Ślepa miłość

Bardzo cenię twórczość Agaty Kołakowskiej, która pisze bardzo mądre i głebokie powieści obyczajowe z wątkami psychologicznymi. Porusza w nich często trudne tematy, a nawet w tych lżejszych zawsze sięga głębi i bardzo mocno stara się oddać psychikę swoich bohaterek, ich przemyślenia, zachowania, dlatego te powieści zapamiętuje się na długo, a ja lubię do nich wracać, bo zawsze znajduję coś nowego. Dlatego też na mój urlop zabrałam obowiązkowo najnowszą powieść Agaty Kołakowskiej - i była to jedyna papierowa lektura, reszta to ebooki.

Ślepa miłość to głęboka opowieść o poszukiwaniu swojej drogi w życiu i próba zrozumienia siebie i swoich potrzeb. Młoda scenarzystka, Ida, zostawia męża i wyjeżdża do Wrocławia, gdzie chce popracować nad nowym scenariuszem, a przy tym z daleka od swego domu i męża przemyśleć swe dalsze życie. Ida pogubiła się i wydaje się, że już nic jej nie łączy z mężem. Przy pracy nad scenariuszem poznaje Jakuba, psychologa, który ma być jej konsultantem i wsparciem w temacie ustawiania, kontrowersyjnej metody stosowanej w psychologii. Ta znajomość bardzo mocno wpływa na dalsze życie Idy, odkrywa tajemnicę rodzinną i bardzo głęboko zagłębia się w siebie i wynik tej pracy nad sobą zaskakuje i ją i zupełnie odmienia jej życie.

Ślepa miłość to pięknie napisana opowieść o tym, jak potrafi zmienić się życie, kiedy we właściwy sposób je poukładamy i naprawimy "uszkodzone" ogniwa. Ida, która była wielką sceptyczką, na sobie przekonała się jak wiele może zdziałać dobry psycholog i jak wielka zmiana może nadejść w życiu, tylko trzeba na nią zapracować. Ta książka jest bardzo mocna, skłania do przemyśleń i do wędrówki wgłąb siebie. Polecam gorąco!

[Adres usunięty]

Powieści Agaty Kołakowskiej mają to do siebie, że chwilami ocierają się wręcz o magię, chociaż daleko im do magicznego realizmu. Najlepsze scenariusze pisze życie i to one są często inspiracją dla autorki tworzącej piękne powieści, które nieodmiennie zachwycają czytelników. Nie można odmówić Agacie Kołakowskiej pomysłowości w kreacji bohaterów, tworzenia historii, które tak po ludzku mogą się wydarzyć. Nie są nie możliwe, mamy je w swoim otoczeniu, na wyciągnięcie ręki.

Iga, główna bohaterka jest uznaną scenarzystką filmową, która potrafi tworzyć niezwykłe historie świetnie prezentujące się na srebrnym ekranie, ale nie potrafi poradzić sobie ze scenariuszem własnego życia. Kuleją jej relacje z matką, małżeństwo sypie się i zmierza ku rozpadowi. W końcu opuszcza ją też wena twórcza, a terminy gonią. Pomysł wyjazdu, do rodzinnego domu we Wrocławiu, by popracować w spokoju, wydaje się genialnym rozwiązaniem. To, co miało być wspaniałym środkiem zaradczym na wszystkie kłopoty, wkrótce będzie powodem jeszcze większych komplikacji, bo na jaw zaczynają wychodzić fakty z życia rodziny, o których Ida nie miała pojęcia. Im dłużej przebywa w tym domu, tym, coraz bardziej jest przekonana, że cały budynek jest jedną wielką tajemnicą. Punktem kulminacyjnym jest odnalezienie na strychu, obrazów malowanych przez jej dziadka. Szczególnie jeden z nich przykuwa uwagę kobiety i bardzo ją intryguje. Dziadek nie był wybitnym malarzem, ale na obrazie jest coś, co nie daje jej spokoju i tym spostrzeżeniem dzieli się z Jakubem, psychoterapeutą współpracującym z nią przy tworzeniu scenariusza filmowego. Wkrótce na podobny obraz Jakub trafia w domu jednej z uczestniczek warsztatów. Już wie, że łączy je rodzinna tajemnica.

