Słońce o północy

Olivia wyrusza na luksusowy rejs statkiem na Antarktydę, gdzie ma się odbyć licytacja dzieł sztuki nieżyjącego już artysty, którym chłopak dziewczyny się opiekował. Statek wyrusza, a Aarona nigdzie nie ma i nie daje żadnych znaków życia. Olivia z każdym dniem jest coraz bardziej przerażona, w szczególności, gdy na pokładzie odnalezione zostają zwłoki.

"Słońce o północy" to drugi thriller jaki miałam okazję poznać, gdzie akcja rozgrywa się na statku, na zamkniętym morzu. Lubię motywy zamkniętych przestrzeni, jednak tu wszystko dzieje się powoli, do takiego stopnia, że połowa książki mnie wynudziła. Autorka skupiła się bardziej na opisywaniu krajobrazów zwiedzanych miejsc, co nie ukrywam, że były one pięknie przedstawione, ale trochę za dużo oraz na traumach i przeszłości głównej bohaterki Olivii. Dziewczyna marzyła, aby przeżyć taki rejs, jednak dawne przeżycia i obecna sytuacja sprawiły, że dziewczyna nie czuła się tam bezpiecznie. Martwiła się nie tylko o swojego chłopaka, ale również walczyła o przetrwanie. Sama wsród obcych ludzi, nie wiedziała komu tak naprawdę może ufać. Zbrodnie dokonane na statku, no cóż.. nie poruszyły mnie. Najbardziej zaintrygował mnie jednak Aaron i to co się z nim stało. Byłam ciekawa dlaczego zniknął w ostatniej chwili i się nie odzywa. W końcu to on był odpowiedzialny za licytację obrazów i zaprosił Olivię do wspólnej podróży. Miałam kilka swoich wyobrażeń i nawet niektóre były bliskie prawdy, więc finalnie nie byłam zaskoczona. Na koniec akcja przyśpieszyła, ale zrobiło się chaotycznie, co niezbyt mi się spodobało.

"W przypłynięciu do tej części świata, do której rzadko ktoś się zapuszcza, bez wątpienia było coś wzruszającego. Przebyli szmat drogi i rzeczywiście dotarli na koniec świata.

Niemniej pomimo otaczających ją na pokładzie ciepła i radości Olivia złapała się na tym, że drży.

Słońce tym razem nie zajdzie nad statkiem. Na pokładzie był ktoś, kto wziął ją na cel. A to znaczyło, że nigdzie się przed nim nie ukryje."

************

Luksusowy rejs statkiem miał być dla Olivii jednocześnie spełnieniem marzeń i nowym początkiem, nieoczekiwanie stał się walką o przetrwanie.

Zapierająca dech Antarktyda, która jest tak samo urzekająca co niebezpieczna, słońce które nie zachodzi i morderca, który czai się w pobliżu. Naprawdę dobra i trzymająca w napięciu historia, oparta na znanym motywie "morderca jest wśród nas". Odizolowani od świata bohaterowie mogą liczyć tylko na siebie, przy czym każdy z nich wydaje się w równym stopniu podejrzany. Przyznaję, bawiłam świetnie podczas lektury, poza samą intrygą, bardzo podobały mi się niezwykle malownicze, działające na wyobraźnię opisy krajobrazu.

Niby mamy wrażenie, że już czytaliśmy kiedyś, gdzieś coś podobnego, ale okazuje się, że jednak nie. Przesłanie jakie niesie ze sobą ta książka jest jednak stare jak świat: to wciąż człowiek jest najbardziej okrutnym i niebezpiecznym drapieżnikiem na ziemi i to właśnie jego powinniśmy obawiać się najbardziej.

