytelników, którzy sięgną po drugą część bez znajomości pierwszej. Jestem przekonana, że i oni będą usatysfakcjonowani.

Najmocniejszy punkt, jak poprzednio, stanowią dialogi - naturalne, angażujące, zabawne. Postaci zostały zarysowane w sposób wyrazisty, więc ich rozmowy również zapadają w pamięć. Są błyskotliwe i sarkastyczne, ale bywają też ciepłe i wzruszające. Bohaterów, szczególnie tych pierwszoplanowych, z powodzeniem można by okrzyknąć komplikatorami rzeczy prostych, ale chwała im za to, że mają tyle życiowych rozterek. Czytanie o nich to prawdziwa uczta dla zmysłów. Humor, dramatyzm i wątki miłosne podano w idealnych proporcjach.

Jeśli lubicie literaturę obyczajową i zdarza się Wam oglądać komedie romantyczne, to ta książka jest dla Was. Ta lekka, ale emocjonująca historia jest wprost idealna na weekend czy wakacyjny wyjazd. Czytajcie, bo warto!

Muszę przyznać, że ten tom skradł moje serce tak samo mocno jak pierwszy. Bardzo często przy kontynuacjach pojawia się obawa, że nie będą już miały tego samego klimatu, magii i emocji co początek serii, ale tutaj absolutnie tego nie odczułam. II tom był równie dobry jak I i czytałam go z dokładnie takim samym zachwytem.

Najbardziej pokochałam w tej książce sposób, w jaki autorka buduje relacje między bohaterami. To nie jest historia oparta tylko na romantycznych gestach. Tutaj liczą się rozmowy, wzajemne poznawanie się, akceptacja i uczenie się zaufania. Kalina i Piotr są postaciami bardzo prawdziwymi, z własnymi wadami, emocjami i momentami słabości, dzięki czemu ich historia tak bardzo angażuje. Wiele razy uśmiechałam się pod nosem przez ich przekomarzania, a chwilami naprawdę miałam ochotę zatrzymać się na dłużej przy niektórych scenach i po prostu chłonąć ich atmosferę.

Ogromnym atutem całej serii są również przepiękne ilustracje ukryte w książce. Jestem absolutnie zachwycona pomysłem ożywienia tych ilustracji. Uwielbiam takie kreatywne dodatki i zdecydowanie nadają one tej książce wyjątkowego charakteru.

„Sobie pisani” to historia pełna ciepła, humoru i emocji ukrytych między wersami. Pokazuje, że miłość nie zawsze pojawia się w odpowiednim momencie i w idealnych warunkach, ale czasami przychodzi wtedy, gdy najbardziej jej potrzebujemy. To opowieść o drugich szansach, przełamywaniu własnych murów i odkrywaniu, że ktoś, kto kiedyś działał nam na nerwy, może stać się osobą, bez której trudno wyobrazić sobie codzienność.

Ta książka dała mi dokładnie to, czego oczekiwałam. Mnóstwo uśmiechu, wzruszeń i pięknych chwil spędzonych z bohaterami. Zamknęłam ją z ogromnym żalem, że ta historia dobiegła końca, ale jednocześnie z ogromną satysfakcją, że mogłam przeżyć ją razem z Kaliną i Piotrem.