Jakub, stosuje niekonwencjonalne metody w terapii, do której próbuje przekonać także Idę, bo uważa, że to pomoże uporać się kobiecie z przeszłością i da jej odpowiedzi na wiele pytań. Metoda ustawień rodzinnych, której poddają się uczestnicy warsztatów, została wprowadzona do współczesnej psychologii i psychoterapii przez niemieckiego terapeutę Berta Hellingera. Jakkolwiek ten sposób naprawiania relacji rodzinnych jest dla niektórych psychologów bardzo kontrowersyjny, to w powieści wspaniale spełnia swoją rolę. To na takiej terapii dwie zagubione dusze Ida i Maryla odnajdują swoją właściwą drogę.

Fabuła książki przeplata się ze scenariuszem serialu, pisanym przez bohaterkę, co momentami pozwala wątpić w to, czy jej historia jest prawdziwa. To niezwykle ciekawy zabieg fabularny, który wzbudza zainteresowanie. Agata Kołakowska jak zawsze ujęła mnie mądrymi przemyśleniami i wielobarwnymi postaciami. Dużym plusem powieści jest lekki język autorki i przyjemny styl pisania. Chociaż początkowo trudno mi było odpowiednio zaangażować się w tę historię, lecz kiedy już to nastąpiło, nie potrafiłam się od niej oderwać. Jest wielowymiarowa, niejednoznaczna i w jakimś sensie magiczna. Jest to powieść pełna sprzeczności, opowiadająca o skomplikowanych relacjach rodzinnych, w których jest sporo cierpienia i żalu, a jednocześnie jest pełna ciepła i nadziei. Ten rozdźwięk między emocjami, jest jednym z ciekawszych elementów powieści. „Ślepa miłość” opowiada także o wybaczaniu, poszukiwaniu właściwej drogi w życiu, swoich korzeni i miejsca w rodzinie. Nie jest to banalna historia o niczym, tylko wartościowa książka, zmuszająca do refleksji i zastanowienia się nad sensem życia, spojrzenia wstecz i skłaniająca do zrobienia rozrachunku z własną przeszłością. Finał historii być może jest przewidywalny, ale taki musiał być, żeby dał nadzieję i pokrzepił. Powieść Agaty Kołakowskiej, być może nie jest powieścią dla każdego, ale zawiera sporo mądrości życiowej i spostrzeżeń. Jest piękną podróżą w głąb siebie i zaliczam ją do tych, które są warte uwagi i przeczytania. Moim zdaniem jedna z lepszych książek obyczajowych, jakie ostatnio czytałam.

Wiele rodzin skrywa jakieś tajemnice, które miały lub nadal mają wpływ, w większym czy też mniejszym stopniu na losy rodu. Często takie wydarzenia są głęboko skrywane, zwłaszcza wtedy, gdy są wstydliwe lub mają niekorzystny wpływ na całą familię. Taka sytuacja wydarzyła się w tej powieści.

Ida, wzięta scenarzystka po separacji z mężem jest w nienajlepszej kondycji psychicznej. By odzyskać równowagę i skupić się na pracy wyjeżdża do domu dziadków, który jest we Wrocławiu. Pomaga jej psychoterapeuta Jakub, który zajmuje się niekonwencjonalnymi metodami. Znalezienie na strychu starych obrazów po dziadku, zaczyna komplikować spokój Rutkowskiej i doprowadza do odkrycia ukrywanej przez lata rodzinnej tajemnicy.

Jak myślicie, co spowoduje ujawnienie prawdy? Co wydarzyło się przed laty? Czy kobieta ułoży sobie życie i zazna jeszcze szczęścia?

Muszę przyznać, że nie jest to lektura zbyt łatwa, potrafi namącić w głowie czytelnika, ale potrafi też pokrzepić i dać nadzieję.

Czytało mi się tę książkę dosyć wolno, jednak skłamałabym, gdybym powiedziała, że jest to kiepska pozycja.

Zapewniam, że ta powieść zasługuje na nasze uznanie i poznanie. Autorka porusza trudne tematy takie jak: samoakceptacja, uwierzenie w siebie, relacje w rodzinie. Nie jest to ckliwy romans tylko wartościowa książka o każdym z nas. Zmusza do refleksji, zastanowienia się nad sensem naszego życia, zrobieniem rachunku sumienia. Dosyć długo po przeczytaniu „Ślepa miłość” pytałam się siebie czy, aby na pewno dobrze postępuję, co tak naprawdę jest dla mnie ważne, czy nie zaniedbuję rodziny i czy wierzę w siebie?