Nie da się ukryć, że to mój ulubiony schemat fabuły, czyli zamknięta przestrzeń, a w niej ludzie, którzy mogą okazać się kolejną ofiarą lub mordercą. Trzeba przyznać, że ucieczka z wycieczkowca na wodach Antarktydy wydaje się mało realna, a atmosfera gęstnieje z każdą chwilą. Nie zazdrościłam Olivii już od pierwszych stron, nie tylko dlatego, w jakiej sytuacji się znalazła, ale też podzielam jej dyskomfort pływania, chociaż z innych powodów. Tropienie mordercy poszło w dobrym kierunku, jednak dopiero przy zakończeniu domyśliłam się kto za tym stoi. Zaskoczeniem dla mnie był motyw mordercy i powiem wam, że trochę go rozumiałam i kto wie, jak człowiek postąpiłby w takiej sytuacji. Książka okazała się dobrym thrillerem z dawką kryminału otuloną luksusem wycieczkowca i surowością Antarktydy.

Twórczość Amy McCulloch poznałam w ubiegłym roku pochłaniając mrożący krew w żyłach i naprzemiennie rozpalający thriller „Bez tchu”, którego burzliwa akcja rozgrywa się podczas wspinaczki na jeden z najwyższych szczytów świata. Tym razem ze „Słońcem o północy” Autorka zabiera nas w równie nieprzyjazne i surowe miejsce, bo na Antarktydę w czasie dnia polarnego. Jednak znając Autorkę, to nie nieprzewidywalne żywioły okażą się największym wrogiem człowieka, a inny człowiek skrywający swą mroczną naturę.

W thrillerach uwielbiam zabieg, w którym czytelnik już od pierwszych stron jest świadomy zbliżającego się niebezpieczeństwa. Wiedza, że na pokładzie statku, gdzie w trakcie rejsu ma odbyć się aukcja prac malarza specjalizującego się w krajobrazach polarnej krainy pojawia się morderca budzi narastające uczucie niecierpliwego wyczekiwania na to, co przyniosą kolejne rozdziały. I oczywiste jest, że widzimy jedynie wierzchołek góry lodowej, podczas gdy jej prawdziwy ogrom skrywają lodowate wody oceanu.

Dla głównej bohaterki, Oliwii, ta podróż miała być formą odskoczni od problemów i formą wsparcia jej chłopaka Aarona, który jest głównym organizatorem wystawy połączonej z licytacją. Nie spodziewa się, że samotnie przyjdzie jej się zmierzyć nie tylko z dramatycznymi wydarzeniami, których stanie się uczestniczką, ale i własnymi traumami z przeszłości.

Fabuła powieści przewija się pomiędzy teraźniejszością a przeszłością, ukazując tragiczne momenty z życia Oliwii, które kładą się cieniem na jej obecnej sytuacji. Równie fascynujące, jak stopniowe odkrywanie kolejnych elementów układanki są klimatyczne opisy lodowych krajobrazów, nagłe zmiany nieprzyjaznej aury i poczucie izolacji od świata, które składają się na idealne tło mrocznych wydarzeń.

Autorka nie ułatwia zadania rzucając podejrzenia na kolejne postaci, co utrzymuje czytelnika w stanie nieustającego napięcia i oczekiwania na kolejny zaskakujący zwrot akcji. Poczucie nieprzewidywalności zarówno ze strony natury, jak i człowieka nie pozwala oderwać się od lektury. I choć osobę sprawcy udało mi się odgadnąć tuż przed rozwiązaniem, to nie odebrało mi to w najmniejszym stopniu przyjemności z lektury, a wręcz przyniosło satysfakcję.

Jeśli lubicie powieści pełne napięcia i emocji osadzone w warunkach wymagających od człowieka wytrwałości i odwagi w starciu z nieprzyjazną naturą, to „Słońce o północy” będzie strzałem w dziesiątkę. Wspomnę jeszcze, że opisując krajobraz Antarktydy Autorka opiera się na własnych doświadczeniach i uwierzcie mi, potrafi przelać swój zachwyt, ale i szacunek dla tej lodowej krainy.

