Słowa na ścianie

Gdyby tak... spisać niemal wszystko, co siedzi w Twojej głowie... i wiedzieć, że ktoś przeczyta każde słowo?

Schizofrenia z pewnością nie jest łatwym tematem. Ale do takich poważnych kwestii trzeba umieć odpowiednio podejść. Julia Walton, tworząc głównego bohatera 𝘚ł𝘰́𝘸 𝘯𝘢 𝘴́𝘤𝘪𝘢𝘯𝘪𝘦, zrobiła to wspaniale. Nie będę się bawić w kwestionowanie wiarygodności, bo zwyczajnie brak mi wiedzy na ten temat. Ale Adam to wręcz bohater idealny. I jako odbiorcy czytamy z niego jak z otwartej księgi (dosłownie). Każdy kolejny rozdział to wpis z dziennika, który jest przeznaczony dla jego terapeuty. Na sesjach nie odzywa się ani słowem, więc ów dziennik jest dla niego formą odpowiedzi.

Adama nie da się nie polubić. Jego wady balansują się z zaletami, a siebie samego określa mianem "świra", jednak skrzętnie ukrywa swoje zaburzenie przed ludźmi z zewnątrz. Jeszcze bardziej zależy mu na pozie normalności, gdy zaprzyjaźnia się z pewną Mayą...

Tak wiem, słyszeliście to ode mnie milion razy, ale powtórzę po raz kolejny - uwielbiam narrację pierwszoosobową w postaci przeżywającego i rozkminiającego młodego kolesia. A tutaj bohater niczego przed nami nie pozoruje. Mamy pełen obraz sytuacji z jego perspektywy, filtrowany przez schizofreniczne objawy. Co też bardzo lubię - gdy bohater (literacki, filmowy, nieważne) ma jakiegoś superkumpla. I Adamowi się tutaj poszczęściło. Bo mimo że zaczyna naukę w nowej szkole, dosyć szybko zyskuje naprawdę oddanego przyjaciela. Bycie świadkiem rozwoju ich relacji było niesamowicie miłe!

Książkę, mimo poważnego tematu, czyta się bardzo przyjemnie, a głównemu bohaterowi kibicuje ze wszystkich sił. Po takich lekturach czuję się spokojna o współczesną literaturę młodzieżową - owszem, wciąż potrafi mnie ruszyć.

Pewne rzeczy rozumie tylko osoba, która ich doświadczyła.

Czy da się tak naprawdę wyjaśnić czym jest schizofrenia i jaki ma wpływ na osobę chorą?

Świr. Psychol. Dziwak. Nienormalny. Szalony. Niebezpieczny. Wynaturzony. Walnięty. Inny.

Niepasujący do "tych normalnych".

Po pewnych nieprzyjemnych wydarzeniach Adam trafia do katolickiej szkoły, gdzie przy leczeniu nowymi lekami próbuje zacząć nowy rozdział w życiu. Oprócz władz szkoły nikt nie wie z czym zmaga się Adam.

Jednak lek nie zwalcza całkowicie objawów choroby, a jedynie je osłabia.

Jak żyć kiedy nie wiadomo co jest prawdziwe a co nie?

"Słowa na ścianie" to słodko-gorzka historia o tym, że osoba ze schizofrenią to NORMALNA osoba, która po prostu zmaga się z wyjątkowo podstępną chorobą. Jednak jak każdy człowiek kocha, nienawidzi, ma cele i ambicje, pasje, różne zdolności i przede wszystkim jedno pragnienie: żyć normalnie.

To nie tylko książka o chorobie. To także książka o miłości, przyjaźni, dorastaniu, relacji w rodzinie, a także o tym, jaki wpływ na osoby z najbliższego otoczenia ma choroba.

Uwielbiam humor i bezpośredniość Adama. Mimo tak poważnego tematu książka jest dzięki temu lżejsza i bardziej przystępna dla młodej osoby.

Myślę też, że ta pozycja jest dobra dla osoby, która zainteresowała się tą chorobą, ale nie chce początkowo sięgać po ciężkie i bogate w specjalistyczną wiedzę książki o tej tematyce.

Uwielbiam powieści, które coś wnoszą do mojego życia. Lubię czytać książki dla samej sztuki czytania, poznawania nowych światów czy bohaterów, ale lubię również nabierać doświadczeń, uczyć się na błędach postaci czy wyciągać wnioski z ich działań. Dlatego tak bardzo spodobała mi się historia Julii Walton, która w pełni zaangażowała mnie w rozgrywane wydarzenia i sprawiła, że myślałam o wszystkim nawet po odłożeniu książki.

To powieść dedykowana młodzieży, ale jest tak dobra, dojrzała i szczera, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Otwiera czytelnika na nowe doświadczenia, pozwala zrozumieć konkretny problem i mimo braku podobnych zachowań - zrozumieć głównego bohatera. Autorka pisze bowiem o schizofrenii paranoidalnej pokazując, że to bardzo trudny, złożony i angażujący proces, któremu trudno czasami odróżnić fikcję od rzeczywistości.

Adam to typowy nastolatek. Przynajmniej z pozoru. Na co dzień towarzyszą mu cudowna Rebecca, zły Boss oraz angielscy dżentelmeni Rupert i Basil, ale to tylko wytwory jego wyobraźni, które dostrzega on sam. Chłopak robi wszystko, by zachować pozory normalności i być taki jak jego rówieśnicy, ale to proces niemożliwy do przejścia. Szczególnie, gdy poznaje Mayę i zaczyna czuć czegoś czego nie powinien. Czy eksperymentalny lek obiecujący cudowne wyleczenie spełni marzenia Adama? A może to jedynie mrzonka, podobnie jak jego urojenia?

Główny bohater jest cudowny. Autorka nadała mu charyzmę i inteligencję wyróżniającą go spośród tłumu a jego spojrzenie na świat jest godne podziwu. Przemyślenia Adama są bardzo trafne a jego dążenie do bycia podobnym do rówieśników możliwe do zrozumienia, jednak jest w nim coś wyjątkowego, coś niesamowitego co sprawia, że zawsze będzie jedyny w swoim rodzaju. I chociaż zakochuje się w Mayi to sam czytelnik nie wpada w wir wątku romantycznego, który jest jedynie tłem wydarzeń. Czytamy bowiem o samoakceptacji, potrzebie zrozumienia, komforcie bezpieczeństwa oraz samej chorobie, która opisana jest tutaj w sposób bardzo szczery i emocjonalny. W połączeniu z pięknym stylem autorki oraz jej trafnością postrzegania świata, książka staje się wielką lekcją życia i historią od której po prostu nie sposób się oderwać.

"Słowa na ścianie" to tytuł z podwójnym znaczeniem. Co się pod tym kryje musicie już ustalić sami, ale gwarantuję, że decydując się na pióro Julii Walton nikt nie poczuje się rozczarowany. To przepiękna, szczera i odważna książka, która wzrusza równie często co przywołuje szczery uśmiech na ustach i angażuje czytelnika w życie Adama mocniej niż mogłam przypuszczać. Daje do myślenia, pozwala wyciągnąć wnioski a nawet mam wrażenie, że zmienia świat.