Uważam, że musimy nauczyć się zrozumienia, empatii oraz wybaczać. Te trzy cechy pozwolą nam obiektywnym okiem spojrzeć na to co jest właściwe i dobre.

Na moje uznanie zasługuje finał historii, który mnie bardzo wzruszył i zaskoczył.

Jeśli chcecie przeczytać coś innego od tego czym ostatnio zalewa nas rynek książkowy to polecam tę pozycję. Nie sposób się nudzić przy tej niezwykłej opowieści. Jeśli zatopienicie się w fabule, to docenicie tę powieść i pióro autorki. Mam nadzieję, że spodoba się wam ta lektura tak jak mi.

Ukrywane tajemnice rodzinne często mogą prowadzić do nieporozumień, wzajemnych żali i pretensji. Bywa tak, że łatwiej nam wykluczyć kogoś ze swojego życia, niż zdobyć się na szczerą rozmowę. Czasami jednak los decyduje za nas, prowadząc do szczęśliwego końca.

Ida jest znaną scenarzystką, która na swoim koncie ma już kilka dobrych scenariuszy. Tym razem przyjeżdża do swojego rodzinnego domu we Wrocławiu, aby w spokoju popracować nad scenariuszem do nowego serialu. Pomocą przy tym przedsięwzięciu służy jej Jakub – psychoterapeuta zajmujący się niekonwencjonalnymi metodami terapeutycznymi, których zadaniem jest dostrzec zjawiska kryjące się głęboko w podświadomości. Zaprasza ON kobietę na jedne ze swoich warsztatów, aby mogła bliżej poznać, na czym te metody polegają. Przy okazji pobytu w domu Ida poznaje skrywaną od dawna rodzinną tajemnicę i zrobi wszystko, aby odkryć nieznane jej karty historii swojej rodziny. Czy jej się to uda? Jak poszukiwanie prawdy wpłynie na relacje pozostałych członków rodziny?

„Ślepa miłość” to powieść obyczajowa, która otwiera oczy, zmusza do refleksji, myślenia o własnej rodzinie i stosunkach z nią. To też piękna podróż przez rodzinną historię.

Przyznam szczerze, że jest to jedna z lepszych książek obyczajowych, jakie czytałam. Nie było tu miejsca na statyczność i nudę. Autorka bardzo równo dawkowała nam emocje i prowadziła do rozwiązania rodzinnych tajemnic. W trakcie lektury z chęcią poznawałam kolejne wątki i kibicowałam głównej bohaterce w dotarciu do ukrytych prawd i szczęśliwego zakończenia.

Pozycja ta z pewnością nie przypadnie do gustu każdemu czytelnikowi, ale myślę, że warto się z nią zapoznać, gdyż jest wyjątkowa i traktuje o ważnych tematach, ale w ciekawy i innowacyjny sposób. Bardzo spodobał mi się również sam pomysł wplatania serialowego scenariusza pomiędzy główne wątki, a następnie nawiązywanie i wyjaśnianie powiązań jednych z drugimi.

Jeśli chodzi o zakończenie to było bardzo przewidywalne ( aczkolwiek innego sobie nie wyobrażam i takiego właśnie oczekiwałam), ale bardzo wzruszające. Mogę śmiało stwierdzić, że to była taka wisienka na torcie, która sprawiła, że chętnie sięgnę po kolejne pozycje tej autorki. Jej styl bardzo przypadł mi do gustu, a tak jak pisałam wcześniej, trudno o powieść obyczajową, która spełni moje oczekiwania. Dlatego też zdecydowanie zachęcam do przeczytania.

Lubię powieści, dzięki którym mogę poszerzać swoje horyzonty. Które niejako zmuszają mnie do tego, aby zgłębić wiedzę na temat poruszanych w nich wątków. I do takich książek mogę zaliczyć „Ślepą miłość". Agata Kołakowska dużo miejsca poświęciła w niej ustawieniom systemowym – metodzie, która została wprowadzona do współczesnej psychologii i psychoterapii przez niemieckiego terapeutę Berta Hellingera. Muszę przyznać, że zarówno pojęcie, jak i sposób, w jaki przedstawiła go w nowej książce, zaintrygowały mnie do tego stopnia, że prześledziłam kilka stron internetowych, aby dowiedzieć się czegoś więcej. Zwłaszcza że ta metoda odgrywa ważną rolę w życiu bohaterów książki.

