Smerf Czarnoksiężnik. Przygody Smerfów. Tom 7

PopKulturowy Kociołek:

W albumie Smerf Czarnoksiężnik znajdują się trzy historie. Pierwsza z nich, zajmująca najwięcej stron, skupia się na pewnym smerfie, który pragnął zostać czarnoksiężnikiem. Papa Smerf nie chciał jednak nauczyć swojego podopiecznego tajników magii, uważając go jeszcze za zbyt młodego i porywczego. W takiej sytuacji bohater postanowił znaleźć inne źródło wiedzy. Miały być nim zaklęcia wykradzione z domu Gargamela. Nie trzeba chyba dodawać, że plan ten napotkał na wiele różnych niebezpiecznych przeciwności losu, które mogły doprowadzić do tragedii. Drugi z rozdziałów (Pułapki na smerfy) to bardziej klasyczna opowieść z Gargamelem w rolach głównych. Czarodziej dzięki swoim wymyślnym pomysłom zdołał złapać wiele Smerfów, które teraz musi uratować nikt inny jak Papa Smerf. Na sam koniec na czytelnika czeka historia Zakochani w Smerfetce, w której to jedyna dama w wiosce poszukuje partnera, na to stanowisko oczywiście jest wielu chętnych.

Opisane powyżej rozdziały w dużym uproszczeniu można podzielić na trzy typy historii. Pierwsza to typowa dla serii przygoda z przesłaniem, z której młody czytelnik wynosi lekcję, że duża wiedza to również duża odpowiedzialność, na którą nie każdy jest gotowy. Dalej mamy do czynienia z opowieścią stawiającą przede wszystkim na wartką „smerfną” akcję. Całość zakończona zaś jest mocno humorystyczną opowieścią, którą zależnie od wieku czytelnika można zupełnie inaczej postrzegać.

Tych bohaterów chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Większość z Was pewnie, tak jak ja, oglądało dobranocki ze Smerfami w roli głównej. Wiedzieliście, że te niebieskie stworki w białych czapeczkach są również bohaterami komiksów?

"Smerf Czarnoksiężnik" to najnowszy komiks z serii o przygodach Smerfów. W środku oprócz tytułowej opowieści znajdziecie jeszcze dwie inne. Nie brakuje w nich humoru, strasznego Gargamela i smerfnej przyjaźni. Smerfy pokazują, że nigdy żadnego z nich nie zostawią samego. Papa Smerf nad wszystkimi czuwa i służy pomocną radą, a w razie potrzeby wyczaruje magiczny eliksir.

Miło było wrócić do czasów dzieciństwa. Zarówno ja, jak i Luca dobrze bawiliśmy się przy tej lekturze. Luca tak dobrze, że nawet postanowił napisać swoją recenzję, którą możecie przeczytać poniżej. Dajcie znać, jak mu poszło.⬇️⬇️⬇️

Smerfy to główni bohaterowie książki

Komiks składa się z trzech historii. W pierwszej historii jeden smerf chciał zostać czarnoksiężnikiem.

W drugiej historii Gargamel był blisko złapania wszystkich smerfów.

W ostatniej historii wszystkie smerfy próbowały zdobyć serce Smerfetki. Najbardziej podobała mi się historia pierwsza, gdzie był Smerf Czarnoksiężnik.

Książka była fajna, warto przeczytać.

LUCA

SMERFY, SMERFETKA, GARGAMEL, MAGIA I PUŁAPKI

Jeśli istnieje animacja, która równie mocno kojarzy mi się z moim wczesnym dzieciństwem, co „Smerfy” to są to tylko „Muminki”. Tak to dla mnie wyglądało w tych szczenięcych latach. Nie twierdzę, że oglądałem tylko to, ale to było najlepsze, najważniejsze, a jak potem przekonałem się po latach, także dla dorosłego z tych wszystkich to właśnie te opowieści pozostały najlepsze, najciekawsze, najbardziej atrakcyjne. A najlepsze z nich? „Muminkami” tu zajmować się nie będę, bo i po co, ale co do „Smerfów” to najlepsze wciąż są dla mnie komiksy, a the best spośród nich to te, które robił nie kto inny, tylko sam Peyo (no z pomocą Dlaporte, z którym cudowanie się uzupełniał). I takim the best jest właśnie ten album, niewznawiany od ponad ćwierć wieku.

Smerfy żyją w świecie pełnym magii, same często się o nią ocierają, więc kiedyś któryś z nich musiał wpaść na pomysł, by magią się zainteresować. I tak jeden z nich chce zakosztować życia czarnoksiężnika, a to, jak wiadomo, sprowadzić może spore problemy!

Potem wraca Gargamel. I knuje. I szykuje masę pułapkę, by złapać Smerfy. Czy mu się uda, a może sam przekona się, że kto pod kim dołki kopie…?

Na koniec wraca… Smerfetka. A co z jej powrotu wynika i jakie ma ona znaczenie dla reszty wioski? To już musicie odkryć sami.

„Smerf Czarnoksiężnik”, czekałem na wznowienie tego, oj czekałem. W sumie, jak na wznowienie każdego albumu serii, którego wcześniej nie miałem. A i na reedycję tych, co już miałem też, bo dzieciakiem byłem, aż takiego szacunku nie miałem do tych komiksów, jaki mam dziś, a i zdarzyło się im to i owo po drodze, więc chętnie sięgnąłem po ładniejsze wydanie. Bo ale akurat „Czarnoksiężnika” nie kupiłem, kiedy wychodził po raz pierwszy, nie uzupełniłem potem kolekcji, więc cieszę się tym bardziej. Bo i nie czytałem tego, i świetny to komiks, i ładnie wygląda. Jak zawsze, po prostu.

Tak właściwie to nie tylko „Smerf Czarnoksiężnik”, ale też i dwie inne opowieści. Wszystkie pomysłowe, świetne, zabawne, z tym nienachalnym dydaktyzmem, z urokiem, z klimatem. No z magią taką, jakiej brakuje współczesnym komiksom, a przynajmniej zdecydowanej większości z nich. I z siłą, która pozwala serii wybić się na tle licznej konkurencji i przy okazji wznieść się ponad ograniczenia czasów czy kategorii wiekowej. Ludzie te komiksy czytali i zachwycali się nimi dekady temu, to samo robią teraz i za sto lat – jeśli ten świat tak długo wytrzyma – nic się na tym polu nie zmieni.

Jak i nie zmieni się, że te rysunki będą znakomite. Ta cartoonowa prostota, ale pokazująca talent autora, ten klimatyczny kolor i po prostu niezapomniane wrażenie, jakie sprawiają. Bo super pasuje to do treści, super też wpada w oko i zostaje z nami na dłużej. I ogólnie wszystko tu super, jak zawsze. Świetna to seria, znakomita rzecz, godna polecenia każdemu. Ale to chyba wiedzą wszyscy.