„Słońce o północy” to trzymający od początku do końca w napięciu thriller. Marzeniem Olivii było spędzić mroźną noc na Antarktydzie. Gdy dostała zaproszenie od swojego chłopaka, by spędzić z nim luksowy rejs i móc spełnić swoje morzenie była bardzo szczęśliwa. To co widziała tam zapierało dech w piersiach. Włącznie ze słońcem, które w ogóle nie zachodzi. Czar pryska gdy na statku zostają odkryte zwłoki, a później rozpoczyna się walka o przetrwanie. Olivia otoczona jest obcymi osobami i nie wie komu może, a komu nie zaufać.

Amy McCulloch po raz drugi napisała świetny thriller. Akcja książki biegnie nieśpiesznie, ale nie jest pozbawiona zaskakujących zwrotów akcji. Bardzo lubię w thrillerach gęsty, mroczny klimat. I tutaj właśnie taki jest. Dzięki temu czuć niepowtarzalne napięcie. Z drugiej strony autorka zadbała o oddanie piękna przyrody poprzez ciekawe opisy. Bohaterowie są wyraziści. Amy Świetnie oddała ich rozterki i tramy. Wszystko to sprawia, że książkę wręcz pochłania się. Do końca czytelnik nie wie kim jest morderca, a zakończenie wciska w fotel.

Jeśli lubicie thrillery, które wciągają od samego początku i posiadają ciekawy pomysł na fabułę, to bardzo polecam „Słońce o północy” jak i „Bez tchu”.

SŁOŃCE O PÓŁNOCY to thriller z akcją na mroźnej Antarktydzie. Jesteście gotowi na piękne widoki lodowych klifów i na mróz szczypiący w policzki?

Choć nie przepadam za zimą, to uwielbiam gdy akcja książki dzieje się w zimowej scenerii. Tak było w tym przypadku, bo autorka Amy McCulloch zabrałam mnie na 14-dniowy rejs statkiem po kontynencie zimna, czyli Antarktydzie. Barwne opisy przyrody jeszcze bardziej oddają jej klimat, a akcja okraszona intrygą, nieziemsko wciąga. Autorka również wyśmienicie przedstawia bohaterów, skupiając się na ich traumach i demonach przeszłości. Mimo że z początku akcja pomału prze do przodu, to pod koniec mocno przyspiesza i zaskakuje swoim finałem i rozwiązaniem.

Amy McCulloch to autorka thrillerów zabierających czytelników na dosyć ekstremalne wycieczki - w pierwszym z nich pt. “Bez tchu” udaliśmy się na ośmiotysięcznik, a w “Słońcu o północy” płyniemy statkiem wycieczkowym na Antarktydę! Obydwie książki są w sumie zbudowane podobnie - opisy samego doświadczenia wyprawy są równie ciekawe co intryga kryminalna. W „Słońcu o północy” napięcie budowane jest powoli, z początku nie jesteśmy pewni czy faktycznie obserwujemy pierwsze sygnały zbrodni, czy może to tylko zbiegi okoliczności. W tym czasie doświadczamy pierwszych zachwytów surowością natury, zetknięciem z antarktycznym krajobrazem, fauną i florą, jak i widocznymi gołym okiem sygnałami, że zmiany klimatyczne naprawdę szybko teraz zachodzą… Pomiędzy tym wprowadzony zostaje wątek klasyczny, a zatem potencjalnej zbrodni popełnionej w miejscu, z którego nie da się uciec, w miejscu zamknięcia od reszty świata. Jest też wątek sztuki, który dodaje historii smaczku, oraz tematy poważne - jest o załamaniu nerwowym i wypaleniu zawodowym. Sama intryga jest budowana spokojnie i skrupulatnie, na samym końcu dopiero zaczyna dominować nad historią i wtedy mocno akcja przyspiesza. “Słońce o północy” to historia osadzona w mocno niebanalnym miejscu, a przez to ciężka do zapomnienia. Przyznaję, że spędziłam z nią ciekawych kilka godzin i już teraz czekam na kolejne przygody, jakich mam nadzieję, że dostarczy nam ta autorka!