„Ślepa miłość” to powieść dla czytelnika uważnego. Autorka zaprasza go do zgłębienia meandrów ludzkiej psychiki, ale także przeszłości pewnej rodziny. Zamknięta w starym obrazie tajemnica staje się przyczynkiem do poszukiwań. Główna bohaterka Ida będzie zmuszona do tego, aby obejrzeć za siebie, poszperać w przeszłości, i poszukać odpowiedzi na pytania, dlaczego jej teraźniejszość, a zwłaszcza relacje z najbliższymi, układają się tak, a nie inaczej. Bo przecież nigdy nie wiemy, w jakim stopniu losy poprzednich pokoleń, wybory, jakich dokonali nasi przodkowie, determinują nasze własne życie. To będzie trudna i wyboista podróż w czasie, a przede wszystkim podróż w głąb siebie. Dzięki niej otrzyma szansę, nie tylko zgłębić skrywane od lat sekrety, ale zrozumieć demony, które stanęły na drodze do jej szczęścia. Agacie Kołakowskiej udało się bardzo wiarygodnie, z dużą dbałością o szczegóły, przedstawić wewnętrzne zmagania kobiety, która w pewnym momencie życia postanowiła się cofnąć, aby w konsekwencji nabrać rozpędu i ruszyć do przodu. Zanim jednak zdała sobie z tego sprawę, musiała poznać wszystkie elementy układanki — historii jej rodziny, a tym samym uleczyć nie tylko siebie, ale i innych jej członków.

Powieść Agaty Kołakowskiej to także opowieść o miłości. I nie tyle tej pełnej namiętności, łączącej dwoje ludzi, ile miłości macierzyńskiej, która nie zawsze jest łatwa. Czasem relacje między matką a dzieckiem mogą się gmatwać, nie zawsze droga do porozumienia jest łatwa, a mimo to zawsze warto być otwartym na uczucia drugiej strony. Bo choć miłość bywa trudna, to często stanowi remedium na nasze życiowe problemy. Wystarczy dać jej szansę.

Podsumowując:

„Ślepa miłość” to powieść lustro, w którym każdy z nas może się przejrzeć. Zmuszająca do refleksji historia, która pokazuje, że nie musimy zgadzać się na wszystko, co zgotował nam los lub my sami. Warto czasem zwolnić i zrobić sobie życiowy rachunek sumienia, ocenić, czy to, do czego doszliśmy, ludzie, którzy zajmują ważne miejsce w naszej codzienności i relacje, jakie nas z nimi łączą, są dla nas satysfakcjonujące? Jeśli nie, to może warto coś zmienić? Nigdy bowiem nie jest za późno na to, aby dokonać małej, życiowej rewolucji. Zajrzeć w głąb siebie, spojrzeć wstecz. Być może powielamy błędy członków naszej rodziny i, jeśli nie chcemy podzielić ich losów, to stanowi sygnał, aby dokonać zmian. Polecam!

,,Ślepa miłość" Agaty Kołakowskiej to kilkunasta książka w jej dorobku i zarazem moje pierwsze spotkanie z jej twórczością.

Ida postanowiła obecnie być w separacji z mężem i wyjazd do rodzinnego domu we Wrocławiu, w którym mogła pisać kolejny ze swoich scenariuszy całkiem jej odpowiadał. Na miejscu poznała Kubę, który być może miał jej pomóc w tym zadaniu. Mężczyzna zajmował się pracą nad traumami rodzinnymi, z których nawet mogliśmy nie zdawać sobie sprawy.

Jeżeli spojrzymy na to, że jest to pojedyncza historia to warstwa rodzinna i obyczajowa wydała mi się w przypadku tej pozycji nie do końca rozwinięta. Nie za wiele dowiedziałam się o rodzinie Idy, tym, czemu akurat chciała podjąć się separacji. Autorka w treść wplotła wątek z przeszłości, który także okazał się całkiem przewidywalny.

Pozycja ma 400 stron, tekstu jest tutaj sporo, jednak nic nie stoi na przeszkodzie by z całością zapoznać się w dłuższy wieczór. Czyta się naprawdę sprawnie, ale w moim przypadku bez większych emocji. Zakończenie na pewno jest bardzo pozytywne. Narracja przeplatana jest fragmentami scenariusza pisanego przez główną bohaterkę.

,,Ślepa miłość" Agaty Kołakowskiej to historia, która usatysfakcjonuje miłośników rodzinnych tajemnic, które miały wpływ na przyszłość rodziny, choć niektórzy jej członkowie nie zdawali sobie z tego sprawy.

Ida jest scenarzystką i właśnie pracuje nad fabułą nowego serialu. W pracy korzysta z pomocy konsultantów. Tym razem jednym z nich zostaje psychoterapeuta Jakub, specjalizujący się w ustawieniach rodzinnych - metodzie na tyle nietypowej, że przez wiele osób uznawanej za nienaukową. Co mogą wiedzieć o naszej rodzinie obcy ludzie? Czy da się rozpoznać dynamikę problemu obserwując go z zewnątrz? Być może to nie magia a spojrzenia na sprawy z dystansu sprawia, że takie sesje mogą wydawać się skuteczne. Na warsztatach Ida poznaje pewną smutną kobietę, o której nie może zapomnieć, choć z pozoru nie mają z sobą nic wspólnego. Dzieli je także duża różnica wieku.

W domu ciotki, w którym się zatrzymała, scenarzystka znajduje stary portret autorstwa dziadka, lecz nie wie kogo ON może przedstawiać. Jaką kryje tajemnicę?

Zarówno w małżeństwie Idy, jak i Jakuba, źle się dzieje. Ta dwójka zaprzyjaźnia się i wspiera nawzajem, połączona podobnymi przejściami.

Kobieta nagle zapragnęła zbadać rodzinne tajemnice. Czy relacja z psychoterapeutą rzuci nowe światło na stare sekrety? Fabuła "Ślepej miłości" rozwija się stopniowo. Jest to typowa powieść obyczajowa, skupiająca się na problemach emocjonalnych bohaterów. Ida, by pójść naprzód, musi się trochę cofnąć. Pragnie odkryć rodzinne sekrety, lecz czy one chcą zostać zdradzone?

Agata Kołakowska pokazuje jak wielki wpływ na losy wszystkich członków rodziny mogą mieć niezakończone sprawy z przeszłości, nawet te przemilczane.

Często sięgając po książkę już tytuł sugeruje nam jaki to gatunek. Czy to będzie romans, thriller czy obyczajówka. Ja lubię tytuły, które są intrygujące, nie mówią wprost czego mamy się spodziewać. Powiem szczerze, że gdy sięgnęłam po książkę „Ślepa miłość” to myślałam, że to będzie typowy romans. Nawet nie zdajecie sobie sprawy jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że to powieść obyczajowa. Od razu zaznaczę, że było to pozytywne zaskoczenie.

Ida pisze scenariusze. Przez zawirowania w jej życiu przenosi się do rodzinnego domu, żeby spokojnie popracować nad nowym scenariuszem do serialu. Ma współpracować z Jakubem, który jest psychoterapeutą. Pracuje ON nietypową metodą, którą pokazuje Idzie. Zaprasza ją na swoje warsztaty, Ida początkowo jest sceptyczna tej metodzie, jednak poruszona reakcjami uczestników, sama zaczyna się zastanawiać nad problemami swojej rodziny. Ponadto Ida znajduje obrazy dziadka w ich rodzinnym domu, które skrywają tajemnicę sprzed lat. Kobieta postanawia odkryć prawdę o tym, co wydarzyło się w jej rodzinie w przeszłości.

Początkowo było mi ciężko wczytać się w tą książkę. Złapać jej rytm. Jednak po czasie, gdy akcja zaczynała nabierać tempa, czytało się coraz lepiej. Nie sądziłam, że „Ślepa miłość” tak przypadnie mi do gustu. Że odkryję jak wielowymiarowa i niejednoznaczna jest to powieść. To nie jest prosta historia, w której najpierw jest źle, a potem już tylko lepiej. Ta powieść pokazuje skomplikowane relacje rodzinne, a jednocześnie jest ciepła i otula jak przyjemny koc. Ten rozdźwięk bardzo mi się podoba i mimo tego, że mamy tu poruszone dosyć trudne kwestie są one przedstawione nam, czytelnikom, w sposób łagodny.

To książka o poszukiwaniu siebie, swojego miejsca w rodzinie i przede wszystkim o wybaczaniu. Daje nadzieję, pokrzepia. Dodatkowy plus za zakończenie, którego się nie domyśliłam.

Mimo początkowych trudności z tą książką, moim zdaniem, jest to książka bardzo dobra. Inna niż większość tego typu książek. Poza tym tytuł jest wielowymiarowy jak sama powieść i za to należą się oklaski, ale to odkryć można dopiero jak przeczyta się tę historię w całości. Ja polecam.